گرد و خاک اسب سیاهش زودتر از خودش رسید. قلبم به هم پیچید تا نزدیک و نزدیکتر شد. هی میل داشتم رو بگردانم به باغ پر شکوفه نگاه خیره کنم و انگار نه انگار که دیدمش؛ اما حیف که از بالای چینههای باغ مرا متوجه شده بود.
شاید از منزل عقب سرم وارد شده، یا از کسی خبرم را جویا شده و پیام را گراهی شده.
صوتی غارغار کلاغی وارد شد و به اضطرابم دامن زد. وای که اگر از کسی سؤال کرده باشد چه؟ چه باید میکردم؟
بارمان، خاک کل آبادی را به توبره میکشید! با قلبشوره و بیقرار به دور و اطراف سرک کشیدم و زیرچشمی غبار پشت اسب کُرنگش را پاییدم تا رسید.
قلبم لرزید از اخم و تخم درهمش. کنار چینهی کوتاه باغ، با مهارت از اسب پایین پرید و خیره به من نفسنفسی زد.
نگاه دزمتوجه شدم و باز به دور و بر دیده گرداندم مبادا کسی ببیندش، ببیندمان!
چسبید به چینه که تا شال کمرش میرسید، چنگ زد به کاهگل سفت و غر زد:
– اینجا تنها چه میکنی دختر؟
دامنم را مشت کردم و به دیدهان قهوهای رنگش چشم دوختم:
– هیچ.
گردن جلو کشید:
– هیچ؟!
آب دهان قورت داده سریع سر تکان دادم:
– ها، قلبم گحرکت کرده بود.
– مگه نمیبافی؟ قالیت رو از دار پایین کشیدی؟
سر بالا انداختم و لب زدم:
– نه.
پر اضطراب نفسی گحرکت کردم. وحشت کردم بگویم که بارمان غدغن کرده پای دار بنشینم! ترسان باز اطراف را متوجه شد زدم و خیره شدم به صورت آفتاب سوختهاش.
– برو شاهین، برو. تفنگچیهای خان همهجا جولان میدن، سروکلهٔ گلمراد و میراب هم الانه پیدا میشه. اصلاً چطور درک کردی من رسیدم باغ؟
نگاه گرمش را روی صورتم چرخی داد. نفسی گحرکت کرد و سی*ن*هی ستبرش تکان خورد.
– بیانصاف، بیقرارت بودم.
دامنم را بیشتر مشت کردم و دلم باز لرزید.
– برو شاهین، جان عزیزت… .
با همان اخم و تخم میان حرفم پرید و لبان ترک خوردهاش را تکان داد:
– عزیزم تویی!
نوچی کردم و به اویی که قدش یک سر و گردن از من بلندتر بود خیره شدم.
– شاهین، کسی اینجا ما رو ببینه خون جفتمان حلال میشه.
کف دست دراز کرد و پر چارقد سیاهم را گحرکت کرد. اخمش در هم بود و صورتش خشن؛ ولی آوایش نرمتر شد.
– مگه قلبت با من نیست؟!
باد صدای زنگولهی بزها را از دور میآورد.
لحظهای بهسرعت گردن کشیدم، عباسعلی و گلهی بزرگ بزها از سی*ن*هکش کوهپایه سرازیر شده بودند و بزها لکههای سیاه شده بودند به تن سبز دشت. برگشتم سمت اویی که همچنان نگاهش به روی تک به تک اجزای صورتم چرخ میخورد.
– شاهین برو، عباسعلی آدم منزل؛ خبر اینجا وارد شدنت به گوشش برسه… .
باز بیطاقت شد:
– اینجا همه آدم خان هستن! بیا فرار کنیم ماهی.
اخم به ابروهایش پیوند زدم و زمزمه کردم:
– باز هم یادت حرکت کرد؟ آق بانو، من اسمم رو دوست دارم.
قدمی نزدیکم شد و اظهار کرد:
– آق بانوی من، فرار کنیم؟ ها؟
با بیچارگی نگاهش کردم. قلبم پیش قلبش بود اما حواسم به عباسعلی که میدانستم از پشت سرمان هی نزدیکتر میشود.
وقتی سکوتم را متوجه شد، پر چارقدم را جلوتر کشید. چسبیدم به چینهای که خودش آن طرفش ایستاده بود.
– آق بانو فرار میکنیم، به تاخت میریم تا اصفهان. برسیم اصفهان محرم میشیم.
– نکن شاهین، خان توی اصفهان هم هزار تا آشنا و شناس داره.
عصبانیتر شد:
– محرم بشیم، بعد میریم تهران یا اصلاً تبریز یا هرجا تو بگی، ها ماهی؟ ببین تبریز بسیار دوره، از تهران دورتره کف دستش به ما نمیرسه.
«هـوو خانزاده… هـوو… چه پیشامد کرده؟»
برگشتم پشت سر و با پنج انگشتهایم کوبیدم به صورتم.
– یا خدا سلطانعلی! آمد. برو شاهین، بارمان زندهمون نمیذاره؛ برو.
آوای نوای ناخوشایند کلاغ همچنان رسید و شاهین با عصبانیت پر چارقدم را به ضرب رها کرد و غرید:
– همهاش بارمانبارمان! بزرگی به اسم نیست ماهی، از بزرگ میترسی یا از جان خودت؟
آوایم لرزید:
– از جان تو. بجنب، سوار شو، برو تا نرسیده.
سمت عباسعلی و کوهپایه نگاه انداخت و با همان اخمهای گرهخورده با غیض اظهار کرد:
– نمیذارم کف دست بارمان به پر شالت برسه ماهی، به موی خودت قسم آزارت بده میکشمش!
با بغض نالیدم:
– برو شاهین، اصلاً از اینجا برو؛ با خان و آدمهاش در نیفت.
پا به رکاب گذاشت و روی کُرنگش پرید
– تو هم رضا بشی من نمیشم، تو حق منی.
آوای خشدارش در باغ پیچید و در دشت گم شد. بیحال شدم و همانجا پای چینه نشستم.
مثل رعد رسید و مثل باد رفت. با یک بغل تهمتوجه شد و خط و نشان!
عباسعلی، بدوبدو و نفسزنان با چوبدستی معروفش بالای سرم رسید.
– یا صاحب اسمم! خانومجان چه پیشامد کرده؟ حالتان به راه است؟
نگاهی به غبار رد اسب در دشت انداخت و دیده ریز کرد:
– این همون پسرهی بیبته، شاهین نبود؟! خانوم خدای نکرده بلایی سرتون نیاورده زبانم لال؟
نفسی عمیق گرفتم و از حرکت ایستادم.
– من خوبم عباسعلی، برمیگردم عمارت.
چوبکف دست را تکیه داد به شانهاش و کلاه نمدی را کمی روی سرش جابهجا کرد.
– ارباب بفهمه این یارو… .
وسط حرفش پریدم و کمی ولوم به آوایم بخشیدم:
– این یارو؟! عباسعلی شتر دیدی، نمشاهده کردی!
مردد نگاهم کرد.
– ولی اگر خان بفهمه… .
جذبه خرجش کردم.
– از کجا بفهمه؟! گذر میکرد، کار به کار من نداشت.
چینی به بینی قوزدارش داد.
– اقلِکم ارباب خبردار بشه ادبش میکنه.
دست کردم لای پر کمرم و یک سکه درآوردم، گحرکت کردم سمتش.
– انگار یاد نداری من کیام عباسعلی! دهنت قرص باشه.
نگاهانش برقی زد و سکه را آنی گراهی شد و فرو کرد به جیبش.
– غلام شما هستم خانزاده، خدا رحمت کنه آقا میرزاخان رو.
با جان و قلب به روی دهانش زد.
– آ… آ عباسعلی کور و کر، خاطر جمع، زیر اخیه و فلک خان هم برم نم از کوزهام پس نمیآد. اصلاً باد بود گذر کرد، ها؟!
پوزخندی چاشنی لبان خشکی زدهام کردم و سر روبه آسمان آبی بلند کردم، کاش خدا کمی اکسیژن و آرامش به بنده حقیرت هدیه بدهی.
نامفهوم زمزمه کردم:
– اولی هم ندادی به دومی بدجور محتاجم یا ربّ.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن