هیچ کدام فکرش را هم نمیکردند بابت آن روزگار تاوانی به این بزرگی بدهند.
حاج آقا رو به نگاه پر سوال سراب و حامی نیشخندی زد.
_ من و مادرت اون موقع پلیس بودیم. نمیدونم کار خدا بود، قسمت بود… پرونده ی یاشا افتاد زیر دست ما.
تغییر چهره داده بود، حتی اسمشم عوض شده بود و ما نمیدونستیم واقعا کیه.
یعنی کی فکرشو میکرد؟ یاشا مرده بود، سر خاکش میحرکت کردیم… کی فکرشو میکرد آخه؟
وقتی فهمیدیم که دیر شده بود، البته اول مادرت متوجه شد.
وسط عملیات بودیم که مادرت بدون اینکه به بقیه خبر بده مصمم شد فراریش بده.
بعدا که متوجه شدیم، هممون کمکش کردیم.
من فرمانده ی عملیات بودم و ناپدید کردن مدارکی که علیه یاشا داشتیم برام کاری نداشت.
تهش یه توبیخ بود دیگه…
صوتیش که رو به افول حرکت کرد، رها بغض کرده و نالان سؤال کرد:
_ پدرت خونوادشو کشته یاشا، چرا از ما داره انتقام میگیره؟ ما که گناهی نداریم…
سراب قبل از بقیه لب به سخن گشود.
خواندن ذهن راغب برایش مثل آب خوردن بود.
میخبر داشت چه احساسی نسبت به تمام آدمهایی که در این ماجرا حضور داشسریع، دارد.
_ اون عمو و مولینو مقصر میدونه.
اگه به خاطر اونا نبود، رییسش اصلا اون دستورو بهش نمیداد که بعدش اون اتفاقا بیفته.
وقتی هم که نذاشتین عمو کف دستگیر بشه و انتقامشو کامل کنه، از نظرش خود به خود کف دست همتون به خون خونوادش آلوده شده…
دست روی شکمش گذاشته و از آنجا که راغب را بهتر از خودش میشناخت، نگران زمزمه کرد.
_ اون هیچوقت کف دست برنمیداره…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن