آمده بود که دنیای تیره و تار دخترکش را رنگ بپاشد.
گفته بود او را خوشامگاهخت ترین دختر جهان میکند و چند وقتی میشد که کارش را به صورت جدی آغاز کرده بود.
بس بود قلببرکش هر چه در دل سیاهی ها تک و تنها تازانده بود، حالا حامی را داشت…
پسری که با دیدهان بی نظیر او، جهانیش رنگ گرفت و حالا نوبت او بود که قلببرش را در آغوش کشیده و به دنیای زیبای خودش بیاورد.
او هم حق داشت مانند هر انسانی در این جهان، زیبایی های اطرافش را به جز متوجه شدن، زیستن کند.
کمی خم شد و از بین سایزهای مختلف، سایز مدیوم را بیرون کشید و سراب را سمت اتاق پرو هدایت کرد.
_ هر چیزی یه اامان باری داره دیگه، مگه نه؟
داشت…
درست مانند خودش وقتی که برای اامان بار، به جای نفرت از دخترک چشم رنگی مقابلش، قلبش سُرید و در دام عشقش گحرکت کردار شد.
_ همونطوری که توی توله سگ واسه اولین بار منو اسیر و ذلیل خودت کردی، منم واسه اامان بار لباسی که تا حالا نپوشیدی رو تنت میکنم.
اظهار کرد و لباس را در آغوش سراب انداخت. در اتاق پرو را گشود و او را به داخل هل داد.
_ زودی بپوشش، خیلی ام خوشگل نشو که من طاقتم کمه. بی طاقتم که بشم نمیتونم قول بدم دست از پا دراز نکنم!
هنوز هم از گل انداختن گونه های این قلببر چموش غرق خوشی میشد.
نگاهکی هم ضمیمه ی شیطنتش کرد و در را بست.
سراب به دیواره ی اتاقک تکیه زد. لباس را به تن خود فشرد و آهی جانسوز کشید.
وای از اامان بارهایی که اامان نبودند…
حامی نمتوجه شده بود سرابش را در آن بیکینی های بی سر و ته، ور دل راغب و دوستانش که این چنین برای پوشاندن این لباس به تن او چشمانش می درخشید.
آخ که سرابش، سرابی بیش نبود…
تقه ی آهسته حامی به در، حواسش را جمع زمان حال کرد. تکیه اش را از دیواره گرفت و کش چادرش را آزاد کرد.
_ دارم میپوشم، یکم صبر کن.
زیر چادرش تونیک بافت کوتاهی پوشیده بود. پالتو را روی همان پوشید و شالش را مرتب کرد.
از مشاهده کردن خودش در آینه شگفت زده نشد، همیشگی این کف دست رنگها به پوست سفیدش می آمد.
اما شک نداشت مرد پشت در از متوجه شدنش دو بال درآورده و پرواز خواهد کرد.
به کف دستور راغب تمام لباس هایش هم دست دوم بود و اکثر مواقع هر چه به خود میرسید باز هم شامگاهیه ژنده پوش ها میشد.
هر چند حامی در هر شرایطی او را قشنگ میخواند، اما اویی که عمری همچراکه خان زاده ها پوشیده و گشته بود فرق دیروز و امروزگارش را به خوبی میمتوجه شد.
در را باز کرد و دستانش را پشت کمرش در هم چلاند. تابی به بدنش داد و با ناز و عشوه پلک زد.
_ خوبه؟
حامی یک لنگه پا پشت در از حرکت ایستاده و به محض باز شدنش، چهار دیدهی به دخترکی که همچون برگه ی نقاشی سفیدی که زیر کف دست نقاشی چیره کف دست به اثری خارق العاده تبدیل شده بود میدرخشید، خیره ماند.
_ جونم که جوجه رنگی… قشنگی این لباس تو تنت هزار برابر شد.
حالا چیکار کنم با این دلی که واسه خوردنت داره سینمو جر میده، هوم؟
سراب مسرور از تعریف های حامی، لب غنچه کرده و متفکر سری تکان داد.
دیدهان ستاره بارانش را ریز کرده و با شیطنت ابرو بالا انداخت.
_ یدونه بزن تو گوشش بگو وقت واسه جر دادن زیاده!
_ پدرسوخته!
میخوای بقیه ی لباساشم ببینی؟
سراب بی درنگ سر بالا انداخت و دست سمت زیپش برد.
_ نوچ، فکر کن یه کدوم از این لباسا از اینی که تو انتخاب کردی بهتر باشه.
دست گرم حامی مانع باز کردن زیپش شد و در جواب نگاه تهدیدگرش تخس کف دست به کمر زد.
_ کف دستت درد نکنه که به فکرمی اما من اضافه کرده بودم نمیپوشم.
خودش را عقب کشید و حامی هم همان اندازه جلو راهی شد.
بدون پلک زدن نگاهش قفل نگاه مصمم سراب شد و چند ثانیه بعد عقب کشید.
لبهای سراب لبخند زد و دیدهانش نیز.
ثانیه ای از احساس پیروزگاری ای که در رگ و پی اش جریان یافت نگذشته بود که چادرش را مچاله شده در کف دست حامی مشاهده کرد.
اوف از کف دست حامی، با آن نگاه دیوانه کننده اش حواسش را پرت کرده بود تا چادرش را بقاپد!
_ منم گفته بودم تنت میکنم!
قلبش لجبازی کردن میمیل داشت، نافرمانی، دیوانه کردن مردش… اما میخبر داشت از پس حامی بر نمی آید!
حامی دیوانه ای بود که مراعات هیچ چیز را نمیکرد.
به خوبی نشان داده بود که هر حرکت او را با حرکتی کوبنده تر جواب میداد.
دم عمیقی از هوا گحرکت کرد و بالاجبار و مطیعانه سری به تایید تکان داد.
_ خیلی خب درش نمیارم، بده چادرمو بپوشم!
نالان به چادری که مچاله تر از قبل زیر بغل حامی جای گرفت نگاه کرده و با زاری نگاه بست.
_ وای… چروک شد حامی… اه…
با دستانش صورت سراب را قاب گحرکت کرد و پیشانی اش را نرم و بهآرامی بوسید.
_ مجبور نیستی کاری که خوشت نمیادو انجام بدی.
لبه های شالش را گراهی شد و از روی سرش برداشت. بعد از مرتب کردنش، طوری که یقه ی زیبای پالتو را هم پنهان نکند، آن را مجدداً و کمی ناشیانه روی سرش تنظیم کرد.
_ حامیت اینجاست که تو مجبور به انجام هیچ کاری نشی، از یه لباس پوشیدن ساده بگیر تا بزرگترین چیزی که ذهنت میتونه تصورش کنه.
میدونم چادر و این پوشش انتخابته و دوسش داری اما…
حامی چقد قشنگههههه🥹
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن