_ خفه شو لعنتی… خفه شو…
حامی به جان در افتاده بود و مشت های پشت سر همش را روی آن میکوبید.
انگار زجری که میکشید را از طریق انگشتانش خالی میکرد.
سراب دیده از آن صحنه گراهی شد و شک نداشت دلش از حرکت خواهد ایستاد.
کف کف دستش را روی صورتش گذاشت و از سوزشش تبسم محوی زد. کارش تمام شده بود و دیگر حتی نیم نگاهی هم حواله ی حامی نکرد.
ویرانه ای که ساخته بود، دیدن نداشت…
بغضی که چند ساعتی میشد کنج گلویش پهن شده و عمیقا نیاز به شکاندنش داشت را پس زد.
_ الانم میخوام برم پیشش، چند ماهه منتظر این لحظه ام!
میدانست صحبت از این مورد تنها مسیریست که دارد تا حامی رهایش کند و به چشم آخرین مسیر نگاهش میکرد و حالا مجبور شده بود.
مطمئن بود حرفهایش تا ابد در ذهن حامی باقی میماند ولی چاره ای نداشت.
نگاهش به مقابل پایش بود و سخت در حال جنگ با دیدهانش که مبادا ببارند و هر چه رشته بود پنبه کنند.
_ چیکار کردی با من؟ جونم شده بودی…
چیکارم کردی؟ دلم داره میسوزه…
همه چیزم شده بودی… چجوری کمر راست کنم؟
سراب… سراب…
دیگر نتوانست به مقاومتش ادامه دهد. سر کشیده کرد و نگاه خیسش را به حامی دوخت.
سرش را به در چسبانده بود و زیر لب و با صوتیی لرزان که حاصل گریه بود، انگار داشت با خودش حرف میزد.
بند بند انگشتانش به سرخی خون مزین شده بود و شانه هایش از گریه ای که حرکت کرده راهی شده شدت میگحرکت کرد، می لرزید.
دستان سراب روی قلبش چنگ شدند و اگر یک دقیقه ی دیگر میماند، رفتنش غیر ممکن میشد.
التماس های حامی پایش را سست کرده بود.
_ نذار از کف دستت بدم سراب… تو رو خدا نذار…
آسِکـــور, [۱۷/۰۵/۱۴۰۲ ۱۰:۱۲ ب.ظ]
#پارت_۴۲۴
واقعا قلبش از حرکت از حرکت ایستاده بود یا خودش همچین فکری میکرد؟
چرا آوایی از آن ماهیچه ی کوچک مزخرف در نمی وارد شد؟ حتی تکان هم نمیخورد…
کف دستانش برای در آغوش کشیدن حامی التماسش میکردند ولی با فرو کردن ناخن هایش در پوست یخ زده شان، صوتیشان را برید.
خودِ داغان و از هم پاشیده اش را جمع و جور کرد و بی نفس از اتاق بیرون رفت.
لحظه ای تعلل هم جایز نبود.
اامان لباسی که در جالباسی دید چنگ زد و بی دقت پوشید.
داشت میمرد و همه چیز مقابل نگاهش تار شده بود.
حتی نمشاهده کرد به جای کفش، دمپایی های پلاستیکی حیاط را پا زده و آن شلوار گل گلی و مانتوی گسرخوش زیادی وصله ی ناجورند به تن کوفته اش.
تنها صدایی که میگوش داد لخ لخ دمپایی ها بود و وای، واقعا دلش نمیزد؟
نزدیک در بود که صدای خشدار حامی پاهایش را قفل زمین کرد.
_ نرو… بمون…
قدمی به سمت در برداشت و آخ از حامی که با تمام مشاهده کرده و شنیده هایش هنوز او را میتمایل داشت.
_ حامیتو تنها میذاری؟ چیکار کنه بی تو؟ نمیدونی حیات بدون تو رو دیگه بلد نیست؟
اصلا… اصلا مگه چقدر اوضاع بده که نشه درستش کرد؟
میاطلاع داشت حتی اگر راغب و ریز و درشت آدمهایش را به کام مرگ بفرستد، راغب روحش را برای آسیب زدن به او میفرستد.
محال بود دست از سرش بردارد.
اگر ذره ای امید داشت، دنیا جهان هم که می وارد شدند او از حامی اش نمی گذشت.
مگر میشد شکستن یک مرد را دید و طاقت آورد؟
مگر اوی عاشق از سنگ بود؟
اصلا عجیب بود که تا همین جایش را هم تاب آورده و هنوز سر پا بود.
جواب التماس چشمانش را داد و برای باریدن همراهیشان کرد. با همان نگاهان بارانی مرد پشت سرش را پشت سر گذاشت و ولی روحش تا ابد در آن منزل باقی میماند.
رفت و بالاخره همه چیز تمام شد…
آسِکـــور, [۱۸/۰۵/۱۴۰۲ ۱۰:۳۴ ب.ظ]
#پارت_۴۲۵
_ همینجاست خانم؟
با صوتی مرد راننده دیده گشود و با متوجه شدن در عمارت سری تکان داد.
آوایش از شدت گراهی شدگی نامفهوم به گوش راننده رسید.
_ صبر کنین… میگم کرایتونو بیارن.
پسرک جوان که پی به حال نامساعدش برده بود، قلبسوزانه سری تکان داد.
ماشین را خاموش کرده و با نگرانی سمت سراب برگشت.
_ کمکتون کنم؟
رمقی در تنش نمانده بود تا سر سنگین شده اش را تکان دهد. پلک هایش را با مکث بهم کوبید و تشکری زیر لبی کرد.
_ ممنون، نیازی نیست.
ساعتها در کوچه و خیابان های شهر مسیر راهی شده و زار زده بود.
از کف دست رفتن آن محبت عزاداری هم داشت…
همزیرا سربازی تازه از جنگ برگشته بود. سربازی که همه فکر میکردند تنها بازمانده ی جنگ است و فقط خودش بود که میاطلاع داشت با هر مرگی که به چشم مشاهده کرده، یکبار مرده است.
سلانه سلانه سمت عمارت حرکت کرد. کف دستش را روی زنگ گذاشت و بلافاصله در باز شد.
از این عمارت بیزار بود، نیامده دلش برای آن خونه ی کوچک و در زهوار در رفته اش تنگ شده بود.
مظفر را مشاهده کرد که دوان دوان سمتش می آید. سرفه ای کرد و لبه های مانتوی نازکش را بهم چسباند.
هوا زیادی سرد بود یا از کف دست دادن گرمای عاشقی حامی این سرما را به جانش هدیه داده بود؟
_ خانم؟ حالتون خوبه؟
سرفه ی دیگری کرد و معده اش تیر کشید. با درد کمی به جلو خم شد و قبل از اینکه مظفر به دادش برسد، دست بالا برد.
_ خوبم، برو کرایه ی این تاکسیه رو بده.
مظفر که قلبش رضا نمیداد دخترک را در این حال و روز رها کند، سرجایش ایستاده بود.
حس میکرد هر لحظه ممکن است از حال برود.
_ مجدداً حرفمو تکرار کنم مظفر؟!
آسِکـــور, [۱۹/۰۵/۱۴۰۲ ۰۹:۵۷ ب.ظ]
#پارت_۴۲۶
فریاد خشمگین سراب مجابش کرد تا کاری که میل داشته بود را عملی کند.
چشم گویان سمت در دوید و سراب پریشان را به حال خود رها کرد.
مشتش را به معده اش فشرد و راست ایستاد. نگاه نفرت باری به عمارت انداخت و پاهایش را تکان داد.
_ کاش رو سر هممون خراب بشی، عین جهنم میمونی…
حال جسمانی اش تعریفی نداشت. اوضاعش از دیروز بدتر شده بود و اینبار واقعا آرزوی مرگ داشت.
_ منِ سگ جونِ کثافت لایق مردنم نیستم آخه…
با خودش حرف میزد… حرف که نه، هر چه از میان لبهایش خارج میشد بیشتر به هذیون میماند.
همه چیز را دو تا میدید، سرش به دوران افتاده بود و غده ای سرطانی را وسط گلویش حس میکرد.
انگار چیزی شبیه به غمباد به جای خون در رگهایش جاری بود.
_ انگار دارم تموم میشم… کاش بشم، کاش…
کف دستش را بند دیوارهای منحوس و کثیف عمارت کرد. دیوارهایی که از تک تکشان خون افراد بی گناه میچکید.
بوی خون زیر بینی اش پیچید و عقی زد. چیزی در معده اش نبود و با هر عقی که میزد ذره ای از جانش را بیرون میریخت.
_ این چه سر و شکلیه؟ با توام، چه مرگته؟
صدای راغب گوشش را پر کرد و بی جان خندید. سر و شکلش مگر چه بود؟
سر و شکل یک انسان مرده مگر چطور میشد؟
هر چه پلک زد تصویر راغب واضح نشد. همه چیز تار بود و تار بود و تار…
تمام عمارت دور سرش چرخید و او برای رسیدن به راغب دست دراز کرد.
_ راغب بریم، بریم یه جای دور…
آغوش راغب را به خوبی میشناخت. سالهای ممتوجه شدی را در آن آغوش زیسته بود.
پلک هایش یکدیگر را به آغوش کشیدند و آوای راغب در ذهنش دور و دورتر شد.
_ چیکار کردی با خودت؟ باز کن دیدهاتو ببینم… سراب… مظفر… مظفر کدوم گوری موندی؟
آسِکـــور, [۲۱/۰۵/۱۴۰۲ ۱۰:۰۶ ب.ظ]
#پارت_۴۲۷
با سردرد بدی نگاه باز کرد و انقدر شدت دردش زیاد بود که بلافاصله پلک هایش را محکم روی هم فشرد.
حس میکرد هزاران اسب هممدت روی سرش یورتمه میروند.
کف دستش را به سرش رساند و ناله ی تو گلویی کرد. کف کف دستش را به پیشانی اش فشرد و سعی کرد بنشیند.
نیم خیز شده بود که آوایی ساکت و خوفناک را از کنارش گوش داد و بی اختیار به کف دستورش عمل کرد.
_ برگرد تو جات!
سر جایش برگشت و به ساکتی نگاهش را به کنارش دوخت. با متوجه شدن راغب آهی کشید، پس خواب نبود…
چه میشد اگر نگاه باز میکرد و خودش را در حیاط آن خونه، کنار آن حوض کوچک یا حتی کنار گلدان های روی ایوان میمشاهده کرد؟
_ بدون مدارک برگشتی، مثل قبل دل و جرات پیدا کردی سراب!
لعنت به او و مدارکش، مگر حالش را نمیدید که هنوز پیگیر آن لعنتی ها بود؟!
با انزجار رو گرفت و نگاهش را به سقف داد. مدام تصویر حامی مقابل نگاهانش پدیدار میشد.
چانه اش از بغض لرزید، یعنی حامی حالا در چه وضعی بود؟
_ خوبه… خوبه… رفتی تو جلد سرابی که هنوز پاش به اون محله باز نشده بود، همون دختر تخس و سرکشی که داشتم.
قهقهه ی جنون آمیز راغب ذهنش را متلاشی میکرد. چقدر دیر متوجه شده بود که از این مرد بیزار است.
دندان هایش را بهم فشرد تا لرزش چانه اش را از دید راغب پنهان کند. به کمک کف دستانش خودش را بالا کشید و به تاج تخت تکیه زد.
نگاهی سرسری به اتاقش انداخت. همه چیز مثل سابق باشکوه بود، جز دل ویران او که هیچ شکسته بندی نمیتوانست شکسته هایش را مجدداً کنار هم بچیند.
_ مدرکی وجود نداره، هیچی!
انگاری فرستادنت دنبال نخود سیاه راغب خان!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن