صادق برای ادارهی کارخونه بدون بابات و هادی فلجه، اصل کارها رو این دو تا انجام میدادن و چم و خم کار و بازارو خیلی خوب بلدن، صادق این همه سال فقط حساب و کتاب کرده، چیزی سر در نمیآره از تجهیزات و ملزومات قالی بافی!
آهی کشید و افزود:
–بابات میگه ” پشیمون نشه و نیاد سراغمونم مهم نیست، ما کار خودمون رو میکنیم” ، اما بار دیگر و از صفر شروع کردن از سن ابجادهیم گذشته! میگه ” اهمیتی نداره، تنها کسی که ضرر میکنه صادقه، برای من و هادی فقط اولش سخته، میدونم پشت بند این جدایی ملایمشه! “؛ ولی هر چیام بگه من میفهمم تو دلش چه آتیشی به پاست و چقدر نگرانه!
پدر و عمویش رسما ورشکسته محسوب میشدند، باز جای شکر داشت چک برگشتی و طلبکار نداشسریع؛ ولی زور داشت که برادر آدم کلاهش را بردارد و مالش را به غارت ببرد! با تمام غم و خشمی که درونش میجوشید، تبسم زد و با امیدواری اضافه کرد:
–هیچ وقت برای از نو شروع کردن دیر نیست مامان! بابا و عمو شاید هیچ وقت نتونن اون سرمایهای که ازشون رفته رو بکف دست بیارن، اما حداقل میدونن که همه چیزشون مال خودشونه و پول تلاش و زحمتشون تو جیب کس دیگه نمیره، همهی این سختیها و سوختنها به ساکتشی که مطمئنا بعد از این نصیبشون میشه میارزه!
مادرش تبسم افسردهی زد و فنجان را روی میز گذاشت. نفسش را به شکل آه رها کرد و گفت:
–انشاالله خیر و خوشی بیاد بعد از این، اما یه چیزی رو بهت بگم …
مکثی کرد و خیره در نگاه منتظر کمیل و نسا ادامه داد:
–من آدم نفرین نیستم، هیچ وقت برای، حتی دشمنم هم بد نتمایل داشتم، همیشه هر اتفاق بدی پیش اومده، هر کسی قلبمو سوزونده و ناراحتم کرده، یاد ضرب المثل مولینم افتادم که میگه ” خدا دیر گیره اما شیر گیره! “، همیشگی صبر کردم، نتیجهی صبرمم دیدم، صادق از اول باعث و بانی بهشدت از تلخیها و غمگینیهای زندگیم بوده، با این حال بازم نفرین نکردم، بدش رو نتمایل داشتم، ولی این روزا بدجور دلم سوخته، طوری که کم طاقت شدم و هر روز که از خواب بیدار میشم منتظرم، منتظر این که صبر خدا هم تموم بشه!
صوتی لرزان مادرش و بغضی که در تلاش بود نشکند، در قلبش آتش به پا کرد. خوب میدانست اوضاع نسا بیشترین تاثیر را روی روح و روان مادرش گذاشته و بیطاقتش کرده است.
کاسهی چشمان نسا هم پر شده و لب و لوچهاش آویزان بود.
پوفی کشید و وارد شد حرفی بزند که مادرش پیش کف دستی کرد و با تبسم که تصنعی بودنش عیان بود، به نسا اشاره کرد:
–راست میگن دختر هووی مادره، اومدم یکم خودم رو لوس کنم، خانم زودتر از من بغض کرد!
بلند شد و بار دیگر سر جای قبلیاش نشست. کتابی که بسته بود را باز کرد و ادامه داد:
–بیایید خانوادگی یکم ترجمه کنیم ببینیم چی از آب در میآد!
آوای کشیده بسته شدن در حیاط، نوید آمدن محمد را داد. فقط او بود که همیشه پر سر و صوت وارد میشد. به موقع آمده بود؛ تلطیف این فضای سنگین دست او را میبوسید! شاید شوخی و مسخرهبازیهای محمد میتوانست کمی حال و هوایشان را عوض کند!
نیم ساعتی از بامداد گذشته بود که پدرش از مادرش تمایل داشت رختخواب پهن کند. از وقتی نسا تصادف کرده بود، پدر و مادرش کنار او در سالن میخوابیدند. امشامگاه همه چیز یک جوری عجیب و غریب، اما دلچسب بود!
نیم ساعت بعد از ورود محمد، پدرش هم رسیده و دور هم شام خورده و بعد هم تا این ساعت، بدون اینکه هر کسی به اتاقش پناه ببرد، همگی دور هم جمع شده بودند؛ مثل یک خانوادهی واقعی!
پدرش بعد از سالها برای اامان بار با آنها از تصمیماتش حرف زده و از برنامههایش با عمو هادی اضافه کرده بود. از فروش سهمشان راضی به نظر میرسید و با تمام مشکلات و سختیها به آیندهی کاریاش امیدوار بود. امشب حاج ابجادهیم تلخ و بیاعصابی که همیشه دور بود، راهی شده و یک پدر جایش جای گرفته بود؛ همانقدر گرم و صمیمی و خوش برخورد.
پدری که نظر دو پسرش را در مورد کار و برنامههایش سؤال کرده بود؛ کنار نسا نشسته و هر از گاهی با او جیک تو جیک شده و با او لبخند زده بود؛ معنی لغاتی را که مادرش میخواند، با حوصله از دیکشنری پیدا کرده بود و کمتر به محمد و شوخیهای بیدر و پیکرش گیر داده بود.
بعد از سالها حس میکرد، این منزل، منزلی اوست و میشود حتی با حضور حاج ابجادهیم محتشم ساکتش را در آن پیدا کرد. دور هم بودن، آن هم بدون هیچ تنش و بحث و جقلبی؛ مثل یک خانواده بودن و پدری هممسیر و رفیق داشتن، آرزویی بود که گمان میکرد هیچ گاه محقق نشود؛ بهشدت سال پیش، خود میل داشته، این آرزوها را هم، میان بقیهی آرزوهای کف دست نیافتنیاش گم و گور کرده بود. دیگر برایش اهمیتی نداشت که پدرش با او چگونه راهی شدار کند؛ خوب باشد، یا نه مهم نبود. چیزی که خیلی برایش حائز اهمیت بود، راهی شدار پدرش با نسا و مادرش بود؛ همین که با آن دو نرم و مهربان راهی شدار کند و هوای قلبشان را داشته باشد، برای او و حتی محمد کافی میوارد شد! خیالش که از مادرش و نسا راحت میشد، میتوانست تمام فکر و حواسش را به زندگی خودش بسپارد.
گوشیاش را از جیبش بیرون آورد و روی تختش دراز کشید. به خاطر خواب بیموقعاش بدنش سرحال بود و نگاهانش هیچ میلی به خواب نداشتند. یک کف دستش را از آرنج تا کرد و زیر سرش گذاشت، با دست دیگرش قفل گوشی را باز کرد و آن را با کمی فاصله مقابل صورتش گراهی شد. اینترنت را روشن کرد، ولی قبل از اینکه وارد صفحهی تلگرامش شود یک پیام از فروغ رسید. روی کادر باز شده در بالای صفحه ضربه زد و پیام کوتاه فروغ را خواند:
« برو تِل ببین چی برات فرستادم! »
جواب فروغ را نداد و از صفحه بیرون رسید. به سراغ تلگرامش حرکت کرد و بعد از رد کردن چند کانال، نام فروغ را دید. صفحهی چتشان را باز کرد؛ یک عکس و دو پیام فرستاده بود. روی عکس ضربه زد و پیام پر شیطنت فروغ را خواند:
« داغ داغه، گفتم چرا همه ببینن اِلا صاحابش! »
نگاهی به عکس که تا نیمه لود شده بود کرد و پیام بعدی را که روی آن ریپلای شده بود خواند:
« من جای تو بودم همین امشامگاه میحرکت کردم میدزدیدمش و … »
خندهاش گحرکت کرد، از ایموجی بنفش رنگ و بدجنس کنار پیامش مشخص بود در ادامهی جمله چه چیز بوده و مثلا حیا کرده ننوشته!
به روی شکم چرخید و بالشش را زیر سینهاش کشید. روی عکس ضربه زد؛ عکس سه رخی از آمال که قبل از هر چیزی لبخندش، ببینده را جادو میکرد. جز به جز صورت آمال را با نگاهش بوسید و قفس قلبش تنگتر شد. راست میبیان کردند هیچ دردی بیدرمانتر از دلتنگی نیست!
به صفحه برگشت و برای فروغ نوشت:
« اینو از کجا آوردی؟ »
فروغ انگار پشت در بود، تند سین کرد و نوشت:
« از پیج آیه، این عکس رو با یه کپشن قشنگ پست کرده بود ».
کنجکاو شد و پرسید:
« به چه مناسبت؟ »
چند ثانیه بعد جواب فروغ رسید:
« مناسبتی نداشت، آیه از این دست پستها زیاد داره، آمال برای خواهر و برادرش، صرفا یه خواهر بزرگتر نیست، مامان کوچولوشونه! »
کاش پیج آیه را داشت! با اینکه میاطلاع داشت و قبول هم کرده بود که آمال فقط و فقط انحصارا برای او نیست، ولی باز هم وقتی از این کف دست حرفها میگوش داد، حرص و حسادت درونش میجوشید. مشکل از او بود که به کم قانع نبود، وگرنه یقین داشت آمال دخترییست که به خوبی میتواند عدالت را برقرار کند و سر قاما که داده بماند!
« خدا دید خیلی حسودم گذاشت تو کاسهام، رقبامم همه قَدَرن! ».
فروغ چند ایموجی خنده فرستاد و دوباره شروع به نوشتن کرد.
به سراغ عکس راهی شد و تا رسیدن پیام فروغ، خیره شد به صورت خندانی که در همین تصویر بیجانش کلی ساکتش نهفته بود!
« گرچه تفاوت من و آمال، و کلا آمال با زنهای دیگه زیاده، اما در آخر همجنس منه و من بهت میگم مطمئن باش حسی که به تو داره سوای اون حسیه که به بقیه داره، این که اون حس متفاوت تا کجا بمونه و تا چه اندازه پیش بره بستگی به تو داره! »
پیام را خواند، ولی چیزی ننوشت و فقط یک دل فرستاد. همه میدانستند او میانهای با چت ندارد و از تایپ کردن خوشش نمیآید.
عکس را در گالریاش ذخیره کرد و برنامه را بست. سرش را در بالشش فرو کرد و دستانش را کنار بدنش گذاشت. تصویر خندان آمال پشت پردهی چشمانش میرقصید و ریتم تپشهای دلش را نامنظم میکرد!
* * *
موهای نسا را شانه زد و جویا شد:
–ببندمشون بالا، یا ببافم؟!
نسا تبسم زد و گفت:
–ببافشون.
به نرمی موهای خرمایی رنگ و لخت نسا را با دقت به سه کف دستهی مساوی تقسیم کرد و با ملایمت کف دستهها را در هم تنید.
مادرش به همراه محمد، در مطبخ کوچکش مشغول تدارک نهار بود. امروزگار عزیز و آقاجون، به همجاده فروغ و کاوه مهمانشان بودند. مادرش خانوادهی عمو هادی را هم دعوت کرده بود. صبح بعد از خوردن صبحانه و حرکت کردن پدرش، کارها را بین خودشان سه نفر تقسیم کردند؛ وظیفهی او شستن و چیدن میوهها و گردگیری و تمیز کاری منزل بود که انجامشان داده و بعد از دوش گرفتن، حالا در خدمت خواهرش بود.
بهشدت زود به انتهای موهای نسا رسید و کش را پایین موهایش بست. ناخودآگاه یاد مهمانی سالگرد ازدواج دایی صابر افتاد. آنجا برای اولین و آخرین بار موهای آمال را متوجه شده و از قد بلندی و حجمش تعجب کرده بود. سالها پیش به همراه همایون و هامون، یک فیلم هندی دیده بود. یکی از سکانسهای فیلم را به خوبی به یاد داشت، شخصیت زن فیلم از پلهها بالا میراهی شد و شخصیت مرد از پشت سر نگاهش میکرد. زن هر چه پلهها را بالا میرفت، انتهای موهایش که بافتشان با گلهای ریز و سفید ادغام شده بود، دیده نمیشد. هر وقت موهای بافته شدهی آمال را به خاطر میآورد، یاد آن سکانس میافتاد.
نسا با تلش درگیر بود که مقابلش از حرکت ایستاد و تل را از کف دستش گراهی شد. با احتیاط آن را روی موهایش زد و کنارش جای گرفت.
نسا گیسش را جلو آورد و روی آن دست کشید:
–ممنون، بهشدت خوب شد، رضا هیچ وقت موهای منو نبافت!
سر نسا را بوسید و از ته دل بیان کرد:
–به درک! خودم نوکرتم.
نسا تبسم غمگینی زد و بیان کرد:
–دیشامگاه احوال دلمو پرسیدی، راستش در خنثیترین حالت ممکنم، دیگه دردم نمیآد، این روزگارا کارم شده مرور روزگارای رفته، از روزی که رضا به نگاهم اومد تا همون شبی که زد تو گوشم، چند صد بار دوره کردم. باورت میشه وقتی زد تو گوشم بازم دوستش داشتم! وقتی از خونه زدم بیرون و اون اصلا جلومو نگرفت، دلم بسیار شکست، اما بازم دوستش داشتم، اما …
چانهاش لرزید، ولی بغضش را با دم عمیقی فرو خورد و همجاده با بازدمش زمزمه کرد:
–میدونی کمیل، من تو هیفده سالگی یه نهال تو دلم کاشته بودم، اون نهال همهی دلدادگی و علاقهام به رضا و زیستنمون بود، با وجود همهی بدیها و بیمهریهایی که در حقم کرد، با اینکه کم سن و سال بودم، اما انقدر دوستش داشتم که جور بیمهری اونم خودم به دوش کشیدم و اونقدر به اون نهال کوچیک و لاجون رسیدم که شد یه درخت، درختی که ریشههاش رو توی عمیقترین لایههای دلمم حس میکردم، حتی دفعهی ااما که بیان کردم تصمیم دارم جدا بشم، بازم قلبم پیشش بود، باردار که شدم با خودم گفتم عشق و علاقهام انقدر ریشه داره که خدا هم نمیخواد من این زیستن رو رها کنم.
تک خندهای زد و کف هر دو کف دستش را روی صورتش کشید:
–فقط من میتونستم انقدر احمق باشم! اما راستش رو بخوای از حماقتامم ناراحت نیستم، برای بزرگ شدن روحم، این تن خیلی کوچیک بود، باید داغون میشد تا از نو ساخته بشه.
مجدداً بین حرفهایش وقفه انداخت. در خاموشی، تماما گوش شده بود برای متوجه شدن زنی که خودش اعتراف میکرد فرو ریخته و از نو باید خودش را بسازد. برای این ساخته شدن و بار دیگر سر پا توقف کردنِ این تن نحیف و روح لطیفش، یک نیرو محرکهی قوی لازم بود و زمان زیادی میطلبید!
مجدداً نسا بود که به حرف رسید. نفسی گحرکت کرد و با غم ادامه داد:
–حرکت کردن اون بچه اگر چه روزگارای اول بسیار درد داشت، ولی انگار دستی شد و درختم رو یکهویی از ریشه درآورد. جای اون ریشهها تو قلبم مونده، حفره حفره و زشت، دل دیگه، خاک که نیست یه کف دست بکشی روشو حفرههارو بپوشونی، اما باز اهمیتی نداره، همین که درد ندارم و قلبم خالی از حضور کسیه که دوستم نداشت و قدرم رو ندونست کافیه، حفرههای دلمم شاید بسیار دیر، ولی پر میشه!
درماندگی از جایی شروع میشود که بخواهی، ولی نتوانی و نشود کاری برای عزیزترین موجود زیستنات انجام دهی! در مورد نسا و این برهه از زندگیاش کف دستشان بسته بود و فقط باید پشتش میاز حرکت ایستادند و تماشا میکردند تا خودش تکلیف همه چیز را روشن کند!
از فعل خواستن تا توانستن و رسیدن، از اظهار کردن تا به انجام رساندن، فرسنگها فاصله بود و نسا هم از این قائدهی بیرحم مستثنا نبود؛ ولی پشت شدن و قلبگرمی دادن میتوانست این فاصله را کمی کوتاهتر کند!
کف دستش را دور شانههای نسا حلقه کرد و بازویش را فشرد:
–رضا بیلیاقتترین مردیه که تا حالا دیدم، واسه داشتن تو خیلی خیلی کوچیکه!
به چشمان دلگیر و معصوم نسا خیره شد و آرزو کرد، کاش میشد کف دست کشید گرد و غبار غم را از چهره و نگاه او زدود!
–همواره بهت اظهار کردم، بازم میگم، هیچ وقت غصه و حسرت نداشتههات یا چیزهایی که از دست دادی نخور، تمرکزت رو بذار روی داشتههات، حتی اگر ناچیز باشن!
نسا از آغوشش جدا شد و اضافه کرد:
–برای خودم برنامهها دارم، ولی یکم دلواپسم، میترسم رضا برای طلاق اذیتم کنه.
با اطمینان گفت:
–دلواپس نباش، بابا و کاوه حواسشون هست.
با یک دست فیگور گرفت و با تبسم شیطنت آمیزی به بازوی عضلانی و قویاش اشاره زد:
–من و محمدم واسه گوشمالی در خدمتیم.
نسا خندید و در دل او چلچراغ روشن شد.
–خودم تو ذهنم روزگاری هزار بار رضا رو میکوبم!
تمام حرصش از رضا را جمع کرد و اظهار کرد:
–کار خوبی میکنی! اگر بدونی چقدر قلبم میخواد یه فرصت دیگه کف دست بده تا میتونم بکوبمش، طوری که یه چند ماهی بیمارستان لازم بشه!
نسا دستش را روی بازوی او گذاشت نگرانیاش را در پس لحن مهربانش پنهان کرد:
–نه تو رو خدا دیگه دعوا و زد و خورد جاده نندازید، از محمدم خواهش کردم دخالت نکنه، یک بار کافی بود، رضا رو خدا زده دیگه، هم سن و سالهای اون صاحب کلی سرمایه و یه زیستن نرمالن، اون ولی هنوز مثل بچهها دیدهش به کف دست باباشه! به خدا از اون روزگار که کتک کاری کردین مامان همش نگرانه، محمد میره بیرون بیست بار زنگ میزنه، از اون طرف میترسه رضا باز بیاد سراغ تو و اونجا دعواتون بشه.
صوتیش را پایینتر آورد و با لحن آرامتری ادامه داد:
–به روش نیاریها، ولی زنگ زد به آقاجون و هامون بیان کرد حواسشون بهت باشه!
پوفی کشید و نگاهانش را باز و بسته کرد. صدای زنگ آیفون مجال حرف زدن نداد و او هم بیخیال شد. دلواپسی و ترس مادرش را درک میکرد.
* * *
آقاجون و عزیز برای خواندن نماز از جمع جدا شدند. مادرش که کنار نسا نشسته بود گفت:
–محمد یه زنگ به هانیه بزن ببین کجا موندن؟ عموت و بابات الان میرسن اونا هنوز نیومدن!
محمد در حالی که با مهارت کارتهای پاسور را زیر و رو میکرد، بدون اینکه مادرش را نگاه کند گفت:
–گوشیم رو بیار زنگ بزنم.
مادرش نگاه چپ چپی و شاکی به محمد انداخت:
–اونوقت تو رو میخوام چیکار؟! خودم زنگ میزنم دیگه!
محمد مجدداً و این بار سریعتر از قبل کار قبلیاش را تکرار کرد و در جواب مادرش با پررویی اظهار کرد:
–دمت گرم پس خودت بِزَنگ!
فروغ با اضافه کردن: ” پررو ! ” پس گردنی به محمد زد. سپس رو به فریبا کرد و اظهار کرد:
–بعد از ظهر بریم مشهد اردهال؟ بدون مردا!
محمد نشیمنگاهش را روی زمین کشید و از فروغ فاصله گحرکت کرد:
–عیال من مجردی جایی نمیرهها اضافه کرده باشم!
فروغ چینی به بینیاش انداخت و اظهار کرد:
–ما عیال تو رو اصلا بازی نمیدیم، ولی بشین ببین چطور زودتر از همه حاضر و آماده با دوربینش جلو در واز حرکت ایستاده!
همه خندیدند. مادرش بلند شد و با بیان کردن: ” یه زنگ به گلاره بزنم میآم الان “، از جمع فاصله گرفت.
اامان کارت را روی زمین انداخت و اینبار فروغ خطاب به نسا گفت:
–تصمیم داشتم هر جور شده آمال رو بکشونم اینجا با هم بریم، ولی نشد!
گوشهایش تیز شدند، ولی خودش را با کارتهایش سرگرم کرد.
نسا بهسرعت با غمگینی اضافه کرد:
–چرا؟! اگر بدونی چقدر دلم میخواد بازم ببینمش!
–خودش که به خاطر دوقلوها عاشق شد بیاد، ولی پسر عمه و دختر عموش تازه نامزد کردن، دو روزی میشه از تبریز اومدن، میاضافه کرد اونا واسه آخر هفته برنامه ریختن دسته جمعی بریم بیرون.
سرش را کشیده کرد و نگاهش در نگاه فروغ گره خورد. کنجکاو بود بداند کجا و با چه کسانی قرار است برود؛ وقتی اضافه کرده بود دسته جمعی یعنی طاها هم در آن جمع بود؟
نتوانست ساکت بماند، تسلیم کنجکاویاش شد و با خونسردی جویا شد:
–کف دسته جمعی؟! مگه چند نفرن؟
فروغ نگاهش را به کارتهایش داد و بیان کرد:
–نسؤال کردم، اما کی به جز دختر و عمو پسر عموش، با داداشش و پسر عمهاش میتونه تو جمعشون باشه؟ قطعا آمال با غریبهها نمیره پیک نیک!
فروغ منظور او را هم به خوبی دریافته بود که از نبودن غریبه در جمع آنها مطمئنش میکرد، در حالی که نمیدانست بلای جان او همان آشنای نزدیک و به اصطلاح پسر عموست!
سرش را تکان داد و از داخل گوشهی لبش را جوید. فروغ از دیشامگاه قصد جانش را کرده بود؛ آن از عکس بیموقعش، این هم از حرفهای الانش!
–هفتهی بعد قرار بذار، تا اون موقع منم روبجادهتر میشم.
فروغ ” باشه ” محکم و کشیدهای به نسا گفت و به کاوه اعتراض کرد:
–بذار دیگه کاوه، انگار میخواد آپولو هوا کنه!
دیگر حواسش به بازی نبود، فکرش بهم ریخته و خشم و حرص، همچون غباری روی دلش میقرار گرفت. به خودش و شانس گندش بد و بیجاده میگفت و در دلش تا میتوانست طاها را مستفیض کرد که در این اوضاع و وضعیت نابسولین و دوری او از آمال، پررنگ شده بود!
* * * *
با بیمیلی مانتوی بافتی را از رگال بیرون کشیدم و روی ساعدم انداختم. حوصلهی گردش و دورهمی نداشتم، قلبم میتمایل داشت تنها باشم و تن و ذهنم را به کف دست خواب بسپارم تا ساعتهای آخر هفتهی دلگیرم زودتر سپری شود. آوایی در گوشم زوزه میکشید که اینها همه بهانه است؛ دلتنگی روی شانههای قلبم سنگینی میکرد! دخترک درونم با لب و لوچهای آویزان و چشمانی غمزده گوشهای کز کرده و دیگر تبسم هم نمیزد؛ او هم به جانبداری از دلم با من قهر بود!
–ما خانوادگی بدهکار کسی نمیمونیم، ولی تو طلبهات رو بنویس رو یخ!
با متوجه شدن صدای آیه و ورودش به اتاق تکانی خوردم و دستم حرکت کرد به سمت رگال شال و روسریها. آمد و کنارم ایستاد. چشمکی حوالهام کرد و با خنده به مخاطبش گفت:
–انقدر حرص نخور موهات میریزه کچل میشی، منم مرد کچل دوست ندارم ترکت میکنم!
به شیطنت و بدجنسیاش تبسم زدم؛ عین خیالش هم نبود، طرف دارد جلز و ولز میزند و حرص میخورد!
صدای مخاطبش را نمیگوش دادم، ولی آیه در حالی با یک کف دست، یکی یکی مانتوهایش را عقب و جلو میکرد، ابروهایش را بالا داد و اضافه کرد:
–یوک آرتیک!*
شال ضخیم و آجری رنگی که با رنگ مانتویم هارمونی داشت برداشتم و روی پا قرار گرفتم.
–دیگه وقت مکالمهات تمومه، خداحافظی کن منم برم حاضر شم!
شلوار جین تیرهای انتخاب کردم و کشو را بستم. آیه با بیان کردن: ” برگشتم بهت پیام میدم ” خداحافظی کوتاهی کرد و به تماس پایان داد.
کشیده شدم و اظهار کردم:
–خیلی بدجنسی آیه، اون حرص میخوره، اونوقت تو اینجا به ریشش میخندی!
شانهای بالا انداخت و مانتوی جین روشن و کوتاهی که داخلش خز داشت را بیرون آورد:
–تقصیر خودشه بیخبر پا شده راهی شده که چی؟!
حامد بد موقعی را برای سفر انتخاب کرده و دلخور بودم که کمیل را کف دست تنها رها کرده، اما باز دلم برایش میسوخت. لباسهایم را روی تخت انداختم و جلوی آینه توقف کردم:
–توام بیخبر اومدی!
دیشامگاه ساعت نزدیک ده بود که زنگ واحد به صدا در رسید و وقتی در را باز کردم، در کمال تعجب و ناباوری آیه را پشت در مشاهده کردم؛ اما او به قیافهی من از ته دل لبخند زده و با اضافه کردن: ” سورپرایز ” ، به شیوهی خودش، سفت و سخت، در آغوشم کشیده بود. قسمت جالب ماجرا این بود که امروزگار صبح با تماس حامد متوجه شدیم، درست نیم ساعت بعد از رسیدن آیه، او تهران را به مقصد تبریز ترک کرده تا به گفتهی خودش آیه را سورپرایز کند!
–من میمیل داشتم شمارو سورپرایز کنم، دلمم نمیتمایل داشت به حامد بگم، دوست ندارم از الان در جریان همهی برنامهها و تصمیماتم باشه، شاخ میشه!
با پا کشو را بیرون کشید و با نوک انگشتانش شلواری به رنگ مانتویش برداشت:
–در ضمن حقشه، مرد کامل مارو تو وضعیت گیر و گرفتاری تنها گذاشته!
خاموشی کردم و مشغول پیچیدن موهایم شدم. از خودم هم قلبگیر بودم که بد موقعی را برای دوری انتخاب کردهام. به خودم حق میدادم؛ اما خوب که فکر میکردم کمیل را محقتر میخبر داشتم! در آخرین پیامم لحن نامهربانانهای داشتم و کمی بیانصافی کرده بودم.
* * *
پشت سر آیه و آرش بیرون حرکت کردم و در را بستم. مهران و ترانه به همراه طاها، از ماشین پیاده شده و مشغول صحبت بودند. نگاه هر سه نفر به سمتمان برگشت. آیه و آرش از جوی آب پریدند، ولی من چند قدم جلو راهی شدن و از پلی که روی جوی بود رد شدم. با مهران و ترانه کف دست دادم و قلبم برای لباسهای اسپرت و ستشان قنج رفت. تبسم و نگاهشان که فریاد میزد در کنار هم چقدر حالشان خوب است، حالم را خوش میکرد.
قبل از اینکه کف دستم را به طرف طاها دراز کنم، خودش اقدام کرد. در لباسهای اسپرتش چهرهی پسرانه و شیطانی داشت. علیرغم میل باطنیام، دستم را به کف دستش سپردم. کف دستم را فشرد و جویا شد:
–خوبی؟
نگاهم را از چشمان عسلیاش که زیر نور آفتاب کم جان پاییز میدرخشید گراهی شدم و گفتم:
–خوبم، تو چطوری؟
خیال رها کردن کف دستم را نداشت، اما من به آهستهی کف دستم را عقب کشیدم. تبسم زد و کوتاه جواب داد:
–خوب!
تبسم زدم و کنار آرش و آیه از حرکت ایستادم. آرش با اظهار کردن: ” دیگه بریم دیر میشه “، از کنار طاها گذاشت. مهران دست ترانه را گراهی شد و به دنبال آرش راه افتاد:
–من با آرش میرم، زنمم کف دست کسی نمیدم، میخوام دور از برادر زن نفس بکشم.
اشارهای به طاها کرد و ادامه داد:
–به قیافهی مظلومش نگاه نکنیدها، هر چی خواهرشوهر و مادرشوهر بدجنس و نسازه، باید بیاد پیش این لنگ بندازه، دو روزگاره خون من و زنم رو کرده تو شیشه!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*در زبان استانبولی به معنی: ” نه بابا! ”
همه خندیدند. طاها کف دست به سینه شد و با اخم گفت:
–میگم آخه شما هم چقدر معذبین و رعایت میکنین، به روتون بخندم کف دستشویی و حمومم با هم میرید، حیا که ندارید!
آرش با خنده بیان کرد:
–ببین چی کار کردین که طاها آواش دراومده!
مهران کف دستش را دور شانهی ترانه حلقه کرد و در آغوشش فشرد:
–حرفهاش رو باور نکنید، به جان خودم جلوش به جز بغل با چند بوس اضافه هیچ کار دیگهای نکردیم!
ریز لبخند زدم، اما آیه ریسه حرکت کرده بود. آرش پس گردنی به مهران زد و اظهار کرد:
–خاک بر سرت که یه ذره آبرو نداری مرتیکه!
–این روزگارها رو یادتون باشه، زن گحرکت کردین واستون دارم!
ترانه تهمتوجه شدش را کرد و از مهران جدا شد، به سمت آیه که در عقب را باز کرده و میان آن ایستاده بود اضافه کرد:
–سوار شو، ما با هم میریم، بذار اون دو تا عنق بشینن کنار هم و در مورد یه موضوع مشترک انقدر خاموشی کنن تا بترکن!
به طرز تابلویی نقشه ریخته بودند که من و طاها در یک ماشین باشیم. به روی خودم نیاوردم و بدون اینکه حرفی بزنم، به سمت ماشین طاها حرکت کردم و سوار شدم. وقتی تکلیف قلبم روشن بود؛ چه فرقی میکرد در کنار چه کسی باشم؟ اصلا مهم نبود همنشینم کیست؟
کمتر از یک ساعت به مقصد رسیدیم. ترانه درست گفته بود. او ما را خوب میشناخت؛ تمام طول مسیر حتی یک کلام هم میان ما رد و بدل نشد. تنها آوایی که به سکوت میانمان دهن کجی کرد، صدای آهنگ و کلام خوانندهها بود.
کل مسیر در این اندیشه بودم که وقتی طاها حرف دلش را زد چه بگویم و چطور بگویم؟ شاید او هم در همین اندیشه بود که ساکت و متفکر، بیهیچ کلامی رانندگی کرده بود!
طاها و آرش برای گراهی شدن بلیط سورتمه و زیپ لاین از ما جدا شدند. دومسروروش مهران قدم برمیداشتم. نگاهی به ایه و ترانه که چند قدم جلوتر از ما جیک تو جیک هم بودند کردم و پرسیدم:
–دیروز برخورد زن عمو چطور بود؟
پوزخند زد و دستانش را در جیب سویشترتش فرو برد. کف دستانم هوایی شده و جیبهایم را طلب میکردند، اما من سرسختانه در برابر خواستهشان مقاومت میکردم!
–مثل همیشه! چی میتونه یه آدم کینهای و مریض رو متحول کنه؟!
–اینجوری نگو، هر چی باشه برای ترانه مادره.
سرش را پایین انداخت و به قدمهایش را همراهی کرد:
–پیش تو میگم، زیرا میدونم حرف آدمها برات حکم چک سفید امضا رو نداره.
حرفش انقدر حس خوبی داشت که قلبم ذوق کرد و نیشم باز شد:
–هر وقت و هر زمانی که بخوای من گوش شنوای گلههاتم، هیچ وقت ترانه رو به خاطر راهی شدار مادرش نرنجون!
قدرشناسانه نگاهم کرد و با لحن جدی و اطمینان بخشی گفت:
–مرد نیستم اگر ترانه رو به خاطر راهی شدار مادرش سرزنش کنم، بدی و بدخلقیهای مادرش رو خوبیهای خودش و طاها و دایی میشوره میبره، دیروزگارم به خاطر گل روی اون سه تا موندم، وگرنه قرارمون با ترانه این بود که یک ربع بشینم و بعدش برم پیش آرش.
سرش را به سمتم چرخاند و ادامه داد:
–ولی راستش رو بخوای تموم مدت انگار رو سنگ قرار گرفته بودم !
خندیدم:
–به خاطر ترانه باید روی آتیشم بشینی!
ریز خندید و با شیطنت بیان کرد:
–ماتحت عضو مهمیه، قول نمیدم!
مشتی حوالهی شکمش کردم و گفتم:
–تو گَلط میکنی!
* * *
لیوان کاغذی را به کف دستم داد و با فاصلهی کمی کنارم نشست. تشکر کردم و نگاهم را به شهری که زیر پایم بود دوختم. شامگاههای بام تهران را بیشتر از روزهایش دوست داشتم. مخصوصا شامگاههای خنک پاییز؛ ولی اضطراب به جانم افتاده و استرس تنها شدنم با طاها و حرفهایی که قرار بود بشنوم، اجازه نمیداد با جان و دل از این تصویر بیبدیل غرق لذت شوم.
–سردت نیست؟
لیوان را کنارم، روی نیمکت گذاشتم. لبههای مانتویم را کنار زدم و کف هر دو کف دستم را روی رانهایم کشیدم:
–نه خیلی خوبه!
به لطف آیه و ترانه کل توچال را زیر پا گذاشته بودیم. پاهایم درد میکرد و دیگر نایی نداشتم که همجادهیشان کنم؛ ولی انرژی آنها تمامی نداشت. بعد از شام هم آرش و مهران را وادار به همراهی کردند تا جاهایی که از قلم انداخته بودند بگردند. آنها که حرکت کردند، به پیشنهاد طاها سوار ونهای مخصوص شدیم و به مکان مورد علاقهی من وارد شدیم.
–اومدن ترانه و مهران خیلی به نفع من شد.
لیوان را برداشتم و خیره به شهر پرسیدم:
–چطور؟!
جرعهای از نسکافهاش نوشید و گفت:
–چون الان کنار توام، اونم توی زیباترین نقطهی شهر!
سرم را به سمتش چرخاندم و به لبخندش دیده دوختم.
–اونا نمیاومدن معلوم نبود توی همیشه فراری کی بیای و پای حرفهام بشینی.
کلماتش برای من آبستن غم و اندوه بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن