با صوتی ضربه ای که بر در نواخته شد ساکت شد و به سرعت کف دو دستش را روی نگاهان مرطوبش کشید .
آقا میرزای مهربان با کف دستان پر وارد شد ؛ سرو همچنان شرمگین و مرتب از او تشکر میکرد ؛
پیرمرد متواضعانه لبخندی زد و چند پاکت را روی میز وسط اتاق گذاشت و بعد از احوالپرسی بلافاصله خداحافظی کرد و رفت.
برخاستم و به سمت میز راهی شدم ، چند عدد پرتقال از درون یک پاکت خارج کردم و به سرعت آنها را شسته و هر یک را دو نیم کردم ، سپس لیوانی برداشتم و با فشار کف دست هایم آب آنها را روانه ی لیوان کردم؛
به هر ترتیبی که بود لیوان بالاخره پرشد…
آن را برداشتم و مجدداً به سمتش بازگشتم ، همچنان نگاهم میکرد؛
لیوان را درون کف دستش جای دادم سپس همان کف دستی را که لیوان درونش بود را گرفتم و به سمت لب هایش حرکت دادم ؛
به سرعت متوجه ی منظورم شد و بدون اعتراض چند جرعه از آن را در کامش سرازیر کرد عطر شیرین پرتقال از روی لب هایش پر میکشید و تا عمق جانم نفوذ میکرد.
وقتی نگاهم کرد و اضافه کرد:
_ آخه دختر تو چقدر مهربونی!
اخم کردم واضافه کردم:
_این دختر اسم داره!
اینو دیروزگارم بهت اظهار کردم…
در ضمن زیادم سخت نیست اگه ماهی صداش کنی زیرا این کارو قبلا هم کردی.
بعد کف دستمال برداشتم و بار دیگر دور لب های زرد و پرتقالی اش را پاک کردم
یک بار دیگر صوتی در بلند شد و این بار پرستار بود که رسیده بود.
به محض اینکه چشمش به سرو افتاد و دید او قرار گرفته و لیوان آب میوه در دستش است مشعوف شد ، خرسند بود از اینکه میدید حال او بهتر است.
پرستار نگاهی به من انداخت و پرسید:
_چیکار کردی تو دختر ؟
معجزه؟!
خندیدم ؛ به سمت سرو اشاره کرده و گفتم:
– معجزه فقط خود اونه !
اونی که اونجا نشسته…
پرستار لبخند زد و پرسید:
_ معلومه که خیلی برات مهمه ، میتونم سوال کنم چه نسبتی با هم دارید؟
سرم را نزدیک گوش پرستار بردم و آرام اضافه کردم:
_ دختر قاتل باباشم…
میگن بابای من کسیه که بابای اونو کشته!
ریز خندید و در آن حال اظهار کرد:
_شوخی بامزه ای بود خوشم اومد.
حالا میشه بپرسم ایشون چه نسبتی با شما داره؟!
این بار با آوای نسبتا قد بلند طوری که خود سرو هم میگوش داد در حالی که نگاهم را نیز به او دوخته بودم اظهار کردم:
_ایشون هم قاتل خود منه اون کسیه که منو کشته.
اینبار خود سرو هم میخندید…
سهیلا هم که مثل پیام بازرگانی هر چند وقت یک بار تماس میگحرکت کرد ، درست همان لحظه زنگ زد.
در حالی که هنوز میخندیدم جواب دادم. خنده ام را که حس کرد بیان کرد:
_ جوابمو گحرکت کردم معلومه حالش خوبه!
_ آره سهیلا جون، خدارو شکر همه چی مرتبه.
_پس دیگه زودِ زود خداحافظی کن بیا پایین.
دم در منتظرتم
داشتم آماده میشدم…
وداعی دیگر در جاده بود و چقدر برایم جانکاه و سخت بود !
وقتی برای ادای واژه ی خداحافظی باقیمانده ی آخرین نگاهی را که هیچگاه از با او بودن سیر نبود را تقدیمش کردم، پرستار متوجه ی دردی که میکشیدم شد و به من اطمینان داد که خیالم راحت باشد.
دردمندانه از او جدا شدم…
سهیلا آن روز در غروب غم زده ی پاییزی یک طور خاص به نظر می رسید…
غمی عجیب در چشمانش بیداد میکرد!
من اینگونه حالات او را خوب میشناختم…
هرچه برایش حرف زدم، از سرو اظهار کردم، از اینکه چقدر حالش خوب شده، از اینکه امید دارم بالاخره اوضاع واحوال طوری بشود که او هم بتواند من را بپذیرد…
اما او همچنان کمتر حرف میزد یا اگر حرفی هم میزد یک مشت حرف های عجیب و بی سر وته که هیچ کدام از آنها معنایی نداشت تحویلم میداد!
چیزی در قلب او بود…
چیزی که دلش را سخت به درد آورده بود ولی هرگز جر ات ابراز آن را نداشت!…
ناگهان پشت چراغ قرمز برگشت و با چنان ترحمی نگاهم کرد که یک مرتبه هوری قلبم فرو ریخت!
با خودم بیان کردم چرا سهیلا امروزگار
انقدر عجیب شده؟!
کمتر نگاهم میکند،
تازه همان چند نگاه کوتاه و مختصرش هم پر از درد است!
کم کم قلبشوره پیدا میکردم ، نگران میشدم…
نگران از اینکه باز بخواهد اتفاقی بیفتد که دل بیچاره ام ابداً تحمل و باورش را نداشته باشد!
بیشتر از آن طاقت نیاوردم وگفتم:
_ بگو سهیلا!
بگو به خدا طاقتشو دارم.
خودش را به بی تفاوتی زد واضافه کرد:
_منظورت چیه ماهی؟!
_ ببین سهیلا میدونم چند ساعته میخوای یه چیزی رو بهم بگی اما میترسی ،هنوز مطمئن نیستی که دل ماهی بیچاره بتونه با گوش دادنش دووم بیاره یا نه…
اما بگو دوست من ، هر چی رو که تو قلبته رو بریز بیرون و همینجا خالی کن…
بهت قول میدم ، این ماهی بیچاره انقدر این روزگارا مصیبت کشیده ، انقدر عذاب متوجه شده که دیگه از هیچ کدوم از بازی های زمونه باکش نیست!
فوری یک طرف خیابان توقف کرد، ماشین را خاموش کرد و در حالی که چشم های درشتش رنگ و بوی یک غروب پاییزی را با نم مختصری مزین میکرد اضافه کرد:
_دلم میخواد سرو هر چی زودتر خوب بشه.
اونقدر که بتونی بهش تکیه کنی!
میخوام که تا آخر دوستش داشته باشی…
میخوام که خوشامگاهخت باشی…
میخوام که دیگه بهادرو فراموش کنی!…
– چی شده سهیلا!
توهمیشه از اینکه دنبال سرو بودم…از اینکه دوستش داشتم و نامیل داشته قلب بهش میدادم وحشت داشتی…
مرتب توی گوشم میخوندی بهادر رو به هیچ قیمتی از کف دست ندم، بچسبم به زیستنمو سرو رو هم از تو قلبم بکنم وبندازم بیرون…
چی شده حالا ؟
چه چیزی عوض شد یهویی سهیلا؟
با نوک انگشتش سیاهی زیر دیده هایش را پاک کرد و در حالی که به سیاهی نوک انگشتش زل زده بود فقط شانه اش را کمی بالا انداخت وبیان کرد:
_ چه میدونم بابا!
فقط یهو احساس کردم هر چی که بین تو و بهادره دیگه تموم شده…
تبسم تلخی زدم واضافه کردم:
_احساس کردی ؟
یا متوجه شدیش؟!
با دلواپسی نگاهم کرد وبیان کرد:
_چی رو؟…چی رو باید میدیدم؟!
_ بهادر و همسر جدیدش!
رنگش پرید و در حالی که ادای کلمات به شدت برایش سخت وپیچیده شده بود بیان کرد:
_میدونستی ؟!
تو میدونستی؟
اندوهناک سرم را پایین انداختم و مشغول به بازی کردن با گوشه ی روسری ام شدم…
بار دیگر گفت:
_ پس چرا بهم نگفته بودی ؟!
چرا من تا حالا از این موضوع بیخبر بودم؟
_زیرا باور نداشتم!
هنوزم باور نمیکنم!…
همش خیال میکردم اون روز تو کوچه بابام داشت بهم دروغ میاظهار کرد؛
یه دروغ بزرگ که به واسطه ی اون حرصمو در بیاره!
یه جوری تحقیرم کنه تا شاید….
نتوانستم ادامه بدهم ، بغضم ترکید و گریستم.
چرا گریه میکردم ؟!
چرا حس میکردم در درونم حفره ای ایجاد شده که با هیچ چیز پر نخواهد شد؟!
میاطلاع داشتم آن حفره جای خالی محبت نبود که با بودن سرو بد محبت من به کمال میرسید…
آن حفره چیزی شامگاهیه عاشق شدن…
علاقه مندی…
خاطره…
و خالی بودن احساس میبود!
نجویا شدم چرا ؟
نبیان کردم برای چه؟
حتی دیگر نمیخواستم بدانم چرا انقدر بهسرعت ، آنقدر آنی فقط مثل دختر بچه های حسود بچگی کردم و همانطور که در آغوش سهیلا فرو رفتم سؤال کردم:
_سهیلا تو متوجه شدیشون ؟!
با اشاره ی سر جواب مثبت داد و دوباره سؤال کردم:
_خیلی از من بهتر بود؟…
یعنی…یعنی خیلی از من قشنگ تر بود؟
تبسمی زد و در همان حال که سعی میکرد کمی مرا از خودش دور کند گفت:
_ نه!
نه اندازه ی تو…
مطمئن باش!
خوشحال شدم…
نمیدانم چرا باید با این قلبیل احمقانه خوشحال میشدم!
برایم تعریف کرد که امروزگار صبح وقتی همراه آذر برای خرید به بازار رفته بودند در کمال تعجب با خانواده ی حاج اسماعیل خان روبه روشده است.
میبیان کرد البته آن ها ابداً متوجه حضور سهیلا نشده بودند.
فقط او بهادر وحاج خانم و بهار را دیده بود که به همراه دختر جوانی که ظاهرا عروس جمتوجه شدشان است در حال انجام مراسم خریدبازار بوده اند !
با بغض تعریف کرد:
_به خدا ماهی اونقدر از مشاهده کردن اون صحنه حالم بد شد که آذر هم کاملا متوجه شده بود چه خبره.
فقط تا میتونستم پشت سر آذر مخفی شدم تا کاملا از کنارمون گذشتن و راهی شدن…
اما باور کن ماهی قلبم خیلی برای بهادر میسوخت!
انگار که اصلا اون بهادر سرخوش و سر دماغ همواره نبود…
یه جورایی بد به هم ریخته…
معلوم بود که اصلا خوشحال و خوشامگاهخت نیست!…
دستم را روی دهانش گذاشتم ؛ دلم نمیتمایل داشت هیچ وقت بشنوم یا باور کنم که بهادر غم دارد ، که بهادر خوشامگاهخت نیست…
امشب بار دیگر تنها در میان اتاقم که این روزها بیشتر شبیه یک سلول انفرادی شده است نشستم و مشتی از خاطرات در به درم را مرور کردم…
هزار بار به قفس خالی قناری که هنوز روی دیوار بود نگریستم…
قلبم برای قناری زرد کوچکم تنگ شده بود!
چرا هیچ وقت فکر نکردم روزگاری که قناری کوچکم حرکت کرد تعبیری بود که بهادر نیز خواهد رفت!
چرا راهی شدن ها همیشگی آنقدر دردناکند ؟!
با خودم اضافه کردم
” خدایا این دیگه چه سرنوشتی بود!
من که داشتم حیاتمو میکردم!…
یه زمونی این اتاق برام شبیه یک جعبه ی جادویی بود که تو هر روزگار و هر لحظه اش پر بود از از ماجمسیرای شیرین و رویایی!…
خدایا چی بر سرم اومد که این اتاق هر لحظه برام تنگ و تنگ تر و عذاب آورتر میشه ؟!”
لعنت به ظلمی که با نفرینی مهلک در هم آمیخت و آنچنان نابودم کرد که دفعتاً پرپر شدم!
” خدایا دستهامو بگیر!
سرو !بال پروازم شو!…
قلبم شور پریدن داره…
بذار با تو پرواز رو واسه خودم معنى کنم!”
آن شامگاه انگار خواب سخت ترین و دورترین اتفاق ممکن برایم بود،
به شدت درد داشتم،
حتی آخرین تماس سهیلا هم نتوانسته بود اندکی از بار آن حجم از غم را از روی قلبم بردارد.
دیگر باورم شده بود که بهادر دیگر نبود و من آن شب ،تنها چیزی که هنوز خاطرات نه چندان دور ما را به هم وصل میکرد ،
همان کلیدهایی را که متعلق به منزل ای بود که قرار بود روزگاری کاشانه ی ما باشد و هنوز درون کیفم جای داشت را برداشتم و درون باغچه بردم ،
چاله ای حفر کردم…
پایان خاطره هایم را نیز مدفون ساختم…
سپس بر سر مزار پایان خاطراتم قرار گرفتم و درد آلوده گریستم.
با خودم مدام فکر میکردم خوب بهادر هم که راهی شد و بالاخره تکلیفش را با قلب سرگردانش معلوم کرد ، امروز تکلیف قلب صد پاره ی من چه خواهد شد ؟!
مردی را دوست دارم که حتی نگاهش نیز مانند جسمش سرد سرد است!..
میدانم به سختی حضورم را تحمل میکند ، خوب ! حق هم دارد!…
شاید هر وقت که مرا میبیند نا خودآگاه تصویر مردی در باورش تداعی میشود که تمامی زیستن اش را به تاراج برده بود…
من کسی بودم که خون پرویز در رگ هایش جریان داشت!
میشود تنها به این جرم حضورم را نپذیرد ؟
در دل نالیدم پس گناه من چیست؟!
من آنقدر دوستش دارم که حاضرم بخاطر اینکه او ساکت بگیرد ، به خاطر اینکه بار دیگر بتواند همانند یک آدم نرمال زیستن کند ، حتی جانم را فدا کنم !
وحشت داشتم، وحشت!…
از اینکه سرانجام روزگاری فرا برسد و او بگوید ،ماهی نمیتوانم دوستت داشته باشم…
می وحشت کردم از روزگاری که بهیکباره بگذارد و برود…
میمیل داشتم که تا ابد با او بمانم، کف دستش را بگیرم و هممسیر خود او را یکبار دیگر به جهانی سوخته ی کودکی اش باز گردانم!
به خدا که من هم با او بچه خواهم شد!…
بعد با یکدیگر بزرگ میشدیم…
اگر او بخواهد میتوانم مادرش باشم…
حتی برایش پدری کنم!
برای کسی که دیگر انگیزه ی زیستن و زنده ماندن ندارد تلاش کردن بهشدت سخت و کشنده خواهد بود.
دلم میگحرکت کرد از اینکه شنیده بودم مادرش او را سوزانده،
چگونه یک مادر میتوانست فرزندش را بسوزاند ؟!
یادم آمد که بابا بیان کرده بود:
” اون زن روانی بود!
دچار یک بیماری شمشاهده کرد روحی شده بود که منجر به بستری شدنش تو یه آسایشگاه روانی شد…”
اما با این حال سرو هنوز هم مادرش را دوست داشت؛ هنوز هم وقتی که بیمار بود و تب میکرد به جهانی ناتمام کودکی اش بازمیگشت و از ته دل مادرش را میخواست!
شب از نیمه گذشته بود و من همچنان در مراسم تدفین میان باغچه حضور داشتم…
همچنان جای گرفته و دیگر از هیچ چیز نمیهراسیدم!
حوادث و اتفاقات جمتوجه شد آنچنان آب دیده ام کرده بود که نه ازحرکت گربه ای که ساعت هاست که روی پرچین باغچه قرار گرفته و هر چند وقت یک بار خرناس میکشد و مجدداً با دیدهانی که در نهایت سیاهی شب آنچنان میدرخشد و به من زل میزند میترسم و نه از صوتی زوزه ی باد…
نه از خش خش میان برگ های کف باغچه…
نه از ظلمت و تاریکی میان درختان و نه حتی از روح نا ساکت مردی که می گویند سالیانی در این باغچه پرسه زده هم نمیوحشت کردم!
آنچه که مرا به شدت میترساند پدرم بود!
پدری که هر فرزند در سایه ی امنیت حتی نام پدر ساکت می گیرد…
چرا این روزها من آنقدر از پدر میترسیدم؟!
سروبد صحنه ی مرگ پدرش را به وضوح مشاهده کرده بود ، همان روزی که همایون وارد انباری شده و دیگر هیچگاه خارج نشده بود…
یکبار هم که از او جویا شده بودم آیا واقعا پدر من قاتل همایون بوده و او تکذیب کرد و بیان کرد نه…
پس چرا هما آنقدر با اقتدار از طناب داری که دور گردن عزیزش انداخته بودند حرف میزد؟
چرا پدر از دامن گیر شدن گناه بزرگی که در گذشته انجام داده میهراسد؟
ای کاش جوابی برای آن همه نا اظهار کرده ها داشتم…
ای کاش آن شب به یاد می آوردم که جواب تمام سوال هایم میان همان چند تکه کاغذی بود که سرو پنهان و دور از دیده مادرش به پدرش داده بود ،
همان اوراقی که هیچ وقت سرو ندانست درون آنها چه بود،
همانی که همایون در آخرین روز حیات اش خوانده و در میان برگ های شاهنامه گمش کرده بود،
همان شاهنامه ای که آن روزگار در میان صندوق چوبی و در زیر تختم پنهان بود…
با روشن شدن لامپ آشپزخانه ناگهان رشته ی افکارم از هم گسست.
پیدا بود که کسی در آشپز منزل است؛ قد بلند شدم و به طرف آشپز منزل راهی شدم.
طبق معمول آمنه بود که باز بی خواب شده و به آشپز خونه پناه آورده بود.
چشمش که به من افتاد اضافه کرد:
_ بمیرم ننه تو هم بی خوابی زده به سرت؟
من که این روزگارا دیگه حتی قرص خوابم بهم افاقه نمی کنه!
_ خوب ننه برو دکتر قرص هاتو عوض کنه!
_ نه ننه جون ایراد از قرص نیست…
ایراد از کله ی منه!
بس که این روزگارا مامانت زنجموره میکنه پاک منم قاطی کردم!
خوب حقم داره بچم!
یه عمریه با خون دل حیات درست کرده به امید امروزگار ، امروزگارم که نمیدونم آقام چرا یه مرتبه از اون دنده بلند شده و انگار زده به سیم آخر !
_راستی ماشینم تو پارکینگ نبود.
یعنی اونم….
_چی بگم والله!
سرشبی که اومد خونه هیچ ماشینی زیر پاش نبود.
بهی سرا غ ماشینو گرفت ، اونم بیان کرد گذاشته نمایشگاه برای فروش.
بچم کلی حرص خورد… چقد ضجه زد!
اظهار کرد اون ماشین قلبخوشی بچم بود، لااقل اونو دیگه نفروش!
بعد ساکت شد و آهی کشید واضافه کرد:
_ایییییی چی بگم…
والله این طوری که امشب انقدر زود اومد خونه میگم لابد….
میان حرفش پریدم و گفتم:
_یعنی حجره ، اونم فروخته؟
با اطمینان نوچی کرد و بیان کرد:
_نه بابا اونو دیگه نمیتونه بفروشه!
سندش به اسم مادرته ، ارثیه بابای خدا بیامرزش.
دوباره مشغول شد ؛ دنبال یک قابلمه ی بزرگ می گشت که سؤال کردم:
_ حالا نصفه شامگاهی قابلمه میخوای چیکار؟
_گفتم ، خواب که ندارم از فکر و خیالم که دیگه کم مونده دیوونه شم!
گفتم پاشم یه کاری کنم…
میخوام حلیم بپزم!
خنده ام گرفت؛ اما یک مرتبه یاد حرف سرو افتادم…
بهشدت زود خنده راهی شد و جایش را با یک جور بغض تلخ عوض کرد!
یادم وارد شد که چقدر با حسرت از گذشته تعریف میکرد،
از حلوایی که در بچگی اش عاشقش بود و امروزگار بیشتر از بیست سال بود که دیگر حلوا نخورده بود!
یک مرتبه فکری به سرم زد و اظهار کردم:
_حلیم نه آمنه ، حلوا درست کن!
با تعجب نگاهم کرد و گفت:
_یه فردا رو هم صبر کن ،پس فردا شامگاه جمعه است…
اونم به روی دیده برات میپزم.
مثل دوران بچگی ام که اگر چیزی میتمایل داشتم تا بیچاره اش نمیکردم دست بردار نبودم به دامنش آویزان شدم ،خودم را کمی برایش لوس کردم و گفتم:
_نه ننه تو رو خدا!
همین امشب ، من حلوا میخوام!!
بار دیگر مثل گذشته ها که هیچ وقت قلبش نمی آمد حرفم را زمین بزند قبول کرد.
سپس زیرکانه نگاهم کرد و با همان تیکه کلام همیشگی اش اظهار کرد:
_آی ماهی…
آی ماهی…..
فقط خدا میدونه چی تو کله ی توئه!
و فقط خدا میاطلاع داشت جز سرو بد هیچ چیز دیگری در سر و دلم نداشتم!
زیبا ترین ظرفی را که در آشپز خانه بود برداشتم ، مقدار زیادی از حلوا را میان ظرف بلوری پهن کردم و بعد روی آن را به قشنگترین شکل ممکن طرح و نقش زدم.
یک مشت خلال پسته و بادام تازه را با کف دست و دلبازی رویش پاشیدم.
یاد حرف سرو افتادم…
“بوی عطر هل و گلاب و زعفرون پر میکرد هوای کل باغچه همایونو ”
راست میاضافه کرد…
عطر حلوا وسوسه در جانم می انداخت!
کف دستم که به سمت دهانم رفت یک مرتبه پشیمان شدم و به خودم اظهار کردم:
– نه ماهی صبر کن صبح که بشه دوتایی با هم حلوا میخوریم.
چند قدم عقب حرکت کردم و به تماشای شاهکاری که خلق کرده بودم جای گرفتم.
از میان پنجره نگاهی به تیرگی شب انداختم…
قلبم میخواست که هر چه زودتر عمر این ظلمت پایان یابد و سپیده ی صبح رخ بنماید.
آمنه مثل همیشه کف دست دلم را خوانده بود
،آخرین نگاه پر از معنایش را هم به من انداخت و گفت:
_ماهی مواظب باش!
این بار بسیار دقت کن…
ظرف بلور حلوا را برداشتم و مجدداً به اتاقم پناه بردم.
ظرف راروی میز گذاشتم و با یک کف دستمال تمیز و سفید رنگ رویش را پوشاندم.
مدتی نگذشته بود که در اتاق باز شد…
به خیال اینکه آمنه است که رسیده همچنان مشغول بودم که یکباره سایه ی بزرگ سر مردی روی کف دستمال سفیدی که روى حلوا انداخته بودم نقش بست…
کمی هراسیدم ، به سرعت سرم را به سمت صاحب سایه بر گرداندم ؛
بابا در مقابلم ایستاده بود!
با احتیاط در را بست و بیان کرد:
_دیدم لامپ اتاقت روشنه،مطمئن شدم بیداری…
خاموشی کردم و هیچ ناظهار کردم.
دوباره ادامه داد:
_اومدم یه دو کلوم با دخترم گپ بزنم…
حتی دیگر نمیتوانستم مثل گذشته ها نگاهش کنم…
نگاه هایش چقدر زود از یادم میحرکت کرد!
همچنان سرم پایین بود و حرفی نمیزدم…
چقدر خسته به نظر می رسید!
رسید و آرام روی صنقلبی جای گرفت؛ قدری سکوت کرد و هنوز دقیقه ای از سکوتش نگذشته بود که بی تاب شد و بسیار زود سر اصل مطلب رفت :
_ تونستی اون سند رو به دست سرو برسونی ؟
تونستی پیداش کنی؟
سرم را چند بار تکان دادم و بعد بیان کردم:
_پیداش کردم ولی…قبولش نکرد.
_یعنی که چی ؟
قبولش نکرد یعنی چی؟
_ یعنی اینکه اون به اون سند هیچ احتیاجی نداره ، محال ممکنه که قبولش کنه!
بیچاره پدر زار میزد و به التماس افتاده بود!
مرتب میاظهار کرد:
_راضیش کن ماهی…
تو روخدا راضیش کن!
هر طوریه اون سند رو بهش بده ازت خواهش میکنم ماهی!
تو باید این کارو بکنی ، این آخرین درتمایل داشت یه پدر از تنها دخترشه!
خواهش میکنم…
حرف هایش را زد…
التماس هایش را نیز کرد…
سپس در حالی که بهشدت خسته به نظر می وارد شد برخاست تا برود.
نگاهش کردم…
چقدر زود پیر شده بود!
گردی شامگاهیه توده ای از مهِ تار دور تادورش را احاطه کرده بود!
ناطلاع داشتم که آن مه غریب،
آن گرد تیره ،
نشانه هایی از مرگ بود که همچنان در مسیر بود!
او رفت…
او راهی شد و ناطلاع داشتم آخرین باری بود که پدر به اتاقم رسیده…
انتظار ، انتظار ، انتظار، درد کشنده ای که تنها درمانش پایان آن است؛
سم کشنده اى که پادزهرش فقط به سر آمدنش است…
جز اینکه همانطور با افکاری مشوش ساعت ها بنشینی و زل بزنی به عقربه های لعنتی ساعتی که انگار تمام چرخ دنده های آن آنقدر فرسوده و زنگار زده است که دیگر توان حرکت دادن عقربه ها به سمت جلو را ندارد، و تو در بهت زمان آنچنان دست و پا بسته اسیری که گذشت هر یک ثانیه برایت حکم ضربه ی تازیانه ای را دارد که بی رحمانه بر وجود اسیری در بند فرو می آید،
زجر می کشی ،عذاب میبینی،
ولی همچنان در انتظار پایان آن درد کشنده باز هم امید داری!
پیش خود تصور میکنی که آن انتظار تمام خواهد شد ؛ بد یا خوب فرقی ندارد!…
زیرا پایان انتظار نیز شیرین است!…
و من تمامی این حوادث را در حالی تجربه کردم که از وقتی که رسیده بودم بیشتر از پنج ساعت بر روی مبل فرسوده ی قسمت لابی هتل بی صبرانه قرار گرفته و ظرف حلوا هم هنوز روی زانوهایم بود؛
با گرمای تنم گرمی حلوا را حفظ میکردم تا وقتی که او رسید، تا وقتی که او وارد شد ،حلوا هنوز گرم باشد و هنوز هم چشم به جادهم…
وقتی که رسیدم آقا میرزا را متوجه شدم ؛ به محض اینکه دیدهش به من افتاد روی دستش زد و اظهار کرد:
_ای داد بیداد!
بابا یه کم دیر اومدی؛ اونا همین الان پیش پای شما حرکت کردن.
در کمال ناباوری پرسیدم:
_ اونا ؟
منظورتون سرو و خانم پرستاره؟
سرش را بالا انداخت و اظهار کرد:
– نه پدرجون…
خانم پرستار که صبح زود خیلی جلوتر از اونا راهی شد.
وقتی داشت میرفت گفت آقا خودش خواسته که اون بره…یعنی بیان کرده حالم خوبه، دیگه نیازی به پرستار نیست.
بعد اون بود که میهمان آقا تشریف آوردن،
همون خانم جوون و ترک ،بچه ها میاضافه کردن خانمه اهل استانبوله و نمیتونسته به زبون ما حرف بزنه.
بعد از اون ، آقا و اون زن جوون سوار یه ماشین بسیار شیک که یه راننده داشت شدن و حرکت کردن.
دلم برای تپیدن کم آورد…نفسم نیز مسیر خروجش را گم کرد!
میراهی شدم تا بی نهایت زوال سقوط کنم ، زبانم را که از کار افتاده بود را به سختی به حرف زدن وا داشتم…
آن هم تنها در حد یک جمله!
دردمندانه جویا شدم:
_ نگفت کی بر میگرده؟
اصلا بر میگرده؟
تبسمی زد واضافه کرد:
_ مضطرب نشو بابا حتما برمیگرده زیرا وسایلش هنوز توی اتاقه…
با هتل هم که تسویه نکرده دیگه هر جا باشه پیداش میشه .
بار دیگر به انتظار نشستم…
گاهی دلشوره به جانم می افتاد و با خودم میگفتم
” نکنه باز بار دیگر حالش بد شه!
اون دوران نقاهت رو هنوز پشت سر نذاشته بود. ”
گاهی به شدت عصبی میشدم و بدتر از همه حس حسادت زنانه ام بود که بیش از هزار بار با این حس سرکشم کلنجار میراهی شدم.
آخ خدای من ، این زن جوان خارجی دیگر از کجا در آمده بود؟!
تا آنجایی که خبر داشتم سرو جز عمه اش دیگر کسی را نداشت…
نه خدایا نمیخواهم باور کنم در حیات او زن دیگری باشد !!
بروم یا بمانم ؟!
نمیدانم!میان دو حس متفاوت کف دست و پا میزدم…رفتن یا ماندن؟!
گاهی دلم میخواست تا آخر جهان هم که شده بمانم ؛ با خودم میاظهار کردم بالاخره که برمیگردد!
گاهی هم ناامیدانه عزم بازگشت میکردم و مجدداً با خود میبیان کردم :
“بلند شو ماهی…
قد بلند شو دختر !
او حالا حتما آنقدر خرسند است و با محبتش سر گرم است که شاید دیگر حتی اگر تا آخر عمرت هم انتظارش را بکشی برنگردد!”
خودم را ساکت میکردم؛ سعی میکردم بی تفاوت باشم.
یک ساعت دیگر هم گذشت اما نیامد!
بالاخره تصمیم آخرم را گراهی شدم.
کشیده شدم و کنار آقا میرزا حرکت کردم، ظرف حلوا را به او سپردم و با ناامیدی از هتل خارج شدم.
تازه بیرون رفته بودم که اتومبیل لوکسی در کنار هتل توقف کرد و دربش گشوده شد و سرو از آن پیاده شد.
به سرعت وارد مغازه ی آب میوه فروشی مشرف به هتل شدم…
بدون توجه به نگاه های متعجب صاحب مغازه در گوشه ای خلوت و پنهان از چشم سرو پناه گراهی شدم ، بعداز سرو زن جوانی را مشاهده کردم که از ماشین پیاده و درست مقابل سرو از حرکت ایستاد ،
جذاب بود…دلربا و قد بلند قد !
سفیدی چهره اش ، قد بلندی و بلوندی موهایش که به طرز قشنگیی میدرخشید ،برق چشمان درشت و آبی رنگش که حتی از شعای چند کیلومتری هم در دیده هر بیننده اى نفوذ میکرد ، همه با هم میرفتند تا مرا به جنون برسانند و دردناکتر از همه لحظه ای بود که دستش را به سمت سرو پیش آورد و سرو نیز کف دستانش را در میان کف دستش فشرد…
زن زیبا یک قدم به سمت او جلو وارد شد و سرش را کمی به سمت شانه ی سرو نزدیک کرد ،یک لحظه سرش را روی شانه ی او گذارد و سپس بهشدت به سرعت در حالی که انگار اشکش را پاک میکرد از او جدا شد و حرکت کرد !
سرو لحظه ای را همان جا توقف کرد…
کف دستهایش را درون جیبش فرو برد، نفس عمیقی کشید و نگاهی به اطراف انداخت.
برای اینکه مرا نبیند کاملا داخل مغازه شدم که فروشنده بیشتر از آن طاقت نیاورد و پرسید:
_ خانم محترم میتونم کمکتون کنم؟
چیزی میتمایل داشتید؟
دردمندانه روی اولین صنقلبی نشستم و در حالی که به سرعت نم دیدهان حسودم را با پشت دست پاک میکردم اظهار کردم:
_لطفا یه لیوان آب…
دو روزگار تمام بود که خودم را درون چهار دیواری تنگ اتاقم محبوس کرده بودم.
هجوم دیوارهایی که لحظه به لحظه تنگتر میشدند…
وحشت از سقفی که هر لحظه میرفت بر سرم آوار شود…
وحشت از تنهایی، از دور ماندن…
فراموش کردن و فراموش شدن…
ترس از دست دادنش ، آن هم برای من که حاضر شده بودم جانم را فدا کنم تا به دستش آورم و از همه وحشناک تر کم آوردن!
آری کم آورده بودم!..
در مقایسه با زنی که از من هزار مرتبه جذابتر بود ، قد بلندتر بود ، رسیده تر بود هزاران بار جلوی آینه توقف کردم و روی انگشتان دو پایم بلند شدم ؛ قامتم را به سمت بالا کشیدم و موهایم را دور تا دورم افشاندم…
کمی به راست کمی به چپ چرخیدم، جز صورتی که از فرط رنگپریدگی و نگاهانی که از شدت گریه پف کرده و بینی متورم و سرخ رنگ چیز دیگری در خودم نمیافتم!
خسته شدم روی لبه ی تخت قرار گرفتم و شروع به مالیدن انگشتان خسته ی شصت پایم کردم؛ آمنه مجدداً تا پشت در اتاق وارد شده بود ،نگران بود و میخواست هر طوری که بود من را از آن انزوا نجات دهد.
برای چندمین بار دهانم را به در چسباندم و گفتم:
_ میخوام تنها باشم آمنه میمتوجه شد؟!
تو رو خدا یه مدت راحتم بذارید!
اصراری نکرد و حرکت کرد کلافه شده بودم.انگشتانم را به سوی انبوه موهایم روانه کردم و شروع به خاراندن کاسه ی سرم کردم…میمیل داشتم با ناخن هایم در میان سرم روزگارنی حفر کنم و از میان آن روزن تمامی افکار تلخ و مشمئز کننده ای را که با یادآوری هر لحظه ی آن میراهی شدم که به نابودی کشانده شوم را از میان آن حفره پر دهم.
من بمانم بایک سر پر از تهی بودن…
پر از نسیان…
دوباره بر خاستم و کنار پنجره راهی شدم…
قسمتی از پرده را بالا زدم، خنکای مختصری از میان درز پنجره احساس میشد…
پاییز کم کم روی واقعی خود را ظاهر مینمود…سروها با نظم خواستی در یک ردیف منظم شده بودند و با وزش باد به آرامی از این سو به آن سو در حرکت بودند.
نگاهم از روی تمام آن سروها سرید و باز هم به روی آخرین سرو میخکوب شد…
در تاریکی شامگاه و در بازی خیالم سایه ی مردی را مشاهده کردم که برایم آشنا بود!…
مردی که زیر آخرین سرو ایستاده بود و من حتی برق سحر انگیز چشمانش را میمتوجه شدم که در عمق سیاهی شب به سویم نشانه میرفت…
حتی عطر تنش هم حس می کردم که از میان درز پنجره دزدکی وارد دنیایی خیالی ام میشد!
اامان باران پاییزی نیز در آن ضیافت خیال انگیز میهمانمان شد و چند قطره از آن باران بر روی شیشه ی پنجره جا خوش کرد.
با خودم گفتم:
“من حتی خیال این مرد را نیز دوست دارم!”
پرده را رها کردم و مست از رویای خیال انگیز شبانه ام درون بستر خزیدم…
آمنه وسط سالن ایستاده و با صوتیی قد بلند و با آب وتاب موضوعی را مکرر تکرار میکرد؛آهنگ صوتیش آن چنان هیجان انگیز بود که نا میل داشته وادارم میکرد در را گشوده و در پی کشف آن شور و هیجان یکباره از اتاق خارج شوم.
چند پله را به سمت پایین طی کردم و در آن حال جویا شدم:
_ چیه آمنه ؟
چه خبر شده اول صبحی ؟
به سمت پلکان وارد شد…
همان جا پایین پله از حرکت ایستاده بود و در حالی که دست هایش در هوا مرتب در حرکت بود گفت:
_ بیا ماهی جونم ، بیا میگن دیشامگاه تو محل دزد اومده!
_ اوووووف…
همچین میگه دزد گفتم حالا ببین چه خبر شده!
دلخور شد ،اخمی کرد و گفت:
_ خوب دزد ، دزده دیگه!
حتی اسمشم آدمو میترسونه.
_خوب حالا چی برده ؟
اصلا کی دیدتش ؟ کی اظهار کرده؟
با آب و تاب گفت:
_ همین خانوم اسدی اینا دیشامگاه با نگاه خودشون یارو دزده رو دیدن…
میگن همین دیشامگاه همینجوری چند ساعت تموم زیر بارون وایساده بوده و داشته زاغ سیاه خونه ی کدوم بنده ی خدا ی رو چوب میزده خدا عالمه!
تا میان زنگ بزنن ۱۱۰ یارو یهویی از زیر اون سرو آخریه غیبش میزنه وگم میشه!…
همان جا وسط پله ها قرار گرفتم و دو دستی دهانم را گحرکت کردم که اگر آن کار را نمیکردم قطعا قلبم از درون دهانم بیرون میپرید!
آمنه چند پله را به سمتم بالا آمد، کف دستی روی سرم کشید وگفت:
_ الهی بمیرم ننه ببین بچم چه طوری از ترس رنگش پریده!
نمیاطلاع داشت که رنگپریده ام هرگز از وحشت دزد دیشامگاه نیست که از باور مرد خیالی نیمه شبم بود که وقتی متوجه شده بودمش اگر باور نمیکردم فقط یک خیال است دستم را آنقدر به سمتش دراز میکردم که در سیاهی آن شب در میان کف دستانم بود و قطعا مال من میشد…
برای اینکه من را از عالم کشنده ای که ناگهان مرا درون خود کشیده بود نجات دهد بیان کرد:
_راستی ماهی اون دوستت که چند روزگار پیش براش حلوا بردی امروزگار اومده ظرف حلوارو پس آورده.
کاملا لال مطلق شده بودم…
بار دیگر اظهار کرد:
_ صبح اول وقت داشتم میراهی شدم نون بگیرم که تا در رو باز کردم دیدم یه ظرف پر از گل پشت دره اما نمیدونم چرا ظرفو آورده گذاشته پشت در و راهی شده!
از جا پریدم و به سرعت کنارش زدم.
کم مانده بود از همان جا دو نفری به سمت پایین سقوط کنیم!
کف دستم را گرفت و اضافه کرد:
_چته دختر مواظب باش!!
_ کو کجاست؟
اون ظرف الان کجاست ؟
متعجبانه نگاهم کرد و در حالیکه با کف دستش گوشه ای را نشان میداد گفت :
_ گذاشتم همون جا ، روی کنسول.
به طرف کنسول دویدم…
خودش بود!
ظرف بلوری من پر بود از گلبرگ های مخملی سرخ که بویشان میحرکت کرد که دیوانه ام کند…
اینبار مولین به آوا در رسید و بیان کرد:
_ این کدوم دوستته ماهی ؟
من میشناسمش؟
هر کسی که هست معلومه خیلی باسلیقه است…اما بد شد تا دم در اومده و برگشته.
من ومنی کردم و گفتم:
_ اِ آخه میدونی…بهشدت خجالتیه طفلی!…
حتما روش نشده!
ظرف را برداشتم و به طرف اتاقم میبردم که مولین بیان کرد:
_ حالا کجا میبری اونو؟
جاش که خوبه ، خوب میذاشتی همونجا میموند!
_ نه مامان این مال منه باید ببرم اتاق خودم.
متوجه شدم که آمنه به مولین میگفت:
_ یادش به خیر بهی ، یادته اون قدیما یه همسایه داشتیم هر وقت که حلوا میبردم براشون یه شاخه گل میذاشتن توی بشقاب و…..
آنقدر هیجان زده شده بودم که کم مانده بود از شدت آن همه هیجان تمام جانم مانند گلبرگ های میان ظرف پر پر شود!
کف دستم را انداختم ،یک مشت از آنها را برداشتم و تمامصورتم را یک جا درونش فرو کردم و نفسی عمیق کشیدم…
سرو را در کنارم دیدم!…
تکه کاغذ کوچکی از میان گلبرگ ها و از میان انگشتانم لغزید و بار دیگر درون ظرف افتاد ؛ به سرعت آن تکه کاغذ را برداشتم…
بوی کف دست های سرو در فضا پیچید…
نوشته بود
” یادش به خیر زن مهربان همسایه هر شب جمعه حلوا می آورد…
بچه ی تخس همسایه وقتی که میخواست ظرف را باز گرداند پدرش یک شاخه گل سرخ از میان باغچه میچید و درون ظرف خالی میگذاشت و میاضافه کرد خوب نیست ظرف کسی که آن همه محبت دارد را خالی برگرداند.
ماهی محبت بی حد تو را با هیچ چیزی در این جهان نمی توان جبران کرد…
با هیچ چیز!”
بی توجه به دیده هایی که از فرط تحیر از حدقه بیرون زده و دهان هاى مبهوت و باز مانده، حتی بی توجه به پرسش هایی که دائم و پشت سر هم تکرار میشد…
_ماهی کجا؟
دختر کجا میری؟
چت شد یهو؟
به سمت درِ عمارت دویدم و داخل کوچه شدم و یک راست سراغ سروم حرکت کردم.
بارانی که دیشامگاه بی مهابا باریده بود باعث شده بود که خاک پای درخت کاملا خیس و گِل آلود شود و درست در میان آن جای پاهایی را می مشاهده کردم که در قلب گِل نقش بسته بود ، جای دو کفش مردانه!…
به یقین باور داشتم جای پای سرو است؛
بی خیال پایم را میان گِل ها گذاشتم، پاهایم کمی در نرمی گل فرو راهی شد ، بی توجه دستم را دور تنه ی نمناک درخت حلقه کردم.
بوی چوب نم مشاهده کرده بر مشامم دوید…
عمیق تر بوئیدم…
بوی سروها با یکدیگر می آمیخت و باعث میشد که حلقه ی دستانم هر لحظه تنگ تر شود.
نگاهانم خود به خود بسته میشد…
سرم را روی قلبش گذاشتم ، تاپ تاپ قلبش ،
گرمی تنش،
حتی مسیر گرم نفس هایش را بر روی جسم خسته ام احساس کردم!
کنار گوشش نجوا کردم.
“آه سرو!
سرو من اگر بدانی چه آتشی در من انداختی!
اگر بدانی بی تو بودن یعنی بی نفس زندگی کردن ، باختن آرامش، نبود امنیت!
تو را میخواهم…
برای تمام لحظه های بی تو بودنم تو را میخواهم!
برای فرو نشاندن آتشی که بی رحمانه وجودم را میسوزاند و خاکستر میکند،
برای اامان سطر از دفتر خاطرم،
برای مشق محبت کردن،
هزاران بار در مسیر نرم نگاهت رفتن و زمین خوردن و بار دیگر برخاستن و ادامه دادن…
محبوبم، دستانت را با سخاوت بی حدت به سویم دراز کن؛
محبتت را بی دریغ ارزانی ام کن ؛
بگذار تا ردی باشد و نشانی شود برای به سویت آمدن…
دیدهانت را از من مگیر تا فانوس راهم شوند؛
برای رسیدن به تو از میان طوفان سهمگین حوادث رهیدن و در قد بلندای قامتت جان دادن،امروزگار از هر روزگار دیگری بیشتر مشتاق دیدار میشوم!
امروز حتی از دیروزگار هم قلب تنگ ترم!
امروزگار با تمام وجودم تو را میخواهم…
امروزگار………
_ ماهی…
آوایی آشنا دلم را لرزاند و انگار یک مشت وحشت بی حد ، درون چشمانم پاشیدند!
بیشتر خودم را به تکیه گاه امنم چسباندم و سروم را تنگ تر در میان بازوان لرزانم فشردم.
یک بار دیگرصدایم کرد
– ماهی!
باورم میشد؟ نه ،
دوستش داشتم؟ نمیدانم ،
می میل داشتمش؟ چگونه!
انتظارش را داشتم ؟شاید ،
مسرورم؟کمی،
اشتباه میکنم ؟ قطعا
دست هایم کم کم شل شد ،
دلم آرام نمیگراهی شد وقتی شکّم به یقین مبدل شد…
وقتی به سمتش بازگشتم
و نگاهش کردم باورم شد که بیشتر از هر حسى من فقط هراسیده ام !
خودش بود، بهادر!
بهادر بود…همان بهادری که مدتی با مشاهده کردنش فقط دوبال کم داشتم تا دیوانه وار به سویش پرواز کنم!
همانی که زمانی قرار بود شریک راهم باشد!
همان که بی اندازه مهربان بود!
همان که همیشه میریز خندید و مسرور بود!
همان که تا ابد دوستش داشتم…بهشدت زیاد!
دوستم داشت…بی نهایت!
همان که حرکت کرده بود…بهشدت زود راهی شده بود!
افسوس و صد دریغ حال که بازگشته دیگر بالی نداشتم برای به سویش پریدن…
که دیگر گم کرده بودم شریک مسیر زیستن را…
که دیگر نمی خندید و شاد نبود!
که دیگر دوستش نداشتم!
که دیگر دوستم نداشت!
که دیگر رفته بود……
پس چرا هنوز اینجاست!
راستی چرا ؟
چرا دیدهانش این قدر غم دارد!
چرا تا این حد تکیده و نا آرام است؟!
چرا یک طوری نگاهم میکند که دلم میخواهد فریاد کنم و کف دستم را روی چشمانم بگذارم و بگویم:
_ برو بهادر…تو رو خدا برو!
اصلا تو را ندیدم جان ماهی برگرد!
برای سومین بار آوایم کرد؛
طرز ادای نامم همانطور بود که در گذشته ها تکرار میکرد که در همان گذشته هایم باقی مانده و گم شده بود؛
که بیشتر از آن طاقت نیاوردم و فقط اظهار کردم:
_ برو بهادر ، بر گرد
نالید وبیان کرد :
_نمیتونم ماهی نمیتونم…
بدون تو میمیرم!
فریاد کشیدم:
_خجالت نمیکشی ؟
تو زن داری!
کف دست هایش را به طرفم دراز کرد ،چشم دوختم، جز از حلقه ی یادگار خودم چیز دیگری نیافتم.
دوباره بیان کرد:
_ می بینی؟
قسم خوردم…
قسم خوردم که تا آخر عمرم جای این حلقه رو با هیچ چیز دیگه ای عوض نکنم.
با عصبیت اظهار کردم:
_دروغ نگو بهادر همه میدونن ، تورو با زنت متوجه شدن.
آهی کشید و اظهار کرد :
_نشد ماهی ، نتونستم…
مسخ بودم ، گیج و سر خورده و بیمار، یه شب قرار گرفتن و برام یه نسخه ی جدید پیچیدن …
گفتن زن بگیری آروم میگیری ،حالت خوب میشه،بلاخره فراموشش میکنی.
باز سر به مسیر شدم ، دوباره شدم همون پسر عاقل و سر به راهی که اونا ازم توقع داشتن هر چی بیان کردن ، گفتم نگاه !
یه وقت چشامو باز کردم دیدم سفره ی عقدمم چیدن!
همه چی خوب پیش میحرکت کرد جز اینکه اونی که قرار بود تا آخر عمر کنارم باشه…
اونی که باید دوستش میداشتم…
اونی که یه عمر عاشقش بودم و هیچگاه نتونستم از تو دلم درش بیارمو جاشو با کس دیگه ای عوض کنم ، دیگه کنارم نبود!
تو نبودی ماهی…
باورت میشه! تو دیگه نبودی!!
شروع به گریستن کرد ، گریه اش که همواره دیوانه ام میکرد؛
گریه ی که هیچ وقت طاقت مشاهده کردنش را نداشتم؛
خواستم به طرفش بروم ، گِل توی باغچه بدجوری محکم پاهایم را چسبیده بود…
کف دست های آن سرو بود یا ریشه ی این سرو نمیدانم!
فقط آنقدر اطلاع داشتم که دیگر حتی یک قدم هم نمیتوانم به سمتش بردارم!
از همان جایی که توقف کرده بودم گفتم:
_دیگه هر چی که بوده تموم شده ، میفهمی بهادر؟
دیگه همه چی تموم شد ، خودت تمایل داشتی!
یادت میاد بهم اضافه کردی نه!
بیان کردی که نمیتونی……
نگذاشت حرفم تمام شود ، با نگاهانی که همچنان میبارید ملتمسانه نگاهم کرد و اضافه کرد:
_بچه بودم ماهی ، بهشدت بچه!
ولی حالا نگاه کن ببین دیگه بزرگ شدم…
مرد و مردونه زدم زیر همه چی و برگشتم پیشت.
نهراسیدم…دیگه وحشت نداشتم از اینکه حاج اسماعیل اسمم رو از تو شناسنامه اش در بیاره و بندازه بیرون!
از اینکه حتی از کل جهان محرومم کنن!
حتی از نفرین های حاج خانومم دیگه نوحشت کردم ک!
من دیگه حتی از باباتم نمیترسم!
از دست های خالیمم نمیترسم!
میام و یه بار دیگه تو رو از بابات تمایل داشتگاری میکنم.
یه بار دیگه……..
فریاد زدم:
_ نه بهادر ، نه!
تو روخدا بر گرد ، بر گرد و فراموشم کن.
برای ماهی که توی سینه اش تنها یه قلب داره که اونم متعلق به یکی دیگه است قلب دیگه ای نیست که بتونه تو رو هم توی اون جا بده!
برگرد ، خواهش میکنم برو…
جای گرفتم و جسم دردمندم را روی گِل های خیس باغچه رها کردم و سرم را میان زانوانم فرو بردم از شرم آنچه که بی رحمانه و بی شرمانه اضافه کرده بودم زار زار گریستم؛
نه برای بخت ناآهستهم…که برای قلبی که با بی رحمی شکسته بودم زار زدم و در میان مردابی از اشک که مرا در کام خود میکشید دیگر نمتوجه شدمش!
فقط صوتیش بود که بیان کرد:
_منتظرت میمونم ماهی.
هر وقت باور کردی که توی جهان یه نفره که فقط به خاطر بخشش تو نفس میکشه یاد من بیوفت و مجدداً بهم اعتماد کن ماهی.
سرم را قد بلند کردم،دیگر نبود ، راهی شده بود…
قلبِ خونین و تنِ گل آلودم را برداشته و دوباره بازگشتم.
نمیدانم چه مدت بود که زیر دوش آب داغ توقف کرده بودم و حرارت آب را تا بالاترین حد دما بالا بردم ، تا آنجایی که پوستم به شدت میسوخت و من خود را به جزای دلی که بی رحمانه شکسته بودم مجازات میکردم…
وقتی تنم آنچنان میسوخت قلبم هم بیشتر میسوخت…
ای کاش میتوانستم ببخشم.
شرمنده بودم از دستانی که با امید به طرفم آمده بود و تهی بازگشته بود…
میمیل داشتم هر چه بهسرعت تر پیش سرو بروم و تکلیف قلب زخم خورده ام را در رابطه با زن زیبایی که با او متوجه شده بودم، که دستش در میان کف دست او و سرش روی شانه ی او جا خوش میکرد را یکسره میکردم…
میوحشت کردم از اینکه سرو متعلق به دیگری باشد، از اینکه ابداً قدرت مقابله با آن جذاب روی ترک را نداشته باشم،از اینکه برای سرو فقط یک دختر بچه ی لوس و دست و پا گیر مزاحم باشم…
کسی باشم که نه تنها دوستم نداشت که از با من بودن جز مشتی خاطرات سخت و سیاه چیز دیگری عایدش نبود
نا امیدانه نالیدم
– آه خدایا اگر دوستم نداشته باشد… اگر مرا از خود براند…اگر بگوید که برو و دیگر هرگز باز نگرد…اگر امروزگار که دیگر حتی بهادر را هم بی رحمانه از خودم راندم و دیگر تنهای تنهایم ……
مولین چند ضربه ی محکم وپی در پی بر در حمام کوفت و با عصبانیت اضافه کرد:
_ بسه دیگه دختر زود تمومش کن و بیا بیرون…
کم مونده پوست بندازی!!
از حمام خارج شدم.مامان با حوله ای که در کف دست داشت کنارم آمد و همان جا روی لبه ی تخت جای گرفت و حوله را روی موهایم پهن کرد.
کنار تخت نشستم.عاشقانه موهایم را میان حوله پیچیده و به ساکتی خشک میکرد در تب و تاب سریع لحظه های نا ملایمم چقدر بوی کف دستانش ملایمم میکرد!
سرم را چرخاندم و بر کف دستانش بوسه ای زدم ، خم شد وسرم را بوسید.اظهار کردم:
_مامان برام دعا کن ، بسیار دعا کن!
مهربان نگاهم کرد،تبسمی زد و گفت:
_بلند شو مادر ، قد بلند شو و برو.
با تعجب پرسیدم:
_ کجا؟
_اگه اونی که ظرف خالی حلوا ی تورو پر میکنه از گلبرگ رز انقدر خوب میتونه حق شناس باشه و رسم عشق رو میدونه، رفتن تو ، لبخند تو به پاس اونهمه لطف و جذابیی اون کمترینه!
من یه مادرم ماهی و قبل اون یه زنم! اینجور بیقراری های جگر گوشمو ، یک گوشه کز کردن و یک ساعت تموم داخل حمام خود سوزی کردنتو بغض کردن و بال بال زدنتو، چشم های پر از انتظار ، دلی که پر پر شده زیر بارِ چه کنم و چه نکنم رو بیشتر از بیست سال قبل از تو تجربه کردم!
اگه خیال میکنی که با متوجه شدنش ، با سؤال کردن همه ی اون نادونسته هایی که تو قلبت سنگینی میکنه میتونی بار دل داغدارتو سبک کنی…اگه فکر میکنی که دوستش داری و باید برای به کف دست آوردنش تلاش کنی ،پس عجله کن !
بعد آهی کشید و به نقطه ی نامعلومی خیره شد؛ آخرین رشته از تار موهایم را که عاشقانه بافته بود را رها کرد
… و مجدداً بیان کرد:
_ یه وقت هایی اگه دیر بجنبی، اگه بخوای بشینی منتظر و فکر کنی کدومتون اول پا جلو میذاره بازنده ای
سخت در اشتباهی!
برنده ی واقعی اونه که عاشق تره!
اونه که انقدر قدرت وجسارت داره عشقشو بدون تکلیف ، بدون حساب و کتاب ابراز کنه.
سرم را خم کردم یک بار دیگر بر کف دستی که هنوز روی شانه ام ب د بوسه زدم.
بی اراده و به قول مامان بدون ارزیابی و حساب و کتاب عزم راهی شدن کردم…
میراهی شدم تا درس محبتی را که آن روزگار از بهترین معلم جاودانه ی تاریخ بشریت ، مادر آموخته بودم را عملی سازم!
میحرکت کردم تا برای باور تلخم ، دل زخمی و دیدهان حسودم جوابی قانع کننده پیدا کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن