-باشه اشکالی نداره… درک میکنم.
-تو ازم برآشفته شدی؟
با تبسم بوسهی عمیقی به پیشانیام زد.
-نه چرا عصبی بشم؟ فقط غمگین شدم که چرا نتونستم اعتمادتو جلب کنم. نمیدونم کجا اشتباه کردم ولی حتماً یه اشتباهی کردم.
نگاهانم گرد شد.
-نه اصلاً همچین چیزی نیست شهراد!
روی مبل نشاندتم و فاصله گرفت.
و با افکاری که به نظر میرسید خیلی مشغول شده، به سمت پنجره های منزل حرکت کرد.
-شهراد لطفاً باور کن همچین چیزی نیست. اصلاً مربوط به تو نیست! این یه مشکل مربوط به خودمه!
-عزیزم دوست ندارم بهم دروغ بگی!
در آوایش ناراحتی موج میزد و دلم داشت از جا کنده میشد.
تحمل غمگین مشاهده کردنش هیچ جوره برایم ممکن نبود.
چنگی به پیجادهنی که روی زمین افتاده بود زدم و همانطور که برهنگیام را میپوشاندم، کنار شهراد راهی شدم.
از پشت سرم را روی کمرش گذاشتم و با تمام حسی که داشتم، دست هایم را دور تنش پیچیدم و لب زدم:
-قسم میخورم این چیزی نیست که مربوط به تو باشه من… من عاشقتم!
تنش تکان ضعیفی خورد و من حلقهی کف دستانم را محکمتر کردم و بوسهای به پوست برنزه تنش زدم.
-ولی نمیتونم انگار بدنم بهم اجازه نمیده، واقعاً کف دست خودم نیست!
بعد از کمی مکث چرخید و کف دستانش را دو طرف صورتم گذاشت.
-بدنت بهت اجازه نمیده چون خودت نمیذاری. اگه بذاری بهت نزدیک بشم. اگه بذاری دیواری که دورت کشیدی رو بشکنم، اگه بذاری مال هم بشیم میفهمی که نه تنها کار اشتباهی نیست تازه بسیارم درسته!
-…
#پارت۲۴۵
#آبشارطلایی
-دنیز ما که آخرش برای همیم. من میخوام بقیه زیستنمو با تو بگذرونم. با زنی که عاشقشم. پس چه فرقی میکنه الآن این اتفاق بیفته یا بعداً؟!
-…
ضربدر بزرگ هنوز هم حالت هشداری خود را حفظ کرده بود ولی نگاهان براق و منتظر مرد مقابلم، حالتی که داشت، طوری که انگار اگر ردش کنم به شدت دلگیر خواهد شد، نشانم میداد که این بار جاده بن بست است!
باید تسلیم میشدم حتی اگر این کار با عقاید و عقلم جور در نمیرسید. حتی اگر به نظرم درست نبود!
شهراد جزو اولویت های اصلی حیاتام شده بود و من ابداً تا به امروزگار تمایل داشته های اولویت هایم را ندیده گحرکت کرده بودم و نمیگرفتم.
تبسم کوچکی زدم و سرتکان دادم.
-خیلیخب هرجور تو بخوای ولی…
با دستی که یکدفعه پشت سرم گذاشت و لب هایش که روی لب هایم کوبیده شد، جملهام ناتمام ماند.
کف دستانش را کنار پاهایم برد و کمی بالا کشید و وادارم کرد پاهایم را قد بلند و دور کمرش حلقه کنم.
بوسه هایش، لب های جادوییاش و چلاندنم در آغوشش و قربان صدقه هایی که در گوشم پچ میزد، بسیار زود هشدار های عقلم را خاموش و دلم، جسمم را تمولیً تسلیم کرد.
آهسته به سمت اتاق خواب حرکت کرد و همانطور که در آغوشش بودم روی تخت وسط اتاق قرارم داد.
در اتاق را صوتدار بست و با خیمهی سنگینی که روی تنم زد، دیدهانم روی هم افتاد.
و آن روزگار پشت درهای بسته شده، صفحهی جدید، عجیب و فوقالعاده افسردهی در زیستنام رقم خورد.
صفحهای که حتی اگر هزار سال به آن میاندیشم، ابداً حتی به ذهنم هم خطور نمیکرد!
#پارت۲۴۶
#آبشارطلایی
-درستو یاد گرفتی؟
نگاهم به جوی کنار منزل قفل شده بود و ذهنم توانی برای هضم جملهای که شنیده بود را نداشت.
بدنم روی صنقلبی گران قیمت ماشین واحرکت کرده و کف دست هایم با بیحسی تمام کنار تنم افتاده بودند.
چشم هایم میسوخت.
گوشهی لب هایم میسوخت.
بدنم از داخل تب کرده بود و نمیدرک کردم کدام بدتر است.
مغزی که خاموش شده بود؟
یا قلبی که به سختی ضربانش را حس میکردم و هر لحظه توقع کامل توقف کردنش را داشتم.
-با توام دختر!
این آوا… این صدا شیطانی بود!
باید از آن میهراسیدم و متنفر میبودم.
میخبر داشتم اما یادم نمیرسید چرا شاید هم نمیخواستم یادم بیاید!
به سختی سر تکان دادم و صوتی شیطانی بار دیگر اضافه کرد:
-خوبه حالا دیگه پیاده شو و هیچوقتم سر راهم قرار نگیر وگرنه بدتر از چیزی که دیشامگاه تجربه کردی رو تجربه میکنی.
جملهاش که تمام شد، شامگاهیه یک سرباز از جنگ برگشته که هنوز هم به حرف های مافوق عوضی و حیوان صفتش گوش میدهد، دستگیرهی در را گحرکت کردم و بیتعلل از ماشین پیاده شدم.
_♡_♡_
آخ دنیزم😭😭
#پارت۲۴۷
#آبشارطلایی
قدم اول…
و صحنهی بسته شدن دست هایم آن هم درست بعد از اینکه بکارتم را از کف دست داده بودم!
قدم دوم…
و شوکی که یکدفعه در وجودم قرار گرفته بود!
قدم سوم…
و پاهایم که با تکهای چرم به پایه های تخت بسته شد.
قدم چهارم…
و تعجبی که هنوز در قالب یک لبخند احمقانه در صورتم جا خوش کرده بود.
قدم پنجم…
و مشاهده کردن آن شلاق… شلاق لعنتی… شلاق دردناک… شلاق کشنده… شلاق و دردی که تا مغز استخوانم رفته بود… شلاق و حس حال به هم زن تحقیر!
صحنه ها شامگاهیه تکه هایی از فیلم ترسناک از پس ذهنم میگذشسریع و به یکباره چنان بدنم به لرزش افتاد که حس کردم در حال تجربهی مجدداًاش هستم!
-دنیزجان؟ چیزی شده عزیزم؟
شمعی که در حال سوختن بود و به تنم نزدیک میشد.
-دنیز… دنیز خانوم؟!
بوی پارافین و صوتی فریادی که میگفت:
+پس اومده بودی اینو ثابت کنی هووم؟ اومده بودی ثابت کنی که من دیوونهام؟ بخاطر همین از مادرزن روانیم پول گراهی شدی؟ برای این که پرونده های جعلی ای که اون ساخته بود رو ثابت کنی؟ تبریک میگم عزیزم موفق شدی!
تن جمع شدهی دخترکی که به نظر میرسید من بودم!
خودِ خود من… دنیزی که درست بعد از ریخته شدن خون بکارتش مانند یک حیوان به تخت بسته شد و شاهد تحقیری بود که حتی آن را در خانهی عطا هم حس نکرده بود!
_♡_♡_♡
قسمتی که دنیز مکالمه شامگاه گذشته یادش میاد با + نشون دادم که متوجه بشید خوشگلام.
دقت کنید فقط مکالمه با + نشون داده شد اتفاقات نه🔴
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن