سراب نگاه به اشک قرار گرفته اش را از او دزدید و به تایید سری تکان داد.
اویی که هنوز خسته و زخمیِ جنگ های این و آن بود باید جنگ مرد حیات اش را تمام میکرد.
شاید بعد از آن روی خوش حیات را هم میدید.
گلویی صاف کرده و با بلعیدن آب دهانش، سعی کرد بغضی که از دیدن بیچارگی شان به گلویش چنگ انداخته بود را پس بزند.
_ اول باید بگم که اون عکسا واقعین ولی قدیمی.
بعد از اون ماجرا، رابطه ی من و پدرم شروع شد.
میاظهار کرد برای یه دختر کی میتونه بهتر از پدرش باشه؟ حداقلش اینه که مطمئنه عشقش واقعیه.
انقدر اینا رو زیر گوشم دیکته کرد که از یه جایی به بعد منم شدم عین خودش.
به جای احساس گناه از اون رابطه لذت میبردم.
همه چی داشتم، چیزی برام کم نمیذاشت و بهتر از هر کس دیگه ای میتونست نیازامو رفع کنه.
پدرم بود، بلدم بود…
آهی کشید و به یاد احساس و امنیت پدرانه ای که از حاج آقا میگحرکت کرد، پوزخندی زد.
بعد از مشاهده کردن او بود که فهمید پدر داشتن واقعی چه شکلیست.
_ کم کم وادارم کرد به آدمای دیگه نزدیک بشم.
شده بودم یه سلاح، یه برگ برنده، یه… آس…
طوری آموزشم داده بود که مثل آب خوردن میتونستم هر مردی رو اغفال کنم.
همکاراش، مشتریاش، شرکاش… هر کی که بد قلقی میکرد رو رام میکردم.
_ همچین بدتم نمیومد نه؟!
غرش حامی را از پشت دندان های چفت شده اش شنید و درمانده لب گزید.
مرد بود دیگر، نه از آن مردهای شامگاهیه راغب…
از آن واقعی هایش بود و حق داشت.
انتظار نداشت که هرز پریدن های همسرش را بشنود و منطقی برخورد کند؟
هر چقدر هم که گذشته ی هر کس به خودش ربط داشته باشد، باز هم شنیدن آن گذشته هر کسی را مجنون میکرد.
خونش به جوش وارد شده بود، تمام احساساتش درد میکرد، غیرتش تیر میکشید…
حالا حامی هم داشت طعم آن زندگی کثافت را میچشید…
#پارت_۶۰۱
سراب شرمگین و سرخورده سر پایین انداخت و پلک هایش را روی هم فشرد.
صحبت کردن وقتی به نگاههای حامی خیره نبود، راحت تر بود.
_ اتفاقا از این کار بیزار بودم، من فقط بودن با خودشو میتمایل داشتم و از اینکه مجبور بودم به بقیه نزدیک بشم حالم به هم میخورد…
اما فقط واسه اینکه پدرمو شاد و راضی ببینم کف دست به هر کاری میزدم.
من از بچگی کنارش بزرگ شدم، بیشتر از هر کس و هر چیز دیگه دوسش داشتم…
خودشم میدونست حتی اگه جونمو بخواد، نه نمیشنوه که منو کرده بود پله واسه بالا راهی شدن…
_ نمیفهمم چرا کنارش موندی…
میمشاهده کردی ازت سوء استفاده میکنه و بازم به اون زندگی ادامه میدادی؟
پوزخند تلخ سراب برای حماقت های خودش بود. آن مدت چنان عاشق و شیفته ی راغب بود که بدون هیچ اعتراضی تن به هر کاری میداد.
نمیخواست با بازگو کردن عشق افسانه ای اش به راغب، حامی را بیش از این خرد کند که آهی کشید.
_ من هیچکسو نداشتم حامی، نه دوستی، نه فامیلی… هیچکس…
فقط پدرم بود، نمیتونستم ولش کنم…
سر کشیده کرد و نگاه غم زده و دلگیر حامی را که دید، لب برچید.
کاش این لحظات انقدر کش نمی رسیدند.
سری تکان داد و کف دستش را سمت حامی گراهی شد.
_ تا اینکه نوبت تو رسید. توام یکی از همون آدمایی بودی که باید بهت نزدیک میشدم.
اما اینبار همه چی فرق داشت.
تو موردای قبلی فقط هدفشو میاضافه کرد و باقی چیزا رو به خودم میسپرد اما در مورد تو…
نفسی گحرکت کرد و برای کاهش استرسش شروع به تکان دادن بدنش کرد.
استرس نقطه ی پایان این ماجرا داشت دیوانه اش میکرد.
وقتی همه چیز را میبیان کرد حامی باید برای زندگیشان تصمیم بزرگی میگحرکت کرد.
اگر او را نمیمیل داشت چه؟
#پارت_۶۰۲
پشت دستش را به نگاهانش مالید و نفس های عمیقی کشید تا فعلا افکار مریضش را پس بزند.
_ در مورد من چی؟
صدای حامی بیشتر هولش کرد و نگاه لرزانش را به چهره ی گحرکت کرده ی او دوخت.
از خودش پرسید به این چهره می آید رهایش کند؟
و بلافاصله جواب داد که به این چهره هر چیزی می آید…
_ سراب؟ چرا چیزی نمیگی؟
بغ کرده سر بالا انداخت و دلیل به هم ریختگی اش را کنار خود نگه داشت.
همین حالا هم هزاران قلبیل برای غصه خوردن داشت، باید غصه ی بعدا را به همان بعدا موکول میکرد.
تبسم کج و معوجی برای عادی نشان دادن اوضاع زد و بعد از صاف کردن گلویش ادامه داد:
_ در مورد تو…
واسه هر ثانیه ی کنار تو بودنم نقشه داشت، همه چی حساب شده بود و تاکید داشت نباید برخلاف نقشه هاش پیش برم.
هیچوقت تا حالا نمتوجه شده بودم که روی چیزی انقدر وسواس نشون بده.
معلوم بود این مورد براش بهشدت مهمه و این اواخر فهمیدم که چند سال از عمرشو پای این نقشه گذاشته.
چند ماهی طول کشید تا به این سرابی که اون میخواست تبدیل شدم.
یه خیاط ساده و بی کس…
ریز و درشت حیاتتونو میدونست.
راهی شد و آمداتون، ساعت خواب و بیداری، جاهایی که حتی یه بار توشون راهی شده بودی…
خونه، کافه، رستوران، مسجد، مدرسه، دانشگاه، پاساژ، بوتیک… همه جا، همه جا…
_ باورم نمیشه…
چهره ی مبهوت حامی لبهایش را روی هم فشرد.
هنوز که چیزی نگفته بود و او این چنین دیده از حدقه بیرون انداخته بود.
_ اظهار کردم که آدم عادی ای نیست…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن