نگاهش کردم، چهرهاش مثل اکثر مواقع ساکت بود.
– فهمیدم.
– خانوم ابجادهیم اومد؟ ویزیتت کرد؟
فقط سر تکان دادم.
– اظهار کرد توصیهها رو به شما میگه… گمانم بچهم عیب و علتی کرده.
بالای سرم توقف کرد و اخم بیجانی کرد.
– از کی تا حالا خودت طبیب شدی و معاینه نکرده حکم میدی؟! این افکار رو از خودت دور کن خانوم. اگر حالت مساعده، بریم پایین.
نگاهش دور اتاق گشت و رفت چادرنمازم را آورد، طرفم گحرکت کرد. تعللم را که متوجه شد، کمرش را خم کرد و پرسید:
– میخوای ردش کنم بره؟
سر بالا انداختم و بلند شدم. کف دست پیش بردم چادر را بگیرم، چشم دوخت به دستم.
نفس کشیدهی کشید، تای چادر را باز کرد و خودش روی سرم انداخت.
– من هستم… پیشتم، کنارتم، اینو یادت نره. حواسم به همه چی هست، حتی به تکتک دم و بازدمت.
حال که فاصلهی صورتهایمان کم بود، میدیدم که چقدر حالت چشمهایش به نظرم خاش و خاص میآید.
تبسم آرامی زد و حرکت کرد در را باز نگه داشت.
از بالای پلکان به پایین نگاه کردم. از چیزی که میمشاهده کردم، صورتم در هم حرکت کرد. دکتر لب زد: “برو خانوم، دلنگرون هیچ چیز نباش.”
شاهین، سر به زیر، دو زانو کنارهی قالی براق و ابریشمی میان مبلمان نشسته بود. از صدای پای ما، سرش را بالا گراهی شد و مات نگاهم کرد.
نحیفتر از قبل شده بود، با نگاههایی که دودو میزد، کشیده شد ایستاد.
کت و شلوارش چروک و از ریخت افتاده بود و ریش تُنُک و تیرهای روی صورتش خوابیده بود.
نوبت در تالار را باز کرد.
– سلام خانوم آق بانو… آقای دکتر! من همینجا وایسادم، دلت قرص!
و چوب دستش را بالا گراهی شد و نشانمان داد، دکتر برایش سر جنباند و نوبت در را بست.
شاهین ساکت سلام کرد و دومرتبه سر به زیر شد. جای گرفتم روی مبل، دکتر هم کنارم جاگیر شد و بیان کرد:
– بالا بشینید آقا، چرا روی زمین؟!
شاهین، همان قسم سر به گریبان بلند شد و لب مبل نشست. دکتر واقع گفته بود، این شاهین، توان کشتن مرغ را هم نداشت.
به حال آشفتهاش نگاه میکردم، گرگ زخمی؟! من پیش رویم، گربهی آواره و چوب خورده میمتوجه شدم.
– خب… تمایل داشتید خانزاده رو ببینید و حرفتون رو بزنید، معطلی جایز نیست.
شاهین کلاهی را که میان دو دست مچاله میکرد بیشتر در هم تابید.
– ماهی… .
– آق بانوخانوم!… خانوم!
نگاه کردم به نیمرخ جدی و بدون اخم دکتر، که راست نشسته بود و نهچندان مایل و دوستانه، خیره شاهین بود.
شاهین نفس بلندی کشید.
– خانوم! خانخانوم… از اون شامگاه جهنمی من هم آوارهام، یک ماه آزگار پی ردت گشتم که حلالیت طلب کنم. به قدمگاه آقا، به سلطانعلی قسم، شب و روزگارم گم شده، دنیام شده عاقبت یزید… من مادر مُرده، خام شدم، وعده وعیدها کورم کرد.
قدری سر بالا آورد.
– در عذابم خانخانوم، خورد و خواب بالام نمانده، خون بارمان، دامنگیرم شده.
کف دست لرزانش را پیش آورد.
– چه قسم بیجهت کف دستم آلوده به خونش شد.
آوای نفس دکتر را گوش دادم، خودم هم لرز داشتم. رفت دو لیوان آب ریخت، اولی را به شاهین داد و دومی را آورد بالای من.
– بخور خانوم… آروم باش.
شاهین خم شد لیوان آب را روی زمین گذاشت و بینگاه اظهار کرد:
– بایست میوارد شدم کل ماوقع رو بالات میاضافه کردم، بایست خودت هم بدانی چه خوابی بالات دیدن، بعدش اگر میل داشتی جان منم بگیر و خلاصم کن.
دهانم باز نمیشد چیزی بپرسم یا جوابی بدهم. این مرد، همان جوانکی بود که روزگاری با خندهها و شیطنتها و نگاههای بیافسارش، قلبم را لرزانده بود؟!
من برای رسیدن به این مرد، پیش خانومجانم جای گرفته بودم، زار زده بودم و التماسش کرده بودم؟!
دکتر با همان جدیت و جذبه، تعارفش کرد آب بخورد. شاهین کمی نوشید و دومرتبه لیوان را روی قالی گذاشت.
– من سرم به حیات خودم گرم بود، نه گردن راست میکردم بالای دیدن از ما بهتران، نه فکر دوشاهی بیشتر کردن مزدم بودم. آقام طاقدار بود، من هم طاقدار شدم. نان جو و یه پیاله ماست، خدا بده برکت.
مات هیکل در هم شدهاش، سؤالم را نپرسیده گذاشتم “چرا سر راه من سبز شدی و سیاهروزم کردی؟!”
– میردادخان مباشر کشتخوانهایی بود که ما آبدارش بودیم… اون وقت نو زوما بود، یه نوبه نوکرش رسید که انگاری مجرای قنات به عمارت میرداد خان گیر و گور افتاده که آب راحت نمیره. نوبهی من تازه تمام شده بود، حرکت کردم ببینم عیب و علتش کجاس… همان وقت بود که اول بار همشیره کوچیکهی بارمانخان، آذرخانوم رو دیدم… همان وقت از جادهآب قنات، از مرافعه میردادخان و آذرخانوم، اسم همایونخان و قلب سپردن آذرخانوم رو متوجه شدم… هنوز اون موقع میرزا آقاخان خدابیامرز زنده بود.
آذر با رضا زن میرداد نشده بود، همه میدانستند قلب در گروی همایون دارد، ولی با این حال مطیع شوهرش بود.
شاهین کف دست کشید به موهای آشفته و نشستهاش.
– دوم بار که اضافه کردن آب قنات پس حرکت کرده و بریم ببینیم از چه یاد، خود خان نبود. آذرخانوم قرار گرفته بود کنج حیاط گریه میکرد، اولش بهم توپ و تشر زد ولی وقتی کارم تمام شد، بیهوا بیان کرد چه نفس گرمی داری! بعدش هم از احوالم پرسید و کار و بارم… سر آخرشم یه سکه گذاشت کف کف دستم و اضافه کرد خبرت میکنم به وقتش بیای، امر دارم.
با گریه زد توی سرش.
– کاش برق سکه کورم نمیکرد، کاش قلم پام میشکست و نمیراهی شدم، ولی خام شدم… خر شدم.
نجویا شدم “چه امری داشت؟!” تنها نگاه مات شدهام را به چهرهٔ گریانش دوختم.
– حرکت کردم… حرکت کردم… .
نگاهی پر ترمتوجه شد به من و دکتر انداخت، دکتر سرش را نزدیک گوشم آورد.
– مایلی من توی ایوان باشم؟ حواسم بهت هست.
دکتر که همه چیز را میاطلاع داشت، سر جنباندم.
– پس و پنهانی از شما ندارم… .
بیاختیار لب زدم:
– باشین هیاهوی قلبم کمتره.
سنگینی نگاهش را کشدار و طولانی روی صورتم حس کردم، بعد نفسش را یکجا بیرون داد و پا روی پا انداخت.
– خب؟
شاهین هم در جا جنبید.
– گفت… اضافه کرد سر مسیرت سبز بشم و… دلت رو بدزدم.
دیدههایم گشاد شدند، آذر؟! شاید داشت خطا میکرد. شریفه کف دست و پا دارتر بود. آذر چنان جنمی نداشت.
– بهم بیست تومن وعده داد، بیان کرد ماهی بالای سواری کردن راهی صحرا میشه… واقعش من چه میدانستم دختر خان، کی هست؟! اظهار کردم قلب دختر خان رو بدزدم، بعدش چی؟ اظهار کرد بعد که قلبش رو بردی، باقی کارت رو تمام کن و بیست تومن دیگه مزد بگیر.
دکتر کف دستها را روی سی*ن*ه در هم برد.
– و سر مسیر خانزاده قرار گحرکت کردی… .
نگاه نکرد؛ فقط سر جنباند.
– ها… چند نوبه از دور پاییدمش ولی واقعش خوف کردم پیش برم. از میرزا آقاخان خوف داشتم، از پسر برارش، بارمان، خوف داشتم، بارمان خوف هم داشت، فوجفوج آدم و تفنگدار بالاش خدمت میکردن، اگر ملتفت میشدن، فیالفور جانم رو میگرفت… ولی واقعش، آذرخانوم گفت نرم کردن برارم با من، میرزا آقاخان هم ناخوشاحواله، سر راه ماهی سبز شو، دو خط شعر بالاش بخوان، نرمش نشان بده، مگه پول نمیخوای؟!
آه پر دردی کشیدم، بله… سر راهم سبز شد، آواز خواند، نرمی کرد، عاشقی کرد، من هم بیخبر از همهجا، خام شدم.
– میرزا آقاخان که به رحمت خدا راهی شد، ماهی… خانخانوم قلببسته شده بود، حرکت کردم خدمت آذرخانوم، گفتم الوعده وفا، مزدم رو بده؛ ولی نداد. وعده کرد پنجاه تومن یکجا میده… ولی همان قسم ماهی رو توی مشتم نگه دارم… شاکی شدم که شر راست میشه خانوم، مزدم رو بده اگر نه شما رو به خیر ما رو به سلامت… اضافه کرد بارمان جد کرده با ماهی وصلت کنه. من… .
شرمنده و گذری نگاهم کرد.
– اظهار کرد رضا نیستم برارم با دخترعموم وصلت کنه، اگر چو بیفته توی آبادی، که ماهی پس و پنهانی غریبهای رو میبینه، بارمان از خوف آبرو هم شده قلب از عشق ماهی میکنه… ترس کردم از آبرو و جان خودم. ولی اضافه کرد اگر پای تو به بند افتاد، خودم پیش بیارم ضامن جانت میشم، اطمینانم داد… خر شدم ارباب… غلط کردم خانخانوم، غلط کردم نازخانوم!
دو کف دستش را روی صورت درهم و گریانش گذاشت و زار زد.
– شما مثل تاج گرانبهایی بومشاهده کرد روی سر… گوهر نایابی که گرگان برای ساکتشش دندان تیز کردن.
نوبت کف دست گذاشت روی شیشهی پنجره و به داخل سرک کشید. دکتر سری برایش جنباند و خشک و آرام اظهار کرد:
– خب؟ ادامه بده.
شاهین کف دستانش را پایین آورد.
– آذرخانوم حرف توی دهنم میذاشت که به… خانوم بگم… کف دست آخری هم گفت سال میرزا عمو گذشته، برارم پاشنه ور کشیده بالای نومزادی… برو به ماهی وعدهی فرار کردن و عقد کردن بده.
کلاه چروک را هی میتابید و باز میکرد، نگاه گریزانش فقط به دکتر بود.
– گفتم اگر رضا شد به فرار و عقد چی؟! گفت بهتر! پولش از من، تو فقط تا اصفهان ببرش و یه روزگار معطل کن، بعد گم و گورش کن… بهم پنج تومن داد، قلبم گرم شد… خیال پنجاه تومن خامم کرد، رفتم پی… خانوم… گفتم فرار کنیم ولی خانخانوم رضا نمیشد.
آذرخانوم گفت راوی باب تمایل داشتگاری، روانهی عمارت میرزا آقاخان بکن، کردم… خر شدم ارباب… هر چه بیان کرد، کردم… خر بودم… خودش و آدمهاش به گوش بارمان رساندن من با نومزادش سَر و سر پنهانی دارم، بارمان کم مانده بود نفسم رو ببره… .
– آق بانو؟!
زمزمهی بسیار ملایم و متأثر دکتر کنار گوشم، مرا به خودم آورد. نگاه مات و مبهوتم را از شاهین گراهی شدم و نگاهش کردم. با نگاههای غمدار، لب زد: “گریه نکن خانوم!”
کف دست کشیدم به صورت خیسم، لیوان آبم را دومرتبه تعارفم کرد.
راه گلویم سخت شده بود، همهی اوقاتی که شاهین از قلبدادگی اختلاط میکرد… راویها، جوش زدنهای خانومجان طفلکم منباب رعیت پاپتیای که خواهان دخترش بود… آن زمانی که شاهین زیر کف دست و پای بارمان افتاده بود و من ضامن جانش شدم، آذر قرار گرفته بود و مرا بازی میداد؟! چه ساده بودی دختر! چه رودست ماهرانهای خوردی از خودی.
– لعنت به خودم و هفت پس و پشتم!… به خدا وقتی فهمیدم به اصرار خان صیغه شدی، رفتم پیش آذرخانوم، گفتم من زورم رو زدم، هر چی گفتین کردم. حالا دیگه طرف محرم خان شده، زن برار خودتون، ناموس برار خودتون… مزدم رو بده برم.
کف دست دراز کرد لیوان آبش را برداشت و سر کشید.
– من چه میاطلاع داشتم خانوم؟ چه میاطلاع داشتم سیاهروزیم تمامی نداره؟ خودم کردم، لعنت به خودم… .
لیوان خالی را زمین گذاشت.
– توی غلامگردش عمارتش بودیم، داشتم عجز و التماس میکردم… چه میخبر داشتم بیهوا میردادخان سر میرسه؟ چه میخبر داشتم گمان غلط برده من خبربیار و ببر همایونخان هستم؟! گمان برده بود که آذرخانوم پیغام به همایونخان میرساند، اول زد منو لت و خون کرد، بعد افتاد به جان زنش. کف دست آخر هم نوکرش پرتم کرد بیرون… به ولیم رضا میتمایل داشتم سر پا شدم برم پیش بارمانخان و همه حکایت رو بالاش بگم… ولی فردا روزگارش نوکر عمارتشان رسید عقبم، خوف داشتم باز میرداد برسه و جانم رو بگیره… آذرخانم غیظ داشت، خیلی هم غیظ داشت دور از جان شما، به همایونخان و میردادخان و برارش بارمانخان و شما و همه، ناله و نفرین میکرد. بیست تومن سر پله گذاشت و یک مشت پول نشانم داد، گفت بیست تومنی که وعده کرده بودیم بردار، اگر گوش به امرم باشی همهی این پولها مال تو میشه… صد تومن پول ارباب! هیچ موقع صد تومن پول با هم نمشاهده کرده بودم که… باز گول خوردم… .
سرش را زیر انداخت و دست کشید روی زانویش.
– گفت ندیمهی ماهی آدم خودمه، همان پسر ساکتی که توی عمارت خانی خدمتت رو میکرد.
لبهایم بیجان و بیصوت جنبیدند “گلرخ… وای خانومجان! گفتی دلت با گلرخ صاف نیست و نشنیدم.”
– عباسعلی هم بندهی پول بود و خام آذرخانوم شده بود، واقعش… .
پیشانی خیسش را با پشت آستین خشک کرد.
– روم سیاهه… واقعش پول زیاد و همکف دست داشتن، دلم رو قرص کرد… بیان کردم اگر هم شری راست بشه، یکه نیستم، لعنت به اون پول که خامم کرد… هی اظهار کرد سر جاده ماهی برو… از جاده به درش کن، بیان کرد اگر خامش کنی با خودت فراریش بدی، اینقدری مزدت میدم که اصفهان بری و جاگیر بشی.
– بهخاطر پول، آبرو و حرمت یک زن شوهردار رو به بازی گحرکت کردی؟!
صوتی گرفته و پر سؤال دکتر را متوجه شدم، ولی نگاهم مات شاهین بود. مردی که داشت به خودش میپیچید و پردهها را از پیش دیدهم کنار میزد.
همهٔ روزگارهایی که من دل داده بودم به زندگی با بارمان و قلبدلواپسیام بابت جان شاهین بود، قرار گرفته بودند با نوکر و ندیمهی خواهرشوهرم همپیاله شده بودند بالای ریختن آبروی من.
– چه قلبیلی برای این دشمنیها وسط بود؟
همانطور فقط نگاهش به دکتر بود.
– عباسعلی میاظهار کرد حکایت عاشقی و دلشکستگی آذرخانوم بوده.
نگاه دکتر برگشت طرف من و آرام و ناباور جویا شد:
– آذر همون دخترعمویی که…؟! وای! به جای همایون، از تو تقاص کشیدن؟
– ندیمه و عباسعلی چشم و گوش آذرخانوم بودن، من هم سر کشتخوان نمیحرکت کردم… توی عبابافی یه کنجی داده بودن از متوجه شد آدمهای بارمانخان پس و پنهان بشم، تا اون روزگار شوم… .
آن روز شوم… که با خانومجانم گل گفتیم و حظ بردیم ولی کمر روزگار که شکست، کمر خوشی و آهستهش من هم شکست.
– تازه بالام ده تومن دیگه فرستاده بود، ندیمه آمد که از عمارت میرزا آقاخان سایه به سایهی درشکه میری، هر وقت فرصت جستی سر راه ماهیخانوم سبز میشی و داد و قال میکنی.
صوتی نفس قد بلند دکتر وارد شد، اما من دیدهانتظار آخر حکایت شاهین بودم، مات و مبهوت و لرزان.
– رسیدم، داد و قال کردم و فراری شدم، فراری شدم ولی متوجه شدم که بارمانخان قصد خفه کردنت داره، دیدم که بعد از رهسپار شدنت به عمارت روی دو زانو جای گرفت و شرمزده به خودش سیلی زد. دروغ چرا خانوم؟ وقتی حرکت کردم، از خودم شرم کردم. ندیمه احوالت رو از بابت مضطربی از دست راهی شدن جان من بیان کرده بود… لعنت به من، به خدا رو سیاهم!
دکتر با دو کف دست، به موهایش چنگ زد.
– آخر شامگاهی که ضامن جانم شدی عباسعلی رسید سروقتم، خاطر دارم که فردا روز عقدت با خان بود! عباسعلی اظهار کرد خانوم گفته بری کشتخوان و باغات رو آتیش بزنی، کمین کنی بارمانخان سر برسه، همین که چشمش به تو افتاد در بری، صد تومن وعده کرده رو از گنبدی برداری و یه مدتی بری اصفهان تا آبها از آسیاب بیفته، طمع صد تومن به جانم افتاده بود. کاری که گفته بود کردم… خیال میکردم بارمانخان اول بره سروقت باغات ولی یکراست آمد کشتخوان، اقبال داشتم بهخاطر آتیش و دیلاق، آدمهاش جمع نبودن، تیز بود… قوی بود… ندرک کردم چه قسم ملتفتم شد، پس درخت بودم، برنو داشت. پیدام میکرد در جا زمینم میزد، با چوبکف دست بیهوا زدم به سرش… نمیتمایل داشتم بمیرم، به خدا از ترس جانم زدمش.
نفسش به سختی بالا رسید، ایستاد و توی سرش زد.
– تا افتاد، برنو رو برداشتم، گندمزار چنان الو داشت که از دیلاقش هیچی پیدا نبود. تمایل داشتم با برنو فرار کنم که پا شد… رسید طرفم، یه مرتبه منو با قنداق برنوش زده بود… زدمش، با قنداق همان برنو زدمش.
میلرزید، نفسنفس میزد، من هم انگار بیهوا مانده بودم.
– صورتش از خون سرخ شد، صدای دادش توی کشتخوان پیچید… خوف کردم آدمهاش سر برسن، خوف کردم از زخم زدن بهش… حمله کرد طرفم، ندرک کردم چه قسم تیر در راهی شد… به خدا نمیتمایل داشتم بکشمش، جا به جا افتاد و خونش جاده گرفت.
کف دست گذاشتم روی سی*ن*هام، کاش دکتر پنجرهها را باز میکرد.
– کافیه آقا، تمومش کن.
صوتی خشک و جدی دکتر بود که توی گوشم پیچید، تقلا میکردم نفس بکشم.
– غلط کردم ارباب… بکشید و خلاصم کنید، خانخانوم غلط کردم، شما به بزرگی خودت حلالم کن.
دکتر شانهام را گراهی شده بود.
– آق بانو… آروم باش، نفس بکش… از این آب بخور.
نمتوجه شدم گل خاتون چه وقت بالای سرم وارد شد، لیوان آب را توی مشتش ریخت و به صورتم پاشید.
دکتر مضطرب میگفت:
– آروم باش… نفس بکش، آفرین نفس بکش!
گل خاتون شانهام را میمالید و آوای زاری کردن شاهین را میشنیدم.
– غلط کردم خانخانوم، بیجهت کف دستم به خونش آلوده شد، خام شدم… .
دکتر فریاد زد “نوبت”، نوبت بیمعطلی با چوب کف دستش رسید.
– این آقا رو ببر بیرون، کارش تموم شده.
نوبت پیش رسید، شاهین دوید چادرم را گرفت.
– حلال کن… ببخش ماهیخانوم، حلال کن، نفهمی کردم، غلط کردم!
نوبت عقبش کشید و تشر زد:
– بریم اگر نه، تا میجنبی، میجنبونمت.
همانطور که بیرونش میکردند، داد زد:
– به ولیم رضا هیچ مزدی هم ندادن، فراری شدم… آواره شدم… حلال کن خانخانوم، بکش راحتم کن.
– کیفم رو بیار گل خاتون.
تلاش کردم هوا را به سی*ن*ه بکشم، چادرم را پس زد و گرهی چارقدم را باز کرد.
میان بینفسی، کف دست گذاشتم روی سرم تا چارقد را برندارد.
کف دستش را پس کشید و قدری عقب رفت.
– فقط میل داشتم نفست راحت بالا بیاد.
بیجان نگاهش کردم، ناخودآگاه بیحال شدم و پیشانی به شانهی پهنش تکیه دادم و هقهق آرامی را از سر گحرکت کردم.
***
آتشی در سی*ن*ه دارم جاودانی
عمر من مرگیست نامش زندگانی
خیره به تاریکی طاق تالار، اشکم میچکید. ملوکخانوم میخواند و نمشاهده کرده، میدانستم دکتر هم در اتاقش خیره مانده به یک جا و سیگار دود میکند.
حالم، عین زیاد ماندن در آب داغ خزینه بود، از درون آتش به جانم نشسته بود و سی*ن*هام سنگینی میکرد. عین ماندن در آب داغ خزینه و سیم کشیدن زخمهای تازه، عین لَخت شدن و بینفسی در گرما و بخار.
نگاهم کشیده شد تا گرولیفون خاموش کنج تالار، عین گرام عمارت خانومجان بود.
آخ خانومجان! کاش هنوز هم دلخوشیام، گوش دادن به تصنیف تکراریمان بود.
که هی ملوکخانوم بخواند “شعله فکن در قفس ای آه آتشین”، خانومجان پیش از ملوکخانوم بخواند “دست طبیعت گل عمر مرا مَچین”، من هم سیر تماشایش کنم و نفهمم آن غم و آه که از دیدهها و نفسش بیرون میریزد، برای چیست؟ دوری جگرگوشههایش؟ پر کشیدن جفتش از قفس؟ یا دردی پنهانی در قلبش؟
از بیکسی و ترس بود که با صدای گرام از اتاق دکتر، پاهای بیجانم را پایین کشیده بودم تا تالار؟ یا پی گرفتن قدری آرامش خاطر بودم از دکتری که خودش بند کرده بود به صفحهٔ پر یادگار و پر دردش؟
صوتی باز شدن در اتاقش را گوش دادم، قدری سر بالا بردم از دستهٔ مبل.
دیدم که سر به زیر، مسیری پلهها شد، هیچ شامگاهی بالا نمیرسید.
بعد از خواب هلن، سری میزد و تا صبح، همان طبقهٔ پایین بود، لابد خاطر زنش زنده شده بود و دلش کشیده بود جانجان را ببیند.
دو مرتبه سر روی نرمی دستهی مبل گذاشتم و چشم بستم، دلم گرمای آغوش خانومجانم را میمیل داشت. میبیان کرد: “درد اولاد از درد خود آدم کشندهتره، بذار مادر بشی، میفهمی.” اگر بود، چه خوب دردم را میفهمید.
خانومجان آذر را میشناخت؛ گلرخ را دیده بود و عباسعلی را خودی میاطلاع داشت.
کاش مرغ آمین سر میرسید و یا مرا پیش خانومجان میبرد، یا او را پیشم میآورد.
دکتر با تعجیل از پلهها پایین رسید و جلوی در ایستاد، کف دست کشید به پیشانی و موهایش و در تالار را گشود.
– آق بانو… .
صدایش نه آنقدر کشیده بود تا کسی از میان باغ بشنود، نه آنقدر ملایم، که من نشسته، نشنوم.
توقف کردم و پیش حرکت کردم و نزدیکش شدم، با همان کف دستهای متصل به سرش، روی ایوان مانده بود.
نگاهش کردم، قد و قوارهاش مردانه و کشیده بود. حال که مقایسه میکردم از بارمان هم چند سانتی بلندتر بود.
لبم را گزیدم، چه مقایسه بیوقتی بود؟!
– آقای دکتر؟
دستها از سرش دور شدند و در هوا ماندند، خودش هم بیمعطلی برگشت.
نفسش را یکجا بیرون داد و پیش آمد.
– اینجایی؟ تصور کردم… .
تبسم تلخی روی لبهایم جاگیر شد.
– گذاشتم حرکت کردم؟!
در را نگه داشت و با دست، داخل را نشان داد.
– سرما میخوری.
عقب سرم، در را بست و آهسته پرسید:
– کجا بودی؟
با کف دست، مبل را نشان دادم. نزدیکتر شد و دیده گرداند در صورتم.
– آرومتر شدی؟
بوی سیگار به سر و تنش چسبیده بود. زیر نور لامپای برقی و کمسوی دیوار، چشمهای سرخش قلبواپس بود.
از اینکه آنطور نگاه در دیدهش شده بودم، شرم کردم و سر پایین انداختم.
– آروم میشم، آسایش شما رو هم گراهی شدم… روم سیاه، شما هم اسیر من شدید.
سرش را کمی خم کرد.
– تازه متوجه شدی؟!
بیطاقت دوباره نگاهش کردم.
– چی رو؟
– که اسیرت شدم.
خجالت زده نگاه از برق نگاهان ساکتش گراهی شدم.
– از وقتی من اومدم اینجا آسایش شما مختل شده.
آوایش ملایمتر شد.
– دلنگرون حالت بودم… آسایش من، بعد مدتها بهم برگشته. روسیاه منم که مهمونم اینقدر ناآرومه که توی منزل شامگاهگردی میکنه و من ازش غافلم.
خیره به پاهایش اضافه کردم:
– روی دشمنتون سیاه… قلبم هوای تازه میتمایل داشت، خوف داشتم از تاریکی باغ، اگر نه بیرون میرفتم.
پاهایش عقب حرکت کرد و سر من بالا رسید، آهسته گفت: “صبر کن” و عقبگرد کرد و حرکت کرد.
از حرکت ایستادم تا برگشت، پالتوی کشیده و سیاهی روی دوشم انداخت.
– چند دقیقه قدم بزنیم، هوای تازه بخوری.
در را باز کرد و منتظر ایستاد. از محبتش بغض به گلویم چنگ انداخت. کنارم آمد و پیش راهی شدیم، نور ماه افتاده بود روی باغ و نسیم خنک، با دست و دلبازی صورتم را نوازش میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن