_ تا حالا داستان اون زن و شوهری که بد موقع درک کردن قراره بچه دار بشن رو برات گفتم؟
در آغوش حامی لرزید و نگاهانش سیاهی رفت.
حامی اش برای قبول نکردن آن خبر به هر چیزی چنگ میزد.
عقلش را دست به سر کرده و با دیوانگی میتمایل داشت اتفاق شوم امروزگار را نادیده بگیرد.
هذیان میگفت مرد بینوا…
منتظر پاسخ سراب نمانده و بینی اش را بالا کشید. او هم گریه میکرد؟
_ گمونم نگفتم، خب الان میگم.
یه زن و شوهری بودن که از زمین و مدت براشون مشکل میبارید.
تا یه مشکلو حل میکردن زرتی مشکل بعدی از راه میرسید.
تو بگو قد یه روزگار تونستن نفس راحت بکشن؟ نه والا…
میون همین بدبختیا زد و زنه حامله شد.
ای بابا، بچه رو میمیل داشتن چیکار کنن تو اون زیستن؟
کم بدبختی داشتن، حالا دعواهای هر روزگارشونم اضافه شده بود.
مرده زنه رو مقصر میدونست، زنه ام مرده رو…
هی میفتادن به جون هم، هر روز، هر ساعت…
قرار بود بچه رو بندازن اما یهو محبتشون گل کرد و جفتشون عاشق بچه شدن…
بچه هنوز نیومده شد کل زیستن اون زن و شوهر، یه طوری دوسش داشتن که نگو و نپرس.
بچه به دنیا اومد، داشت با عشق اون زن و شوهر جون میگحرکت کرد و بزرگ میشد ولی بدبختیا که هنوز ولشون نکرده بودن.
زد و یه روز که حرکت کرده بودن واسه بچه خوراکیای مورد علاقشو بخرن، دیگه برنگشتن.
تصادف کردن و در حالی که عاشق بچشون بودن مردن…
سراب که گمان میکرد حامی قرار است داستان زیستن خودشان را بگوید، بعد از متوجه شدن حرف هایش گیج شده بود.
نمیفهمید در مورد چه کسانی میبیان کرد، شاید هم به کل عقلش را از کف دست داده و خزعبل میبیان کرد.
مانند خود او که با متوجه شدن این ماجرا قصد جان خودش و کودک بیچاره اش را کرده بود.
دیوانگی حامی هم شکل خاص خودش را داشت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن