هدی بازویم را گرفت و با همان لحن ملایمی که با هم حرف زده بودیم اضافه کرد:
– حیف که داداش حسین اضافه کرده ماماناینا چیزی نفهمن وگرنه دندوناشو خورد میکردم! به زنداداش من میگه عزیزم؟
آخرش ندرک کردم هدی از ازدواج ما آزرده است یا خرسند.
لفظ زنداداش گفتن او را هم دوست نداشتم. مثل یک واژهی بسیار بسیار غریبه بود. آهی کشیدم و نالیدم:
– ازش متنفرم.
– منم!
– جای پچپچ کردن بهتره ما رو راهنمایی کنی خونتو ببینیم دخترعمو!
هدی آهسته ادایش را در آورد. در آن جنگ اعصاب خندهام را قورت دادم و با آرنج به بازوی هدی کوبیدم.
– بفرمایید بریم عمهجون…
از قصد کیسان و حرفهایش را نامشاهده کرده میگحرکت کردم.
عمه چادرش را مرتب کرد و از جایش کشیده شد، تعارفات مرتضی و شهناز را مودبانه رد کردیم و بعد از خداحافظی بیرون رسیدیم و پلهها را بالا رفتیم.
توپم حسابی پر بود. آن از دعوای بعد از عقد این هم از آمدن بیخبر کیسان ابله!
– چرا دم به دقیقه جلو من سبز میشی؟ ها؟ کیسان منو ببین! بهخدا بزنم به سیم آخر بد میبینیا!
عمه کلید را از دستم گرفت و در را باز کرد.
-پناه بر خدا عمه! کظم غیظ کن!
در را باز کرد و کنار توقف کرد.
– بیا برو تو کیسان… من باید تکلیفمو با تو یکی روشن کنم!
لبخند زد، سعی میکرد تظاهر کند خندهاش مهربان است!
– تکلیف چیو عمه؟ آدم نگران زنش باشه جرمه؟
زنش؟ من را میاظهار کرد؟ من دیگر هیچوقت زن او نمیشدم! این را النگوهای روی کف دستم فریاد میزدند.
– کیسان ولم کن سر جدت! زن چی کشک چی؟! ما طلاق گحرکت کردیم حالیته یا نه؟ بهخدا دیگه کشش تو یکی رو ندارم ولم کن!
عمه بازویم را گحرکت کرد و داخل کشاندم.
– هیششش! آوات تا هفتا خونه اونورتر رفت!
کیسان هم آمد و در را بست.
– صوتتو رو من قد بلند نمیکردی! الان سرم داد میزنی هر دفه داد میزنی!
جنون بیخ گلویم را فشرد هجوم بردم و هلش دادم.
– داد میزنم خوبم داد میزنم مرتیکهی زنباره! گه خوردی اومدی دنبال من! غلط کردی دنبالم جاده میفتی!
خواست مچ دستم را بگیرد ولی بازهم هلش دادم و فریاد کشیدم:
– دست کثیفتو به من نزن!
عمه لاالهالاالله گویان من را عقب کشید، چادرش دور کمرش افتاده بود.
– شیطونو لعنت کن لاله! چته دخترم؟ تو لالهی آروم منی؟ ها لاله؟
بغضم را قورت دادم که عقدهی دعوای خودم و امیر را قاطی این یکی دعوا نکنم.
– مگه میذاره آروم باشم؟
کیسان اخم کرده به در تکیه داد.
– من دوسش دارم عمه! یه غلطی کردم تاوانشم میدم. اصلا ببریمش محضر تعهد کتبی میدم دیگه کاری نکنم دلخور شه… اموالمم میذارم ضمانت!
داشت خودش را به نفهمی میزد! مگر مشکل من مال و اموالش بود؟
من از او متنفر شده بودم. حاضر نبودم حتی قیافهاش را ببینم و او از ازدواجی مجدد حرف میزد!
– کیسان عمه. خودت میدونی این ریسمون پارهست چرا هی چنگ میندازی بهش!
– نمیدونی چرا عمه؟ زیرا خودخواهه! چون همه چیزو با هم میخواد هم خرو هم خدا رو هم خرما رو!
پوزخند زد و جلوی عمه توقف کرد.
– جای بازمیل داشت کردن من یقهی اینو بگیر! بهش بگو تا حالا کجا بوده؟ با کدوم پسر این زنیکه؟
دست به کمرم زدم و با پررویی در صورتش زل زدم.
– هرجا بودم به خودم مربوطه! فرنازجونت چطوره؟ صیغهتون تموم نشد؟ مولین جونش منتظرته شام پخته چرا نراهی شدی؟
دندانهایش را به هم سایید و خفه شد.
خودش را به مبلها رساند و خودش را روی سهنفرهاش پرت کرد.
– چیه خفه شدی؟ فک کردی خرم؟ نمتوجه شدم صیغهش کردی؟
عمه فرح عقبم کشید و با هشدار صوتیم کرد.
– لاله!
وقتی عمه نگاههایش را اینطور چپ میکرد یعنی اگر حرف دیگری میزدم قطعا قهر میکرد.
من را روی مبلی نشاند و خودش هم چادرش را در آورد و کنارم نشست.
– کیسان! منو ببین کیسان!
کیسان بیمیل نگاهش را از صورت من گراهی شد و به عمه داد.
– جانم عمه؟!
– تو مگه طلاق ندادی لاله رو؟ چه مرگته عمه؟ باز فرخنده شیرت کرده؟ تا کی میخوای با طناب اون بری تو چاه؟
کیسان از حالت شل و وا رفتهاش دررسید و شق و رق نشست.
– بگم غلط کردم خوبه؟ من بدون این میمیرم نمیفهمه… عمه هیچکس منو نمیفهمه! نه بابام میاد راضیش کنه نه مامانم. عمو مسعود هم چشم دیدنمو نداره… میگی من چه غلطی بکنم؟
عمه دستم را میان کف دستش فشرد که خاموشی کنم.
– تو که بدون این میمردی چرا راهی شدی پی زن بازی؟ آمارت دست من و عموت اومده. فقط فرناز نیست!
اگر میگفتم که عکسهایش با تینا را دیدهام شر به پا میشد! هرچه بود تینا خواهر مهیار بود و از بختیاریها.
دلم نمیآمد دم عروسی حنا باز دردسر درست شود.
– من غلط کردم عمه غلط کردم. زنمو میخوام… هر تعهدی بخواید میدم!
لبخند زدم. چهقدر این آدم پررو بود! نمیدانست حالا من زن امیر شدهام. زنش را میتمایل داشت؟ باید میراهی شد پی همان فرنازش.
– کیسان بس کن عمه! مسعود و روحی دیگه لاله رو کف دست تو نمیدن اعتمادشونو خراب کردی! بذار این بچه زندگیشو بکنه…
هرکه او را نمیشناخت من خوب میشناختمش.
میخبر داشتم دوستداشتنی در کار نیست و او فقط برای خودخواهی خودش میخواهد فقط متعلق به او باشم نه کس دیگری!
از امیر و هادی میترسید.
حالا که متوجه شده بود من به نگاه دیگران آس رسیدهام میتمایل داشت بار دیگر به کف دستم بیاورد.
– با خودت چندچندی کیسان؟ وقتی بیان کردم طلاق میخوام چرا لال شدی؟ یه کلمه معذرت تمایل داشتی؟
دهانش را باز کرد که جواب دهد اما آوای زنگ مانع از حرف زدنش شد.
عمه پوفی کشید و کشیده شد که در را باز کند. کیسان سمتم متمایل شد و آهسته بیان کرد:
– حالا که به غلط کردن افتادم! چن بار بگم بهت میخوامت؟!
آوای تعارف تکهپاره کردن عمه میوارد شد و حرف زدن شهناز.
برگشتم که ببینمشان اما با حس کردن کف دست کیسان روی گردنم انگار برق ۲۲۰ولت به تنم وصل کرده باشند.
کف دستش را پس زدم و بیاختیار غریدم:
– کف دست کثیفتو بکش!
– کف دست من؟ لاله یادت راهی شده دختریتو من گحرکت کردم؟ یادت رفته چقد دوس داشتی بغلت کنم؟ حالا…
حرفهایش داشت دیوانهام میکرد، کاش زودتر عمه او را از خانهام بیرون میانداخت.
صدای پیام گوشیام هممدت با بسته شدن در کشیده شد.
– صاحب خونه برامون شام آورده لاله، چه زن خوبیه دوست مولینت!
ولی تن من یخ کرده بود، نفرت حضور کیسان با استرس وارد شدن این پیام ادغام شد…
“در واحدتو قفل نکن”
عمه را چه میکردم؟ اگر میخواست بماند آنوقت امیر را کجای قلبم میگذاشتم.
– این شام من و شماست عمه! بعضیا خونهی مادر زن جدیدشون دعوتن!
از عمد گفتم، میتمایل داشتم بچزانمش! عاشق شدم مثل ماهی درون تابه جلز و ولز کند و نگاهش کنم.
– بس کن لاله! دهن منو وا نکن نذار بگم چه غلطایی کردی!
ابروهایم از پرروییاش بالا رفت، من هر غلطی هم کرده بودم، خیانت جزوشان نبود.
– پاشو کیسان، پاشو بریم عمه! داری زیادهروی میکنی!
عمه اضافه کرد و قابلمهی آبی، با نقش طاووسی که در کف دست داشت را روی کانتر گذاشت.
– تو کجا بری عمهجون اینجا فقط یه نفر اضافیه.
عمه چادرش را برداشت و بلافاصله سرش کرد.
– منم باید برم عمه، قرصامو نیوردم با خودم نمیتونم بمونم.
اما هرکه نمیدانست من که خوب عمهفرح را میشناختم، مطمئن بودم فقط و فقط بهخاطر اینکه میداند تا او نرود کیسان هم قصد رفتن نمیکند میخواهد برود.
کیسان که دید با زبان شتابزده راه به جایی نمیبرد ملتمسانه نالید:
– عمه…
– پاشو پسرجان پاشو دیره. روحی دلواپسم میشه ناضافه کردم میام اینجا.
در قلب خدا را شکر کردم که عمه میتمایل داشت او را ببرد. عمهفرح مثل عمهفرخنده نبود.
قلبرحمی و مهربانیاش باعث گول خوردنش میشد. کیسان فریبش داده بود…
با راهی شدن عمه و کیسان دلم بیشتر ریخت… حتما هدی تا حالا به گوش امیر رسانده بود که مهمان داشتهام.
او که دم محضر، درست بعد از عقد آنطور دعوایم کرده بود وای به حالایش… اصلا اینها به کنار…
او حالا دیگر شوهر من حساب میشد و من…
#امیرحسین
آهسته در حیاط را باز و بسته کردم، طوری که آب هم از آب تکان نخورد.
پاورچین پاورچین از در ورودی گذشتم و پلهها را آهسته بالا راهی شدم.
خون، خونم را میخورد! کیسان اینجا بوده و من مثل یک هویج بیخاصیت فقط گوش داده و حرص خورده بودم.
ساکت کفشهایم را بیرون آوردم و با دو انگشت بالا آوردمشان.
دلم لحظهای تپیدن را یادش راهی شد… این منزل، این خونهی جهنمی را دوست نداشتم.
فقط میتمایل داشتم با لاله حالم خوب شود. با لاله خاطرات زنگزدهی این خانه را دور بیاندازم…
نفس عمیقی گرفتم، شمتوجه شدا احتیاج داشتم یکی عاشقانه دوستم بدارد.
یکی دنیایش من باشم نگاهش پی من جاده بیفتد… آنقدر از زنها جفا کشیده بودم که با درک کردن عشق لاله از آن به نفع خودم استفاده کنم.
من میمیل داشتم پرستیده شوم! شرک است ولی…
دستگیره را پایین کشیدم و همانطور مثل شبح وارد واحد لاله شدم.
صدای ملایمش میوارد شد که داشت مرثیه میخواند، آواز حزنانگیزی از ته دلش…
“در میان طوفان
همپیمان با قایقرانها
گذشته از جان باید بگذشت از طوفانها
به نیمهشامگاهها دارم با یارم پیمانها
که بر افروزگارم آتشها در کوهستانها
شامگاه سیه، سفر کنم، ز تیرهره گذر کنم…”
آوای دلانگیزش را دلبسته شدم.
جلوتر که رفتم دیدمش، موهای خیسش را یک طرف ریخته بود و داشت به پاهای لختش که از حولهی صورتیرنگی بیرون رسیده بود لوسیون میزد.
تمام حسهای مردانهام بیدار شد و او را طلب میکردند.
چهقدر یک زن میتواند جذاب و دلفریب باشد که او بود؟ آب دهانم را بهسختی فرو دادم. حالا وقت مطالبهی هوس نبود…
– آهای خانم دریانورد!
جیغ کوتاهی کشید و فورا سمت من برگشت، دیدههای سرخش حالا وقزده بود.
– وای! کی اومدی زهرهترک شدم!
بلند شد و ایستاد، حولهی حمامش کمی کنار رفته و خط سینههای سفیدش معلوم بود.
سریعسریع با کف دستش لبههای حوله را به هم رساند و صوتی جیرینگ جیرینگ النگوهایی که بهزور در کف دستش کردم کشیده شد.
– جنابعالی در حال راهی شدن با قایقرونا بودی که رسیدم!
هول زده موهای خیسش را با کشموی مشکیرنگی که به مچش انداخته بود بست و سمت در حرکت کرد.
– کسی که ندیدت؟ آروم اومدی؟ وای خدا!
نگاهی به بیرون انداخت و قفل در را چرخاند. کفشهایی که کنار در گذاشته بودم را چک کرد؛ درکش میکردم.
از شهناز و خانوادهام میهراسید، میوحشت کرد زنی اغفالگر بهنظر بیاید.
– همیشه اینجور میری بیرون؟ با حوله؟
سر راست کرد و نگاهم کرد، بیکلام. قلبم برای بوسیدنش راهی شد. حالا که زنم بود چهار نگاه دیگر درآورده و با ولع نگاهش میکردم.
– اگه تا قبل از زن من شدن هر کاری میکردی دیگه فراموشش کن! هادی داداشمه درست ولی دوس ندارم جلوش سر لخت بگردی! حالیته؟
آمد که از کنارم رد شود، بوی شامپو و صابون تنش مستم کرد.
مثل همان دفعهای که خانهی پدربزرگ حمام کرد.
اینبار زنم بود، نه گناهی بود و نه عذاب وجدانی…
شیطان درونم داشت بیچارهام میکرد. بازویش را چنگ زدم.
– کجا؟
دلم برایش سوخت، مظلوم شده بود.صورت سفیدش به قرمزی میزد.
حرارت تنش را حتی از فاصلهی میانمان حس میکردم.
– لباس… لباس بپوشم!
میتمایل داشت این بلور را با لباس بپوشاند؟ سخت در اشتباه بود…
تنها با مشاهده کردن تن او تمام جهنمی که در این منزل گذرانده بودم را از یاد میبردم.
– لازم نکرده!
هنوز از کف دستش خشمگین بودم که بهخاطر النگوها در محضر دعوا راه انداخت…
باید تقاص پس میداد! اصلا چه معنی دارد زن از علایق شوهرش سرپیچی کند؟
به زور تنش را به خودم چسباندم، منقبض بود تنش را رها نمیکرد… حولهاش کمی نم داشت و موهایش هم.
– ترسیدی یا خجالت کشیدی؟ هوم لاله؟ کدوم؟
فشردمش و آخش را درآوردم، میاطلاع داشتم خجالت میکشد. برایم شیرین بود اینطور سرخ شدنش.
– کیسان اینجا چه غلطی میکرد؟
بلاخره جویا شدم، چیزی که داشت مثل خوره روانم را میخورد.
از لحظهای که هدی گفت کیسان خونهی شهناز است خون به مغزم نرسید…
میتمایل داشتم بیایم و داد و هوار راه بیاندازم، اگر مهیار جلویم را نمیگحرکت کرد قطعا کیسان را میکشتم.
– امیرحسین! میشه ولم کنی؟
آنقدر صدایش برایم ناز داشت که نتوانستم خودم را نگه دارم، گردنش را خیس و تبدار بوسیدم.
– نه! نمیشه لاله!
شروع به وول خوردن کرد، نمیاطلاع داشت صدای آن النگوها دیوانهترم میکند…
به فکر افتادم برایش خلخال طلا هم بخرم. از آنهایی که سکههای کوچک آویزانش دوبرابر این النگو ها آوا بدهد.
– آخه… اینجوری نمیتونم بگم… ولم کن!
میخواستم یک چیز را بدانم، فقط یک سوال داشتم و بس…
– هنوزم بهش فکر میکنی لاله؟
تقلایش ساکت شد و تنش بیحرکت توقف کرد.
– به کی؟
بازوهایم را بیشتر به تنش فشار دادم و چیزی نگفتم، خودش کمی فکر میکرد میدرک کرد.
– ازش متنفرم، تو که میدونستی…
صدایش حزن داشت. از دستم آزرده شده بود! بارها اضافه کرد و بیان کرد از او متنفر است.
انتظارش را نداشت باز هم شک داشته باشم…
حولهاش را کنار زدم و با لذت سر شانهاش را بوسیدم.
– از من چی؟
میدانستم دوستم دارد، میاطلاع داشتم او بیشتر از من به این وصلت پنهان دل داده ولی احتیاج داشتم دلبسته شدنش را برایم فریاد بزند.
لبهای کوچک و صورتیاش را باز و بسته کرد.
اشک در چشمانش جمع شده بود. مگر یک جمله حرف اینقدر احساسات داشت؟
– ولم کن!
گوش نکردم، سرش را کشیدم و به سینهام چسباندم. ول کردنش کار من نبود.
منی که هوسم قلقل میکرد و داشت پاهایم کمکم شل میشد…
میان گریهی ساکتش سعی کردم حولهاش را از دست چپش پایین بکشم.
کاش تمام تنش را زودتر میمشاهده کردم… آزردهیاش را میفهمیدم ولی خودم هم داشتم دیوانه میشدم برای تن بلورینش!
بعد از چند ماه خماری این داغی طبعم کمکم داشت روی مغزم هم اثر میگذاشت.
– لاله…
اظهار کردم و هولزده جدایش کردم، دیگر طاقت نداشتم صبر کنم.
بند حولهاش را باز کردم و از تنش بیرون کشیدم. موهای فر و خیسش روی شانههای ظریفش ریخت.
فقط نگاهش کردم، نمیاطلاع داشتم بوسههایم را از کدام نقطهی قلبپذیر تنش شروع کنم. از لبهای کوچکش یا دیدههای گریانش یا…
انگشتهایم را روی شانههایش فیکس کردم، این بت مرمرین و زیبا را فقط باید میپرستید!
با خجالت دستهایش را ضربدری روی سینههایش گذاشت و با گریه آوایم زد.
– امیر…
عاشق شدم بگویم جانم، دلبسته شدم قربانصدقهی قد و بالایش بروم ولی دهان بستم و بهجایش با خشونت شانهاش را فشردم.
– بگو… احساستو بگو لاله!
هق زد.
– من احمق دوست دارم!
نفسهایم شتابزده شد، لب گزیدم و سمت کاناپه کشاندمش. باید به جایی تکیه میدادم، تنم توان از حرکت ایستادن را نداشت.
بلاخره بعد از این همه مدت لاله مال من شده بود… میتوانستم تنش را صاحب شوم…
تنی که آن شامگاه دیده بودم بوسیده بودم ولی مالکش نشدم.
– بیشتر بگو… بیشتر بگو لاله! بگو دوسم داری بگو!
داشتم مثل روانیها مالکش میشدم. ذهنم کار نمیکرد. جز داشتنش به چیزی فکر نمیکردم.
هقهقش بیشتر شد و در همان حالی که به بالش روی کاناپهی سبز خانهاش چنگ میزد اضافه کرد:
– من اولین باره عاشق شدم…
دیگر چیزی نشیدم، دیگر حس نکردم فقط میدانستم که دارم تنش را زیر تنم له میکنم.
نمیدانستم بوسههایم کجا مینشیند و چه میکنم.
در عطر و مهر دختر کوچولوی فرفریام غرق شده بودم و لبهایش…
وای که اینلبهای سرخ از گاز گراهی شدنهایم دوباره و دوباره هوسم را جوش میآورد.
قد بلند شدم که پیراهنم را در بیاورم اما… افکاری مالیخولیایی مثل یک آفت به جان مغزم افتادند.
آوای آه و نالهی یک زن و یک مرد… چیزی از قدیمها!
سعی کردم کنارشان بزنم، گریهی لاله بند وارد شده بود اما هنوز هم مظلومانه نگاهم میکرد.
دکمههای پیراهنم را با دستهایی لرزان باز کردم و بیرون کشیدمش.
خم شدم و لبهای لاله را به بازی گرفتم.
میتمایل داشتم تصویر شهناز و شوهر لعنتیاش را کنار بزنم و زن خودم را ببینم.
در این خونهی شیطانی روحم اسیر شده بود انگار.
– اه… امیر…
این را وقتی گفت که لبهایش را رها کردم و سینهاش را چنگ زدم!
تصویر خندهی پدرم و امیر بیان کردنش در ذهنم زنده شد… تصویری که در کودکی از شهناز دیده بودم هم.
میمیل داشتم خفهاش کنم، میخواستم آه نکشد و امیر نگوید… خم شدم که لبهایش را ببوسم ولی…
#لاله
هیچوقت اینقدر سرخورده نبودم، حتی وقتی نتوانستم کنکور قبول شوم.
چه چیزی بدتر از این که یک مرد از تنت عقش بگیرد و بالا بیاورد! مردی که دوستش داری و جانت برایش در میرود!
در کل روز عجیب و خستهکنندهای را گذرانده بودم. اگر عاشق کارم نبودم هرگز روزگار بعدش را به رستوران نمیحرکت کردم!
در کمدم را باز کردم و روپوشم را بیرون کشیدم. اتو کرده و تمیز مثل همیشه…
روسریام را پشت گردنم گره زدم و مانتوی تنم را با روپوش سفیدم عوض کردم.
پیشبند یکرنگ خاکستریام را برداشتم و سمت آشپزمنزل قدم برداشتم، کاملا قلبمرده!
دو قدم مانده به آشپزخونه آوای داد و هوارش را متوجه شدم، باز هم سگ شده بود!
– کی گفته ادویههای منو جابهجا کنید؟ اوس اسی! شما که اینجا بودی کار کی بود؟
وارد آشپزخانه که شدم، تمام کمک آشپزها و خدمه را ردیف کرده و استنطاقشان میکرد.
– من چی بگم آقا… من درگیر کار خودم بودم به بقیه نگاه نمیکردم!
زیرنگاهی منی را پایید که بیتوجه به معرکهاش وارد کانتر خودم شدم و شروع کردم به کف دستکش پوشیدن.
عصبی مجدداً فریاد زد:
– سپیده؟!
دهنلقتر از سپیده پیدا نکرده بود، میخواست از آن بیچاره اقرار بگیرد.
– کی من؟ آقا بهخدا من اصلا اونور نمیام، من به ادویههای شما چیکار دارم؟
محمد جلو وارد شد و سر به زیر اضافه کرد:
– آقا تقصیر سپیدهخانم نیست، من دست زدم معذرت میخوام!
ابرو بالا انداختم، مثل اینکه میان محمد و سپیده یک خبرهایی بود! درحالی که گوشم به آنها بود تکههای گوشت را چک کردم که اندازههایشان کف دستم بیاید.
– واسه تنبیهت ده روزگار کف آشپزخونه رو تمیز میکنی محمد! نبینم یکی کف دست بزنه به وسایل من که تنبیهش همینه! فهمیدید؟
حالا نگاهش کردم و او کف دست بالا آورد.
– برید سر کارتون!
سپیده طبق معمول سراغ من رسید و غرغرش را زیر گوشم شروع کرد.
– حالا قرآن خدا غلط شده؟ دوتا قوطی از این ور راهی شدن اونور! واهواهواه… اینم نوبرشو آورده تازه به دوران رسیده!
نمیخبر داشت همین تازهبه دوران رسیدهی عصبی شوهر من است!
شوهری که حالش از من به هم میخورد اما به زور عقدم کرده!
– غر نزن سپیده! حتما از دندهی چپ پا شده!
– والا اینی که من میبینم هر روزگار از دندهی چپ پا شده.
تبسمی به رویش زدم و کارد را در دست گرفتم که بعضی تکههای گوشت را دو قسمت کنم.
– وای لالهجون! النگو خریدی؟ چهقد به دستات میاد!
بیان کرد و دستم را گراهی شد و سمت خودش کشید.
با ذوق و شوق یکی از النگوها را در دستم چرخاند.
– ظریفن اما دلبرن.
مادرش از پشت سر نگاهی انداخت و لبخندی مهربان به رویم پاشید.
– بگو مبارکت باشه دختر!
سپیده لبخند گخوشحالی زد و بهآرامی اظهار کرد:
– مبارکش که هست اما مامان بهنظرت محمدم واسه من النگو میخره؟
– استغفرالله! دخترم دخترای قدیم! وردار کارتو بکن مامانجان!
سپیده نگاهکی به من زد و با شیطنت ریز خندید، حدسم درست بود. پس آن خواستگار کذایی سپیده همین محمد خودمان بود!
– لاله!
خودش بود، امیرحسین فراری! خودم را به کری زدم و جوابش را ندادم ولی اینبار قد بلندتر صوتیم کرد.
– لاله برازنده!
همه از ترسشان نیمنگاهی انداختند و به کارشان مشغول شدند و من مجبورا جواب دادم:
– بله رئیس؟
با همان چهرهی خشمگینش دستور داد:
– بیا اتاق مدیریت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن