پوزخند تحقیر آمیز راغب را با خنده ای یک وری جواب داد و از گوشه ی چشم نگاهش کرد.
با همان ابهت همیشگی به صنقلبی تکیه زده و پا روی پا انداخته بود.
قلبش میمیل داشت این مرد را از آن سقفی که برای خود ساخته بود پایین بکشد.
_ به کاهدون زدی بابا جون، اینهمه هزینه و برو بیا واسه هیچی بود… میفهمی؟ هیچی!
نگاهش همچون کشتی به گِل جای گرفته خاموش شد و تبسمی محو و ناراحت روی لبانش جا خوش کرد.
_ فقط زندگی منو نابود کردی… اون مدارک، حتی اگه واقعی بودن و وجود داشتن، ارزش نابود کردن منو داشت؟
پاهایش را به آغوش کشید و گونه اش را به زانوانش چسباند. نگاه پر حرفش را به چهره ی بی حس راغب دوخت و اشکی از گوشه ی دیدهش پایین افتاد.
_ هوم؟ میبینی چی ازم ساختی؟ من دیگه چطور میتونم زندگی کنم؟
آسِکـــور, [۲۳/۰۵/۱۴۰۲ ۱۰:۱۰ ب.ظ]
#پارت_۴۲۹
انتظار بیخودی بود اگر از راغب رحم و قلبسوزی میمیل داشت. راغب سردتر از یخ و بی انعطاف تر از سنگ بود.
نگاه خیس سراب، آشفتگی اش، روح آزرده و قلب شکسته اش… هیچ کدام ذره ای برایش اهمیت نداششتابزده.
تنها چیزی که میخواست آن مدارک بود.
گلویی صاف کرد و تنش را روی صنقلبی جلو کشید. آرنج هایش را به زانوانش چسباند و انگشتانش را در هم گره کرد.
هنوز هم آن نگاه خیره اش بدون پلک زدن، بند نگاه سراب بود.
نگاهی که تا عمیق جانش نفوذ کرده و رگ و پی اش را به دنبال راست و دروغ حرفهایش جست و جو میکرد.
ابداً باورش نمیشد مدارکی که دنبالش بوده، وجود ندارند.
برخلاف تصور سراب، او روی هوا و بدون تحقیق پا در این جاده نگذاشته بود.
_ مطمئنی؟
سراب صحبت کوتاهی که با حاج آقا داشت را مرور کرد. بعد از التماس های سراب برای دادن مدارک، گفته بود چیزی که او دنبالش آمده وجود ندارد.
به آن خانواده بیشتر از نگاهانش اعتماد داشت. محال بود کلامی غیر از راست از زبانشان بشنود.
با اطمینان پلکی زد و آهی از سر افسوس کشید. کاش مدارکی بود که خودش را به واسطه شان ساکت کند.
نه اینکه تا آخر عمر بار خراب شدن حیات اش را سر هیچ و پوچ بر دوش بکشد.
_ مطمئنم!
راغب ابرویی بالا انداخت و خودش را جلوتر کشید. هنوز هم پلک نزده بود.
_ از کجا؟
سراب که هیچ حس خوبی از نگاه راغب نمیگرفت، از ترس سکسکه ای کرده و سرش را صاف کرد.
این آهستهشی که داشت را بارها مشاهده کرده بود…
_ خو… خودش اظهار کرد… حاج آقا…
گوشه ی دیدههایش از خنده چین خورد و کف کف دستانش را به هم کوبید.
_ اوه محبت من!
مرسی که خیالمو راحت کردی!
آسِکـــور, [۲۴/۰۵/۱۴۰۲ ۰۹:۵۲ ب.ظ]
#پارت_۴۳۰
بلافاصله بعد از حرفش، خیزی برداشته و گردن سراب را میان انگشتانش فشرد.
کف دست و پایی زد و خرخر کنان نالید:
_ راغ… ول… م… کن…
_ تو هنوز تو کمر باباتم نبودی که من پی اون مدارک بودم احمق زودباور!
نصف عمرمو واسه رسیدن بهشون تلف نکردم که حالا حاجی جونتون بگه نیستن و منم بگم چشم!
گردنش را به ضرب رها کرد و با اعصابی متشنج دست میان موهای جوگندمی اش برد.
_ لعنت بهت، گند زدی بی عرضه… حالا دیگه میدونن یکی پی اون مدارکه.
سراب سرفه کنان کف دست روی گلویش گذاشت و هقی زد.
کف دست دیگرش روی ملحفه مشت شد و جیغی کشید.
_ کف دست از سرم بردار… بذار به درد خودم بمیرم.
من هر کاری از کف دستم برمیومد انجام دادم، دیگه باید چیکار میکردم؟
انقدر تن و بدنمو نلرزون، دیگه کشش ندارم… ولم کن…
با نزدیک شدن راغبی که از شدت خشم رو به انفجار بود، وحشت زده عقب راهی شد و نفس در سینه اش حبس شد.
راغب لگد محکمی به تخت زد و تمام حرص و ناکامی اش را در آوایش ریخته و فریادش ستون های عمارت را لرزاند.
_ با این عشق و عاشقی مسخرت گوه زدی به کل زندگیم زیونتم درازه؟
شامگاه و روزگار بهترین استادا رو برات به صف کردم تا بشی این موجود ضعیف و حال بهم زن؟
چیکار کردی که بهش میبالی؟
اون سراب قوی و درنده ای که جاده میراهی شد همه از ترس به خودشون میشاشیدن رو تبدیل کردی به این دختر بزدل بی خاصیت.
کف بزنم برات سراب خانم؟ مدال بندازم دور گردنت؟
سراب با عجز چشم بست و نتوانست هق هق اش را کنترل کند.
_ چیکار کنم ولم کنی؟
صدای پوزخند آغشته به نفرت راغب در اتاق طنین انداز شد و حین رفتن سمت در، مرموز و دیوانه وار غرید:
_ تو دیگه نه، وقتشه خودم وارد عمل شم!
آسِکـــور, [۲۵/۰۵/۱۴۰۲ ۱۰:۳۰ ب.ظ]
#پارت_۴۳۱
انگشتانش به گز گز افتاده بودند ولی کف دست بردار نبود. محکم و بی وقفه به در میکوبید و حالا دیگر مانند دقایق اول مراعات هم نمیکرد.
آوایش را بالا برده و مدام حامی را صدا میزد.
_ ای بابا، چه خبرته مرد ناحسابی؟ سرمون رفت سر ظهری، کوتاه بیا جون عزیزت.
دستش از حرکت از حرکت ایستاد و سرش را سمت منبع صوت چرخاند. مردی از پنجره ی طبقه ی دوم خونه اش سر بیرون آورده و شاکی نگاهش میکرد.
_ شرمنده آقا، میدونین ساکنین این خونه کجان؟
مرد خمیازه ای کشیده و قسمت طاس سرش را خاراند.
_ چه بدونم، مگه من مفتشم بابا؟ لابد نیستن که هر چی در میزنی کسی جواب نمیده.
دلواپس و آشفته سری تکان داد و پیشانی اش را به در چسباند.
_ داری چیکار میکنی پسر…
کف دستی به محاسنش کشید و کمرش را به دیوار تکیه داد. مشغول شماره گیری شد و حتی یادش نمی وارد شد چندمین بار است که شماره ی حامی را میگیرد.
_ کجایی پسر؟ داری چه بلایی سر خودت میاری؟
تا همین لحظه خواب و خوراک نداششتابزده. نمیمیل داشت در روابط حامی دخالت کند هر چند که عروسش ماری خوش خط و خال بود.
ولی بعد از یک روز بی خبری صبرش سر وارد شده و دیگر بحث دخالت نبود، مضطربی بند بند تنش را در آغوش کشیده بود.
تماسش که بی پاسخ ماند، پوفی کرده و دیدهانش را برای لحظاتی بست.
چه باید میکرد؟
جرقه ای در ذهنش زده شد. نگاهی به اطراف انداخت و از دیوار فاصله گرفت. پیر شده بود اما هنوز هم توانایی بالا حرکت کردن از آن در کوچک را داشت.
گوشی را داخل جیب کتش برگرداند و کف دستش را به بالای در رساند. پایش را روی برجستگی در گذاشت و همین که تنش را بالا کشید در باز شد.
_ بیا پایین حاجی، میفتی یه بلایی سرت میاد!
آسِکـــور, [۲۶/۰۵/۱۴۰۲ ۰۹:۴۶ ب.ظ]
#پارت_۴۳۲
کف کف دستانش را به هم مالید تا گرد و خاکشان را بگیرد. گردن کشید و به حامی که پا برهنه مشغول رفتن سمت خونه بود زل زد.
همین که جسمش را سلامت میمتوجه شد برایش یک جهان ارزش داشت ولی از ویرانی درونی اش میترسید.
همه شان عاشقی حامی را دیده بودند و بی شک این اتفاق بزرگترین ضربه ی زیستن اش را به او میزد.
به قدم هایش سرعت داد و پشت سر حامی وارد خونه شد. پا در خونه نگذاشته آوای خشدار حامی بلند شد.
_ مواظب باش پاتو کجا میذاری بابا.
نگاهش به زمین کشیده شد و با دیدن خرده ریزه های هر چیزی که در منزل بود، دلش فشرده شد.
یک چشمش به زمین بود و نگاه دیگرش به حامی که مقابل تلویزیون خاموش لم داده بود.
_ چیکار داری میکنی؟
حامی پلک های متورمش را روی هم انداخت و پک عمیقی به سیگار زد.
_ معلوم نیست؟!
از گوشه ی چشم به پدرش نگاهی انداخت و خنده اش زیادی مصنوعی بود.
_ زیستن!
حاج آقا نزدیکش شد و هیچ نمیخبر داشت برای تسکین دردش چه بگوید.
این درد مگر تسکین هم داشت؟
خودش هم مدتی چیزی شبیه به این خیانت را تجربه کرده بود و حرف هیچکس در کتش نمیراهی شد.
_ پاشو بریم خونه مادرت منتظره.
داشت تنها کاری که از دستش برمی وارد شد را انجام میداد. پدری کردن…
_ تو خونه ی خودم راحت ترم.
تکه های کاغذی پاره شده را کنار دست حامی متوجه شد. خم شد و خواست کنارشان بزند که با تشخیص چهره ی سراب، دندان هایش به هم چفت شد.
کف دست در هوا خشک شده اش را مشت کرد و نگاهش پر از کینه شد. دخترک همه چیزشان را نابود کرده بود.
_ حرکت کرد بابا، زمینم زد و حرکت کرد، لهم کرد و رفت… پس چرا از این لعنتی نمیره بیرون؟
دردِ مشتی که به سینه اش کوبید، پدرش را هم زمین زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن