رمان آس کور پارت ۱۹۶

گمان میکرد دچار دردی بی درمان شده ولی یکی از روزگارها بالاخره دردش را متوجه شد.

راغب!

راغب یک بار خانواده ی اصلی اش را از او گراهی شده بود و بار دیگر، سعی کرد با دروغ هایش خانواده ای که برای خود ساخته بود را نابود کند.

او سالها آن خانواده را زیر نظر داشت و میاطلاع داشت که حامی برادرش نیست.

ولی دروغ گفته بود تا سراب با دستان خود حیات اش را نابود کند.

سالها او را وسیله ی نابودی دشمنانش کرده بود و کف دست آخر، جلیقه ی انتحاری را برای نابود کردن سراب و خانواده اش، تنش کرد.

اگر یکی از حماقت هایش عملی میشد چه؟

ساده لوحانه فکر میکرد که از کف دست راغب خلاص شده ولی او همین حالا هم عروسک کوکی راغب بود.

از اینکه تمام زندگی اش به ساز او رقصیده بیزار بود.

تا زمانی که راغب نفس میکشید، روح او هم سرگردان میماند.

انگار که نفس های راغب همچون زنجیری به دور زندگی او بود و تا زنده بود، سراب آزاد نمیشد.

حسرت گذشته را میخورد، کاش وقتی که فرصتش را داشت جانش را میگحرکت کرد.

آن دیو دو سر همه چیز را از او گحرکت کرد و کاش فرصتی برای کشتنش پیدا میکرد.

کاش نه…

باید آن فرصت را پیدا میکرد و حتی اگر پیدا هم نمیشد، خودش آن را میساخت.

دخترکی که راغب تبدیل به هیولا کرده بود را به جان خودش می انداخت.

بد نبود خودش هم مزه ی این عروسک خیمه شامگاه بازی ساخت دست خودش را بچشد.

آنقدر به راغب و روش های انتقام فکر کرده بود که از یاد برد انتقام دو سر دارد.

اگر یک سرش راغب را نشانه میراهی شد، سر دیگرش رو به خودش بود.

انتقام دیدهانش را کور کرده و حاضر بود برای رسیدن به آن قید همه چیز را بزند.

نمیتوانست تا آخر عمرش اینطور زیستن کند.

حرام زاده ای چراکه راغب بیاید و تمام حیات اش را بدزدد و کف دست آخر بی هیچ تاوانی در ملایمش بمیرد؟

نه، سراب اجازه نمیداد…