_ حامی پسرم…
کف دستش را مقابل پدرش گراهی شده و عصبی لبخند زد.
_ الان نه، میخوام با زنم تنها باشم… بیرون.
_ حالش خوب نیست، بذار یکم آروم شه بعد…
از گوشه ی چشم به بردیا زل زده و بی حرف نگاهش کرد.
بردیا سری به تاسف تکان داده و دست زیر بازوی حاج خانم انداخت.
_ بیاین بریم.
_ اما بابا…
رسا دلواپس سراب بود.
هر دویشان بدترین خبر ممکن زندگی شان را شنیده بودند و حالا شک داشت تنها گذاشتنشان درست باشد.
بردیا با اطمینان پلکی زده و رو به رسا بی آوا لب زد:
_ مضطرب نباش.
همه را که وادار به راهی شدن کرد، کنار سراب جای گرفت و چند دقیقه ای که برایش چند سال گذشت، به یک نقطه خیره ماند.
ذهنش در سکوت روزهای گذشته را چرخیده و به مدت حال رسید.
اتفاقاتی که برایشان افتاده بود سنگین و غیر قابل هضم بود.
همه چیز شبیه یک فیلم تبسیار بود با این تفاوت که او داشت این فیلم را زندگی میکرد.
تک تک نورون های مغزش تیر میکشید. شقیقه هایش را کمی مالیده و سر سمت سراب چرخاند.
جمع شده در خود هق میزد و کف دست روی شکم کوچکش میفشرد.
دلواپسی حامی اصلا شبیه نگرانی سراب نبود.
حالا که درک کرده بود این دختر همان کابوس کودکی هایش است، همان کسی که حس میکرد زندگی اش را دزمتوجه شده، احساسات مختلفی را تجربه میکرد.
محبت و تنفری به یک اندازه دلش را احاطه کرده بود و دقیقا باید چه میکرد؟
نمیخبر داشت…
نفسش را با صوت بیرون داده و مردد دستش را نزدیک بازوی سراب برد.
حالا حتی یک لمس کردن ساده هم برایش سخت شده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن