یاشا هم مرد بود، مانند حاج آقا و شاید تنها کسی که احساس او را در مورد گذشته درک میکرد.
به روی خودش نمی آورد ولی هر بار که آن دو را کنار هم میدید، حسی شامگاهیه مرگ دلش را احاطه میکرد.
شک نداشت که حاج آقا هم نسبت به او همچین حسی دارد ولی هر دو در ظاهر با قضیه کنار آمده بودند.
_ من و مادرت، قرار بود ازدواج کنیم…
ابروهای حامی به فرق سرش چسبیده و نگاه گنگش را به پدر و مادرش دوخت.
باورش نمیشد. کسی که تمام این سالها به او عمو میگفت، معشوقه ی مادرش بوده؟!
پدرش چطور میتوانست با یاشا رفاقت کند؟
اصلا مگر چنین چیزی ممکن بود؟
حاج خانم حالا در آغوش رها ریز ریز اشک میریخت و ترجیح میداد نگاهش به کسی نیفتد.
_ پدر من، اون زمان یه خلافکار بزرگ بود… دقیقا مثل حالای راغب.
تنها پسرش بودم و قلبش میتمایل داشت جانشینش بشم، تموم اون امپراطوری ای که واسه خودش ساخته بود رو صاحب بشم اما من همچین آدمی نبودم.
نمیتونستم مثل اون آدم بکشم، خلاف کنم، با حیات بقیه بازی کنم… نمیتونستم.
نگاه زیر نگاهی اش را به حاج خانم دوخت. هنوز هم مانند اامان روز، او را عاشقانه میپرستید.
هر چه کرد نتوانست ذره ای از محبت او در قلبش کم کند.
به خیال همه آن عشق جایش را به رفاقتی صادقانه داده بود ولی مگر میشد زنی که صاحب قلبت بوده را به چشم دیگری ببینی؟
_ ولی پدرم فکر میکرد به خاطر اون دختر پیشنهادشو رد میکنم.
حاضر بود هر کاری کنه تا منو برگردونه پیش خودش، از کشتن مادرتم هیچ ابایی نداشت.
کف دست آخرم وقتی با جون مادرت تهمتوجه شدم کرد، مجبور شدم تن بدم به خواسته اش…
بغضی که از یادآوری آن روزهای تلخ و تاریک بیخ گلویش نشسته بود چشمانش را تر کرد.
_ میدونی، بهتر بود من تبدیل به یه هیولا بشم تا اینکه دختر موردعلاقم دیگه نتونه نفس بکشه…
از هیچکس هیچ آوایی درنمی رسید. حتی نفس هم نمی کشیدند تا مبادا یک کلمه از حرف های یاشا را هم از کف دست بدهند.
_ مرگمو صحنه سازی کرد، یه هویت جمتوجه شد بهم داد و همونجا رابطه ی ما تموم شد.
دورادور از مادرت خبر داشتم، یه سری اتفاقا افتاد که مجبور شد با پدرت ازدواج کنه و پدرت بهترین مردی بود که میتونست سر راهش قرار بگیره.
همیشه بابت غمی که به مادرت تحمیل کردم عذاب وجدان داشتم اما وقتی دیدم کنار هم خوشامگاهختن، خیالم راحت شد.
هق قد بلندی که حاج خانم زد حواس همه را پرت کرد.
دلش داشت دیوانه وار در سینه میکوبید و طاقت شنیدن گذشته ی پر از رنجش را نداشت.
آن روزها هر روزگار مرگ را تجربه میکرد و یاشا درست میبیان کرد، ازدواجش با حاج آقا بهترین اتفاقی بود که میتوانست برایش بیفتد.
سالهای زیادی گذشته بود ولی حالا که یاشا داشت بازگویش میکرد، درست به اندازه ی همان روزگارها درد داشت.
یاشا نامحسوس اشکی که از گوشه ی نگاهش چکید را پاک کرده و بینی اش را بالا کشید.
نمیخواست بیشتر از این دلدادگی قدیمش را آزرده خاطر کند که با صوتیی قد بلند ماجرا را از زاویه ای دیگر ادامه داد.
_ اون مدت رسما شدم جانشین پدرم ولی این فقط ظاهر قضیه بود.
هیچوقت نتونستم خودمو راضی کنم که تو جنایتاش کف دست داشته باشم.
رو کاغذ همه چی به اسم من بود اما در واقع همه ی کارا رو خودش انجام میداد.
اون مدارکم به این خاطر علیه منه چراکه اسم و امضای من پای همشونه…
بردیا، رها، پدر و مادرت، اینا به خاطر رابطه ای که با هم داشتیم باور داشتن که من بی گناهم ولی نمیشد قانونو قانع کرد که اون همه مدرکو باور نکنن.
مصمم شدن که منو فراری بدن و هر چی علیه منه نابود کنن تا من بتونم یه زیستن جمشاهده کرد داشته باشم…
مغز هر سه نفرشان داغ کرده بود. رسا که رنگ به رو نداشت و فرصت میخواست تا همه چیز را هضم کند.
حامی هم هنوز از گوش دادن رابطه ی یاشا و مادرش، یا حتی رابطه ی دوستانه ی حالایشان شوکه بود و نمیتوانست به چیز دیگری فکر کند.
فقط سراب بود که بیتاباته میتمایل داشت ربط راغب را به آنها بداند.
خاموشی دفعتاً ی یاشا باعث شد زبانش را تکان داده و ملایم بپرسد:
_ راغب… اون کجای ماجراست؟
این سوال تنها چیزی بود که حتی بزرگترهایشان هم جوابش را نمیدانستند.
تنها نقطه ی کور این داستان راغب بود.
یاشا کف دستی به صورتش کشیده و تکیه اش را به پشتی مبل داد.
راغب فقط میتوانست یک نفر باشد…
در مورد راغب حدس هایی میزد ولی بعد از متوجه شدن صحبتهای سراب، درباره ی هویتش مطمئن شده بود.
_ این داستانی که گفتی رو قبلا متوجه شده بودم. قبل از اینکه من تن به خواسته ی پدرم بدم، به یکی از افرادش دستور میده دختری که با منه رو بکشه.
ولی اون مرد از کف دستورش سرپیچی میکنه و چراکه عواقب این سرپیچی رو میدونسته، فرار میکنه.
ولی قبل از اینکه بتونه خونوادشو نجات بده، پدرم پیداشون میکنه و…
سری به تاسف تکان داده و سر میان کف دستانش فشرد. باورش نمیشد آن مرد به خاطر کار نکرده مجازاتش کند.
حاج آقا که حالا پی به موضوع برده بود، کف دستی به محاسنش کشیده و با شگفتی پچ زد:
_ یه تماس تلفنی ناشناس بود که جای تو رو به پلیس لو داد. حتما خودش بوده، خدایا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن