به لبانش طرح لبخند زد و سفرهی یک بار مصرف را روی زمین پهن کرد:
–مدیونتم اگه یه واو جا انداخته باشم!
آمال پارچ دوغ را وسط سفره گذاشت و خندهی قد بلندش، فاصله انداخت بین لبهای صورتیاش. نگاه از لب و دهان او گرفت و بشقاب غذا را مقابلش گذاشت.
–از وقتی گفتی برای عقدمون میخواد بیاد، کلی داستان براشون ساختم.
کف دستش را روی بازوی کمیل گذاشت و با پنجههایش عضلههای سفتش را فشرد. به لبهایش تبسم آویخت و چشمک ریزی زد:
–من توی خیالم برای نسا و همایون عروسی گرفتم، سیسمونی بچهاشون رو هم با مولینت راهی شدم خریدم، میخوام انقدر بهش فکر کنم تا بشه!
خنده جز به جز صورتش در خود بلعید. مثل همیشه چشمان معصوم او که حالا دخترکی شیطان در آن میریز خندید، قدمگاه نگاهش شد. با آن یکی کف دستش، کف دست ظریف آمال را از روی بازویش برداشت و لبهایش را به کف کف دستش چسباند. گرچه او به اندازهی آمال امیدوار و خوشبین نبود؛ ولی دنبال حرفی گشت که شمع امید و آرزویی که نگاه او میدرخشید را خاموش نکند.
–شاید شد!
–چرا شاید؟ با اطمینان و از ته قلبت بگو حتما!
نگاهش پر زد و روی لبهای خندان آمال جای گرفت، ولی فقط چند لحظهی کوتاه، به قدر پلک زدنی آنجا ماند و دوباره برگشت به جای قبلیاش؛ هیچ جا دیدههایش نمیشد!
آمال ادامه داد:
–با تمام منطقی بودنم، با اینکه در هر مسئلهای همهی جوانب رو میسنجم، ولی در مورد نسا و همایون قلبم میخواد همون دختری باشم که فقط از دریچهی احساسش به همه چیز نگاه میکنه و آرزوهای فانتزی و صورتی داره!
کف دستش که در میان پنجههای آمال قفل شد، نگاهش رفت پی کف دستانشان و صدای او را گویی از دور کف دستها گوش داد:
–تو میتونی کاری کنی که گذشته تکرار نشه!
* * *
آمال با کف دستی که لرزش محسوسی داشت حلقه را در انگشتش انداخت. اجازه نداد آمال کف دستش را عقب ببرد، بدون توجه به حضور بقیه با گرفتن دست ظریفش و فشردن آن، هیجانات درونی هر دویشان را کمی فرو نشاند. دیگر برای لمس او مانعی وجود نداشت. از داشتنش احساس قدرت میکرد و آهستهشی ژرف، درون همیشگی متلاطمش را در آغوش کشیده بود. به آمال تبسم زد و با نگاهش جای جای صورتش را که با آرایشی لایت هویت واقعی خود را حفظ کرده بود بوسید. برای خلوتی دو نفره بیتاب و بیطاقت بود، اما باید باز هم برای در آغوش کشیدن او و وصول طلبهایش صبوری میکرد تا به وقتش تلافی کند و حسابی از خجالت دل بیقرارش دربیاید.
به احترام کسانی که برای تبریک و دادن هدیههایشان جلو آمده بودند، هر دو کشیده شدند. بیتوجه به حضور بقیه چرخشی به سر و تنش داد و با دلدادگی همسر شرعی و قانونیاش را برانداز کرد. اندام متناسبش به پیمسیرن و دامنی سفید رنگ هویت داده بود. طبق معمول کمر پهن دامن کلوشش روی پیمسیرنی از جنس گیپور، کمر باریکش را در بر گراهی شده بود. شال ابریشمی و خوش رنگ و لعابی موهای کشیدهش را پوشانده بود. گرچه شالش عریض بود، ولی باز هم حریف تارهای کشیده مویش نمیشد؛ انتهای موهایش به اندازهی ده پانزده سانتی بیرون مانده بود. هر بار که نگاهش به آن حجم سیاه و مواج میافتاد، موجی دلچسب از درونش عبور میکرد و چند ثانیه روی آن حجم سیاه ثابت میماند. حریص به آغوش کشیدن و فشردن آن تن ظریف و میل داشتنی بود. مدتی میشد که دچار یک جور وسواس شده بود؛ حس میکرد تمام احساسش را هم خرج کند برای او کم است و باید هر لحظه بیش از لحظهی قبل دوستش داشته باشد. آن هم نه یک عاشق شدن معماما و ساده و روتین، بلکه دوست داشتنی که از نت به نت حروفش عشق چکه کند. به خاطر نزدیک بودن تاریخ عروسی، تصمیم بر این شده بود که مراسم عقدشان رسمی و خودمانی باشد. برای همین مراسم جمع و جورشان به صورت مختلط برگزار میشد. گرچه غریبهای میانشان نبود، ولی قلبش نمیمیل داشت حتی به قدر پلک زدنی، نگاه هیچ یک از مردهای حاضر در سالن روی جاذبههای بیشمار این دختر قلبفریب مکث کند.
آرش و آیه به هممسیر دوقلوها جلو رسیدند. دوقلوهایی که انگار حس غریبگی در جمع اقوام او، دست و پای شیطنت و بازیگوشیشان را بسته بود. آمال از آیه جدا شد و به آغوش برادرش خزید. تمام هوش و حواسش پی او و حرکاتش بود. در آغوش آرش بیشتر توقف کرد و تن ظریفش را بیشتر در آغوش برادرش نگه داشت. از غمی که از آغاز مراسم در دیدهانش لمیده و سعی داشت آن را پشت تبسمهایش پنهان کند، درک کرده بود که یک حجم خالی روی قلبش سنگینی میکند و نبود پدر و مادر ستارههای شب چشمانش را کم سو کرده و ذوق و شوقش را از سکه انداخته است. خوب میمتوجه شد دختر احساساتی که دلش را ربوده و آهستهش را برایش به ارمغان آورده، از ساعاتی پیش با بغضش در جدال است. قلبش میمیل داشت همین الان کف دست او را بگیرد و با خود ببرد به جایی خلوت و دنج. برایش حرف بزند و هر چه دلدادگی و محبت دارد خرجش کند و بگوید
قابل بدان و مرا بگذار جای تمام نداشتههایت؛ بلدم هم پدرت شوم و هم مادرت، به شانههایم تکیه بزن و هر چه غم داری و هر آنچه خاطرت را مکدر کرده روی دلم آوار کن!
آمال از آرش فاصله گرفت و بابت هدیه تشکر کرد. شالش را مرتب کرد و به سمت دوقلوها خم شد. کاملا عیان بود که برای رو نشدن کف دست قلبش، از آدم بزرگهای اطرافش میگریزد و نگاه میدزد. در جواب تبریک کودکانهی ایلیا و الناز، با صوتیی که از بغض فروخوردهاش خش برداشته بود قربان صدقهی آن دو فرشتهی کوچک راهی شد که هر بینندهای مسخ معصومیت و زیباییشان میشد. با خود اندیشید رضا چقدر بیلیاقت بوده که از داشتن چنین نعمتی بینصیب مانده است. به ایلیا لبخند زد؛ ولی پسرک با اخم نگاه گرفت و چسبید به آمال. خندهاش گحرکت کرد؛ باید هر طور شده با نمونهی کوچک شدهی خودش طرح رفاقت میریخت و رابطهشان را حسنه میکرد، وگرنه به حتم سر آمال دعوایشان میشد.
عاقد پیر و خوشرویی که صوت آهنگین و قلبنشینش هنوز در گوشهایش مانده بود، دفترش را بست و قد بلند شد. بار دیگر برایشان آرزوی خوشامگاهختی کرد و با خداحافظی کوتاهی به همجاده آقاجون از جمعشان دور شد. روزگار تمایل داشتگاری از آقاجون متوجه شده بود که پدر و مادرش، فروغ و کاوه و دایی صابر و زندایی را هم همین عاقد عقد کرده است. نسا و فروغ اطرافشان را خلوت کردند و به هممسیر چند نفری که دورشان بودند از آنها فاصله گحرکت کردند. مجدداً صدای آهنگی نسبتا شاد، روی تمام صداها سایه انداخت.
نگاه گذرایی به سالن و مهمانها انداخت. به کف دستههای چندتایی تقسیم شده و در حال گپ و گفت بودند. عمهعاطی دوستداشتنی آمال به هممسیر آیه و ترانه مشغول پذیرایی بودند. معین و گاها مهرداد هم نقش نیروهای کمکی را داششتابزده. جای مبلمان سالن را میز و صندلی اشغال کرده و سفرهی عقدشان که آمال نهایت سلیقه و هنر را در تزئینات و چیدمانش به کار گرفته بود جلوی چشمانش جلوهگری میکرد.
عموی آمال به همجاده داماد و دخترش کنارشان توقف کردند و هانیه با دوربین حرفهایاش، عکسشان را گرفت. قلبیل نبود طاها را حدس میزد، ولی نمیتمایل داشت به حدس و گمانهایش میدان بدهد. با اینکه اندیشیدن به حس و حال طاها نسبت به آمال آهستهش درونیاش را اسیر طوفان و گردباد میکرد؛ ولی تا وقتی دل آمال را داشت، قلبش قرص بود و هیچ چیز پشتش را نمیلرزاند.
عکسهای خانوادگی که تمام شد، هانیه پیشنهاد داد همگی -جوانهای جمع با هم و در کنار هم – عکس بگیرند. همه جمع شدند. همایون سمت راستش توقف کرد. هامون نسا را زد و او را میان خود و همایون جا داد. تبسمی به حرکت هامون زد و قدرشناسانه نگاهش کرد. کاوه کنار هامون ایستاد. از دو طرف بازوهای فروغ را گرفت و او را مقابل خود نگه داشت. هنوز جمع تکمیل نشده بود. از فرصت پیش رسیده استفاده کرد و کف دستش را دور کمر آمال پیچید. اطرافشان شلوغ شده و همه در فکر ژشت گحرکت کردن بودند؛ کسی حواسش پی حرکات آن دو نبود. تن آمال را به خود فشرد و از این نزدیکی حس خوشایندی درونش قلقل زد. آیه کنار آمال از حرکت ایستاد و آرش هم پشت سر دو خواهرش قرار گحرکت کرد. به خاطر حضور آرش حلقهی کف دستش را شُل کرد و کمی فاصله میان خودش و آمال انداخت؛ اما دستش همانجا ماند. مهران به همراه دو برادرش و ترانه، در راستای آیه ایستادند. مهران پشت ترانه قد علم کرد و دو برادرش دو سمت شانهاش را اشغال کردند. هانیه که دوربین را به کف دست زنعمو گلاره داد و خودش کنار محمد و هلما از حرکت ایستاد، یک بار دیگر اطرافش را از نظر گذراند. کاوه کنار هامون ایستاده و فروغ هم مقابلش. حامد کنارشان بود و نگاهش در جایی حوالی شانهی چپ او پرسه میزد. در قلب به پررویی پسر ته تغاری داییاش خندید. امشامگاه نگاهش همه جا به دنبال آیه بود. دلش میتمایل داشت یک پَسی جاندار نثار گردنش که به قول هامون مثل گردن گاومیش بود کند تا انقدر تابلو دختر مردم را مشاهده کرد نزند.
زن عمو گلاره چند عکس پشت سر هم گحرکت کرد و با تبسم اضافه کرد:
–عالی شد!
هانیه از جمع جدا شد و به سمت مادرش رفت. دوربین را گرفت و خودش هم عکسها را بررسی کرد. زن عمو تنهایشان گذاشت و به سمت میزشان راهی شد.
هانیه سرش را کشیده کرد و با تبسم اظهار کرد:
–خانمها از جمع بیان بیرون، میخوام یه عکس دسته جمعی از آقایون با کمیل بگیرم، بعد ما با آمال جون عکس میگیرم.
گرفتن عکسها که تمام شد، تازه مجلس گرم شده بود. یک ساعت تمام بود که آطل و باطل در جایشان جای گرفته و تماشاگر بودند. در تلاش بود کلافگی و بیحوصلگیاش را پشت تبسمش پنهان کند، ولی خودش هم خوب میاطلاع داشت بازیگر خوبی نیست. دلش نمیمیل داشت طولانیترین شامگاه سال را تا آخرین ثانیهها روی این مبل بنشیند و دیگران را تماشا کند. سرش را به سمت آمال چرخاند و وقتی نگاه او را متوجه خود مشاهده کرد، چشمک ریزی زد:
–موافقی فرار کنیم؟
آمال ریز ریز خندید و اضافه کرد:
–خیلی دوست دارم ولی نمیشه، فعلا مجبوریم اتو کشیده و مؤدب اینجا بشینیم و بچههای خوبی باشیم، شاید اونوقت بهمون جایزه دادن!
خندید و با لحن شیطنتآمیزی جویا شد:
–تو رو میدن با خودم ببرم؟
آمال با خندهای که لبها و چشمهایش را بلعید، به چشمانش خیره شد و با بدجنسی لب زد:
–عمرا!
نیشخند زد و سرش را به گوش آمال نزدیک کرد:
–پس من طبق نقشهی خودم پیش میرم!
لبخند تمام صورت آمال را در آغوش کشید و او به قلبش وعدهی چیدن سیب داد.
–چه نقشهای؟!
گوشیاش را از جیب کتش در آورد و زیر لب زمزمه کرد:
–چند دقیقه صبر کن خانم معلم!
از قبل با فروغ هماهنگ کرده و تنها یک اشاره کافی بود تا خالهی همیشگی پایهاش کار را تمام کند. به دنبال فروغ در سالن چشم چرخاند و او را در ورودی سالن کوچک اتاقها پیدا کرد. با هانیه و آیه و ترانه گرداگرد هم به پا توقف کرده بودند. هانیه دوربینش را میانشان نگه داشته و هر سهشان تبسم به لب به صفحهی مستطیلی دوربین نگاه دوخته بودند.
هانیه هر از گاهی چیزی میاظهار کرد و تبسم آن سه نفر را وسعت میبخشید. نسا هم به جمعشان پیوست. یک کف دستش را روی شانهی فروغ گذاشت و دست دیگرش را بند کمرش کرد و به سمت دوربین گردن کشید. به فروغ سفارش کرده بود گوشیاش را از خود دور نکند. دستان فروغ را نمیمتوجه شد، با امید به اینکه فراموش نکرده باشد، برنامهی پیام رسانش را باز کرد و تنها یک کلمه در صفحهی پیامهایش با فروغ نوشت:
« بگو ».
پیام که ارسال شد، در برابر نگاه پر از سوال آمال با خونسردی به پشتی صنقلبیاش تکیه داد و بار دیگر نگاهش را به آن جمع سپرد. طاما نکشید که فروغ از جمع جدا شد. گوشیاش را بالا آورد و بعد از چند ثانیه نگاهش به سمت آنها چرخید. تبسم زد و به سمت میزی که مادرش و عزیز، کنار عمه عاطی و مهری پشت آن جای گرفته بودند قدم برداشت.
با لبخند چیزی اظهار کرد و مادرش را از جمع جدا کرد. دو خواهر کمی دورتر کنار گوش هم پچپچ کردند و دوباره به جمع ملحق شدند. مادرش یکی از آن تبسمهای فریبا و آرامشبخشش را روی لبهایش نشاند و با خوشرویی که تنها خاص خودش بود شروع به صحبت کرد. به مادرش اطمینان داشت. برای همین آسوده خاطر نگاهش را از روی آنها برداشت و منتظر نتیجهی دلخواهش ماند.
–به منم بگو چه خبره!
کف دست آمال را گراهی شد و زیر دست خودش روی زانویش گذاشت. خیره در نگاهانش که هنوز رد پای غم را در آنها میمتوجه شد گفت:
–متوجه میشی!
دقایقی بعد دید که عمهی عاطی به سراغ آرش حرکت کرد و او را به گوشهای خلوت کشید. شناخت کمی از آرش داشت و به خوبی واقف بود که تا چه حد روی دو خواهرش، علیالخصوص آمال حساس است؛ ولی مطمئن بود تصمیم گیرندهی نهایی خودِ آمال خواهد بود. دیری نپایید که عمه عاطی به آمال اشاره کرد به نزدشان برود.
مادرش تبسم به لب به سمتش وارد شد. کشیده شد و لبههای کتش را به هم نزدیک کرد. نیمی از فاصله را خودش پر کرد و مقابل مادرش توقف کرد. نیمی از نگاه و حواسش معطوف به جمع سه نفرهی نزدیک ورودی سالن بود.
مادرش برای چندمین بار با نگاهی مهربان و تحسینآمیز صورتش را کاوید. و گفت:
–فکر نمیکنم آرش جان مخالفتی کنه، میتونی ببریش مادر، ولی آخر شامگاه باید برش گردونی!
ابروهایش را بالا انداخت و با شیطنت گفت:
–برش گردونم؟ کی گفته؟ زن باید شب پیش شوهرش بمونه، دیگه مال خودمه!
مادرش چپ چپ نگاهش کرد:
–دیگه روت زیاد نشه، فعلا دختر اوناست!
برای اینکه سر به سر مادرش بگذارد، با لحن قلدرانهای تاکید کرد:
–زنمه؛ زنم! بعدم تو مادر عروسی یا داماد؟
وقتی دید آمال سر به زیر و مطیع به سمت اتاقها حرکت کرد، خیالش راحت شد و از تصور تنهاییشان موجی از لذت و خوشی به مسیر افتاد.
کف دستان مادرش بالا وارد شد و یقهی پیجادهن را مرتب کرد. لبخند گرم و مهربانی به صورتش پاشید و نجوا کرد:
–هر دو!
نیم بیشتری از مسیر را طی کرده بودند که آمال سوال تکراریاش را طور دیگری مطرح کرد:
–نگفتی کجا میریم؟
نیم نگاهی به سمتش انداخت و با بدجنسی جواب قبلی را تکرار کرد:
–متوجه میشی!
آمال لب به اعتراض گشود:
–چرا روی این جمله ریپیت زدی؟!
لبخند زد و بار دیگر همان جمله را تکرار کرد. آمال هم با خنده رو گرداند و بیان کرد:
–اصلا دیگه هیچی نمیپرسم، هر جا میخوای بری برو!
کف دست آمال را گرفت و انگشتانش را به نرمی فشرد. راضی نشد؛ کف دستش را بالا آورد و لبهایش را برای چند ثانیه به قسمت داخلی انگشتان او چسباند. روی کف دستش را هم بینصیب نگذاشت.
–میریم یه جایی که بشه تو رو بغل کرد و چشمهات رو بوسید.
کف دستش را به آهستهی روی کمر آمال فشار داد و اضافه کرد:
–نمیخواد کفشت رو در بیاری، برو تو.
از تعلل آمال مشخص بود که ترمشاهده کرد دارد. خم شد و کنار گوشش زمزمه کرد:
–خونهی غریبه نیومدی که اینجوری استخاره میکنی؛ برو تو عزیز من!
آمال نگاهش کرد و بدون حرف پا به خونهاش گذاشت. بارها این صحنه را در خیالش تجسم کرده و غرق لذت شده بود؛ ولی حقیقت پیش رویش زیادی شیرین و دلچسب بود. پشت سر آمال وارد خونه شد و در را بست. از جادهروی ورودی گذششتابزده. سوئیچ و گوشیاش را روی کانتر گذاشت. کتش را در آورد و روی کف دستهی مبل انداخت. از آمال هم خواست پانچویش را در بیاورد و بنشیند. وارد آشپزخانه شد. مخزن چای ساز را پر از آب کرد و کلیدش را فشرد.
مجدداً به سالن برگشت. آمال پانچویش را روی ساعدش انداخته و نگاهش به گلدانهای گوشهی سالن بود. پانچو را از دستش گحرکت کرد و روی مبل کناری گذاشت. قلبش بیقراری میکرد و تمام وجودش برای لمس او به التماس افتاده بود. نزدیکتر شد و دستانش را دور کمر آمال حلقه کرد. کف دستهای آمال دور گردنش پیچید و لبخند به شبنشینی دیدهها و لبهایش راهی شد. از این فاصلهی نزدیک، راحت و آسوده میتوانست زیر سایهی نگاهانش آهستهش را سر بکشد. لبهایش نخست به طواف نگاهانش رفتند. دمی روی گونههایش ملایم گراهی شدند و به زیارت لبهایش عزیمت کردند. خودداری و ملاحظه را کنار گذاشت و آنطور که قلبش حکم میداد حقش را گراهی شد. حلقهی کف دستانش که تنگتر شد، کف دستهای آمال پایین آمدند و روی سینهاش قرار گرفتند. فشار آهستهی که با کف کف دستهایش به سینهاش وارد کرد، قلبش را به رحم آورد تا برای ثانیهای کوتاه به او فرصت نفس کشیدن دهد. مجال زیادی نداد و یکی از کف دستهایش را بالا آورد و شال را از دور گردن آمال برداشت و روی پانچویش انداخت. موهایی که گردنش را مستتر کرده بودند عقب راند و اینبار سرش به سمت گردن کشیده و سفیدش راهی شد. دم عمیقی از عطر گردنش گحرکت کرد. آمال کمی خودش را جمع کرد، ولی او آزمندانه سهم لبهایش را برداشت. لبهایش آنقدر حریصانه به بازیشان ادامه دادند که تن آمال میان کف دستانش مثل موم نرم شد. همین را میخواست؛ گردن نهادن آمال به آغوشش! بار دیگر با هر دو دستش او را در بر گحرکت کرد و مالکانهتر و محکمتر تنش را به تن خود فشرد. اینگونه سیراب نمیشد؛ درست مثل تشنهای بود که روزگارها آب ننوشیده و حالا که به دریا رسیده، فقط حق دارد تنها با چند قطره لبی تر کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن