چند شامگاه بود که بابا حتی شبها هم خونه نمی وارد شد.
قلبیل نیامدنش مسیرم به حساب گحرکت کرداری های اخیر وسر وسولین دادن به وضع نا به سولین حجره میگذاشت.
قلبیل خوبی بود برای توجیه اینکه از خانه فراری باشد!
مامان و آمنه هم این قلبیل پوچ و واهی را به راحتی می پذیراهی شدند.
ولی من قلبیل حرکت کردارهای آن روزگارهایش را خوب می دانستم..
این خونه کم کم برایش شامگاهیه یک قفس شده بود ک؛قفسی که لحظه به لحظه برایش تنگ تر وغیر قابل تحمل تر میشد.
تا آن حد که شاید نفس کشیدن نیز برایش سخت وغیر ممکن شده باشد…
من هم که آن روزگار ها برای او آینه ی دق بودم !
میفهمیدم که سعی میکرد کمتر با من روبه رو شود…
عذاب میکشید ، عذابى سخت ومهلک !
پدرم بیشتر از هر کس در گیر و دار این اتفاقات عذاب کشید.
داغان شده بود.
سهیلا برایم تعریف کرده بود که آن شامگاه ، همان شامگاهی که شال را برایش آورده بودند با چه حالی شال را برداشت وداخل انباری شد …
میاظهار کرد
نزدیک صبح بود که آمنه یک سینی دستم داد و اضافه کرد:
_الهی خیر ببینی ننه اینا رو ببر بده این مرد بلکه یه لقمه نون بخوره به خدا از دیروزگار لب به آب هم نزده!
وضعیت دلش خوب نیست…
میترسم خدایی ناکرده ضعف کنه توی این وضعیت اونم بیوفته و بشه قوز بالای قوز!
میگفت:
سینی رو برداشتم و آروم وبیآوا به طرف انباری به جاده افتادم
نزدیک در انبار که رسیدم صوتشو متوجه شدم…
انگار که داشت با یکی حرف میزد!
اولش بسیار هراسیدم!
با خودم اضافه کردم یعنی پرویز خان نصفه شامگاهی با کی صحبت میکنه؟
کمی جلوتر رفتم و همونطور بی صدا گوشهامو تیز کردم دیگه کاملا مطمئن بودم که داشت عاجزانه گریه و التماس میکرد ومرتب میاظهار کرد:
_همایون منو ببخش!
همایون حلالم کن!
آهِ تو بالاخره دامنم رو گرفت…
التماست میکنم که به بچم،به جیگر گوشم رحم کن!
نمیدونستم که بچم میخواد قربونی بشه…
همش فکر میکردم بهجت…بهجت قراره یه روزگاری تاوان گناهام بشه؛مثل دوتا چشمم فقط بهجت رو مراقبت کردم.
مثل یه زندونی بیست سال اسیرش کردم!
نذاشتم آب از آب تکون بخوره…همه ی عمرم وحشت از این داشتم که یکی عشق زیستنمو از چنگم در بیاره…
اما مرگ بر من!
غافل شدم، ماهدیسم رو فراموش کردم.
یادم راهی شد بچم یه روزگار بزرگ میشه…نمیدونستم که ممکنه یه روز خدا ظلم منو با جیگر گوشم قصاص کنه!
همایون حلالم کن!
و باز های های گریه میکرد و توی سرش میزد و شیون میکرد.
اونقدر حال و روزگارش رقت انگیز شده بود که نتونستم جلو برم.
همونجا سینی رو کنار در انباری گذاشتم و بر گشتم.
با خودم فکر میکنم ،سرو قاتل بودن پدرم را تایید نکرد ولی تمام شواهد به وضوح بیانگر آن بود که پدر به شدت مضنون است.
در ذهنش گذراندم حالا که امشامگاه هم به منزل نخواهد وارد شد برای من فرصت خوبی است وارد اتاق کار او شوم تا بلکه بتوانم جواب قانع کننده ای برای هزاران سوالی که مثل خوره به جانم افتاده بود را پیدا کنم…
نیمه های شب پاورچین پاورچین و در کمال احتیاط به طرف اتاقش راه افتادم.
نزدیک که شدم خدا خدا میکردم در قفل نباشد.
کف دستگیره را در میان پنجه ی لرزانم فشردم وبه ساکتی چرخاندم.
در بی آوا باز شد؛احساس رضایت کردم ومحتاطانه پایم را درون اتاق گذاشتم.
با همان ملایمش در را پشت سرم بستم.
لختی از حرکت ایستادم وبه در تکیه دادم و گوشهایم را تیز کردم…
هیچ خبری نبود!
نفس راحتی کشیدم و در همان حال خدا را شکر کردم.
اول درون کمد ها وکشوهای میز وغیره را به دقت گشتم.
چیز مشکوکی پیدا نکردم ، بعد یک مرتبه نظرم به سمت گاو صندق قطورش جلب شد.
کنار آن راهی شدم،دستم را روی بدنه ی سردش قرار دادم دنبال شماره ی رمزی بودم که بتوانم آن را بگشایم
با خودم اظهار کردم حتی ناشی ترین آدم ها هم هیچ وقت از تاریخ تولد خود یا افراد خانواده استفاده نمیکنند پس به دنبال شماره ای بودم که برایش خیلی مهم بود.
یک مرتبه فکری مانند جرقه در سرم پمتوجه شد آمد!
تاریخ ازدواج بابا و مامان را تند تند وارد کردم و در کمال تعجب و در عین ناباوری” دینگ دینگ دینگ” صوت کرد و خیلی راحت تر از آنچه که فکرش را میکردم در آن گشوده شد!
مدتی در آن حال صامت ماندم وفقط دیدههایم را چرخاندم ، صندوقِ انباشته بود از اوراق واسناد و بسته های قلباری که به طور مرتب روی هم چیده شده بود
حتی صندوقچه ی جواهرات مولین نیز آن جا بود.
یک مرتبه چشمم به جعبه ای خورد که برایم خیلی آشنا مینمود!
دستم را پیش بردم…
قبل از اینکه بازش کنم به یاد آوردمش…
روی مخمل نرم روی جعبه دست میکشیدم.
آن را باز کردم…خودش بود!
هدیه ی بهادر!
همان سرویس جواهری که بهشدت دوستش داشتم…
یاد آن روزگار افتادم که کف دستهایم را گراهی شد و با اشتیاق من را زیر آخرین سرو کشید ،
انگشتم را روی تک نگین وسط گردن بندم قرار دادم.
اشک سوزانی دریچه ی نگاهانم را درید وسوزنده تا روی گونه وپس از آن درون جعبه چکید.
فورا جعبه را بستم با کف کف دست اشکهای روی گونه ام را زدودم و بلافاصله مجددا مشغول تفتیش صندوق شدم.
دقایقی بعد به آنچه که دنبالش بودم رسیدم!
سند باغچه همایون در میان کف دستم بود!
سند کهنه وقدیمی که کاملا مشخص بود متعلق به سالیانی دور میباشد.
به سرعت آن را گشودم،جز به جز صفحاتش را از بالا تا پایین مرور کردم
آن سند چند دست گشته بود،
اولین صاحب ومالک آن ملک فردی به نام هدایت افخم بود که پس از آن ، آن ملک به تیمسار هوشنگ افخم وسپس به پسرش همایون افخم و بعد از آنها ، ملک به نام فروغ بختیاری ودر آخر و نهایتا سند به نام پرویز میرزایی-پدرم-ثبت شده بود !
فکرم در گیر شده بود،
چند مرتبه زیر لب تکرار کردم:
فروغ بختیاری فروغ بختیاری ؟؟!
یعنی این خانم فروغ چه کسی میتوانست باشد؟؟
چرا هیچ وقت نامی از او به میان نیامده بود؟!
چرا تا امروزگار همه ی ما فکر میکردیم پدر این ملک را بدون هیچ واسطه ای با خود همایون خدا بیامرز معامله کرده است؟؟
همانطور جای گرفته و غرق در اندیشه بودم که یکباره در باز شد…
سایه ای را متوجه شدم که در آن خلوت وسکوت شامگاهانه آهسته قدم درون اتاق میگذاشت.
نفس در درون سینه ام حبس شده بود!
دهانم کاملا خشک شد و زبانم بند وارد شد !
بی شک یقین کردم بابا آمده است!
با ترس به سمت صاحب سایه چشم دوختم…
آمنه همانطور که از فرط تعجب بین در ودیوار خشکش زده بود با دیدهان گرد و از حدقه در وارد شده اش به من زل زده بود و ناباورانه چند قدم تا داخل اتاق پیش آمد و در حالی که در آن نیمه ی شامگاه من را در کنار صندوق باز میمشاهده کرد که نیم بیشتر محتویاتش روی زمین پخش بود با نگرانی پرسید:
_ماهی تو حالت خوبه؟!
ننه چت شده نصفه شبی ؟
خدایی ناکرده مگه زده به سرت؟
آهی کشیده وبیان کردم:
– نه ننه خوب نیستم…
اصلا خوب نیستم!
جلو آمد و کنارم نشست.
دستانش را باز کرد تا بغلم کند قلبم نیامد ناامیدش کنم.
من که خود بیشتر تشنه ی محبتش بودم!
بی صبرانه خودم را در بغلش انداختم و هر دو شروع به گریه کردیم
در همان حال میگفت:
– یعنی دیگه باهام قهر نیستی؟!
یعنی دیگه آشتی آشتی ؟
قلبم میتمایل داشت به او می اظهار کردم
“آخه من کی میتونم باهات قهر کنم؟!
آخه چه جوری قلبم بیاد که تو رو از خودم برونم ؟!
تویی که توی همه حیاتم حضور داشتی …
باهم بچگی کردیم …
یادت میاد وسط باغچه یه ملحفه ی سپید پهن میکردیم بعد دوتایی می نشستیم وسطش و هر کدوم یک عروسک میزدیم زیر بغلمون؟
من میشدم مولین عروس و تو مادر دولید بودی ..
همبازی دوره ی بچگیم یادت میاد بعد بزرگتر شدیم…
من میحرکت کردم مدرسه و تو بهم دیکته میاظهار کردی
وقتی با هم ریاضی کار میکردیم و من انگشت برای شمردن کم می آوردم انگشتهاتو بهت قرض میدادی؟!
تو اون موقع یار دبستانیم شدی!
بعد بزرگتر شدم…
وقتی دبیرستان میراهی شدم اومدم بهت گفتم از شاگرد قناد محله خوشم میاد!پسره بهم نامه داده!…
برام رفاقت کردی نامه رو برداشتی وبردی پرت کردی توی صورت بیچاره!
مثل یه خواهر بزرگتر ازم مواظبت کردی…
مراقبم بودی هیچگاه خطایی نکنم!
یا اگه خطایی هم میکردم مثل خواهرای مهربون لاپوشونی میکردی…
مثل مادرای قلبسوز همواره نگران و قلبواپسم بودی!…
بزرگم کردی،ازم محافطت کردی
حالا من چه طور میتونم باهات قهر باشم؟!!”
اصلا احتیاجی نبود که این حرفها را به زبان بیاورم!
زیرا انگار خودش همه ی این حرف ها که چند روز بود کنج قلبم تلنبار شده بود رامیگوش داد
تند تند مرا بوسید و بیان کرد:
_ از خدا هیچی نمیخوام…
ماهی فقط تو خوب باشی برام کافیه!
شامگاه وروزگار دعا میکنم تا تو باز بشی همون ماهی گذشته!
کف دستش را بوسیدم وگفتم:
– میشم آمنه…بهت قول میدم خوب میشم!
ولی فقط اون وقتی میتونم خوب باشم که بدونم توی حیاتم چیا گذشته؟!
سرش را پایین انداخت ودر حالی که با گوشه ی دامنش اشکش را پاک میکرد زیر لب گفت:
– انشاالله ماهی
انشاالله
بعد سریع شروع به جمع کردن اتاق کرد و با مضطربی گفت:
– زود باش دختر تا کسی نیومده جمع کنیم اینارو.
بعد همه اوراق را درون صندوق جا داد
سند باغ را برداشت و همین که میخواست داخل صندوق بگذارد آن را از میان دستانش بیرون کشیدم وبیان کردم:
– نه این نه!
من با این سند بهشدت کارا دارم…
کمی نگران شد اما اعتراصی نکرد
بعد جعبه ی جواهرم را برداشت و وقتی میخواست آن را داخل صندوق پنهان کند بار دیگر اضافه کردم:
– اونم دم کف دست بذار…
ممکنه لازم باشه همین روزگارا برش گردونیم
کف دستاش لرزید با آزردهی گفت:
– خدا بگم چیکارت کنه دختر!
این چه حرفیه که میزنی؟!
زبونتو گاز بگیر…اصلا چه طور قلبت اومد اینو به زبون بیاری؟
آقام ممکن نیست قلب از تو بکنه!
اون دیوونه ی توئه…نه نه استغفرالله توبه توبه!
به خدا که خدا هم قهرش میگیره از این حرفا…
اگه یه بار دیگه از این حرفا بزنی به ارواح ننه ام دیگه تو روت نیگا نمیکنم!
بغض تلخی در راه گلویم چنبره زده بود
بغضی که باعث میشد نتوانم حتی کلمه ای بگویم…
بغضی که نمی گذاشت بگویم که
” ننه این آقای تو مدتیه دیگه قلب از ماهیش کنده!
این آقا دیگه هیچوقت نمیتونه مثل گذشته ها دوستم داشته باشه!
این آقا مدتیه که اون آتیشی که از وجودش زبانه میکشید یک مرتبه سرد وخاموش شده ومن همه ی این هارو از حس ترحمی که توی حرفاش داره…
از نگاه هایی که دائم ازم میدزده میفهمم!
از تماس هایی که چند تا درمیون اونم جهت رفع تکلیف باهام داره میفهمم!
نه آمنه به خدا دیگه هیچی مثل گذشته سر جای خودش نیست…
هیچی اون جوری که تو فکر میکنی نیست!…”
گوشی ام را برداشتم و بار دیگر روشنش کردم ، هزار پیام داشتم!
بیخیال همه اش…
قلب بهانه گیرم دنبال چیز دیگرى بود، این روزها قلبم شبیه بچه ی تخس تب کرده ای شده که از فشار تزریق واکسن سه گانه به شدت تب آلوده است ودرد دارد
دست به هر جای بدنش که میگذاری فریادش کشیده میشود!
نه معنای تسلی را میداند و نه تحمل درد دارد…
گوشی را برداشتم و به کف دست این بچه ی نا آرام سپردم، شاید حواسش قدرى پرت شود…
شاید یادش برود که درد دارد…
شاید فراموش کند تلخی دارویی را که به زور بینی اش را گحرکت کردند و تا انتهاى حلقش روانه کردند…
شاید اندکی از تب والتهابش کاسته شود…
این بچه ی تخس و ناآرام نامیل داشته صفحه ی تصاویر را گشود.
اامان تصویر را که میمشاهده کرد باز دلش بهانه میگراهی شد ،
باز بی تاب میشد ،
یک مرتبه تبش تا چهل درجه بالا میراهی شد…
امیر بهادرش در حال خندیدن بود ..
امیر بهادر چه قدر دوست داشتنی بود وقتی که داشت دیدهک میزد …
بهادر آدم برفی درست میکرد،چقدر اینجا بهادرجذاب بود…
بهادر نگاهم میکرد …
تصاویر تمام شد ، بهادر دیگر نبود ! بهادر تمام شد!
بهادر کجا حرکت کرد ؟چرا حرکت کرد؟
امروزگار یک بار دیگر دلم برایش تنگ شد
امروزگار سهم قلب تنگِ من بیچاره از او فقط چند پیام مختصر بود!
هنوز به دل بیچاره ام امید میدهم شاید اشتباه میکنم!…
خدا کند که اشتباه کنم !!!
شاید هنوز هم دوستم دارد…
به سرعت گوشی را خاموش و گوشه ای پرتاب کردم.
خودم را روی تخت انداختم و بالش را در آغوش فشردم و یک گوشه ی آن را در دهانم فرو کرده و با دندانهایم سخت فشردم.
با آوایی که همچنان رو به خفگی میرفت مدتی گریستم…
خوابم برد ، دوباره خوابش را مشاهده کردم.
خواب میمشاهده کردم که درون چاهی مخوف وتاریک اسیر بودم و به شدت دست وپا میزدم و تقلا میکردم!
نیروئی مرا تا قعر چاه فرو میکشید ، فریاد زدم،کمک میل داشتم.
مردی آهسته سمتم می رسید، آنقدر جلو وارد شد که سایه اش در دهانه ی چاه دیدم،
دستم را به سمتش دراز کردم ، کف دستانش را پیش آورد.
کف دستانی که بوی خدا میداد !…
ناله کردم:
“بهادر! بهادر !دستم را بگیر !
ابداً رهایم نکن !
به خدا میترسم!…
از بی تو بودن میمیرم از تنهایی!”
دستانم را گرفت به ملایمی مرا بالا کشید دستهانش سردِ سرد بود…
به سردی دستان مردی که در حال احتضار است!
یک مرتبه لرزیدم ، وحشت کردم ، می تمایل داشتم رهایش کنم…
ولی همان کف دستان سرد مرا به سوی نور و روشنایی بالا کشید
همانطور که در میان رقص پروانه ها رو به نور در حرکت بودم با خودم میاظهار کردم:
“من این کف دستان سرد را میشناسم!…”
باز گشتم چند بار صدا کردم:
بهادر بهادر !
تو آنجایى؟!
آوایی نگوش دادم در عوض مردی را مشاهده کردم که پشت به من کرده ومیراهی شد …
کف دستان سردش ،
قامت کشیدهش،
سیاهی گیسوانی که از شدت سیاهی میدرخشید،
عطر دل انگیزی که دیوانه ام میکرد …
چند قدم دنبالش دویدم هر چه بیشتر به سمتش میدویدم فاصله اش از من بیشتر میشد!
خسته شدم روی زانوهای ناتوانم جای گرفتم
واز ته قلب آوایش کردم…
جوری که خدا را صدا میکردم :
سرو ….سرو … نرو سرو!
از خواب پریدم، سرتاپایم را عرق سردی احاطه کرده بود.
قلبم سخت به درد وارد شده بود!…
از ته دل گریستم و از خدا تمایل داشتم او را به من برگرداند!
شیطان از پشت پنجره به من نیشخند میزد!
پرسید:
کدام را؟
کدام یک را از خدا تمایل داشتی؟؟
بلند شدم
نهراسیدم و تا کنار پنجره رفتم!
شیطان پرید و راهی شد…
و من از پشت پنجره حرکت موزون سروهای داخل کوچه را در وزش باد میمتوجه شدم.
این روزها مدام از درون اتاق زیر شیروانی آواهایی به گوشم میرسد…
خیال است یا واقعیت نمیدانم ؟!
صدای طفل خردی را میشنوم که مرتب آوایم میکند و مرا نزد خود فرا میخواند…
– ماهی ماهی کجایی؟
ماهی بیا ، بیا پیش من…
من میترسم!
و بعد شروع به گریه میکند،
حتی آوای پایش را نیز میشنوم که مرتب در حال قدم زدن و تکاپوى کودکانه است!
نیرویی مرموز به شدت مرا تا آن قسمت از عمارت فرا میخواند…
آنجایی که مدتی ، تمامی دیوارهایش دفتر خاطرات و کف زمینش دفتر نقاشی پسری کوچک و بی پناه بوده است…
صوتیی میشنوم
آوا از قسمت پایین عمارت می آید.
به شدت کنجکاوم تا بدانم آن صدا از کجاست؟!
از اتاقم خارج شده و تا نزدیکی پلکان پیش میروم
چند پله را طی کردم به نیمه ی مسیر که رسیدم کمی به سمت پایین پله ها آویزان شدم
نور ضعیفی از میان در نیمه باز اتاق بابا به نگاه میخورد ، با دقت گوش دادم ،
انگار دو نفر با یکدیگر مشغول حرف زدن بودند…
آنقدر مشتاق دانستن بودم که بی مهابا چند پله ی دیگر را نیز به سمت پایین طی کردم….
صدا کمی واضحتر شد…
با دقت گوش دادم،صدای مامان را خوب شنیدم
آنها در آن ساعت از نیمه شامگاه درون اتاق کار بابا مشغول چه صحبتی بودند ؟؟
اصلا چه شده بود که امشب بابا به منزل بازگشته بود ؟!
دیگر کاملا تا پشت در اتاق پیشروی کردم ،
دقیقتر شدم ،
صدای هق هق مولین را که شنیدم دلم به درد رسید!
هر دو یک جور تلخ ودرد آور گریه میکردند ،
بی تاب شدم و دلم شور افتاد
با خودم صدبار بیان کردم :
“یعنی چی شده چه اتفاقی افتاده که تا این حد دارن زجر میکشن ؟!”
گوش دادم که بابا میاظهار کرد:
– به خدا بهجت رسما شدیم سکه ی یک پول!
دیگه روی بازار راهی شدنم ندارم!
امروز وقتی حاج اسماعیل خان جلوی اهل وکسبه ی بازار حتی دیگه جواب سلامم رو نداد به خدا آرزوی مرگ کردم!
از خدا خواستم اگه مرگمو برسونه بهتره تا اینکه بشنوم این مردم خدا نشناس چه ها که پشت سر ناموسم نمیگن…
بعد هر دو زیر گریه زدند،
بیشتر از آن طاقت نداشتم همانجا روی زمین جای گرفتم و هر دو کف دستم را روی دلم گذاشتم …
قلبم سخت به درد وارد شده بود!
هیچگاه آن ها را در این حال ندیده بودم!
بارها گریه های مامان را مشاهده کرده بودم…
حتی یک بار هم گریه ی پدرم را متوجه شدم…
ولی تا به حال هیچگاه ندیده بودم که هر دو آنقدر عاجزانه در قلب سیاه نیمه شامگاه به یکدیگر پناه برده باشند وآنچنان مویه کنند!…
از جا برخاستم
کف دستم را به دیوار گذاشتم و در حالی که سعی میکردم بغضم را در گلو مدفون کنم با حالی زار به سمت بالای پلکان حرکت کردم ،
روی بالاترین پله در نزدیک ترین حد فاصل به اتاق زیر شیروانی قرار گرفتم و نگاهم را بر آن در چوبی ستبر که به وسیله ی قفلی سیاهی ممهور شده بود ، دوختم ؛
در عمق سکوت مرگبار آن نیمه شب مخوف ، آوای ناله ی طفلی خرد را میگوش دادم که پشت آن در قرار گرفته و از شدت ترس گریه می کرد ….
من حتی بوی عطر تن آن طفل را نیز با تمام وجودم احساس میکردم که از میان ترکهای عمیق در پر می کشید و تا عمق جان دردمندم می نشست!
سرم پر از هوای او، عطر او، خاطرات تلخش ، سیاهی دیدهانش بود…
حتی برای آن رد بخیه ای هم که به قول خودش شبیه هزار پا بود نیز بیقرارم…
من هر آنچه را که هنوز با باور آنها حسی شبیه به مشتاق دیداری…
شامگاهیه آنچه که مجبورم می کرد به خاطر آنها دوام بیاورم و ادامه دهم را دوست دارم!…
هنوز پشت آن در نشسته بودم و دل پر از آنچه که تقدیر برایم رقم زده بود باورم میشد که قطعا دچار نفرینی مرگبار شده ام!
نفرینی که شاید هیچ وقت حق من بیچاره نبود!
کف دست تقدیر انگشتش را درست رو به من نشانه رفته بود و من با خود می گفتم
اگر قرار است تاوان زندگی بر باد رفته ی سرو باشم…
اگر قرار است باور کنم قصاص در همین دنیاست…
من با افتخار بلند میشوم و تمام قد در مقابل تقدیر شومم خم میشوم و کف دست به سینه، بر سر انگشتان تقدیری که مرا نشانه حرکت کرده، بوسه میزنم!….
بار دیگر در بسترم خزیدم.آوای هق هق مولین یک لحظه هم از ذهنم خارج نمیشود ، همینطور حرفهای بابا وقتی که میگفت :
“حاج اسماعیل خان حتی جواب سلامم را نمیدهد !”
قلبم عجیب از دست آدمهای روزگار گار به درد می آمد…
چقدر همه چی به سرعت پیش میحرکت کرد!…
تا آنجا که می متوجه شدم همه چیز وهمه کس کم کم در برابرم رنگ میباخسریع
و من در این بی رنگی مطلق هنوز هم مثل یک نابینا کف دست بر دیوار میکشم تا ردی یا نشانی از یک روزگارنِ احتمالی بیابم …
آرزوهایم یکباره وارد شده بودند ، آرزوهایی که اگر چه دور از انتظار بود اما بهشدت زود رسیده بودند
کسی ابداً ناظهار کرد:
“ماهی توهنوز برای پذیرش آن حجمه از آرزوهایت خیلی جوانی !”
کسی هشدار نداد که شانه هایت هنوز آنقدر قدرت ندارد که کوله بار عشق را بر گُرده کشی!
کسی به من نلبخند زد که مگر با متوجه شدن چند عکس میشود قلب باخت و عاشق شد؟!
برعکس،همه دست بر کف دست هم دادند در این مسیر هممسیرم شدند…
کمکم کردند ولباس بخت بر تنم کشیدند ومسرورانه هلهله کنان کف زدند…
من که مسخ مسخ بودم
من که در تمام عمرم حتی با یک پسر هم رابطه نداشتم
عاشقی کردن را فقط در فیلم ها آنهم پنهانی ودور از دیده دیگران متوجه شده بودم و در لا به لاى برگ های کتابهای عاشقانه پیدا کرده و از حفظ کرده بودم ،
درس در آغوش یار خزیدن ،
لب بر لب او گذاشتن ،
قرارهای پنهانی…
همه ی آن چیزهایی بود که در عین بچگی وخامی آرزویش را داشتم.
وقتی خدا بهادر را به من داد مطمئن بودم عاشق شده ام!
درس هایی را که از عاشقی بلد بودم را مو به مو ارائه دادم…
اما عاشقی پای معشوق میطلبد!
پس معشوقم کجا بود ؟!
او که میاظهار کرد تا ابد ترکم نخواهد کرد !
او که میبیان کرد اگه یک روز نبینمت میمیرم!
او که امروزگارش تا دیروزگار زمین تا آسمان فرق کرده…کو کجاست ؟!
شاید او هم دیگر نمی خواهد ، جواب سلامم را دهد!
معلوم است که او هم مثل من هیچوقت خوب گوش نکرد…
درست دقت نکرد…
وطوطی وار یاد گحرکت کرده بود درس حیات را…
صدای موذن از مناره برخاست و طلوع صبح را برقلوب مشتاقان بشارت میداد
قلبم خدا را می تمایل داشت!
کف دستم را به سویش کشیده کردم و از ته قلب گفتم :
– خدایا به حق الله واکبر وبه حق لا اله الا الله قسمت میدم مهر بهادر رو دیگه از قلبم بردار
و بعد برای آنچه که از خدا میل داشته بودم نشستم و غریبانه زار زدم…
خواب از سرم پریده بود
گیج وکلافه فقط در مسیر طول اتاق جاده میراهی شدم وآواها…
صداهایی که مدام از اتاق زیر شیروانی به گوشم میرسید به شدت وسوسه ام میکرد و مرا به سوی خود میکشاند …
آسمان هم دیگر کمی رنگ صبح به خود میگحرکت کرد و این باعث میشد که از شدت ترسم کاسته شود.
عاقبت به خود جسارت دادم وبی اختیار در را گشوده واز اتاق خارج شدم؛
بدون اینکه فکر کنم به سمت بالای ساختمان راه افتادم ؛
اندکی بعد در مقابل در چوبی بزرگ وقدیمی قرار گحرکت کردم ، دری که با یک قفل استوانه ای بزرگ که سیاه بود مهر وموم شده بود.
دستم را پیش بردم قفل را گرفته وکمی در میان دستانم حرکت دادم ،
یاد حرفهای سرو افتادم،
او چقدر خوب این قفل را میشناخت !
و وقتی که در مورد این قفل حرف میزد چرا یک مرتبه چهره اش رنگ می باخت ؟!
شبیه یک نوع ترس احتمالی بود!…
ترسی که بی شک از زمان طفولیت تا امروزگار هنوز هم با اوست…
کمی بیشتر قفل را در جایش حرکت دادم وباز بیشتر وبیشتر !
محکم تر از آنی بود که بخواهد با قدرت دستانم گشوده شود!
این قفل یقینا باید یک کلید داشته باشد
کلیدی که در طول عمرم حتی یک مرتبه هم ندیده بودمش!
دیگر داشتم نا امید میشدم.
از طرفی هم باید جانب احتیاط را رعایت میکردم که کسی متوجه حضورم در آنجا نشود
با دقت نگاهی به اطراف انداختم…
در جستجوی وسیله ای بودم که به کمک آن قفل را باز کنم
ناگهان دیدهم به دیلم فولادی کنار پله افتاد!
محتاطانه به سمتش حرکت کردم، دیلم را برداشته ودر داخل حلقه ی قفل جای دادم ،
چند مرتبه آن را تکان دادم و تمام قدرتم را به کار گرفتم بهیکباره دیلم از جای خود در حرکت کرد وآوای مهیبی در فضا طنین انداخت!
نفسم را در سینه حبس کردم و قلبم را میان مشتم گحرکت کرده و میفشردم!…
کمی بی صوت در آن حالت باقی ماندم روی پنجه ی پا قد بلند شده و قدری به سمت پایین پله ها متمایل شدم
لحظاتی در آن حال بی حرکت باقی ماندم…دیگر کاملا مطمئن میشدم که اتفاقی نیوفتاده وکسی متوجه نشده!
پس بار دیگر به سمت در راهی شدم ومجدداً میله را درون حلقه فرو کردم،
چند ثانیه بیشتر نگذشته بودن که در آن حالت یکباره صوتی بابا را از پشت سر گوش دادم !…
دستپاچه شدم واختیارم را از کف دست دادم ک؛
میله از دستم رها شد و با آوای وحشتناکی روی زمین سقوط کرد!
به سرعت به سمت صوتی بابا برگشتم…….
کف دستش را به سمت جلو و به طرفم پیش آورد و در حالی که یک کلید بزرگ زنگ زده در کف دست داشت آن را نشانم داد واظهار کرد:
– دنبال این میگردی؟
خجالت زده و شرمنده من من کنان اظهار کردم:
– من نه…اِ فقط داشتم همینطوری…
کلید را درمیان کف دستم قرار داد و جویا شد:
– تو چی می خواهی ماهی ؟
تو این اتاق متروک دنبال چی میگردی؟!
سرم رابلند کردم ، زل زدم در دیدههایی که این روزها چقدر فرو قرار گرفته بودند وبیان کردم:
-سرو … سرو رو میخوام !
دنبال یادگار های اونم!
میخوام تموم خاطره هاشو….همه ی جهانی بچگیشو پیدا کنم وبهش برگردونم
اسم سرو که از دهانم بیرون آمد،یک مرتبه چند قدم عقب راهی شد و طوری که محکم به دیوار پشت سرش اصابت کرد
رنگ صورتش مثل گچ دیوار شد،
دهانش کاملا باز ودیدهانش مانند دو کاسه ی پر خون بود!
وحشت زده دستش را روی قلبش گذاشت وبا همان وحشت بیان کرد:
– سرو؟ سرو؟!
تو سرو رو از کجا می شناسی؟!
تو با اون چیکار داری؟!
نکنه اون بیشرفی که دزمشاهده کردت…اون حرومزاده ای که اون بلا رو سرت آورد اون بوده؟!
نگو ماهی نگو
آهسته سر خورد وکنار دیوار نقش زمین شد
مامان که متوجه صوتی ما شده بود به سرعت به سمت بالا میدوید و وقتی بابا را در آن حالت مشاهده کرد ، دو کف دستی بر سرش زد ، دوید وعاشقانه در آغوشش کشید و مرتب شروع به گریه وقربان صدقه راهی شدن از عشقش کرد
بابا به سختی و با اشاره ی کف دست به او فهماند حالش خوب است!
کمی ساکت گرفت و در همان حال که شانه های مردش را ماساژ میداد نگاه غره ای غلیظ به سمتم نشانه راهی شد
خوب متوجه شده بود که قلبیل بد شدن حال شوهرش مربوط به حرف های من است!
زیر بغل بابا را گراهی شد و به او کمک کرد تا باز گردد،
راهی شدند وباز من و تنهایی در اجرای تصمیم بزرگی که گحرکت کرده بودیم با هم میماندیم …
کمی با تنهایی ام همانطور پشت در اتاق جای گرفتیم
کلید زنگار زده هنوز در کف دستم بود کمی ترمشاهده کرد داشتم
میترسیدم از اینکه ناخودآگاه قدم در مسیری گذاشته باشم که وقتی از آن جاده باز میگشتم از هر آنچه که از آنها به شدت میهراسیدم ودر هراس بودم بر سرم آوار شوند و من هیچگاه نتوانم سنگینی آن بار گزاف را تحمل نمایم!
مدتی به کلیدی که در کف دست داشتم نگریستم بعد آن را محکم در میان مشتم فشردم
به تنهایی ام که همچنان ساکت وساکت در کنارم زانو زده وجای گرفته بود و نگاهم میکرد گفتم:
– نظرت چیه دوست من ؟
بریم تو؟
حرفی نزد وفقط نگاهم کرد!
بیشتر از آن منتطر جوابش نشدم
از جایم برخاسته و به سرعت کلید را داخل حفره ی میان قفل فرو برده وچرخاندم ،
آوای جیر جیرش که در وارد شد خبر داشتم سالیان دراز است بلا استفاده بوده است و به شدت خشک وسخت شده است
سرانجام با کمی گردش وفشار آن قفل گشوده شد ودر بزرگ در مقابل چشمان مشتاقم باز شد…
با ترس قدم داخل اتاق گذاشتم…
یکباره بوی عجیبی در مشامم جاری شد!
این عطر خودش بود؟
بوی چوب نم دیده آمیخته با خاک…
بوی جنگل…
بوی سروهای در باغچه!
در آن اتاق تقریبا خالی هیچ چیز قابل توجهی که بتواند نظرم را جلب کند وجود نداشت.
کف اتاق با یک موکت ضخیم وکرم رنگ پوشیده شده بود
دقیقا همان گونه که سرو اظهار کرده بود و جز چند تکه وسیله مستعمل چیز دیگری آنجا نبود!
آوایش در گوشم می پیچید
“اتاقی که مدتی دیوارهاش دفتر خاطراتم بود”
دستم را روی دیوار کشیدم…
رد رنگی که از سالیان پیش روی دیوار را پوشانده بود کاملا نشان میداد که کسی با دقت و محتاطانه ولی کاملا ناشیانه نوشته های روی دیوار را رنگ زده است
همه ی آن خاطرات در زیر تلی از رنگ های ماسیده مدفون شده بودند…
یک بار دیگر یادم آمد که او میبیان کرد کف آن اتاق دفتر نقاشی ام بود!
به سرعت دست به کار شدم چند تکه از وسایل روی موکت را برداشتم و در گوشه ای دیگر قرار دادم
دیگر تقریبا هیچ چیز دیگری روی موکت باقی نبود…
با دو دست وبا تمام قدرت یک سر موکت را گحرکت کرده وبه سمت بالا کشیدم
توده غلیظی از غبار در هوا پخش شد و بهیکباره از پس آن مه غلظت دار خاکی رنگ ک،توجهم به خط هاى درهم و برهمی که در کف اتاق نقش بسته بود جلب شد !
نقاشی های کودکی دردمند و وحشت زده، به شدت حالم را دگرگون میکرد.
رسم آن تصاویر دردناک و رعب آور توسط یک کودک واقعا عجیب بود !
نقاشی ها تماما با رنگ سیاه و چیزی شامگاهیه به قلموی نقاشی رسم شده بود،که ماندگارى تصاویر را تا سالیانی بعد هم چنان حفظ کرده بود.
با دیدن آنها دفعتاً تنم لرزید!
او مردی کشیده بود با بدن آدمی وسری بزرگ به شکل سر یک حیوان عجیب…حیوانی شامگاهیه پلنگ با دندان های نیش تیزی که از دو طرف دهانش بیرون زده بود…
آن مرد همچنان میخندید !
در سمتی دیگر زن برهنه ای را نقش زده بود…زنی با پیکری عور وگیسوان قد بلند که سر تا سر بدنش به شدت خط خطی واز میان هزاران خط کج ومعوج روی بدن آن زن چیزی شامگاهیه قطرات خون میچکید!!
مشخص بود که در تصورات ودر ضمیر کودکانه اش نوعی زخم را ترسیم کرده بود…
در گوشه ی دیگر پسرک کوچکی را کشیده بود که در حال گریه بود…
یک گربه ی زشت!با دو دیده بزرگ که در آن پر بود از خطوطی شامگاهیه تار عنکبوت!
دیگر حتی قادر به تفکر نبودم…
اوهام تا مغز استخوانهایم نیز نفوذ میکرد…
دیگر تاب نیاوردم،موکت را به سرعت سر جای اولش قرار دادم.
وسط موکت خاک گراهی شده قرار گرفتم و سرم را
میان دو کف دست لرزانم گراهی شدم.
با خود اظهار کردم:
“آخ سرو با تو چه کردند؟!
در این اتاق لعنتی چی به سرت آورده بودند که از یک کودک در نهایت کودکی موجودی این چنین پمتوجه شد وارد شد؟!
چه کسی باتو چنین کرد ؟
کدام کف دست بیرحمی باعث شد که در آن سن به جای اینکه مثل یک پسر بچه ی خوشحال فقط بچگی کنی ولذت ببری ، به اینجا پناه بیاوری و در دنیای دیوان و ددان پرپر شوی؟”
باز صدایش در گوشم پیچید…
صدایی که میگفت:
“-همون وقتی که بابات می اومد وهمون قفل سیاه رو روی در میزد…”
همچنان صوت میحرکت کرد که مرا تا مرز جنون بکشاند،
حتی تصورش نیز شرمنده ام میکرد!
با خود می اندیشیدم :
“نکند پدر من باعث رنج وتباهی او شده است؟
اصلا او از کجا پدر را آنقدر خوب میشناخت و به یاد داشت ؟؟
پدرم چرا از متوجه شدن نام سرو یک باره به هم ریخت ؟
چرا از سرو تا آن حد وحشت داشت و میهراسید ؟!
چرا با خودش در ذهنش گذراند که ممکن است سرو تمایل داشته باشه یک بلایی سر من بیاورد؟؟ ”
این حجم پرسش بی پاسخ می بایست در جایی جواب قانع کننده اى برای خود پیدا کنند و من تا آنجایی پیش خواهم حرکت کرد که به جواب تک تک آنها کف دست یابم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن