سراب نگاه به اشک جای گرفته اش را از او دزمشاهده کرد و به تایید سری تکان داد.
اویی که هنوز خسته و زخمیِ جنگ های این و آن بود باید جنگ مرد زندگی اش را تمام میکرد.
شاید بعد از آن روی خوش زیستن را هم میمشاهده کرد.
گلویی صاف کرده و با بلعیدن آب دهانش، سعی کرد بغضی که از دیدن بیچارگی شان به گلویش چنگ انداخته بود را پس بزند.
_ اول باید بگم که اون عکسا واقعین ولی قدیمی.
بعد از اون ماجرا، رابطه ی من و پدرم شروع شد.
میاضافه کرد برای یه دختر کی میتونه بهتر از پدرش باشه؟ حداقلش اینه که مطمئنه دلدادگیش واقعیه.
انقدر اینا رو زیر گوشم دیکته کرد که از یه جایی به بعد منم شدم عین خودش.
به جای احساس گناه از اون رابطه لذت میبردم.
همه چی داشتم، چیزی برام کم نمیذاشت و بهتر از هر کس دیگه ای میتونست نیازامو رفع کنه.
پدرم بود، بلدم بود…
آهی کشید و به یاد احساس و امنیت پدرانه ای که از حاج آقا میگراهی شد، پوزخندی زد.
بعد از متوجه شدن او بود که درک کرد پدر داشتن واقعی چه شکلیست.
_ کم کم وادارم کرد به آدمای دیگه نزدیک بشم.
شده بودم یه سلاح، یه برگ برنده، یه… آس…
طوری آموزشم داده بود که مثل آب خوردن میتونستم هر مردی رو اغفال کنم.
همکاراش، مشتریاش، شرکاش… هر کی که بد قلقی میکرد رو رام میکردم.
_ همچین بدتم نمیومد نه؟!
غرش حامی را از پشت دندان های چفت شده اش گوش داد و درمانده لب گزید.
مرد بود دیگر، نه از آن مردهای شبیه راغب…
از آن واقعی هایش بود و حق داشت.
انتظار نداشت که هرز پریدن های همسرش را بشنود و منطقی برخورد کند؟
هر چقدر هم که گذشته ی هر کس به خودش ربط داشته باشد، باز هم متوجه شدن آن گذشته هر کسی را مجنون میکرد.
خونش به جوش رسیده بود، تمام احساساتش درد میکرد، غیرتش تیر میکشید…
حالا حامی هم داشت طعم آن زیستن کثافت را میچشید…
#پارت_۶۰۱
سراب شرمگین و سرخورده سر پایین انداخت و پلک هایش را روی هم فشرد.
صحبت کردن وقتی به چشمهای حامی خیره نبود، راحت تر بود.
_ اتفاقا از این کار بیزار بودم، من فقط بودن با خودشو میخواستم و از اینکه مجبور بودم به بقیه نزدیک بشم حالم به هم میخورد…
ولی فقط واسه اینکه پدرمو شاد و راضی ببینم کف دست به هر کاری میزدم.
من از بچگی کنارش بزرگ شدم، بیشتر از هر کس و هر چیز دیگه دوسش داشتم…
خودشم میدونست حتی اگه جونمو بخواد، نه نمیشنوه که منو کرده بود پله واسه بالا رفتن…
_ نمیفهمم چرا کنارش موندی…
میدیدی ازت سوء استفاده میکنه و بازم به اون زیستن ادامه میدادی؟
پوزخند تلخ سراب برای حماقت های خودش بود. آن مدت چنان عاشق و شیفته ی راغب بود که بدون هیچ اعتراضی تن به هر کاری میداد.
نمیمیل داشت با بازگو کردن محبت افسانه ای اش به راغب، حامی را بیش از این خرد کند که آهی کشید.
_ من هیچکسو نداشتم حامی، نه دوستی، نه فامیلی… هیچکس…
فقط پدرم بود، نمیتونستم ولش کنم…
سر قد بلند کرد و نگاه غم زده و قلبگیر حامی را که مشاهده کرد، لب برچید.
کاش این لحظات انقدر کش نمی رسیدند.
سری تکان داد و کف دستش را سمت حامی گحرکت کرد.
_ تا اینکه نوبت تو رسید. توام یکی از همون آدمایی بودی که باید بهت نزدیک میشدم.
ولی اینبار همه چی فرق داشت.
تو موردای قبلی فقط هدفشو میاظهار کرد و باقی چیزا رو به خودم میسپرد اما در مورد تو…
نفسی گراهی شد و برای کاهش استرسش شروع به تکان دادن بدنش کرد.
استرس نقطه ی پایان این ماجرا داشت دیوانه اش میکرد.
وقتی همه چیز را میبیان کرد حامی باید برای زیستنشان تصمیم بزرگی میگحرکت کرد.
اگر او را نمیمیل داشت چه؟
#پارت_۶۰۲
پشت کف دستش را به چشمانش مالید و نفس های عمیقی کشید تا فعلا افکار مریضش را پس بزند.
_ در مورد من چی؟
آوای حامی بیشتر هولش کرد و نگاه لرزانش را به چهره ی گرفته ی او دوخت.
از خودش جویا شد به این چهره می آید رهایش کند؟
و بلافاصله جواب داد که به این چهره هر چیزی می آید…
_ سراب؟ چرا چیزی نمیگی؟
بغ کرده سر بالا انداخت و قلبیل به هم ریختگی اش را کنار خود نگه داشت.
همین حالا هم هزاران دلیل برای غصه خوردن داشت، باید غصه ی بعدا را به همان بعدا موکول میکرد.
تبسم کج و معوجی برای عادی نشان دادن اوضاع زد و بعد از صاف کردن گلویش ادامه داد:
_ در مورد تو…
واسه هر ثانیه ی کنار تو بودنم نقشه داشت، همه چی حساب شده بود و تاکید داشت نباید برخلاف نقشه هاش پیش برم.
هیچوقت تا حالا نمشاهده کرده بودم که روی چیزی انقدر وسواس نشون بده.
معلوم بود این مورد براش بسیار مهمه و این اواخر متوجه شدم که چند سال از عمرشو پای این نقشه گذاشته.
چند ماهی طول کشید تا به این سرابی که اون میمیل داشت تبدیل شدم.
یه خیاط ساده و بی کس…
ریز و درشت حیاتتونو میدونست.
حرکت کرد و رسیداتون، ساعت خواب و بیداری، جاهایی که حتی یه بار توشون حرکت کرده بودی…
خونه، کافه، رستوران، مسجد، مدرسه، دانشگاه، پاساژ، بوتیک… همه جا، همه جا…
_ باورم نمیشه…
چهره ی مبهوت حامی لبهایش را روی هم فشرد.
هنوز که چیزی نگفته بود و او این چنین چشم از حدقه بیرون انداخته بود.
_ گفتم که آدم عادی ای نیست…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن