حاج آقا که ذهنش هممدت در هزار مکان و مدت مختلف سیر میکرد، برای کوتاه کردن مکالمه شان به گفتن یک کلمه بسنده کرد.
_ میدونم!
رنگ رخساره اش هم خبر میداد از سِر درونش و بردیا هم مانند خودش صحبتش را کوتاه کرد تا او را سراغ مشغله هایش بفرستد.
_ خودم میرم بیمارستان، بعدشم یه سر به سراب میزنم.
کارای خطرناک نکن ارواح مرده و زندت، مواظب خودت باش!
از ماشین پیاده شد و برای برداشتن سوییچش سمت خونه پا سریع کرد. حاج آقا هم که از انجام شدن کارش مطمئن شده بود، سراغ کار بعدی راهی شد.
باید تمام نقطه های کور ماجرا را بررسی میکرد و بعد با خیالی آسوده از درست بودن اضافه کرده هایش، سراب را از آینده مطمئن میکرد.
سمت مکان مورد نظرش راند و در طول مسیر، چند تماس با همکاران سابقش گحرکت کرد تا روند کار را تند تر کند.
با توصیه ی چند نفر همه چیز راحت تر پیش میحرکت کرد.
ماشینش را پارک کرده و با قدمهایی کشیده وبا صلابت وارد مسیرروی طویل و شلوغ بیمارستان شد.
مستقیم سمت اتاق ریاست راهی شد و بعد از معرفی خودش، با استقبال گرمی مواجه شد.
پوزخندی به چاپلوسی های تهوع آور رییس بیمارستان زد و یادش وارد شد که در گذشته همیشه از این دست کارها بیزار بود و حالا خودش در دام «پارتی بازی» گحرکت کردار شده بود!
پشت سر رییس بیمارستان وارد قسمت بایگانی شد و به محض رسیدن به دختر جوان پشت سیستم، با عجله تاریخ و اسم موردنظرش را بیان کرد.
_ تمام جزئیات این پرونده رو میخوام!
اسم و آدرس هر کسی که اون روزگار و توی اون ساعت تو این بیمارستان بوده حتی بی ربط ترین آدم، تمام بچه هایی که هموقت با کِیس این پرونده به دنیا اومدن… همه، همه ی جزئیات رو میخوام…. چیزی از قلم نیفته!
#پارت_۵۶۶
یک ساعتی از راهی شدن پدرش میگذشت و آنقدر طول و عرض اتاقش را بالا و پایین کرده بود که در نهایت سرگیجه هم به درد پاهایش اضافه شد.
کلافه و مستاصل وسط اتاق از حرکت ایستاد و کف دستش را به شقیقه هایش رساند.
قلبش عمیقا حرفهای حاج آقا را باور داشت ولی عقلش هم بیکار نمانده و مدام از نشانه ها و قلبایل میاضافه کرد.
حرفهای خود سراب، آن عکسهای لعنتی، رفتارهای اخیرش، دوری کردن هایش…
نمیدانست بین عقل و دلش کدام را انتخاب کند و میهراسید در دوجادهی مقابلش، با انتخاب مسیر غلط، گممسیر تر از حالایش شود.
کف کف دستش را روی شقیقه های نبض گراهی شده اش فشرد و زیر لب نام خدا را بر زبان راند.
_ خدایا… چیکار کنم؟ یه راهی جلوی پام بذار…
میدونم بنده ی گوهی بودم برات، ولی تو خداییتو کن… دستمو بگیر، نذار بیشتر از این گم شم…
خسته از درگیری با خودش، سر سمت سقف برد و نگاه اشکی اش را بی حرف به بالای سری که میاظهار کردند خدا آنجاست دوخت.
بدون پلک زدن خیره ی سقف سفید اتاقش بود و انگار دنبال معجزه ای میگشت تا در یک نگاه بر هم زدن همه چیز را به چند ماه قبل برگرداند.
به همان روزگارهایی که هیچکس از وجود سراب خبر نداشت و او بیتاب و بی قرار، دیوار آن منزل ی لعنتی را برای دیدنش بالا میراهی شد.
به یک خوشی و خنده ی از ته دل نیاز داشت، از جنس خوشی های همان خونه ی کلنگی…
صوتی تقه ی آرامی که به در خورد قلبش را از حرکت ایستاند و نگاه مات و معنادارش هنوز غل و زنجیر شده به سقف بود.
باز شدن در و پیچیدن صدای ذوق زده ی مادرش در تمام اتاق، فقط چند ثانیه طول کشید و خدا به همین زودی معجزه اش را نشانش داد…
_ بیا مادر، بیا پسرم، سراب یه بند داره اسم تو رو آوا میزنه… بیا که زنت بهت احتیاج داره…
#پارت_۵۶۷
سرش را صاف کرد و نگاهش چنان می درخشید که حاج خانم از دیدن آسمان شهر دیدهانش که مزین به ریسه های نور شده بود، تبسم عمیقی زد.
قلب بینوا و آزرده ی پسرش بالاخره آرام میگرفت.
_ منو میخواد؟ مطمئنی مامان؟ منو میخواد؟ واضح اظهار کرد منو میخواد دیگه نه؟
حدس که نمیزنی مولین، هان؟ واقعا منو میخواد؟
حاج خانم با نوک انگشت اشک جمع شده روی مژگانش را گراهی شد و با لبهایی که به طرفین کش آمده بود سری به تایید تکان داد.
مشاهده کردن ذوق و امیدی که بعد از مدتها در چهره ی حامی نمایان شده بود، تپش های قلبش را آرام میکرد.
مادر بود و تنها آرزویش آسایش و ملایمش فرزندش.
در این مدت پا به پای غصه هایش، غصه خورده بود و هر تار موی سفیدی که روی سر حامی میدید ترکی بزرگ و عمیق روی قلبش میشد.
حالا نه آن موهای سفید بار دیگر سیاه میشدند و نه ترک های قلب و روحشان مداوا، اما همین که کمی از دردشان آهسته گحرکت کرده بود برایشان جهان جهان ارزش داشت.
_ آره قربونت برم، آره عزیزدلم، تو رو میخواد…
حامی دیگر لحظه ای تعلل نکرد. پاهایش قبل از ذهن نا ساکتش واکنش نشان داده و از روی زمین کنده شدند.
حاج خانم قهقهه زنان از مقابل در کنار حرکت کرد تا لحظه ای حامی را برای رسیدن به تمام زندگی اش، معطل نکند.
_ آروم بچه، میخوری زمین… زنت که فرار نکرده همینجاست!
حامی چنان برای راهی شدن کنار سراب عجله داشت که گویی او نبود که تا همین چند دقیقه ی قبل داشت تصور خیانت سراب را در ذهنش بال و پر میداد.
اصلا انگار نه انگار که به هویت آن کودک شک داشت…
سرابش بعد از مدتها دوری او را میخواست و افکار و اوهامش غلط میکردند کف دست و پایش را ببندند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن