🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
بازم با سکوت نگاهم کرد که با حرص تکونش داده و دوباره جویا شدم:
– بگو دایان!
جاده خروج دیگه ای هست؟!
اگه شیفت اون دختره عوض شه، میتونیم از این خونه کوفتی بریم بیرون؟!
نگاهاشو رو هم کمی فشرد و جواب داد:
– نه!
اینو اضافه کردم که نیلوفر به دردسر نیوفته!
متعجب پوزخندی زده و بهش خیره موندم.
– ههه نیلوفر!
اونوقت نیلوفر جون به دردسر نیوفته ولی ما بیوفتیم ایرادی نداره؟!
– تابش بی منطق نباش!
من یه راهی پیدا میکنم.
– خودت میگی هیچ راهی نیست
چیو میخوای پیدا کنی؟!؟
– اینقدر سر و صوت راه ننداز دختر، من برنامه همه چیز رو ریختم از قبل.
چنتا اتاق جلوتر همون اتاقیه که دنبالش بودیم، چیزی نمونده دیگه!
کشیک میکشم وقتی این جلو ها نبودن میریم سمت اتاق.
جاده خروجمون هم از جادهرو مجاوره، پس باهاشون رو به رو نمیشیم، باشه؟!
مشاهده کردی؟؟
همه چی تحت کنترله!
با توضیحاتش کمی آروم تر شدم.
با این حال بخاطر اون دختره نیلوفر بی قلبیل دلخور بودم و نمیتمایل داشتم از موضعم به این زودی پایین بیام!
با کف دستم به لباساش اشاره کرده و بیان کردم:
– از لباسای تنت مشخصه که چقدر همه چی تحت کنترله!
با حرص، با تن صوتی پایین جواب داد:
– ببخشید که تو کمدم هودی و شلوار شیش جیب نداشتم!
لحظه ای از تصورش تو همچین لباس هایی خندم گراهی شد.
دایان انگار ذاتا آفریده شده بود که کت و شلوار پوش باشه و چیز دیگه ای به تنش نمیجای گرفت!
وقتی اونم حس کرد تنشم کمتر شده، کف دستام رو توی دستش فشرد و اظهار کرد:
– مضطرب نباش خانوم وکیل من اگه خودمم گیر بیوفتم، تورو از اینجا میکشم بیرون!
جوابی ندادم و فقط خیره نگاهش کردم.
دوباره کف دستام رو توی کف دستای کف دستکش پوشش فشرد و در نهایت رهاشون کرد.
به سمت در چرخید و کمی لای در رو باز کرد و سرکی کشید.
یه لحظه صوتی اون دوتا زن نزدیک تر شد که دایان بهسرعت خودش رو عقب کشید و در رو بست.
فحشی زیر لب داد و دوباره گوشش رو به در چسبوند.
نفس حرصی کشید و گفت:
– اون پسره لعنتی زودتر از ما کف دستش به اون فایلا میرسه و فلنگو میبنده.
مسیر خروجم که بهش یاد دادیم!
– اینقدر بهش بی اعتماد نباش!
اظهار کرد دنبالم بیاین ما نحرکت کردیم!
– مسیر از اینطرفه دختر خوب!
اونطرفی که اون حرکت کرد میخورد به پذیرایی، از همه طرف مشاهده کرد داشت
دیوونگی محض بود اگه از اون سمت میرفتیم!
جوابی نداشتم که بهش بدم.
دایان از هممون بهتر این خونه رو میشناخت.
بجاش منم گوشم رو به در چسبوندم تا ببینم کی سر و آوا کمتر میشه.
چندی نگذشته بود که صوتی آژیر خطر از همه طرف خونه بلند شد.
آواش شبیه صوتی زنگ های آتش سوزی بود!
اینجا دقیقا چه خبر بود؟!
متعجب به دایان خیره شدم که قیافه اونم مثل من، علامت سوال بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن