راغب که بیش از حد روی آن امضا حساب باز کرده بود، سر سمت سراب چرخاند و چشمکی ضمیمه ی خنده ی مضحکانه اش کرد.
_ مجبوری!
سراب لبه های روبدوشامبرش را بهم نزدیک کرد تا سینه های لختش را بپوشاند. بندهایش را گره محکمی زد و کف دست به سینه نوچی کرد.
_ کی مجبورم کرده؟! من سمت اون مردک زن باره ی بیشرف نمیرم، یکی دیگه رو پیدا کن.
راغب حس کرد شاید این مدل خوابیدنش او را در موضع ضعف قرار داده که سراب جرات مخالفت به خود میدهد.
به ضرب روی تخت قرار گرفت و خودش را سمت سراب کشید. انگشتانش را روی پاهای لخت سراب حرکت داد و نگاه ریز کرد.
_ عزیزقلبم، مثل اینکه باید موقعیت جمشاهده کردی که توش هستی رو برات یادآوری کنم!
دیگه در حدی نیستی که حق انتخاب داشته باشی!
انگشتانش زیر روبدوشامبر حرکت کرده و ران سراب را لمس کردند. دخترک نامیل داشته در خود جمع شد که راغب نیشخندی زده و گوشت رانش را چنگ زد.
_ آخ…
دردش گرفته بود که راغب با لحنی غیر دوستانه ادامه داد:
_ منم ازت خواهش نکردم، گفتم باید انجامش بدی… اوکی؟!
شاید با تحریک غیرت راغب میتوانست از این مخمصه نجات پیدا کند.
هر چند راغب در طی این سالها چیزی به اسم غیرت نداشت و همواره از سراب برای رسیدن به تمایل داشته هایش سوء استفاده کرده بود.
کارش را میکرد و بعد، با یک آغوش و دو بوسه سر دخترک دیوانه و عاشق را شیره میمالید و همه چیز فراموش میشد.
انگشتان راغب داششتابزده بالاتر میراهی شدند که سراب کف دست روی کف دستش گذاشت و از پیشروی اش جلوگیری کرد.
_ پارسال رسما داشت منو جلوی دیدهت میکرد، رگ غیرتت واسم باد نمیکنه؟ میخوای منو بفرستی تو دهن شیر؟
راغب عوضی، چه بلاها که سر سراب و حامی نمیاره، این تازه روزگارای خوبشونه🥲
آسِکـــور, [۰۹/۰۶/۱۴۰۲ ۰۶:۰۶ ب.ظ]
#پارت_۴۴۴
حرفش قهقهه ی راغب را به آسمان هفتم رساند. آنقدر کشیده و بی وقفه لبخند زد که به سرفه افتاد و دیدهش به اشک قرار گرفت.
دستش را عقب کشید و نم اشکی که زیر چشمانش را خیس کرده بود گرفت.
نفسش را با صوت بیرون داد و مقابل نگاه اخم آلود سراب که قلبیل خنده اش را نمیخبر داشت، به دفعتاً جدی شد.
_ رگ غیرتم همون وقتی که واسه لجبازی با من زیر پسر حاجی ناله میکردی، اونقدر باد کرد و باد کرد و باد کرد تا ترکید!
دیگه رگی ندارم که واسه توی خائن باد کنه کوچولوی سکسیم!
گلویی صاف کرد و صدای خشدارش قد بلند شد.
_ چشم رجبی رو گحرکت کردی، منم به یه حواس پرتی گنده واسش نیاز دارم که تهش یه امضا بزنه زیر یه برگه ی کوفتی.
میشی همون حواس پرتی تا من به چیزی که میخوام برسم.
راغب کشیده شد و کش و قوسی به تنش داد. سمت در حرکت کرد و بدون برگشتن، اتمام حجتش را هم کرد.
_ عین روال هر سال، اولین روزگار عید مهمونی داریم.
بهتره آماده باشی و کارتو درست انجام بدی.
به نفعته مثل ماموریت قبلیت گند نزنی سراب.
همین حالاشم کاسه ی صبرم پر شده، یه قطره ی دیگه لازم داره واسه لبریز شدن!
نشو اون یه قطره که لبریز شه خودتم توش غرق میشی!
سراب بی توجه به ترسی که با حرفهای راغب در قلبش نشسته بود، موقعیت مناسبش را از کف دست رفته میمتوجه شد.
باید تا تنور داغ بود نانش را میچسباند!
فی الفور خودش را مقابل راغب انداخت و خیره در نگاه مچ گیرانه ی راغب، که انگار از قبل میدانست سراب قرار است این کار را بکند، گفت:
_ فقط به یه شرط انجامش میدم، توام باید منو به چیزی که میخوام برسونی.
راغب پشت دستش را به گونه ی سرخ سراب کشید و نوچ نوچ کنان سری به تاسف تکان داد.
_ ذات خرابت عوض نمیشه سراب!
آسِکـــور, [۱۱/۰۶/۱۴۰۲ ۰۶:۰۷ ب.ظ]
#پارت_۴۴۵
چند روزگار بیشتر تا آن مهمانی کذایی نمانده بود.
چپ و راست به کف دست و پای راغب می پیچید تا بابت رها کردن حامی و خانواده اش از او قول بگیرد.
اما راغب هر بار مزخرفاتی از ذات خراب و مار در آستین و خنجر از پشت میاظهار کرد.
در نهایت هم جواب درستی به سراب نداده بود.
با وجود تمام تلاش هایش، باز هم عزیزانش در خطر بودند.
در آلاچیق بزرگ حیاط عمارت نشسته و زانوانش را در آغوش گحرکت کرده بود.
هوای مطبوع، بوی نو شدن، شکوفه های ریز و درشت درختان، سبز شدن و جان گحرکت کردن تمام حیاط، همه نوید بهار میدادند.
اما دل او هنوز هم در زمستان مانده بود، مدفون زیر آواری به نام حامی و دلی که لگدمال کرده بود.
راغب از صبح نبود، هر کس مشغول کاری بود و همه در تدارک آن مهمانی معروف بودند و او بیش از پیش بیقرار زیستن کوچک و پر عشق چند ماهه اش شده بود.
رنجورتر و ضعیف تر از روزگارهای قبل بود. انگار سنگ بزرگی مسیر گلویش را بسته بود که نمیتوانست چیزی بخورد.
چقدر برای لحظه ی سال نویی که کنار حامی، دور سفره ی هفت سینی که تک تک لوازمش را با هم خریده و چیده بودند، جای گرفته و بلند کشیده شمارش معکوس را لب میزدند نقشه چیده بود.
بیحال سر به ستون چوبی پشت سرش چسباند و اشکی از گوشه ی نگاهش چکید.
هیچکس نمیدید که او داشت از دوری حامی جان میداد. خودش را قوی نشان میداد تا راغب را سر لج نیندازد ولی به خودش که نمیتوانست دروغ بگوید.
_ اگه بدونی چقد نیاز دارم بیام تو بغلت…
نیستی بغلم کنی، نیستی نازم کنی و من دارم میمیرم، دارم تو نبودت یخ میزنم حامی…
آسِکـــور, [۱۲/۰۶/۱۴۰۲ ۱۰:۰۲ ب.ظ]
#پارت_۴۴۶
لب گزید و ضجه ی آرامی زد.
_ حتی یه عکسم ازت ندارم، اگه قیافت یادم بره چی؟
اگه اون خنده هات یادم بره… وای نه، نه، دیگه چیزی برام نمیمونه که بتونم باهاش زنده بمونم…
سرش را چندین بار به ستون پشت سرش کوبید و بیشتر از درد جسمش، درد دلش بود که نفسش گیر شده بود.
کاش حداقل گوشی اش را همجاده خود داشت تا با عکس های داخلش قلب بی قرارش را تسکین دهد.
اصلا کاش لحظه ی آخر غنیمتی از آن خونه برمیداشت برای این مدت های خفقان آورد دلتنگی.
لباسی، عکسی، عطری…
_ خانم… گوشیتون چند باری زنگ خورد، اضافه کردم شاید کار واجب داشته باشن براتون آوردمش.
بی جان دیده گشود و به گوشی گران قیمتی که میان کف دستان خدمتکارشان به او دهان کجی میکرد زل زد.
جز راغب کسی با او تماس نمیگراهی شد. گوشی را هم برای همین کار تهیه کرده بود.
آنقدر خسته و دلگیر بود که نایی برای حرص خوردن نداشته باشد. سری تکان داد و بار دیگر چشم بست.
_ خودت جوابشو بده، اگه با من کار داشت بگو مرده!
_ خا… نم… اما آخه…
_ برو سحر، چقدر حرف میزنی… برو سرم درد میکنه حوصلتو ندارم.
دخترک «چشم» زیر لبی ای اضافه کرد و چند قدمی دور نشده بود که سراب ناگهان چشم باز کرد.
خیره به سقف آلاچیق فکری که از سرش گذشته بود را مرور کرد و آوایش جان گحرکت کرد.
_ صبر کن، بیار گوشی رو…
چند دقیقه ای گوشی را میان دستان لرزانش نگه داشت و بالاخره تصمیمش را گحرکت کرد.
انگشتان لرزانش روی صفحه رقصیدند و شماره ای که در دلش حک شده بود را شماره گیری کرد.
_ فقط صوتتو بشنوم، همینم برام بسه…
با اامان بوق، دلش در دهانش زد و دست و پایش یخ بست.
_ بردار عشقم، تو رو خدا بردار…
آسِکـــور, [۱۳/۰۶/۱۴۰۲ ۱۰:۱۹ ب.ظ]
#پارت_۴۴۷
کف دست داخل جیب هایش برده و قامت خمیده اش را به زور صاف نگه داشته بود.
بعد از اتفاقات اخیر، بعد از سراب… او دیگر کمر راست نمیکرد.
نگاهان سرخ و بی حالش را به مقابلش دوخته و بدون پلک زدن آن قاب لعنتی را نگاه میکرد.
قابی که حتی با وجود شکستگی باز هم دلربا بود. همه چیز را دور ریخت، ولی این قاب انگار به دلش زنجیر شده بود که هر چه با خود کلنجار راهی شد، نتوانست از خیرش بگذرد.
_ هر بار که نگام میکردی، نگاهات برق میزد، خوب یادمه.
برق که میزد عین یه نگاهه ی زلال و شفاف میشد که بهشدت راحت خودمو توش میمتوجه شدم.
بهت نبیان کرده بودم ولی هر بار که خودمو تو چشمات میمشاهده کردم یه جون به جونام اضافه میشد.
میدونی چرا لیمو خانم؟ چون فقط وقتی منو نگاه میکردی نگاهات اون ریختی میشد…
جلوتر رفت و نوک انگشتانش را روی شیشه ی ترک خورده اش کشید. تک تک مژه های داخل قاب را لمس کرد و دیده بست.
_ من هنوز باورم نشده اون نگاها واقعی نبودن…
صدای محو و خفه ی زنگ گوشی، کف دستش را در هوا خشک کرد. دلش هری پایین ریخت و شقیقه اش نبض گرفت.
روزگار و شامگاهش را گم کرده بود ولی میشد اضافه کرد تقریبا هر نیم ساعت یکبار این آوا در خانه ی سوت و کورشان میپیچید.
تمام تماس هایش هم یا از سمت پدر و مادرش بود یا سعید و چند تن از هم باشگاهی هایش که میخواستند جویای حالش شوند.
ولی این تماس فرق داشت، حسش میکرد. حتی میتوانست قسم بخورد شخص پشت خط را می شناسد.
هول کرده بود که مبادا تماس قطع شود، شاید این تماس آخرین بارقه ی امید و عشقش بود که باید روشن نگهش میداشت.
_ قطع نکن، نکن سر جدت، نکن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن