🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
#پارت _79
لقمه ای که داشت برای خودش آماده میکیرد بین زمین و هوا، تو کف دستش خشک شد.
نگاهش رو تا دیدهام بالا اورد و چند ثانیه ای بی حرف فقط بهم خیره شد.
بالاخره به حرف اومد:
– چرا اینو میپرسی؟!
شونه ای بیخیال بالا انداختم، ولی از درون برای متوجه شدن جوابش لحظه شماری میکردم.
میمیل داشتم طرز تفکرش رو درباره این موضوع بدونم و بیشتر بشناسمش.
لقمه تو کف دستش رو پایین گذاشت.
بجای اون، دست من رو که روی میز بود رو برداشت و جواب داد:
– بذار یه جواب رک بهت بدم!
اگه اولین دفعه من بود عاشق شدم که تو هم باکره باشی!
ولی وقتی نبوده، توقع بی جا ندارم که تو تا این سن باکره بوده باشی عزیزم.
سری به تایید تکون دادم:
– خوبه، مثل مردای خودخواه فکر نمیکنی!
ممنونم که نظرت رو صادقانه گفتی.
بار دیگر بینمون سکوتی برقرار شده بود که با حرف ناگهانی دایان شکسته شد:
– راستش من اامان رابطم رو با سحر تجربه کردم.
ولی اامان اون من نبودم!
نمیتونم بگم برام مهم نبود، چرا بود!
خیلی هم بود.
مخصوصا اون موقع که طرز تفکر الانم رو نداشتم و به این مسئله بیشتر اهمیت میدادم.
اما سعی کردم کم کم باهاش کنار بیام!
بالاخره صبحونمون تموم شد و من مشغول جمع کردن میز بودم و دایان هم داشت با سشوار تو اتاق خوابم، به موهاش حالت میداد.
ظرف های کثیف رو همونطور نشسته توی سینک رها کرده و به اتاق حرکت کردم تا لباسام رو عوض کنم.
نگاهی به دایانی که مشغول بستن دکمه های سر آستینش بود، انداخته و بعد از برداشتن شالم از کمد، پرسیدم:
– با همون لباسای دیروزت میری سرکار!؟
– تو شرکت یه کف دست کت شلوار اضافه دارم، اونجا عوض میکنم.
شال رو سرم تنظیم کرده و به سمت دایانی که داشت کرواتش رو دور گردنش مینداخت، چرخیدم.
کروات رو ازش گراهی شده و مشغول بستنش شدم.
وقتی تموم شد، بوسه ای رو پیشونیم کاشت و برای چند ثانیه لب هاشو همونجا نگه داشت.
بعد از کمی تعلل عقب کشید و گفت:
– اینکه اینقدر باهات راحتم که حتی میتونم گاهی راجع به سحر صحبت کنم و تو گارد نگیری بهشدت برام ارزشمنده!اینکه بالاخره میتونم راجع به این همه مدت با یکی صحبت کنم برام بهشدت زیباه.ممنونم که اینقدر روح بزرگ و شخصیت زیبایی داری!
از تعریفش غرق لذت شده و اون حس خوب رو، با بوسه ای به اون هم انتقال دادم
بالاخره هردو به اتفاق از خونه خارج شدیم.
دم در، بعد از یه احوال پرسی سرسری با صولت، سوار ماشین شده و بعد از رفتن اونا، به سمت شرکت روندم.
دو روزگار بعد از اون شامگاهی که با دایان گذروندم، با تماس مامان و ابراز دلتنگیش، بیان کردم برای شام میرم پیششون.
تمام مدتی که تو دفتر بودم، فکرم درگیر این بود که به مامان راجع به اتفاقی که افتاد بگم یا نه؟!!
وقتی نگهبان در رو برام باز کرد و من تا نزدیکی عمارت روندم، مصمم شدم که فعلا چیزی از این موضوع بهش نگم.
از ماشین پیاده شده و به مولینی که با اون پیمسیرن نازک دم در ایستاده بود، دست تکون دادم.
کیفم رو از صندلی بغل برداشته و به سمتش پا تند کردم.
کف دستام رو باز کرده بودم تا در آغوشش بگیرم، که کف دستاش رو مقابلم گرفت و جویا شد:
– صبح که اون سگه رو بغل نکردی؟؟
– سگه چیه قربونت برم؟
اسم داره اون بچه؛ اسمش هم پنیه!
خوبه یکی به دختر تو هم بجای اسمش بگه اون دختره؟؟
خودش پیش قدم شد و در آغوشم گراهی شد، همونجا هم اضافه کرد:
– خودتو با اون سگ یکی میکنی مادر؟؟
– چه فرقی داره مادر من؟
بچه تو برای خودت عزیزه
بچه منم برای من!
حالا بجای این حرفا بگو شام چی داریم که دارم از گرسنگی میمیرم.
باهم وارد خونه شدیم و سری به آشپزخونه زدیم.
سیمین خانوم طبق معمول مشغول آشپزی بود.
با احترام جلو رفته و مشغول احوال پرسی باهاش شدم.
تو همین حین هم مولین برام چای و بیسکوییت حاضر کرد.
میمیل داشت به سمت پذیرایی حرکت کنه که متوقفش کردم.
– بیا همینجا بشینیم قریونت برم.
منم بیشتر سیمین جون رو ببینم، قلبم کلی براش تنگ شده.
هردو رو رو صنقلبی ها مستقر کرده و مشغول چایی ریختن براشون شدم.
ساعتی هر سه فارغ از جهانی اطراف، بیان کردیم و لبخند زدیم و لذت بردیم.
با اینکه هم سنشون نبودم اما همیشگی حتی از همون بچگی، از هم صحبتی باهاشون لذت میبردم.
مشغول تعریف کردن اتفاق خنده داری که یک بار تو یکی از دادگاه هام پیش اومده بود، بودم؛ که با صدای حامد هرسه به سمتش چرخیدیم.
– از همون اول که آوای خنده هاتونو شنیدم، فهمیدم که این ولوله اومده!
اول از همه سمت من اومد و روی سرم رو بوسید.
سپس به سمت مامان رفته و گونش رو دوبار بوسید.
در آخر هم به سمت سیمین خانوم راهی شد و روی کف دست و سرش رو بوسید.
میدونستم از بچگی سیمین خانوم تقریبا بزرگش کرده و حدودا حکم مادر رو براش داره.
وقتی حامد تو ده سالگی مادرش رو از کف دست داد، سیمین خانوم که مستخدم خونشون بود، بهشدت تو بزرگ کردن و تربیت حامد دخیل بود.
شاید اصلا اخلاق و منش خاکی و مردونه امروزگارش هم، نتیجه تربیت صحیح و درسته سیمین خانوم بوده!
یادمه بهشدت سال پیش حامد ازش خواست دیگه کار های خونه رو انجام نده و فقط باهامون زیستن کنه، اما قبول نکرد و گفت بذاره حداقل به امور آشپزخونه رسیدگی کنه.
نه مامان و نه حامد حریفش نشدن و اون هم همچنان، به کار های خونه و آشپزخونه رسیدگی میکرد.
البته که میدونستم مولین همیشگی کمکش میکنه و بخشی از کار های خونه و آشپزی رو، دوست داره خودش انجام بده.
حتی اکثر اوقات سه تایی باهم غذا میخورن و عزت و احترام زیادی براش قائلن!
حامد هم کتش رو دراورد و روی صنقلبی چهارم جای گرفت.
بهسرعت براش از چایی تازه دم ریخته و چراکه میدونستم دوست داره، با خرما براش اوردم.
با تبسم تشکری کرد و اضافه کرد:
– خب دردونه، بگو ببینم چی داشتی میگفتی که خنده این خانومای جذاب رو دراورده بودی؟؟
برای من که به ندرت اینطوری میخندن!
با خنده بار دیگر از اول ماجرا دادگاه رو تعریف کردم که اینبار خنده هرسه شون قد بلند شد.
با لبخند بهشون نگاه کردم.
این آدما عزیز ترین کسای حیات من بودن، خانواده من بودن!
چند ساعتی رو مشغول حرف زدن و خوراکی خوردن شدیم.
حتی سیمین خانوم هم دیگه گوشه گیری نمیکرد و برامون از خاطرات دوران جوونی و نوجوونیش تعریف میکرد.
با تلفنی که به حامد شد و به پذیرایی حرکت کرد تا جواب بده، ماهم از جا کشیده شده و مشغول جمع کردن میز شدیم.
من جا به جا کردن ظرفا و گذاشتنشون تو ماشین ظرفشویی رو به گردن گرفتم، مولین هم با کمک سیمین خانوم، مشغول آماده کردن تدارکات شام شدن.
وقتی سفره کامل چیده شد، حامد هم رسید و پشت صنقلبی جاگیر شد.
احساس میکردم کمی اخماش توهمه و دیگه از اون خوش رویی چند دقیقه قبل خبری نیست.
احتمال دادم تو شرکتش مشکلی پیش اومده و همین موضوع فکرشو درگیر گرده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن