-باشه اشکالی نداره… درک میکنم.
-تو ازم خشمگین شدی؟
با تبسم بوسهی عمیقی به پیشانیام زد.
-نه چرا عصبانی بشم؟ فقط دلخور شدم که چرا نتونستم اعتمادتو جلب کنم. نمیدونم کجا اشتباه کردم ولی حتماً یه اشتباهی کردم.
دیدهانم گرد شد.
-نه اصلاً همچین چیزی نیست شهراد!
روی مبل نشاندتم و فاصله گحرکت کرد.
و با افکاری که به نظر میرسید بسیار مشغول شده، به سمت پنجره های خانه حرکت کرد.
-شهراد لطفاً باور کن همچین چیزی نیست. اصلاً مربوط به تو نیست! این یه مشکل مربوط به خودمه!
-عزیزم دوست ندارم بهم دروغ بگی!
در صوتیش آزردهی موج میزد و دلم داشت از جا کنده میشد.
تحمل غمگین مشاهده کردنش هیچ جوره برایم ممکن نبود.
چنگی به پیمسیرنی که روی زمین افتاده بود زدم و همانطور که برهنگیام را میپوشاندم، کنار شهراد راهی شدم.
از پشت سرم را روی کمرش گذاشتم و با تمام حسی که داشتم، کف دست هایم را دور تنش پیچیدم و لب زدم:
-قسم میخورم این چیزی نیست که مربوط به تو باشه من… من عاشقتم!
تنش تکان ضعیفی خورد و من حلقهی دستانم را محکمتر کردم و بوسهای به پوست برنزه تنش زدم.
-اما نمیتونم انگار بدنم بهم اجازه نمیده، واقعاً دست خودم نیست!
بعد از کمی مکث چرخید و کف دستانش را دو طرف صورتم گذاشت.
-بدنت بهت اجازه نمیده چون خودت نمیذاری. اگه بذاری بهت نزدیک بشم. اگه بذاری دیواری که دورت کشیدی رو بشکنم، اگه بذاری مال هم بشیم میفهمی که نه تنها کار اشتباهی نیست تازه بهشدتم درسته!
-…
#پارت۲۴۵
#آبشارطلایی
-دنیز ما که آخرش برای همیم. من میخوام بقیه حیاتمو با تو بگذرونم. با زنی که عاشقشم. پس چه فرقی میکنه الآن این اتفاق بیفته یا بعداً؟!
-…
ضربدر بزرگ هنوز هم حالت هشداری خود را حفظ کرده بود ولی چشمان براق و منتظر مرد مقابلم، حالتی که داشت، طوری که انگار اگر ردش کنم به شدت قلبگیر خواهد شد، نشانم میداد که این بار جاده بن بست است!
باید تسلیم میشدم حتی اگر این کار با عقاید و عقلم جور در نمیآمد. حتی اگر به نظرم درست نبود!
شهراد جزو اولویت های اصلی زندگیام شده بود و من ابداً تا به امروز خواسته های اولویت هایم را نمتوجه شده گرفته بودم و نمیگراهی شدم.
لبخند کوچکی زدم و سرتکان دادم.
-بسیارخب هرجور تو بخوای ولی…
با کف دستی که یکدفعه پشت سرم گذاشت و لب هایش که روی لب هایم کوبیده شد، جملهام ناتمام ماند.
دستانش را کنار پاهایم برد و کمی بالا کشید و وادارم کرد پاهایم را بلند و دور کمرش حلقه کنم.
بوسه هایش، لب های جادوییاش و چلاندنم در آغوشش و قربان صدقه هایی که در گوشم پچ میزد، خیلی زود هشدار های عقلم را خاموش و قلبم، جسمم را تماماً تسلیم کرد.
ملایم به سمت اتاق خواب حرکت کرد و همانطور که در آغوشش بودم روی تخت وسط اتاق قرارم داد.
در اتاق را صدادار بست و با خیمهی سنگینی که روی تنم زد، چشمانم روی هم افتاد.
و آن روز پشت درهای بسته شده، صفحهی جمتوجه شد، عجیب و فوقالعاده دلگیری در زیستنام رقم خورد.
صفحهای که حتی اگر هزار سال به آن میاندیشم، هرگز حتی به ذهنم هم خطور نمیکرد!
#پارت۲۴۶
#آبشارطلایی
-درستو یاد گرفتی؟
نگاهم به جوی کنار منزل قفل شده بود و ذهنم توانی برای هضم جملهای که متوجه شده بود را نداشت.
بدنم روی صنقلبی گران قیمت ماشین وارفته و کف دست هایم با بیحسی تمام کنار تنم افتاده بودند.
چشم هایم میسوخت.
گوشهی لب هایم میسوخت.
بدنم از داخل تب کرده بود و نمیدرک کردم کدام بدتر است.
مغزی که خاموش شده بود؟
یا دلی که به سختی ضربانش را حس میکردم و هر لحظه توقع کامل از حرکت ایستادنش را داشتم.
-با توام دختر!
این صوت… این آوا شیطانی بود!
باید از آن میوحشت کردم و متنفر میبودم.
میخبر داشتم ولی یادم نمیآمد چرا شاید هم نمیمیل داشتم یادم بیاید!
به سختی سر تکان دادم و صوتی شیطانی بار دیگر گفت:
-خوبه حالا دیگه پیاده شو و هیچوقتم سر راهم قرار نگیر وگرنه بدتر از چیزی که دیشب تجربه کردی رو تجربه میکنی.
جملهاش که تمام شد، شامگاهیه یک سرباز از جنگ برگشته که هنوز هم به حرف های مافوق عوضی و حیوان صفتش گوش میدهد، کف دستگیرهی در را گرفتم و بیتعلل از ماشین پیاده شدم.
_♡_♡_
آخ دنیزم😭😭
#پارت۲۴۷
#آبشارطلایی
قدم اول…
و صحنهی بسته شدن کف دست هایم آن هم درست بعد از اینکه بکارتم را از دست داده بودم!
قدم دوم…
و شوکی که یکدفعه در وجودم قرار گرفته بود!
قدم سوم…
و پاهایم که با تکهای چرم به پایه های تخت بسته شد.
قدم چهارم…
و تعجبی که هنوز در قالب یک تبسم احمقانه در صورتم جا خوش کرده بود.
قدم پنجم…
و دیدن آن شلاق… شلاق لعنتی… شلاق دردناک… شلاق کشنده… شلاق و دردی که تا مغز استخوانم رفته بود… شلاق و حس حال به هم زن تحقیر!
صحنه ها شامگاهیه تکه هایی از فیلم ترسناک از پس ذهنم میگذششتابزده و به ناگهان چنان بدنم به لرزش افتاد که حس کردم در حال تجربهی دوبارهاش هستم!
-دنیزجان؟ چیزی شده عزیزم؟
شمعی که در حال سوختن بود و به تنم نزدیک میشد.
-دنیز… دنیز خانوم؟!
بوی پارافین و صوتی فریادی که میبیان کرد:
+پس اومده بودی اینو ثابت کنی هووم؟ اومده بودی ثابت کنی که من دیوونهام؟ بخاطر همین از مادرزن روانیم پول گرفتی؟ برای این که پرونده های جعلی ای که اون ساخته بود رو ثابت کنی؟ تبریک میگم عزیزم موفق شدی!
تن جمع شدهی دخترکی که به نظر میآمد من بودم!
خودِ خود من… دنیزی که درست بعد از ریخته شدن خون بکارتش مانند یک حیوان به تخت بسته شد و شاهد تحقیری بود که حتی آن را در منزلی عطا هم حس نکرده بود!
_♡_♡_♡
قسمتی که دنیز مکالمه شامگاه گذشته یادش میاد با + نشون دادم که متوجه بشید خوشگلام.
دقت کنید فقط مکالمه با + نشون داده شد اتفاقات نه🔴
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن