چهارستون تنم لرزید؟ لرزید!
انگاری حسِ بدِ خودم کمبود که حرفهای این مرد هم به آن اضافه شد!
ولی این تن لرزه را… این حس ضعف را به شهراد ماجد نشان میدادم؟ اصلاً و ابداً!
چند نفس عمیق کشیدم و جلوتر راهی شدم.
در چند سانتیمتریاش توقف کردم و تلاش کردم تا از حسِ گرمِ نفسهایش حالت تهوع نگیرم!
-میدونی الآن با شنیدن حرف هات کلی سوال تو سرم به وجود اومده. مثلاً تو از کجا اونو میشناسی؟ از کجا میدونی من با کی قرار داشتم و مهمتر از همه داری چجور هشداری بهم میدی؟ میخوام همه رو ازت بپرسم. باور کن میخوام تکتک این سوالها رو از شیطان رجیمی که مقابلم واز حرکت ایستاده بپرسم. ولی بعد یهو به خودم میگم جواب این سوالها چه اهمیتی داره؟!
-دنیز…
تنم داشت میلرزید و میهراسیدم ولی ادامه دادم:
-میگم واقعاً چه اهمیتی داره؟ اصلاً مگه ممکنه به حرومزادهتر از تو بربخورم که بخوام دلواپس چیزی باشم؟!
یکه خورد و بیرحمانهتر پیش رفتم.
-من خونه آخرو تجربه کردم درسته؟ پس حالا اون مردی که نمیدونم از کجا میشناسیش و اصلاً از کجا میدونی من دیشب متوجه شدمش، هر چقدرم حرومزاده و عوضی باشه، به پای آقای دکترماجدمون نمیرسه مگه نه؟!
#پارت۳۴۳
#آبشارطلایی
در یک لحظه تمام صورتش سرخ شد و جوری خیرهام شد که انگار ذرهای مرا نمیشناسد!
آرام کنار پایم را نیشگون گراهی شدم و سعی کردم خودم را برای تمام حملههایش آماده کنم اما وقتی که اضافه کرد:
-شایدم بیشترین چیزی که بخاطرش باید تاوان پس بدم، عوض کردن دلیه که هیچوقت تا این حد سیاه نشده بود!
وارفتم و این بار نه اصراری برای حرف زدن کرد و نه به نگرانیاش در مورد مرد بهرام نام ادامه داد.
چرخید و بیرون راهی شد و من سست شده روی زمین قرار گرفتم.
دهانم تلخ شده و ذهنم داشت منفجر میشد.
چه اتفاقی داشت میفتاد…
چه اتفاق لعنتی ای داشت میفتاد؟!
_♡_
وقتی کلید را در قفل چرخاندم، برای اولینبار شاهد بحث و جنجال از خونهی خانوم نویدی شدم!
متعجب داخل حیاط حرکت کردم.
در طبقهی بالا باز بود و دو خواهر مقابل هم از حرکت ایستاده و هر دویشان تقریباً در حال فریاد کشیدن بودند!
-والا نمیفهمم یعنی چی که روت نمیشه؟ بیشتر از خواهرزادهت قلبسوزه غریبهها شدی؟!
-ربطی به قلبسوزی نداره ثریا من یه حرف زدم باید پاش بمونم. نمیتونم که وسط زمستون دوتا دختر جوونو آلاخون والاخون کوچهها کنم خواهر من!
#پارت۳۴۴
#آبشارطلایی
ناخودآگاه تکان سختی خوردم و گویا نگاهم زیادی سنگین شده بود که توجه خانوم نویدی جلب شد.
به سمت در چرخید و کشیده بیان کرد:
-دنیز جان اومدی؟ بفرما تو چایی حاضره.
گلویم خشکخشک شده بود و بهسختی اظهار کردم:
-سلام آره نه م..ممنون میرم خونه.
لبخند ساختگیای زد و با اظهار کردن:
-پس با اجازهات.
در خانهاش را بست.
کف دستی به پیشانی تب دارم کشیدم و سعی کردم بغض نکنم.
اصلاً از کجا معلوم منظورشان به ما بود؟!
بیخودی نباید اعصابم را خرابتر میکردم.
آره دنیز بس کن خودتو جمعوجور کن.
یک تبسم احمقانه روی لب نشاندم و سمت واحد خودمان رفتم ولی همینکه در زدم، ثانیهای بعد دریا گریان در را باز کرد و با همان اشک های مظلومانهاش بیان کرد:
-آبجی فکر کنم خاله قراره بیرونمون کنه. دیگه نمیتونیم اینجا بمونیم!
سخت ترین کار مقاومت و هنوز سرپا از حرکت ایستادن بود!
و خدایا تا کِی قرار بود این تبرهای بهیکبارهی را در ریشه مان را تحمل کنیم؟!
این شامگاهِ سیاه کِی قرار بود صبح شود؟!
_♡_
#پارت۳۴۵
#آبشارطلایی
-آروم باش عزیزم چرا اِنقدر گریه میکنی آخه؟!
دریا اشکی که از چشمان دلربایش چکید را محکم پاک کرد و لرزان گفت:
-خودم متوجه شدم باور نمیکنی آبجی؟ یکیشون عروسی کرده انگار خواهرشم همش میگه ما پاشیم تا خاله خونشو بده به اون… من نمیخوام از اینجا بریم توروخدا! اصلاً کجا باید بریم؟ اگه بابا بفهمه؟ اگه مجبورم کنه برگردم خونه؟ آبجی توروخدا یه کاری کن. من نمیخوام برگردم اونجا!
مجدداً به هقهق افتاد و ترسی که در وجودش بود، همهی جانم را پر از حس نفرت و خشم نسبت به آن پدری کرد که مثلاً باید حامیمان میشد اما تنها اسمش، اینگونه تن دختر کوچکش را میلرزاند!
-دریا… منو نگاه کن دریا!
کف دستانم را دور صورت کوچکش قاب گرفتم و با وجود ترسی که در جان خودم هم افتاده و همهاش بخاطر تجربیات زیادی تلخی بود که داشتیم و حاصلش شده بود روحهای بیمارمان، با لحنی محکم اما ساختگی گفتم:
-عزیزم تو منو داری خب؟ اجازه نمیدم هیچجا بری. پیش بابا که جای خود داره. بعدشم اَلکی که نیست یکی بخواد عروسی بگیره و خاله هم بخواد مارو بلند کنه. ما قرارداد داریم باشه؟ طبق اون قرار داد نمیتونه تا قبل تموم شدن وقتمون قد بلندمون کنه… متوجهی؟!
و دیگر اضافه نکردم که از وقت قرار داد شش ماهمان تنها دو ماه مانده است!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن