جرات سؤال کردن هیچ سوالی از دکتر نداشتم که آرش جویا شد؛
_حالش چطوره آقای دکتر؟
_شما پسرشون هستید؟
_بله من پسرش هستم توروخدا بگید نفس میکشه وخوب میشه!
_نگران نباشید بیمارتون احیا شد و اعلائم حیاتیشون به روال عادی برگشت…
نفس حبس شده ام رو بیرون دادم و زیرلب زمزمه کردم:
_خداروشکر.. خدایا شکرت..
آرش که انگار نور امید به صورتش برگشته بود با صوتی لرزون اضافه کرد:
_خداروشکر.. دیدهاشو باز کرد دکتر؟ میتونم برم ببینمش؟
_متاسفانه فعلا خیر! مادرتون دچار سکته خفیف مغزی شدن و داخل سی سی یو باید بمونن و انشاالله بعداز این باتوکل به خدا منتظر هوشیاری کامل ایشون باشیم…
باحرفی که دکتر زد دلم تیر کشید وبهت زده به آرش که شوک شده به دکتر خیره شده بود چشم دوختم!
_ی.. یعنی چی؟ س.. سکته مغزی؟
_آروم باشید جناب خطر اصلی که از بین حرکت کردن اعلام حیاتیشون بود رفع شده! لطف کنید همراه من بیایید و پروندشونو کامل کنید که هرچه زودتر به بخش آی سی یو منتقل بشن…
ولی آرش اونقدر شوک شده و ناتوان بود که حتی صوتی دکتر هم نشنونه!
_من میتونم بیام آقای دکتر؟ دخترشون نیستم اما میتونم کارهای بستریشون رو دنبال کنم!
دکتری سری به نشونه ی مثبت تکون داد و به طرف در خروجی اورژانس رفت وهمزمان بیان کرد:
_بفرمایید..!
باعجله دنبالش راه افتادم.. زیرا پرستار آمنه بودم واز بیماری زمینه ای و داروهاش خبر داشتم تونستم پرونده رو کامل کنم و بعداز نیم ساعت به بخش مراقبت های ویژه سی سی یو منتقل شد!
آرش هم مثل مجسمه شده بود.. قلبم براش میسوخت.. برای علاقه ای دلی و وابستگی که به مادرش داشت قلبم آتیش گحرکت کرده بود وغصه میخوردم که کاری ازکف دستم ساخته نیست.. تنها راهمون توکل کردن به خدا بود..
باآوایی که از ته چاه درمیومد اسمشو آوا زدم
_آرش؟
بدون حرف برگشت و نگاهم کرد ..
_ایمان دارم که خوب میشه.. قلبم روشنه.. خواهش میکنم محکم باش!
بازهم بدون حرف سری تکون داد و مجدداً به درشیشه ای که مادرش داخلش بود زل زد..!
دیگه نمیدونستم چی بگم وچیکار کنم که آرومش کنم… حرکت کردم روی صنقلبی جای گرفتم و دیگه حرفی نزدم!
نمیدونم چقدر گذشته بود که باصوتی زنگ گوشیم ترسیده تکونی خوردم و واسه اینکه زودتر صداشو خفه کنم باعجله گوشیمو از کیفم بیرون کشیدم و بدون چشم دوختن به شماره جواب دادم:
_بله؟
_چه عجب ساراخانوم بالاخره جواب داد، اونم اینقدر بهسرعت! منتظر زنگم بودی؟
بامتوجه شدن صوتی کوهیار پوف کلافه ای کشیدم وازجام کشیده شدم و باصدای آرومی گفتم:
_یک لحظه گوشی رو نگهدار…
آرش به طرفم برگشت و بدون حرف نگاهم کرد ومن هم با ایما واشاره بهشون اظهار کردم الان برمیگردم و با قدم های قد بلند راه خروجی روپیش گراهی شدم!
به حیاط که رسیدم گوشی روکنار گوشم گذاشتم و بی حوصله جویا شدم:
_چی میخوای کوهیار؟
_قبلاها سلام میکردی! انگار بجز احساست شعورتم از کف دست دادی!
_درست حدس زدی من بیشعورترین و بیخود ترین آدم توی جهان هستم! حالا میگی چی میخوای یانه؟
_زنگ زدم حالت رو بپرسم و ببینم کجایی؟! امروزگار احتمالا بیام اونورا!
وقت داری یه کم خلوت کنیم و حرف بزنیم؟
_نه مثل اینکه تو واقعا متوجه تموم شدن رابطمون نیستی! چه خلوتی چه حرفی؟ فکرمیکنم جواب آخرم رو بهت داده بودم!
_پرت وپلانگو اول وآخر من تویی ومیدونی اونقدر دوستت دارم که به این سادگی ها بیخیالت نمیشم!
_پرت وپلا رو تو داری میگی دوست عزیز! بیخیال نشدن تو فقط خودتو خسته میکنه وآسیبی به من نمیرسونه!
_تاکی میخوای قهر باشی واشتباه گذشته رو توسرم بکوبی؟ تاکی باید این عذاب رو تحمل کنم سارا؟ من قصدم ازدواجه من تورو برای یک عمر زیستن میخوام میفهمی سارا؟
دیونه چرا عشق پاکمون رو بخاطر اشتباه و سوتفاهم داری از بین می بری؟
چطور میتونی اون همه سال عاشقی رو انکار کنی وبهش پشت کنی؟
_منظورت از اون همه سال خریت و حماقتمه دیگه؟ زیرا من دلدادگیی ندیدم و خیلی خوب معنی عشق بهم فهموندی!
_سارا؟
_بس کن کوهیار! التماس میکنم عذابم نده وبذار مثل دفعه قبل با کینه ونفرت ازهم خداحافظی نکنیم.. ازخانواده ام دور باش و با اون حرفایی که زده بودی اونا رو برعلیه من نکن چراکه تصمیم نهایی رو بخدا فقط من میگیرم نه خانواده ام!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن