بخاطر ترافیک سنگین مسیر ده دقیقه ای یک ساعت طول کشید و بالاخره رسیدم به بیمارستان..
وارد سالن اصلی بخشی که آمنه جون داخلش بستری بود شدم
و بامشاهده کردن آرش که روبه روی اتاق وروی صنقلبی انتظار نشسته بود، ضربان قلبم ریتم نامنظم گرفت.. مصمم شدم تا قبل از اینکه متوجهم بشه عقب گرد کنم وبرم ولی..
اما متاسفانه دیر جنبیده بودم و آرش متوجهم شد..
ازجاش بلند شد و دیگه جاده گریختنی نبود..
به خودم نهیب زدم؛
قوی باش دختر.. باید محکم باشی و حق ضعف نشون دادن نداری..!
اخم هامو توهم کشیدم و باقدم های محکم و استوار ولی آروم و شمرده به طرفش رفتم..
بهش که رسیدم با مشاهده کردن صورت رنگ پریده و چشم های به خون قرار گرفته اش، فهمیدم که عصبیه!
_سلام…
_خوش گذشت؟
گره ی ابروهامو بیشتر کردم و متعجب پرسیدم؛
_بله؟؟
_پرسیدم با نامزدت خوش گذشت؟!
یه تای ابرومو بالا دادم وگفتم:
_آهان… خداروشکر بد نبود.. شما چطور؟ با نامزدتون خوش گذشت؟ نگاهی به دور و اطراف انداختم و ادامه دادم:
_راستی نسیم خانوم کجاست؟ نمی بینمشون؟ حرکت کردند؟
بی توجه به سوالم یک مقدار سرش رو بهم نزدیک کرد وبیان کرد،
_ چرا هرچقدر زنگ زدم جواب ندادی وگوشیتوخاموش کردی؟
سرمو عقب کشیدم و بااخم و حالتی عصبی گفتم:
_وا؟ این کارها چه معنی داره؟ به شما چه ربطی داره؟ قلبم نمیمیل داشت جواب بدم واسه همونم خاموش کردم…
_که مزاحم نباشم درسته ؟
یه تای ابرومو بالا انداختم و بادقت بیشتری نگاهش کردم..
نه انگار جدی جدی عصبی بود و حسابی حرصش گحرکت کرده بود!
ازمتوجه شدن حالش غرق لذت شدم اما علت این حرکت کردارهاشو نمیتونستم بفهمم!
رفتارش یه جوری بود که انگار روی من غیرتی میشه اما در واقعیت اینطور نبود و انتخاب نهاییش فقط نسیم بود وبس!
واقعا توی مغزم نمیتونستم هضمش کنم که یه نفر هممدت دونفر رو بخواد وتعصبشون رو بکشه!
به تلافی رژ لب پاک شده ی نسیم جونش بالذت توی نگاه های به خون قرار گرفته اش زل زدم واضافه کردم:
_دقیقا.. همینطوره.. قلبم نمیتمایل داشت مزاحم باشی و سر مسائل بیخودی کوهیار رو عصبی کنم وکف دست روی غیرتش بذارم!
باناباوری نگاهم کرد و به وضوح میدیدم که نفسش سنگین شده و قفسه ی سینه اش ازشدت عصبانیت چطوری بالا پایین میشه!
_که اینطور؟؟
پشت دیدهی نازک کردم و هممدت به طرف یکی از صنقلبی های انتظار رفتم وگفتم:
_همینطوره!
ازکنارش رد شدم وهنوز قدم دوم رو برنداشته بودم که مچ کف دستمو گراهی شد..
اونقدر محکم گحرکت کرده بود که خون کف دستم فورا جمع شد وصورتم از درد جمع شد..
_چیکارمیکنی؟ ول کن کف دستمو ببینم.. باتوام روانی داری اذیتم میکنی..
_اونوقت آقا کوهیارتون خبر داره شامگاه قبلش نامزدش تو بغل من و لب هاش توی لب های من بوده؟
رنگم پرید.. خودم کم شرمزده بودم که این احمق هم به روم آورد؟؟!!
_کف دستم رو ول کن وگرنه جیغ میزنم!
_نبیان کردی؟ خبرداره یا خودم بهش بگم؟
_توبیجا میکنی! من یه غلطی کردم بهت اجازه نمیدم تکرارش کنی !
بی توجه به حرفم گفت:
_به نظرمن که اگه از خوردن وطعم لب های نامزدش واسش تعریف حسابی غیرتش به جوش میاد ودیونه میشه مگه نه؟
پس آرش خان از در تهدید وارد شده بود!
محکم وبا آخرین زورم دستمو از دستش کشیدم واظهار کردم:
_آره بسیار عصبی میشه.. ولی نه به اندازه ی نسیم.. چطوره امتحان کنیم ببینیم کی بیشتر عصبی میشه؟
درحالی که پشت سرم خیره شده بود پوزخندی زد وگفت:
_هوم..! عالیه.. امتحان میکنیم.. بایه حرکت صورتش رو جلو کشید و لب هامو شکار کرد..
عصبی درحالی که همه بدنم میلرزید به زور خودمو ازش جدا کردم واومدم بخوابونم زیرگوشش که صدای عصبی و جیغ جیغوی نسیم باعث شد روح از تنم پر بکشه و کف دستم به صورت آرش نرسیده، نسیم قبل ازمن وارد عمل شد و خوابوند زیرگوشش…
باید میرفتم.. نه جون داشتم فاجعه ی رخ داده رو تحمل کنم نه فحش های رکیک نسیم..
باقدم های کشیده به طرف در خروجی حرکت کردم و بافکراینکه نکنه نسیم آبرو ریزی کنه فورا تاکسی دربست گراهی شدم و خودمو به خونه ی پندارها رسوندم..
باید میحرکت کردم.. بیشتراز اون موندنم جایز نبود.. من آدم آبرو ریزی و بی آبرویی نبودم.. باید باروبندیلمو میبستم و از اون خراب شده فرار میکردم.. دیگه مهم نبود اگه زندان بیوفتم.. تصور زندونی شدنم بسیار بهتر از تصور کردن موهام توی چنگ های نسیم بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن