رمان آرزوهای گمشده پارت ۳۶

مکثی کرد و با حفظ اخمش به روش خودش اجازه صادر کرد:
–فقط قلبم می‌خواد چرت و پرت بگی بزنم لهت کنم!
هامون ریز خندید و به پهلو ایستاد. شانه‌‌اش را به چهارچوب در تکیه داد، دستانش را روی سینه چلیپا کرد و اظهار کرد:
–آمال از اون آدمهای اصیل و خالصه، صاف و صادق و بی‌شیله پیله، مهربون و باگذشت، کسیه که برای ارتباط با هر آدمی چهارچوب خاص خودش رو داره، این آدم چه خوشت بیاد چه نیاد برای به‌شدت‌ها جذابه، هیچ کس بدش نمی‌آد همچین آدمی دوستش داشته باشه، واسش ارزش و احترام قائل بشه و بهش توجه کنه، آدمهایی مثل آمال اونقدر جذاب و باارزشن که اگر نداریش در تلاشی که داشته باشیش، حالا هممسیر و همسر بماند، شده به عنوان دوست و همکار، یا حتی همسایه، اگر هم داریش، وجودش انقدر غرور و افتخار داره برات که هر کاری می‌کنی تا نگهش داری.
تکیه‌اش را از دیوار گرفت و ادامه داد:
–اینارو اضافه کردم که بدونی با وجودی که چند بار گوشزد کردم که زودتر از اتفاقات گذشته و ماهور بهش بگی، ولی با همه‌ی اینها برای کف دست دست کردنت بهت حق می‌دم، تو می‌میل داشتی هر جور شده نگهش داری، فقط ترست که به خاطر اونم بهت حق می‌دم، باعث شد جادهو اشتباه بری!
خودش از همه بهتر می‌اطلاع داشت حیات با دختری مثل آمال سختی‌هایی دارد؛ مخصوصا برای آدم حسود و انحصار طلبی مثل خودش، ولی با همه‌ی سختی‌هایش آمال را دلا می‌خواست. هممسیری و داشتن او برایش خودِ غرور بود و او آدمی نبود که از غرورش بگذرد!
هیچ نبیان کرد؛ حرف حساب که جواب نداشت! گوشه‌ی لبش به نشان تبسم بالا رفت و رضایت در نگاهش جای گرفت.
لبهای هامون هم کش امد و با لحن شوخ و بامزه‌ای اضافه کرد:
–خب دیگه کار من تمومه، چون اومدم توی اتاقتون مشاوره دادم و امید و تبسم رو بهتون برگردوندم ویزیتم دوبرابر می‌شه، کارت می‌کشید یا نقدا پرداخت می‌کنید؟
با انگشت شست گوشه‌ی لبش را خاراند و خنده‌اش را خورد. با نگاه و ابرو به در اشاره کرد و با لحن جدی اضافه کرد:
–برو بیرون.
هامون سرش را با تاسف تکان داد و گفت:
–موندم اون دختر به چی تو باید قلب خوش کنه؟ اگر دختر من بود، دور از جونش کور و کچلم بود‌ کف دست تو نمی‌دادمش.
–حالا که دخترت نیست، شرت کم!
هامون چند قدم عقب رفت و میان در از حرکت ایستاد. نگاهکی زد و با تبسم شیطنت آمیزی بیان کرد:
–فکر نکن من کم الکی‌ام‌ها، خودش بهم گفت من براش مثل داداش آرششم! می‌تونم کاری کنم نگاهتم نکنه، اما چه کنم که با همه‌ی سگ اخلاقیات خرابتم!
هامون حرکت کرد و او هم سریع لباس پوشید، کف دستی به موهای نم دارش کشید و از اتاق بیرون زد.

هامون لیوان مخصوص دمنوش را مقابلش گذاشت و با لحن خصمانه‌ای بیان کرد:
–بخور، حالتو بهتر می‌کنه!
خندید و با بدجنسی گفت:
–بیا بشین خسته شدی!
از وقتی شام را خورده بودند عزیز در آشپزمنزل نگهش داشته و نقش دختر منزل را به او داده بود. الحق که او هم در ایفای نقشش همواره عالی و بی‌نقص ظاهر می‌شد.
هامون رو گحرکت کرد و به سمت آقاجون که سر تا پا گوش بود و اخبار را دنبال می‌کرد برگشت. فنجان چای او را هم مقابلش گذاشت و کمر راست کرد:
–من دیگه برم.
لیوانش را روی میز گذاشت و کشیده شد. آقاجون سؤال کرد:
–کجا؟!
–برمی‌گردم کافه، سپردم به بچه‌ها اومدم.
آقاجون سرش را تکان داد و با مهربانی تاکید کرد:
–اگر شامگاه دوباره می‌آی اینجا کلیدت یادت نره.
هامون کف دستی روی جیب‌های شلوارش ضربه زد و اظهار کرد:
–اینجاست.
با آقاجون خداحافظی کرد و به همجاده کمیل به سمت در رفتند. عزیز از آشپزمنزل بیرون وارد شد:
–می‌ری؟
هامون با خنده گفت:
–معلوم نیست؟ کاری چیزی مونده؟ بگو بیام انجام بدم و بعد برم‌، مدیونی اگر رودروایسی کنی‌ها!
عزیز محکم بغلش کرد بوسه‌ی پدر و مادر داری روی گونه‌اش نشاند:
–وظیفه‌ات بود، به اون دهنت دو دقیقه استراحت دادی و از کف دستهات کار کشیدی، حالام برو به سلامت زیادم حرف نزن.
–عاشقتم که هیچ وقت زبان سرت با زبان بدنت همخوانی نداره، یکی به راست می‌زنه، اون یکی به چپ!
عزیز با بیان کردن: ” خوب می‌کنم! ” به سمت آقاجون رفت.
هامون هم در حالی که به سمت در می‌رفت با صوتی کشیدهی اظهار کرد:
–معلومه از اونایی بودی که با پا پس می‌زنن و با کف دست پیش می‌کشن، مطمئنم علی جونم با همین کلک تور کردی!
عزیز کنار آقاجون نشست و محکم و جدی گفت:
–بازم خوب کردم! ببین چه صیادی بودم که شاه ماهی تور کردم.
کمیل کوتاه خندید، ولی صوتی قهقهه‌ی هامون در فضای ساکت خانه طنین انداخت. آقاجون دستش را دور شانه‌ی عزیز حلقه کرد و سرش را بوسید.
هامون ابرویی بالا انداخت و با نیش باز بیان کرد:
–بفرما، منتظر فرصتن صحنه‌های مثبت هیجده خلق کنن!
لبخند زد و در سالن را باز کرد:
–بیا برو همش یه بوس کوچولوئه.
بیرون راهی شدند و هامون در حالی که کفش‌هایش می‌پوشید، با لحن پر شیطنتی اظهار کرد:
–همه چیز از همین بوس کوچولو شروع می‌شه!

بعد از راهی کردن هامون، به سالن برگشت. عزیز و آقاجون در حال گپ و گفت بودند. با متوجه شدن او سکوت کردند و آقاجون سؤال کرد:
–کمیل بابا، فردا می‌تونی بری مشاهده کردن حاج باقری یا خودم برم؟
قبل از اینکه او جواب بدهد عزیز با اعتراض گفت:
–خودت برو علی جان، بچه‌ام حال نداره، فردا بمونه خونه استراحت کنه.
به مهربانی و نگرانی عزیز تبسم زد و با لحن جدی گفت:
–خوبم عزیز، خودم می‌رم.
دردش کم شده بود، ولی با خوب شدن فاصله‌ی زیادی داشت!
–پس من صبح می‌رم کارخونه تو بمون برو پیش باقری بعد بیا.
موافقتش را با بیان کردن: ” دیده ” به آقاجون اعلام کرد و لیوان دمنوشش را از روی میز برداشت.
–سرد شد، بده عوض کنم.
کف دستش را روی بدنه‌‌ی لیوان گذاشت و در جواب عزیز گفت:
–خوبه می‌شه خورد، می‌برم اتاق می‌خورم.
عزیز از ته دل گفت:
–نوش جونت قربونت برم، آرامبخشه، راحت می‌خوابی.
از قلبش گذشت: کدام خواب؟! کدام ملایمش؟! اما حرفی که روی زبانش جای گرفت، یک ” شب بخیر ” ساکت بود.

روی زمین جای گرفته و به پایه‌ی تخت تکیه داده بود. پاهایش را از زانو خم کرده و آرنج‌هایش سر زانوهایش گذاشته بود. گوشی‌اش را میان دستانش و مقابل صورتش گراهی شده و در جدال با عقل و قلبش بود. عقلش می‌اظهار کرد تماس نگیر، بیخود تلاش نکن، الان قلبگیر است و جواب نمی‌دهد؛ ولی قلبش فریاد می‌کشید که مقصر درد و رنج من تویی، تماس بگیر تا لااقل آوایش آرامم کند.
با عقلش موافق بود، ولی تا وقتی اسم طاها و کلمه‌ی امشامگاه در سرش تکرار می‌شد، نمی‌توانست آرام باشد و منتظر بماند. آخر سر با دلش همجاده شد و انگشتانش روی شماره‌ها لغزید. گوشی را کنار گوشش گذاشت و به صوتی آهنگ پیش زمینه‌اش گوش سپرد. موسیقی آرام و ملویش، حس خوشایندی به دلش می‌ریخت؛ درست مثل وجود خودِ آمال!
آهنگ قطع شد و صوتی اپراتور در گوشش پیچید: ” مشترک مورد نظر قادر به پاسخگویی نمی‌باشد “.
گوشی را روی لبهایش گذاشت و با خودش اضافه کرد: ” قادره، ولی نمی‌خواد! ”
با گوشی چند بار به لبش ضربه زد و بار دیگر زیر لب زمزمه کرد: ” انقدر زنگ می‌زنم تا مجبور بشی جواب بدی! ”

تمایل داشت مجدداً شماره بگیرد که صوتی زنگ پیام و کادری که بالای صفحه باز شد، منصرفش کرد. برایش پیام فرستاده بود. روی کلمه‌‌ی ” show ” ضربه زد و وارد صفحه‌ی پیامهایشان شد.
« سلام، ببخشید جواب ندادم، جایی‌ام که نمی‌تونم صحبت کنم، اگر زود برگردم خونه بهت پیام می‌دم ».
چشمانش را بست و نفسش را پر حرص و با شتاب، از جاده بینی بیرون فرستاد. پس امشامگاه خبرهایی بود! طاقت نیاورد و با حرص نوشت:
« می‌شه بگی کجایی؟ لطفا »!
خشمی که تمام وجودش را در بر گرفته بود را پشت آن لطفا کذایی پنهان کرد تا جمله‌اش کف دستوری به نظر نرسد.
جوابش با تاخیر رسید:
« ترانه و مهران از تبریز اومدن، با هم اومدیم بیرون ».

به حتم با هم بودنشان مشمول طاها هم می‌شد. دلش می‌تمایل داشت بیشتر بپرسد؛ بیشتر بداند؛ ولی همین که آمال جوابش را داده بود جای شکر داشت. پافشاری و سوال و جواب کردن زیاد، آن هم با رفتاری که امروزگار نشان داد جایز نبود!
قد بلند شد و گوشی را محکم روی تخت کوبید. خود کرده را تدبیر نبود؛ باید تحمل می‌کرد!
اگر آمال کمی، فقط کمی بد بود، او اینطور جلز و ولز نمی‌کرد و عذاب نمی‌کشید. خودش را به پشت روی تخت انداخت و کف دستانش را از طرف باز کرد.

به سقف زل زده و در این اندیشه بود که بار ندامت و پشیمانی‌اش را روی شانه‌ی چه کلمه‌هایی بریزد و برای دخترکی که با تمام دلخوری‌اش باز هم متین و آهسته و مهربان رفتار می‌کرد بفرستد تا قلبش کمی ساکت بگیرد. هیچ نداشت؛ ذهنش از کلمات خوب و شعرهایی که از صدقه سری مادرش از بر کرده هم خالی بود!
به پهلو چرخید و گوشی‌اش را برداشت. اگر نمی‌نوشت و قلبجویی نمی‌کرد خفه می‌شد! انگشتانش در پی حروف دویدند و همجاده با زمزمه‌ی نام خوش آهنگش، اامان پیام ارسال شد:
« آمال! »
کلمات بعدی را گرچه کند و آهسته تایپ کرد، ولی از نوشتنشان راضی بود:
« تو هیچ وقت نمی‌تونی بفهمی من الان تو چه حالی‌ام، می‌دونی چرا؟ زیرا تو یکی مثل خودت نداری که چشمها و لبخندش تو رو تا محبت برده باشه. از طرفی آدم وقتی از بودن یه نفر مطمئنه، خیالش راحت می‌شه، با خودش می‌گه هر وقت و هر ساعتی اراده کنم می‌رم می‌بینمش و مشتاق دیداریامو می‌ریزم تو بغلش، ولی ولین از وقتی که مطمئن نیستی و اون آدمم ازت دوره، هیچی جاشو پر نمی‌کنه، تو الان ازم قلبخوری و من احساس می‌کنم فرسنگ‌ها دوری و هیچ وقتم کف دستم بهت نمی‌رسه، در حالی که هم بیقرارم، هم مشتاق دیدار! »
چند دقیقه بدون اینکه از صفحه خارج شود، یا انگشتش را از روی آن بردارد، چشم‌به‌راه ماند تا شاید جوابی بگیرد؛ ولی انتظارش بیهوده بود!

شامگاه از نیمه گذشته و او هنوز در جنگ تن به تن با خودش بود تا تنش را مغلوب خواب کند؛ تلاشش بیهوده بود، نه تنش و نه دیدهانش هیچ میلی به خواب نداشسریع.
با یک حرکت نیم خیز شد و تصمیم گرفت به دل خیابانهای شهر بزند. تیشرتش را از روی تاج تخت برداشت و به تن کرد. از تخت پایین حرکت کرد و در حالی که موهایش را سر و سولین می‌داد به سمت در گام برداشت. همین که دستش را روی دستگیره گذاشت، آوای زنگ پیامک گوشی‌اش را متوجه شد.
به عقب برگشت و لبه‌ی تخت جای گرفت. گوشی را از روی میز برداشت و آباژور کنار تخت را روشن کرد.
بی معطلی قفل گوشی را باز کرد و به سراغ پیام راهی شد. دیر بود، اما بالاخره جوابش را داده بود؛ یک جواب طولانی!
پلک زد و با دیدهانش کلمات را بالا کشید:
« تو می‌دونی من چه حالی دارم؟ همه‌ی حال‌های بد جهان الان مال منه! تو عصبانی می‌شی، فریاد می‌زنی و می‌شکونی، طبیعتا بعدش نسبت به قبل آرومتری، اما من آدمی‌ام که همه چی رو می‌ریزم تو خودم، وقتی دلخور و عصبانی‌ام حرف زدن معماما‌ام ازم برنمی‌آد، نمی‌تونم به کسی بگم دردم چیه، زیرا یه چیزایی تو قلبمه که فقط مال منه، فقط خودم، حتی به آرش که تمام من رو از بره هم نمی‌تونم بگم، هیچ کس نمی‌تونه بفهمه من تو چه برزخی‌ام! حتی توام من رو درک نمی‌کنی، درک نمی‌کنی وقتی می‌گم می‌خوام چند روزگار تنها باشم، پس حتما نیاز دارم به این دوری و تنهایی. امروز با حرکت کردار و واکنشت من رو به حد مرگ ترسوندی، هنوزم اون ال سی دی شکسته و صورت عصبانی تو جلوی دیدهمه، می‌تونستم و حقم داشتم بیرون که بودم، نه تنها تماست رو بی‌جواب بذارم، بلکه هیچ توضیحی هم ندم، اما تو اوج غمگینی و قلبخوری‌ام حواسم به تو و حساسیت‌هات هست. تو چی؟ تو حواست به من و ترسهام، به من و دلواپسی‌هام، به من و خواسته‌هام، به من و دلخوریهام هست؟! مطمئن نیستم که باشه!
در آخر بذار یه واقعیتی رو بهت بگم، من اگر می‌خواستم با عقل و منطقم تصمیم بگیرم، باید دورت یه خط قرمز می‌کشیدم، ولی تو متوجه نیستی وقتی چند روزگار فرصت میل داشتم، یعنی پای دلم وسطه! ».
پیام را چند بار خواند؛ خواند و هر بار کلمات سنگین‌تر از قبل روی دلش نشستند! هوای اتاق هم سنگین شده و نفس کشیدن در آن سخت بود. در پس این پیام طولانی، عصبانیت و قلبخوری آمال مشهود بود! مقصر حال بدِ دختری بود که از بدو ورود به حیات‌اش مسبب حال خوشش شده بود!
کمی در ذهنش گذراند و سپس شروع به نوشتن کرد:
« حق با توئه، می‌دونم با یه ببخشید همه چی فراموش نمی‌شه، اما تو ببخش، اشتباه کردم، من فقط به فکر خودم بودم، زیرا تو این چند روز متوجه شدم در مورد تو کم طاقت‌ترین آدم جهانم، فقط می‌خواستم باشی و دور نمونی، زیرا می‌ترسم این دوری آخرش به برگشتن تو ختم نشه، ولی دیگه نه می‌آم، نه دیگه زنگ می‌زنم تا خودت مجدداً برگردی به من! ».

* * *

کنار پنجره ایستاد و گوشی را کنار گوشش گذاشت. یک دستش را درجیبش فرو برد و به بوق‌های آزاد گوش سپرد.
نگاهش را به آقاجون داد که مقابل انبار ایستاده و با مسئول آن صحبت می‌کرد. تناقض لبخند همواره مهربانش با نگاه جدی و نافذش از همین جا هم قابل روئت بود. این مرد چه در زندگی شخصی و چه در کار الگوی بی‌نقص او بود. همه معتقد بودند شامگاهیه آقاجونش است، ولی خودش اذعان داشت که شاید در کار شبیه او باشد، ولی در زیستن شخصی و احساسی‌اش فرسنگ‌ها فاصله بین او و حاج علی لواسانیِ با درایت و همیشه صبور و خوش خلق بود!
–الو کمیل!
با آوای مادرش حواسش جمع شد و سلام کرد.
–خوبی؟
از پنجره فاصله گراهی شد. سعی کرد سرحال باشد و در صوتیش آثار بی‌خوابی دیشب و خستگی امروز گوش و دل مادرش را نیازارد. سهم مادرش از زیستن همیشه غم و اندوه بود و او نمی‌میل داشت باری روی شانه‌های نحیف او باشد!
–خوبم، تو چطوری فریبای جذاب؟
–منم خوبم قربونت برم، کی می‌آی؟
با یک پا روی میز نشست و اظهار کرد:
–غروب جاده میوفتم، نسا حرکت کرد دادمیل داشت بده؟
صدای مادرش را بعد از مکث کوتاهی شنید:
–آره، بچه‌ام صبح بعد از صبحونه بی‌سر و صوت راهی شد حاضر شد و به بابات بیان کرد بریم، محمدم باهاشون رفته بود.
لبخند رضایت روی لبهایش نشست:
–خوبه!
مادرش آهی کشید و با لحن افسردهی زمزمه کرد:
–تو و محمد می‌گین خوبه، دروغ چرا من و باباتم راضیم خلاص بشه از اون زیستن، ولی کی از قلب بچه‌ام خبر داره؟ اون الان داره نزدیک به هفت سال عمر و زیستنش رو دوره می‌کنه، ما زنها هر کاری‌ام کنیم باز حریف دل و احساسمون نمی‌شیم، آدم تو یه مدت کوتاهم وابسته می‌شه و عادت می‌کنه، نمی‌شه انتظار داشت زود شیش سال تموم شامگاه و روزگار با هم بودن فراموش بشه! در ضمن توام مثل محمد فکر می‌کنی به همین راحتیه؟ بابات می‌گه رضا هم بخواد، الان که صادق با من افتاده سر لج نمی‌ذاره همه چی راحت و آسون تموم بشه!
بلند شد و میزش را دور زد:
–همه‌ی حرفهای شما درست، ولی نسا وقتی قصد کرده باید پای عواقبشم وایسته، می‌دونم با عوضی مثل رضا و اون صادق روباه صفت، شاید این ماجرا به همین راحتی‌ها تموم نشه، اما هر چقدر طول بکشه ارزش آزادی و آهستهش نسا رو داره، با کاوه صحبت کردم کله پا کردن رضا و صادق اونقدرهام سخت نیست.
–انشاالله همینطور باشه که تو و کاوه می‌گین، خدا خیر بده کاوه رو، اتفاقا بعد از رفتن بابات و نسا بهش زنگ زدم و کلی‌ام وقتشو گرفتم، با حرفهاش امیدوارم کرد، اما دست خودم نیست، چون ذات خراب صادق و پسرش رو می‌شناسم دلواپسم!
دوباره در لحن مادرش غم لانه کرد و ادامه داد:
–ابراهیم که سرمایه‌ و زحمت یک عمر جونی و عمرش پوچ شد، دعا می‌کنم حداقل بچه‌ام زودتر و بدون دردسر و اعصاب خوردی خلاص بشه!
پوچ شدن سرمایه و زحمت پدرش درد کمی نبود؛ نامردی و دغل بازی صادق خیلی برایش گران می‌وارد شد و از اینکه کف دستشان به جایی بند نبود حرصش می‌گرفت.
خودش را روی صندلی پرت کرد، ساکت ماندن و عادی بودن، وقتی درونت سونامی به مسیر افتاده کار دشواری بود؛ ولی به خاطر مادرش مقابل سونامی درونش قد علم کرد و به ارزشمند‌ترین زن زیستن‌اش قلبداری داد:
–درست می‌شه، هر کسی یه دوره‌ای داره، غصه نخور عزیز من، می‌دونم هوای همه رو داری، ولی حواست بیشتر به خودت و اون ته دیگ باشه، می‌آم بیشتر صحبت می‌کنیم.
مادرش با ناراحتی اضافه کرد:
–قربونت برم، تو دوری ازم دلم بیشتر پیش توئه، تازه می‌تمایل داشتم برنامه بریزم بیام آمال خانومت رو ببینم و باهاش حرف بزنم که اینجوری شد!
نام آمال وارد شد و داغ دلش تازه شد؛ دیشب پیامش را بی‌جواب گذاشته و با آن پیام بلند بالایش، بساط بی‌خوابی و خودخوری او را تا نزدیکی طلوع خورشید محیا کرده بود. در میان جمله‌های مادرش ” آمال خانومت ” بدجور دهن کجی می‌کرد! دلش می‌تمایل داشت دردش را فریاد بزند؛ دیگر آمالی نمانده بود که حالا خانومش باشد!
پیشانی‌اش را ماساژ داد و اضافه کرد:
–خودتو غمگین نکن، برای دیدن و حرف زدن با آمال وقت زیاده، کم و بیش در جریان مشکلاتم هست.
دیگر نمی‌توانست ادامه دهد. انگشتانش را با بی‌رحمی روی پیشانی‌اش کشید و افزود:
–من دیگه برم کار دارم، شب می‌بینمتون.
مادرش با مهربانی اضافه کرد:
–برو عزیزم، مواظب خودت باش، منتظرتم!

به سر کوچه رسیده بود که پژوی سفید رنگی مقابلش نگه داشت و فروغ از آن پیاده شد. وارد کوچه شد و پایش را روی ترمز گذاشت. فروغ اکثر اوقات با آژانس به خونه‌ی عزیز می‌وارد شد و همیشه هم سر کوچه پیاده می‌شد تا مسیر منتهی به منزل را قدم بزند. هنوز بعد از سالها این عادت از سرش نیوفتاده بود. حق داشت؛ در فصل برگ ریزان پاییز دلربایی این کوچه‌ی پهن و طولانی که پوشیده از درخت بود دو چندان می‌شد!
طولی نکشید که فروغ آمد و سوار شد. همین که سلام داد و به سمتش برگشت، با دیدن ال سی دی‌، چشمانش گرد شد:
–این چرا شکسته؟!
خسته بود و کلافه، مسیر افتاد و با لحن بی‌‌حوصله‌ای بیان کرد:
–شکسته دیگه!

فروغ مشت محکمی به بازویش زد و با لحن شاکی بیان کرد:
–جواب من رو درست بده! دارم می‌بینم شکسته، شما بفرما چرا و چطوری؟!
–با مشت زدم شکوندم!
فروغ خم شد و نگاهانش زل زد:
–کِی؟!
پوف کلافه‌ای کشید و اخم کرد:
–نه اعصاب دارم نه حوصله لطفا بیست سوالی نپرس!
فروغ با عصبانیت تشر زد:
–به جهنم که نداری! بگو ببینم اون روز جلوی آمال همچین دیونه بازی درآوردی؟!
دندانهایش را روی هم فشرد و بعد از لختی سکوت زمزمه کرد:
–دیروزگار ظهر شکوندمش!
بی‌خوابی دیشامگاه و کارهای سنگین امروزگار، به علاوه‌ی حرفهای مادرش، اعصابش را ضعیف‌تر از هر زمان دیگری کرده بود. پتانسیل این را داشت که کل ماشین را با مشت‌هایش درب و داغان کند، ضبط آن که چیزی نبود! حوصله‌ی سرزنش‌ها و توپ و تشر فروغ را نداشت؛ ترجیح می‌داد این شاهکار بین خودش و آمال بماند!
–از اون روز دیگه نحرکت کردی سراغش؟ حرف می‌زنید اصلا یا کلا قهره؟
ماشین را جلوی در متوقف کرد و اضافه کرد:
–چرا از خودش نمی‌پرسی؟
فروغ چپ چپ نگاهش کرد:
–رفیق خیره‌ی من رو می‌شه سوال و جواب کرد آخه؟! لعنتی مثل ایزوگام چند لایه می‌مونه، نم پس نمی‌ده بس که توداره!
ماشین را خاموش کرد و سوئیچ را درآورد. نگاهش را از شیشه‌ی جلویی ماشین به برگهای کف کوچه‌ی سپرد و با لحن افسردهی زمزمه کرد:
–آره توداره!
فروغ کیفش را روی بازو و قسمتی از سینه‌ی او کوبید و با حرص بیان کرد:
–اونجور مظلوم نشو‌ها، بدم میاد! کلا شما مردا عادتتونه گند بزنید و بعد با مظلوم نمایی قلب آدمو بیشتر خون کنید!
پوزخند زد؛ پوزخندی که بیشتر شبیه یک تک خنده‌ی تلخ بود:
–مظلوم نمایی برای کی؟! به چه دردم می‌خوره؟!
آرنجش را لب پنجره گذاشت و انگشتانش را بند چانه‌اش کرد. بعد از مکثی کوتاه، دم عمیقی گراهی شد و کلمات را به هممسیر بازدمش بیرون فرستاد:
–من داغونم نه مظلوم!
نه تنها فروغ، بلکه هیچ کس حال او را نمی‌درک کرد، ساکتش آمال مخدری بود که هیچ جا جز آغوشش و میان خنده‌هایش یافت نمی‌شد و حالا او محتاج و خمار آن مخدر بود!

* * *
چند بار پنجه در موهایش کشید و مرتبشان کرد. پایین تیشترتش را مرتب کرد و از اتاقش بیرون حرکت کرد.
به لطف دوش آب گرم و یک قرص آرامبخش، بعد از چند روزگار خستگی و بی‌خوابی و اعصاب خردی، توانسته بود یک ساعت و نیم راحت و فارغ از جهان و مشکلاتش بخوابد.

صدای اضافه کرد و گوی مادرش و نسا با زیر صوتی آهنگی که گویا از تلویزیون پخش می‌شد، به گوش می‌رسید. قدم به سالن گذاشت. اول نسا در تیررس نگاهش قرار گراهی شد. روی مبل تاشویی که جای کاناپه را مقابل تلویزیون گراهی شده، نشسته بود. کف دست و پای گچ گرفته‌اش، مثل ویلچری که پشت در بود، خار که نه تیغ تیز پیکان شد و در قلبش فرو حرکت کرد!
هر چه وضعیت نسا غم عالم را به قلبش ریخت، مشاهده کردن وضعیت مادرش تبسم کم رنگی روی لبهایش نشاند. این صحنه را در بچگی و نوجوانی زیاد متوجه شده بود. پای میزِ وسط مبلهای راحتی قرار گرفته و روی میز خم شده بود. چند دیکشنری زبان و تعداد زیادی کاغذ و کتاب روی میز به دیده می‌خورد. کاغذی زیر دستش بود و هر از گاهی به کتاب بازی که دم کف دستش بود نگاه می‌کرد و چیزی را با مداد در کاغذ می‌نوشت. حتی مثل آن وقتها موهایش را به شکل توپ در آورده و روی سرش فیکس کرده بود.
جلو رفت و آوای قدمهایش توجه مادرش و نسا را جلب کرد. نگاهکی تحویل نسا داد و بینی‌اش را کشید. بعد از نزدیک به سه هفتت هنوز آثار زخم و کبودی روی صورتش بود!
رو به مادرش کرد و با اخم بیان کرد:
–شما مگه ناضافه کردی نگاه و سرتون درد می‌کنه، برای چی دوباره کار قبول کردی؟!
مادرش مداد و کاغذش را لای یکی از کتاب‌ها گذاشت و آن را بست. تبسم زد و قد بلند شد:
–یه کتاب صد و هشتاد صفحه‌ایه، سرگرمم می‌کنه، کمتر فکر و خیال می‌کنم.
به سمت آشپزمنزل رفت و ادامه داد:
–خوب خوابیدی؟
خیلی خوب بود که مادرش در اوج مشکلات و درگیریهایش، با علاقمندی‌هایی که داشت خودش را سرگرم می‌کرد؛ گاهی گل و گلدانهایش و گاهی ترجمه‌. اما اینها نشان دهنده‌ی عمق تنهایی مادرش بود و برای همین مسرورش نمی‌کرد!
کنار نسا قرار گرفت و جواب مادرش را داد:
–آره به‌شدت خوب بود.
از میوه‌های اسلایس شده‌ای که نسا مقابلش گرفته بود برداشت و سؤال کرد:
–محمد کجا مونده؟
مادرش جواب داد:
–زنگ زدم نیم ساعت بهش وقت دادم، دیگه کم کم باید پیداش بشه!
سرش را تکان داد و نگاهش را به نسا داد:
–تعریف کن ته دیگ، چه خبر؟
نسا تبسم شیرینی تحویلش داد و گفت:
–می‌بینی که بخور و بخواب!
می‌تمایل داشت تبسمش را باور کند و امیدوار باشد که حال خواهر کوچولویش، خوب که نه، بهتر از روزها و هفته‌های پیش است؛ اما غمی که در نگاهش نیشخند می‌زد، روی همه‌ی امیدها و باورهایش خط بطلان می‌کشید.
به سمت نسا چرخید و انگشت اشاره‌اش را به سینه‌اش و درست روی دلش نزدیک کرد:
–اینجا چه خبره؟
نسا به جای جواب، از پشتش ماژیکی در آورد و به سمتش گرفت:
–همه یادگاری نوشتن جز تو.
به پای گچ گحرکت کرده‌اش که روی میز دراز کرده بود اشاره زد و با ذوق کودکانه‌ای افزود:
–حتی بابا هم نوشته!
به روی خودش نیاورد که سوالش بی‌جواب مانده، ماژیک را گراهی شد و روی پای نسا خم شد. چیزی که در لحظه به ذهنش رسید را نوشت: ” دوستت دارم و این تنها دارایی من است!
شاید برای تو کم باشد؛ ولی تو،
کم مرا را هم زیاد حساب کن! ”
امضایش را پای نوشته‌اش زد و کمر راست کرد. در ماژیک را بست و در حالی که با یک دست موهای سرکشش را عقب می‌راند، آن را به کف دست نسا داد.
مادرش با یک سینی چای برگشت. نگاهی به نوشته‌اش کرد و با تبسم اضافه کرد:
–چه متن دلنشینی!
سینی را روی میز گذاشت و با برداشتن فنجانی، روی مبل تک نفره‌ای نشست.
نسا هم حرف مادرش را تایید کرد و با شیطنت اضافه کرد:
–الان این نوشته به نام من و به کام یکی دیگه‌اس!
خندید و با بدجنسی اظهار کرد:
–حرف حساب جواب نداره!
مادرش و نسا قد بلند خندیدند، ولی او به بی‌خبری امروزگار و فردا و روزهای بعدی که نمی‌دانست کِی قرار است تمام شود اندیشید و آرزو کرد این روزگارها زودتر بگذرد!
فنجان نسا را به دستش داد و از مادرش پرسید:
–عمو هادی با بابا چی کار داشت؟
مادرش فنجانش را از لبهایش فاصله داد و خیره شد به آن:
–بابات و هادی قصد کردن بدون اینکه صادق رو در جریان بذارن، سهم کارگاهشون رو بفروشن به بابای گلاره.
فنجانی که برداشته بود را روی میز گذاشت و با تعجب جویا شد:
–چرا به اون؟!
–زیرا هم پول خوبی می‌ده، هم اگر یه وقت صادق پشیمون شد آشناست می‌تونن بار دیگر با همون قیمت ازش بخرن، از طرفی اگر صادق پشیمون نشد بابای گلاره خوب می‌تونه از پس صادق بر بیاد!
نفسی گرفت و ادامه داد:
–بابات می‌گه با این کار صادق می‌فهمه ما شوخی نداریم و دیگه برامون مهم نیست مردم چی می‌گن، خودش می‌آد التماس می‌کنه که دوباره برگردین با هم باشیم.