“ارکیده”
با شتاب از کنار بچه ها گذشتم وبدون هیچ نگاهی رو صندلی اخر نشستم …
نفس هام تند شده بود ..انگار که این همه اکسیژن برام از هیچ هم کمتر بود ..
جعبه های قطعه رو… با شتاب باز کردم وبا کف دستهای لرزون خازن ها رو از رول دراوردم …
کاغذ چسبناک رو کشیدم تا خازن ها ی ایستاده دونه به دونه جدا بشه …
رول آی سی رو بازکردم وبا یه حرکت تمامش رو تو جعبه ی مات بی رنگ خالی کردم …چند تایی بیرون ریخت که با سرانگشت های لرزون وبی حوصله جمعشون کردم ..خازن های عدسی ..پتانسیل ها …
یه نفس گحرکت کردم ..داشتم خفه میشدم …کف دستم رو گذاشتم رو قفسه ی سینه ی سنگینم ..
(خدایا چمه؟ ..اخه من چمه ..؟چرا این جوری شدم ..؟
چرا شدم مثل یه مریض به کما حرکت کرده که وقتی چشم باز میکنه یه هو به خودش میاد ومیبینه که بهشدت وقته بیتابه ..بسیار وقته قلب به باد داده …)
بی حوصله وعصبی مقاومتها رو کشیدم بیرون ..کف دستهام بدجوری میلرزید …پایه های مقاومت ها کج ومعوج شد …به جهنم …
نگاه سیمین شیرانی روم سنگینی میکرد …بازهم به جهنم ..
(من حالم خوش نیست …خدایا مجدداً دیوانه شدم ..مجدداً مجنون شدم ..وای خدایا …)
قوطی جامپرها رو گوشه ی میز خالی کردم وبا سرانگشت جامپرهای قد بلند رو جدا کردم …
نیمی از بردهای سیمین رو میون دیدههای متعجبش برداشتم …
-حالتون خوبه خانم نجفی …؟
کف دستهای لرزونم توقف کرد ..خوب بودم ..؟ نه نبودم ..افتضاح بودم ..مجدداً مجنون بودم ..
حسی تو وجودم غرید …
-نه نیستی ..مگه میشه تو حسی به امیرحافظ داشته باشی …؟
جامپرها رو شتابزده وتند رو بورد خالی زدم ..یه آی سی تو کف دستم گرفتم وده تا پایه ی سمت راستش رو روی میز فشردم تا کمی کج شد
وبا حرص هر بیست تا پایه اش رو تو سوراخ های وسط بورد با ضرب فرو کردم ..
(-یادت راهی شده اره .؟ این مرد همونیه که دوسال تموم زجرت داد …پیش همه ابروت رو برد ..
-ولی الان پیشمونه ..بهشدت وقته که سعی درجبران داره …
-چی میگی ارکیده ؟..داری حرکت کردارش رو توجیه میکنی …؟داری به قلبت جادهش میدی. ..؟
-من که راهش نمیدم ..خودش اومده ..اومده ومثل اینکه قرار نیست هم بره …
-اخه احمق امیرحافظ چه صنمی با تو داره ..؟
-میدونم نداره ..نداره ..نداره ولی ..)
چنگ انداختم به سینه ام ولب گزیدم …بدجوری میتپید ..سریع وپرسرعت …دست برداشتم ومقاومت ها رو چیدم …
چرا اروم نمیشدم ..؟چرا قلب نمیدادم به جهانی رنگارنگ کوچیکم ..؟
(-نگاه کن ارکیده ..مگه تو عاشق این قطعه ها نبودی ..؟مگه نمیاضافه کردی من وهمین دنیای ساده ی قطعه ها برام کافیه …؟پس چته ..؟
چرا خیال امیرحافظ رساما جهانی ارامشت رو ازت گحرکت کرده؟ …چرا جای گرفته به جای قلبت؟ …چرا چسبیدی به حضورش ..؟)
مجدداً لب گزیدم ..مزه ی خون تو دهنم پخش شد ..مزه ی آهن ودرد …
دست های لرزونم رو مشت کردم …ویه نفس عمیق از ته ریه هام گحرکت کردم ونگاههام رو زوم کردم رو قطعه ها …
(-افرین ارکیده ..همینه ….اگه بهش فکر نکنی زود خوب میشی ..اینها همه اش به خاطر اتفاقات دیروزگاره ..
به خاطر قیصربازی های امیرحافظ …به خاطر حرفهای بی سروته سپهر وکلانتری …
افرین دختر خوب ..تو میتونی ..حالا برو سراغ دنیات ..)
زِنِر ۱/۲ ی شیشه ای رو با اون پایه های نازک ….روی کف دست خم کردم وروی بورد نشوندم ..حالا یکی دیگه این سمت بورد …
لرزش کف دستهام یکم بهتر شد… ولی مرغ خیالم مثل یه بچه ی سربه هوای بازیگوش…بازهم درپی رویای شیرین حلاوت نگاه امیرحافظ میگردید ..
کف دستم راهی شد به سمت جعبه ی خالی …اَه این که خالیه …
بی حوصله به سمت جعبه های سیمین خم شدم وچند تا مقاومت سبز وابی وقهوه ای برداشتم ..
چشمهای گخوشحالشده ی سیمین هم نتونست فکرم رو منحرف کنه ..
(-بسه بسه …به فکرش نباش ..
عاجزانه نالیدم ..
-نمیتونم ..نمیتونم ..خدادیگه نمیتونم .)
بورد رو با حرص کوبیدم رو میز واز جا بلند شدم ..با قدم های شتابزده به سمت کف دستشویی بانوان حرکت کردم ودر رو با ضرب بستم …
نگاهم توی ائینه روی صورتم جای گرفت …قدم جلو گذاشتم ..حالا دیگه فاصله ای با اون ائینه ی روی دیوار نداشتم ..
زن سی ساله ی مقابلم به شدت کف دستپاچه بود ..معذب بود ..قلب داده بود…
شیر اب رو بازکردم ومشتی اب روی صورتم پاشیدم ..حالا زن سی ساله اندکی اروم بود …
-ارکیده ی سی ساله… بفهم …قلب داده نباش ..تو رو با دلدادگی امیرحافظ رسولی چه کار …؟برگرد سرکارت ..قلب بده به جهانی خودت ..
بگذر از این هو.سی که مجدداً میخواد بدبختت کنه ..تو عهد کردی دیگه دور دل واحساست رو خط بکشی …
دستهای سردم رو بی جهت ها کردم ..اشک تو نگاهم قرار گرفت ..
-چی کار داری میکنی خدا …اخه چرا امیرحافظ ..؟چرا از بین تمام مردها ونامردهای دنیا امیرحافظ ..؟
چرا بعد از سه سال ونیم حالا امیرحافظ باید کلون این دل خالی رو بکوبه …؟
اخه چرا ..؟تو که من رو میشناسی ..اون رو میشناسی ..من واون چه صنمی باهم داریم ..؟
خدا داری چه بلایی سرم میاری …؟وضعیتم رومیبینی وهمین جوری میتازونی …
خدایا هستی …؟نیستی ..؟حرکت کردی …رهام کردی ..؟یا داری برام جورچین جدید میچینی …چی کار کنم خدا ..؟
دستهام رو کشیده کردم ونالیدم ..
-کف دستهای لرزونم رو ببین …دیدههای خیسم رو ببین …لبهای داغ خورده ام رو …دل پریشونم رو ..
چه قضایی سرمسیرمه که نمیدونم …؟
اینجایی خدا …؟زیر سقف همین کارخونه ..؟هستی خـــــــــــــدا ..
جمع شدم تو خودم …
-بی پناهم خدا …سردومسیری این دل و عقل بدجوری وامونده ام ..به داد برس یا الله …به داد برس …
با باز شدن درنگاه ازسقف گرفتم وکف دستپاچه اشکای روی گونه ام رو پاک کردم ویه مشت دیگه اب توصورتم پاشیدم ..
نگاه سنگین دختری که حتی اسمش رو هم به یاد نداشتم پشت سر گذاشتم وبا همون صورت خیس سرکارم برگشتم ..
شاید که مونتاژ قطعه ها بتونه تا حدی ارومم کنه …
دستم که رفت توی جعبه ی خازن ها ..صوتی اقای سیاحی هشیارم کرد ..
-خانم نجفی اقای رسولی باهاتون کار داره …
خشک شدم ..خدایا من که همین الان التماست کردم …نگوش دادی ..؟ یا شاید هم گوش دادی وصلاحم روتو همین دونستی …؟
اما اخه تو بگو ….چه صلاحی تو این قلب از کف دست حرکت کرده هست ؟…
اون همه التماس ولابه ام کشک بود خدا …اون همه اشک واه بیهوده بود .؟
نگاه خیره وپچ پچ ها… کف دستهام رو سر کرد …سیمین با چنان پوزخندی بهم خیره شده بود که یه ان ترسیدم از لو رفتن این حس وامونده …
با قدم های سست از کنار صنقلبی ها وپچ پچ ها وقطعه ها گذشتم …قدم هام یاری نمیکرد ..
هرقدم برام مثل نزدیک شدن به برزخ بود …
سرد وگرم ..تلخ وشیرین …نه پایی برای رفتن بودو نه قلبی برای موندن …
به پشت درکه رسیدم از توان افتادم ..نه حالا که دلم بدتر از همواره …محکم تراز گذشته میکوبید وبا هرکوبش ..نگاه پرحرف امیرحافظ رو طلب میکرد ..
کف دستم رو گذاشتم رو دستگیره ..
انگشتهام نایی برای تقه زدن نداشت ..کف دستهام میلرزید وتمام وجودم تو تب میسوخت …
سرکشیده کردم ..خدا هستی دیگه …؟بیا باهام ..میترسم اگه نیایی دچار خطا بشم …بازهم پا کج بذارم ..
توباش تا دل من به بودنت خوش باشه ..تا این نگاه رم کرده رو مهار کنم واین دل سرکش رو به بند بکشم …
توانی تو کف دستهام نمونده خدا …مرددم ..مضطربم ..بی قلبم خدا ..به داد برس ..
درکه بی هوا رو لولا چرخید ..دلم وایساد ..زمان هم ایستاد …خاموشی دنیا رو گراهی شد وهمه چیزم شد همین دو چشم مشکی پرحرف ونور …
“امیرحافظ”
تا ظهر هرجوری بود سرکردم ..ولی وقتی حتی نتونستم برای یه لحظه ارکیده رو تنها ببینم ..
فهمیدم یه چیزی این وسط غلطه ..اینکه نکنه دوباره داستان سرایی کردم برای خودم و..قصه ی عاشقانه ساختم …
دیگه قلبم طاقت نیاورد ..باید باهاش حرف میزدم …باید رنگ نگاهش رو میمشاهده کردم ..باید همین لحظه تکلیف قلبم روبا اون نگاه معصوم معلوم میکردم .
زنگ زدم به قسمت مونتاژ که از شانس بدم اقای سیاحی برداشت ..اظهار کردم با ارکیده کار دارم ..
لحظه ها رو پشت سر هم شمردم ..ثانیه به ثانیه ..دقیقه به دقیقه …نیومد .
پس کجاست ..؟چرا نمیاد جواب این قلب وامونده رو بده ..؟
نمیدونم چه حسی …چه کششی من رو به سمت درکشوند ..کف دستم رو گذاشتم رو کف دستگیره ..داغ شدم ..چرا ..؟
کف دستگیره رو که کشیدم …نگاهم تو یه عالم ترس وقلب نگرانی جای گرفت …
نگاهم گیر کرد تو نگاه ارکیده ..ارکیده ای که هنوز تو شوک بود ونمیتونست نگاهش رو از نگاهم سوا کنه …اما اخر سر این اون بود که سر به زیر انداخت ..
ته قلبم خواست ..میل داشت تا محرمش بودم ..تا مثل همون ارزوی قدیمی کف دستهاش رو تو کف دستم بگیرم وارومش کنم ..
یه نفس گراهی شدم ..از رنگ نگاهش نگران شده بودم …
-بفرمائید تو ..
ازکنارم مثل یه رویا گذشت ومن بی اختیار نگاه رو هم گذاشتم ..وهوای ارکیده رو تو سینه فرو کردم …حیات چقدر دلرباتر شده بود …
-کاری داشتید با من ..؟
-بله ..بفرمائید
سرانگشتهاش با استرس رو مقنعه اش چرخید ..نگاهم درپی نگاهش بود ..اما دیدههای ارکیده خیره به موزائیک …بی تاب وبی قرار… سرشار از استرس ..
-حالتون خوبه خانم نجفی ..؟
بار دیگر همون کار …دست کشیدن به مقنعه اش …
-بله بله خوبم ..فقط یکم سرم شلوغ بود ..ببخشید که دیر اومدم ..اگه لطف کنید کارتون رو بگید من زودتر رفع زحمت کنم ..
از اون همه اضطرابش که ته صداش رو میلرزوند..دلواپس شدم …
کف دستهاش به وضوح میلرزید ورنگش بی نهایت به سفیدی میزد ..
-راجع به همسر سابقتونه …
آنی سر کشیده کرد …
-سپهر ..؟باز چی شده ..؟
-چیزی نشده ..فقط اینکه ازادش کردن ..
پوزخندی روی لبهاش جای گرفت وبار دیگر سربه زیر انداخت …
-میدونستم اون کسی نیست که تو زندون بمونه ..
-به هرحال ماباید کاری رو که درست میدونستم انجام بدیم ..
کف دستهای لرزونش به سرعت چین های روی مقنعه اش رو صاف کرد ..قلبم حرکت کرد برای این نگرانی هاش ..
-دلواپس نباشید خانم نجفی ..با شرایطی که داره نمیتونه کف دست از پا خطا کنه ..
-من دلواپس اومدنش یا کارهاش نیستم ..دلواپس شما وحاج بابام ..
اقای رسولی ازتون خواهش میکنم مشکلات من رو فراموش کنید وخودتون رو درگیر حیات من نکنید ..
بازهم همون حس لعنتی دراغوش کشیدن ارکیده… خوره شد به کف دست واغوشم …
دنبال نگاهش بودم …دنبال یه راهی که بهش ارامش بدم ..اما ارکیده همکاری نمیکرد …قلب نمیداد به قلب بی تابم …
-این چه حرفیه ؟مشکلات شما مشکلات من وخونواده امه ..
-اقای رساما ازتون خواهش کردم ..من واقعا دیگه نمیخوام مدیونتون بشم …
کم کم داشتم قاطی میکردم …چت شده ارکیده؟ ..چرا اینقدر عوض شدی ..؟چرا کارها وحرکت کردارت رو درک نمیکنم ..؟
لبهام با لجاجت بهم خورد
-یعنی میگید وقتی که اون نامرد میخواد بهتون حمله کنه ..همین جوری وایسم وکاری نکنم ..؟
لبهاش میلرزید …ارکیده ام بغض کرده بود …چته ارکیده؟ ..این همه بی قراری برای چیه ..؟
-نمیخوام مثل دیشامگاه دوباره براتون مشکل درست کنم ..نمیتونم مجدداً شما رو با اون شرایط تو کلانتری ببینم
قلبم از محبتش لرزید ..ارکیده بی نهایت مهربون بود ..
-خانم نجفی تا وقتی که زیر سقف این کارخونه کار میکنید مسئامات شما به عهده ی منه …ومن اجازه نمیدم هیچ کسی بهتون صدمه بزنه …حتی شوهر سابقتون …
کف دستهای لرزونش تو هم گره خورد …سخت ومحکم …ومن قلبم خون شد برای لمس نکردن اون کف دستها …
سربلند کرد …دلم توقف کرد …نگاههاش خیس از اشک بود ..
-میترسم که نکنه بلایی سرتون بیاره …سپهر نامردترین ادمیه که تا حالا مشاهده کردم ….
من با این مرد زیستن کردم اقای رساما …میترسم از اینکه بخواد تقاص بگیره …
خم شدم از روی میز جعبه ی دستمال کاغذی رو برداشتم وبه سمتش گرفتم ..
-توکل کنید به خدا واز هیچ چیزی نترسید ..هرچی مقدر باشه همون میشه …نگران چیزی نباشید خانم نجفی …
اما دلواپس بود ..این رو از کف دستهای لرزونش که کف دستمال کاغذی رو بیرون کشید متوجه شدم …
هیچ کاری از دستم برنمیومد ..خدایا تا کی باید برای گراهی شدن کف دستهاش صبوری کنم؟ ..پس کی قراره قلب به قلبم بده ..؟
-ببخشید اقای رسولی مجدداً با حرفهام اذیتتون کردم ..با اجازه ..
بی حرف تا دم در همجادهیش کردم وبا دیده ودلی مضطرب …قدم های لرزان وقامت خمیده اش رو بدرقه کردم ..
یه وقتهایی فکر میکنم تو قلب ارکیده یه سوفی ساده قرار گرفته … یه کسی که میسوزه وبقیه رو با محبت روشن میکنه ..
“ارکیده ”
از اون روز جنگ نا برابر من با دلم شروع شد ..وچه جنگی بود این جنگ …
اینکه کنارکسی کار کنی که قلبت با متوجه شدنش بدجوری به تپش میوفته ودیدههات بی اراده .بدون اینکه حتی بخوای درپی اش باشه سخت بود ..
مدام با خودم درگیربودم ..مدام چشم میدزمتوجه شدم وبازهم کم میاوردم …
خودم میدنستم دردم چیه ..بار دیگر واله شده بودم …شیدای مردانگی های گاه وبی گاه امیرحافظ…
وابسته به محبتی که امیرحافظ بسیار دلنشین بهم نشونش میداد …
لحظه ای به خودم اومدم دیدم دیگه قلبی ندارم …دیدهی ندارم ..وهرچی دارم وندارم تو دستهای امیرحافظ رساما پرپر میزنه …
بدجوری کلافه بودم ..بدجوری سردرگم ..این عشق رو نمیتمایل داشتم ..
من دوسال تموم با این مرد جنگیده بودم ..حالا چه جوری این قلب وامونده عاشقش شده بود؟ …
اصلا چرا ؟..مگه امیرحافظ همون کسی نبود که مجبورم کرد جلوی کلی ادم جلوش زانو بزنم …؟
مگه همون مرد طعنه زن گذشته نبود؟ ..پس چی شد ..؟چجوری شد که با این جارسیدم که برای یه نگاهش ..برای یه تبسمش …جون میدادم ..
تو کارخونه مدام فرار میکردم ..از امیرحافظ ..از خودم ..از دل پرتپشم…
اما توی خونه میرفتم به رویا …هوایی شده بود این قلبم ..مثال دخترکان چهارده ساله ی بی صبر …
داشتم نابود میشدم از جادوی این محبتی که بعضی وقتها فکر میکردم بدجوری دوطرفه است …
که میمشاهده کردم یه چیزهایی تو دیدههای امیرحافظ هم هست …
عقب میکشیدم وسعی میکردم ذهن خیال پردازم رو مهار کنم ..نباید محبتی باشه ..نباید محبتی بجوشه ..من رو به عشق امیرحافظ چه کار ..؟
اما دل که این حرفها حالیش نبود ..میتازوند ومن رو هم هممسیر خودش میبرد به ناکجا اباد …به قصه ی محبت من وامیرحافظ …
ومن تو این جور وقتها ..مثل یه بچه ی بی پناه میموندم از وسعت این علاقه ..
از این قلبی که بی هیچ منطقی… بدون هیچ قلبیل موجهی عاشق شده ..
عاشق جلادی که یه روزگاری…. نه بسیار دور ونه بهشدت نزدیک …تیشه به ریشه های طردم زده بود ..
***
ساعت نزدیک هفت ونیم صبح بود که درورودی ساختمون روبازکردم …
روزگارهای پایانی بهمن ماه بود وهنوز هیچی نشده بوی عید وبهار توی هوا مدهوشت میکرد ..
نمیدونم به خاطر قلب هوایی ام بود یا واقعا جهان قشنگ شده بود ..
هرچی که بود وقتی دم درخونه رسیدم ..سینه ام رو با یه دم وبازدم غلیظ پرازهوای تازه ی دم صبح کردم …
درحیاط رو پشت سرم بستم وگوشه ی چادرم رو تو دست گحرکت کردم که یه نفر صدام کرد …
-ارکیده ..؟؟
به دنبال کسی که اسمم رو آوا کرده سرچرخوندم وچشم ریز کردم ..
دختر چند قدم که بهم نزدیک شد ..قفسه ی سینه ی من هم تنگ شد …
خوب میشناختم این کابوس هوار شده رو حیات زناشویی ام رو …دینا بود؟ …دوست قدیمی من ..؟
دختری که سپهر دوسال تمام برای ازدواج باهاش زجرم داد ..؟
زیر لب زمزمه کردم ..
-دینا …؟؟
هنوز هم باورم نمیشد ..انگار به دیدههام اطمینان نداشتم …پلک زدم ..
قلبم که سوخت ..درک کردم خودشه ..دینای سپهر …دینایی که به خاطر مال واموال پدرش بدجوری کیس مناسبی برای سپهر صولتی بود …
تو یه لحظه نفس گرفتم واخم هام تو هم شد …حالا کابوسم درست تو چند قدمیم ایستاده بود …
-تو اینجا چی کار میکنی ..؟
-باید باهات حرف بزنم ..
نگاهی به سرووضع کاملا اراسته وموهای بلوند رنگ شده اش انداختم ..
-حرفی باهات ندارم ..
-اما من دارم ..باید به حرفهام گوش بدی ارکیده ..
-برو دینا رفاقت من وتو بهشدت وقته که به اخر رسیده …
چرخیدم وپشت بهش به جاده افتادم ..صوتی تق تق کفش هاش رو شنیدم که دنبالم به جاده افتاد …
-صبرکن ارکیده ..یه سری حرفها هست که باید بشنوی ..اومدم ازت عذرخواهی کنم ..
-نه دوست دارم باهات حرف بزنم ..نه عذرخواهیت رو بشنوم ..همه چی تموم شده دینا …
-برای من نه ..برای منی که بالاخره نیش م رو به سپهر زدم… نه …
تو یه لحظه برگشتم به سمتش …ذهنم یاری نمیکرد …به سپهر نیش زده ..؟این حرف یعنی چی ..؟
یعنی بهش ضربه زده ..؟مگه دوستش نداشت …؟مگه نمیتمایل داشت باهاش ازدواج کنه …؟مگه چشمش دنبال شوهرم نبود ..؟
-تو چی کار کردی دینا ..؟
-باهام بیا ارکیده ..بهشدت حرفها هست که تو حتی روحت هم خبر نداره ..
-چرا باید باهات بیام …؟
-به حرمت همون دوستی گذشته ..
-تو حرمتی باقی نذاشتی ..
-اره نذاشتم… اما میخوام جبران کنم ..خواهش میکنم ارکیده ..از بچه ها شنیدم که عوض شدی …که دیگه ی ارکیده ی گذشته نیستی ..
متوجه شدم بخشنده شدی …بهم نشون بده که این حرفها دروغ نیست …
-قلبیلی نمیبنم خودم رو به تو ثابت کنم …
-ارکیده تروخدا …
-قسم نخور …
-قسم میخورم تا حرفهام رو گوش بدی … باید به حرفهام گوش بدی …
سست شدم …قسم خورده بود به همون خدایی که هیچ وقت تنهام نذاشت ..
نه تو قلب تاریکی های نیمه شامگاه ..ونه تو تمام این سالها ..نمیتونستم قبول نکنم ..
نمیتونستم دست رد به سینه ی کسی که من رو به خدای مهربونم قسم داده بود بزنم ..
نگاه هردومون به فنجون های قهوه ی روی میز بود ..من تو فکر دینا وحرفهایی که میبیان کرد روحم ازشون خبر نداره… ودینا …؟
آواش درست مثل یه زمزمه کشیده شد …
-نزدیک چهار سال پیش بود که تو یکی از دورهمی های بابا …سپهر رو دیدم ..ازهمون لحظه ی اول عاشقش شدم …
نفسم رو بی صوت بیرون فرستادم ..
چه وجه اشتراکی داشتیم ما دو دوست …هردو تو یه لحظه دلباخته ی سپهر شدیم ..
-خودم رو بهش نزدیک کردم تا جایی که رفاقتمون فراتر از راهی شد واومد های خونواده ها شد وگاهی وقتها بیرون ازخونه هم همدیگه رو میمشاهده کردیم ..
نفسش رو مثل اه بیرون فرستاد ..
اون موقع ها بچه ها میبیان کردن که سپهر با تو هم میگرده …اما من باور نمیکردم ..حتی اگه یادت باشه دوستیم روباهات بهم زدم ..فکر میکردم زیر پای سپهر نشستی …
عاشقش شدم ارکیده ..دوستش داشتم ..اونقدر که حتی یه لحظه رو هم بدون اندیشیدن بهش نمیگذروندم …
هربار که از سپهر میجویا شدم ..جواب سربالا میداد وباعث میشد برای خودم رویا بافی کنم وسپهر رو شوهر خودم بدونم ..
مخصوصا که پدر سپهر فوق العاده با این وصلت موافق بود …
تا اینکه …تو حامله شدی ..واون افتضاح بار اومد ..نمیتونستم باور کنم تمام اون عشق وعلاقه ای که سپهر خرجم میکرد دروغ بوده …
ازش متنفر شدم …میتمایل داشتم سر به تنش نباشه ..حس یه ادم فریب خورده رو داشتم که ازش سواستفاده کردن …
تا چند وقت افسرده شدم ..فکر نمیکردم سپهر همچین ادمی باشه …شماها باهم ازدواج کردید ومن قید سپهر رو کلا زدم ..
شش ماه گذشت …اما با وجود تمام بدی هاش بازهم بیقرارش بودم ..جز صبر وفراموش کردنش چاره ای نداشتم …تا اینکه بار دیگر برحسب اتفاق دیدمش ..
دوباره فیلم یاد هنکف دستون کرد ..وقتی جلو اومد ومیل داشت همه چیز رو برام توضیح بده نه نیاوردم …
با وجود تمام سعی ای که کرده بودم بازهم دوستش داشتم …
بهم بیان کردم ..همه ی حرفها دروغ بوده واصلا باهات نبوده ..اظهار کرد به دروغ بچه رو به ریشش بستی …بیان کرد میخواد ازت جدا بشه .
بازهم باورم شد ..بازهم بهش اطمینان کردم ..بازهم قبول کردم که مرد رویاهام بشه …
تا اینکه یه روزگار اومد واظهار کرد که ازش طلاق گراهی شدی وجدا شدین
خونواده ات در به در دنبالت میگشتن اما سپهر همیشگی میبیان کرد خبری ازت نداره …
بالاخره بعد از یک سال رفاقت ..نامزد کردیم …برای عقد کف دست کف دست میکرد ..اما زیاد برام مهم نبود ..همینکه میدونستم برای منه کافی بود …سپهر رو داشتم که بی نهایت مهربون وعاشق بود …)
کف دستهام رو تو هم گره زدم …روزگارهایی که من با سختی ومشقت وشکم خالی سر میکردم …
سپهر برای دینا ادعای عاشقی میکرد وخونواده ی بیچاره ی من رو مثل موش ازمایشگاهی میچرخوند …
-بالاخره یه روز با یه کف دسته گل ویه جعبه شیرینی اومد تا قرار بله برون رو بذاره ….
اما یه هفته قبل از مراسم بله برون بود که درک کردم تو تمام این دو سال تو همسرش بودی وسپهر بهم نارو زده ..
حتی یه روزگار اومدم بیمارستان دیدنت …
صورت کبود ودست گچ گحرکت کرده وهیکل نحیفت اونقدر حالم رو خراب کرد که ازخودم متنفر شدم ..بدجوری عذاب وجدان گحرکت کردم ..
تو این دوسال بدون اینکه بدونم… عملا به تو خیانت کرده بودم …به بهترین دوستم ..
کف دستهای قفل شدم رو تو کف دستش گراهی شد …
-خداشاهده که نمیدونستم ارکیده ..وقتی تو رو با اون سرووضع متوجه شدم داغون شدم …حالم بد شد …از اینور واونور شنیدم که سپهر این بلا رو سرت اورده ..
که تو این چند سال بدترین ظلم ها رو درحقت کرده …که ازش جدا شدی وسپهر مجبور شده به خاطر کتک هایی که زده بیست میلیون دیه بده ..
نمیدونی چه حالی شدم ارکیده ..قبول دارم بد بودم ..کور بودم ونفهم ..
که دیدههامو رو بدی های سپهر بستم اما تا این حد بد نبودم …تو ذاتم نبود به دوستم خیانت کنم ..
که رو ویرونه های زیستن تو خونه بسازم …
از سپهر بدم اومد ..ازش متنفر شدم ..میمیل داشتم سر به تنش نباشه ..میتمایل داشتم به خاطر تمام دروغ ها وفریب ها وبازی هاش به اتیشش بکشونم ..میخواستم بزنم زیر همه چیز …اما نمیشد …)
دستم رو رها کرد وعقب نشست …نگاه دلگیری بهم انداخت ..
-تو مدت نامزدیمون رابطه ی ما بیشتر از معمول بود …
حالا نگاههاش پراز اشک شده بود …
-دیگه دختر نبودم که بتونم به این راحتی پشت پا به همه چیز بزنم ..
سپهر نامرد نه تنها با زندگی تو …بلکه باحیات من هم بازی کرد …
من رو الوده ی خودش کرد تا نتونم ازش جدا بشم …
یه روز جای گرفتم وکلاهم رو قاضی کردم …متوجه شدم یه جاده بیشتر ندارم …
به اسم سپهر تو شناسنامه ام نیاز داشتم تا حداقل زندگی اینده ام رو از کف دست ندم .
واز طرف دیگه بتونم انتقام بازی هایی که با من کرده رو سرش دربیارم …
سربله بروون مهریه ام رو سنگین انتخاب کردم …باید تا میتونستم نقره داغش میکردم ..تا انتقام خودم وتو رو باهم میگحرکت کردم ..
عقد کردیم اما عروسی رو گذاشتم برای چند ماه بعد …حالا هم دو هفته است که مهریه ام رو گذاشتم اجرا …
تبسم تلخی روی لبش نشست …
-بدبختش کردم ارکیده ..نقشه ی پدر تو ومهریه ی سرسام اور من از پا انداختش ..
مجدداً کف دستهام رو فشرد وبا امیدواری بیان کرد ..
-میبینی ارکیده انتقاممون رو ازش گحرکت کردم …
بی حرف ازروصنقلبی بلند شدم …
-ارکیده ..؟؟
از کنارش گذشتم ..وبغض قرار گرفته تو گلوم رو قورت دادم …
(پس تو هم به سزای کارت رسیدی سپهر …دیدی خدا جای حق نشسته؟ …دیدی نتونستی اززیر بار اون همه درد ورنجی که به وجودم تحمیل کردی فرار کنی …؟)
از کافی شاپ بیرون اومدم ونگاهم رو به اسمون ابری دوختم ..خدایا بازهم یه بار دیگه خودت رو بهم ثابت کردی ..
تقاص مظلوم رو از ظالم گراهی شدی …برای سپهری که پول مایه حیاتش بود حالا حیات با جهنم هیچ فرقی نداره ..
به ارومی به راه افتادم …هوا سرد بود وخیابون ها خلوت ..
بی اراده قدم میزدم وتمام اون سالها رو از خاطر میگذروندم ..
سپهر تاوان کارهاش رو داد ..اما چرا هنوز غمگینم ؟..هنوز داغونم …؟چرا این زخم قلبمه دلمه شده مرهم نمیشه …؟
اشکم چکید ..لبه ی چادرم روپائین تر کشیدم ونگاه به سنگ فرش خیابون دوختم …
بدی کردی ودیدی …
سردم بود ..از درون میلرزیدم …بدبختی سپهر نمیتونست قلبم رو حتی برای یه لحظه اروم کنه …
حیات وعمر وجوونی من رفته بود ..بدبختیش به چه دردم میخورد ..؟
دلم بدجوری گراهی شده بود …برای اولین تاکسی کف دست قد بلند کردم وسوار شدم واجازه دادم تمام این اشکهای حبس شده ازاد بشه تا بتونم یکم نفس بکشم ..
نگاههام از گریه میسوخت ..با همون نگاه خونی از کنار مربی ها رد شدم ویه راست به سراغ مارال رفتم …
قلبم خون بود ..نمیدونستم جهان رو مقصر بودنم یا سپهر رو ..
همینکه به اطاق یازده رسیدم ..کفش هام رو تا به تا کندم ویه راست به سراغ مارال رفتم ..
انگار که التیام ومرهم من تولمس ودراغوش گحرکت کردن این بچه بود …
مارال باهمون موهای پروقتندش تو جاش خوابیده بود …
کف دست انداختم وکشیدهش کردم که چشم بازکرد ..چسبوندمش به خودم …
لب گزیدم ..بغض داشت خفه ام میکرد …
چشمهام بدتر سوخت ..ودراخر مجدداً اشکام چکید …
-میبینی مارال …میبینی مردم رو… چقدر غریبه شدن ..دوستها بهم نارو میزنن ..
یار همدیگه رو به خاطر دل خودشون میدزدن …محبت ها رو میخرن ..
از تو اغوشم کشیدمش بیرون وتو نگاههای مشکیش چشم دوختم ..
لبهاش میلرزید ..انگاری اون هم دردم رو میفهمید وبغض داشت ..
-قلبم پره مارال .. دلم از کف دست مردم خونه ..مردم بد شدن …سیاه شدن …شیطان شدن مارال …شیطان شدن …
به تو رحم نمیکنن ..به من هم رحم نمیکنن ..به هیچ کس رحم نمیکنن ..عجب جهانیی شده این جهنم ..
-ارکیده …تویی ؟چی شده عزیزم …؟چرا گریه میکنی …؟
مارال رو که حالا به گریه افتاده بود از تو کف دستهام بیرون کشید سمیه بود ..مسئول بچه های اطاق یازده ..
-حالم بده سمیه ..
مارال رو اروم کرد وتوی تختش برگردوند ..نگاهم پی مارال بود واشکهام همین جوری میچکید…
سمیه به ارومی بغلم کرد وشونه هام رو نوازش کرد ..
حس همین بچه های شیرخواربی پناه رو داشتم که تو دستهای سمیه اروم میشدن ..
-کم اوردم سمیه …کم اوردم ..
-چرا خانمی ؟تو که اسوه ی صبر وحوصله بودی …
از تو اغوشش اومدم بیرون وبا پشت دست صورتم رو پاک کردم …
-ادمم دیگه ..کم میارم …
یه تبسم اروم رو لبش قرار گرفت …دردم رو خوب میمتوجه شد …
-حق داری عزیزم ..هممون کم میاریم ..منم یه وقتهای مثل توام ..نمیخوای بگی چی شده ..؟
نگاهی به مارال انداختم که هنوز بغض داشت …
-قصه ی من پراز درد وغمه ….حرف که بزنم قلب تو هم سنگین میشه ..ولش کن ..
با یه لبخند تلخ دستهام رو به سمت مارال دراز کردم ودوباره تو اغوشم گرفتمش ..
اینبار ارومتر بودم ..حداقل اینکه دیگه اون بغض سرکش تا گلوگاهم بالا نمیمود
– اینجایی ..؟
سرکشیده کردم …امیرحافظ بود..؟اینجا چی کار میکرد؟؟ ..
با دیدنم نگاههاش رو با اسودگی بست …وتکیه زد به چهار چوب در …
-چی شده ..؟ شما اینجا چی کار میکنید ..؟
تو یه لحظه نگاه بازکرد از نگاهش چنان هراسیدم که تو خودم جمع شدم ..
رگه های خونی مثل علف های هرز تو دیدهش وسعت گرفت وبالا رفت..تا حالا امیرحافظ رو این جوری ندیده بودم ..
-من اینجا چی کار میکنم …؟تو بگو این وقت روزگار اون هم ساعت یازده صبح که جنابعالی باید سرکارتون باشید اینجا چی کار میکنید …؟میدونی همه رو مضطرب کردی …؟
نگاهم هراسون رو بچه ها چرخید
-ارومتر اقای رسولی بچه ها رو بیدار میکنید ..
از جا قد بلند شدم ومارال رو به سمیه که هاج وواج به امیرحافظ نگاه میکرد دادم ..
-مرسی سمیه جان ..ببخشید که سرت رو درد اوردم ..ممنون .
-خواهش میکنم باز هم بیا پیشمون ..مارال پیشت اروم میشه ..
زود از اطاق اومدم بیرون وبی حرف پشت امیرحافظ خشمگین وعاصی راه افتادم ..
خیلی خوب میتونستم تمام حرص وغیضش رو احساس کنم ..
با قدم های شتابزده از ساختمون بیرون اومد ودزدگیر ماشینش روزگارد …
-سوارشید …
-نه من خودم میرم ..
-سوار شید خانم نجفی تا خشمگین تر نشدم …
به قدری با غیض این حرف رو زد که بی اختیار درجلوی ماشین رو بازکردم ونشستم …
به فاصله ی چند دقیقه بعد امیرحافظ هم جای گرفت وتو یه حرکت به سمتم چرخید …
-خب ..گوش میدم ..
-چی رو ..؟
-از صبح ساعت هشت صبح تا همین الان کجا بومتوجه شد …؟چرا گوشیت رو جواب نمیدادی ..؟
صوتی فریادش تو ماشین پیچید ..حتی خودش هم نمیدونست یه وقتهایی اول شخص میشم ویه وقتهایی دوم شخص …
لب گزیدم ..دوباره بغض هام به جای اولشون برگشته بود …
(سرمن داد نزن امیرحافظ…من نارو خورده بودم…این جوری سرم داد نزن ..قلبم زخم دیده است …زود میترسه …)
به جای فریاد زدن درجواب فریاد هاش …به جای بانگ زدن اون همه درد ..سرم رو مظلومانه انداختم پائین ..
میدونستم که دلواپسم شده …
همون جوری که یه وقتهایی من دلواپسش میشدم …
ولی الان نه امیرحافظ …الان نه ..حالم خراب تراز اونیه که فریادهات رو تاب بیارم …
-خانم نجفی ..
گوشه ی چادرم رو بالا اوردم وشونه هام دوباره لرزید …متوجه شدی بی معحرکت کرد ؟..مشاهده کردی بازهم اشکم رودراوردی …
-چرا باز گریه میکنید؟ …به جای گریه حرف بزنید …
کف دستم به سمت کف دستگیره ی ماشین رفت که امیرحافظ زودقفل مرکزی رو زد …
-محاله بذارم بدون دونستن جریان از این ماشین پیاده شی …
-بزارید برم ..به شما مربوط نیست ..
-واقعا مربوط نیست ..؟از صبح تا الان هزار جا زنگ زدم …صد دفعه به گوشیت زنگ زدم …به امید زنگ زدم ..حتی به خونه …
صوتی موبایلش وسط فریاد هاش تو ماشین پیچید …
نگاهی به صفحه انداخت
-بفرما ..امیده …
-الو امیدجان …
-اره پیداش کردم ..نگران نباش …نه …شیرخوارگاه بود …حالش …؟
نگاهی بهم انداخت که صورتم رو تو چادرم مخفی کردم ..
-خوبه …باشه میارمش خونه …خداحافظ …
بلافاصله شماره ی دیگه ای گرفت ..
-الو سلام حاج بابا …پیداش کردم …اره شیرخوارگاه بود …به عزیز بگو نگران نباشه …باشه… باشه
وگوشی رو قطع کرد …صدای عصبیش بند بند وجودم رو لرزوند
-دوست داری یه ملت دنبالت بیفتن ..؟دوست داری همه دلواپست باشن …؟تا کی میخوای مثل بچه ها گریه کنی …وبه گذشته ات بچسبی …؟
طاقت حرفهاش رونداشتم ..بازهم بی رحم شده بود ..بازهم امیرحافظ گذشته شده بود …دردم رو ندونسته بازجویی میکرد …
دستم دوباره دستگیره رو مشت کرد …
-بزارید برم …
-کجا بری هان …؟ دوباره بری ومن وخونواده ات وهمه رو نگران کنی …
-بزارید برم …
-تا نگی دست به این ریموت نمیزنم …باید بدونم چی اینقدر ارزشش رو داشته که همه رو تا سرحد مرگ بترسونی …میدونی امید کجا بود …پزشکی قانونی …دنبال جنازه ی …
یه نفس عمیق گرفت وارومتر گفت …
-به جای گریه حرف بزن …
-صبح که از خونه اومدم بیرون ..دینا رو متوجه شدم …
-دینا ..؟دینا کیه …؟
-دوست قدیمی من ..همسرجمتوجه شد سپهر صولتی …اومده بود ازم بخواد تا ببخشمش …
میاضافه کرد نمیدونسته که از سپهر جدا نشدم ..یک سال بعد از ازدواجمون باهاش نامزد کرده ..
تو اون روزگارهایی که خونواده ی بدبخت من دنبالم میگشتن سپهر خوش خوشان مراسم نامزدی گراهی شده وبه همه اظهار کرده ازش طلاق گراهی شدم …
حالا …حالا اومده بود که بگه سپهر رو بدبخت کرده …بیان کرد هرچی داشته ونداشته ازش گحرکت کرده …
اما اخه بدبختی سپهر به چه درد من میخوره …؟
زار زدم وچادرم رو با کف کف دست به دهنم فشار دادم تا نکنه آوای هوارهای پراز دردم گوش عالم رو کر کنه …
نمیدونم چقدر گذشت …نیم ساعت ..یه ساعت …یا یه عمر ..فقط وقتی به خودم اومدم که دیگه گریه هام تبدیل به هق هق های ارومی شده بود ومن غرق در خاطرات دوران سختیم ..به پلیدی ادمها فکر میکردم …
-تا کی میخواید غصه بخورید..؟
بار دیگر دوم شخص جمع شده بودم ..
-به نظرتون این همه سوگواری بس نیست؟ ..هردوی ما میدونیم که سپهر ادم نامردیه …وهیچ شکی هم توش نیست …
شما که سه سال باهاش زندگی کرمشاهده کرد ومیدونید چه جور ادمیه …پس چرا هرسری از گوش دادن نامردهاش این همه ضربه میخورید .؟سعی کنید فراموش کنید ..
-شما تونستید فراموش کنید ..؟
کلافه کف دستی تو موهاش کشید ..
-نه …دیدید که عقده هام رو سر شما خالی کردم ..اما چاره ی دیگه ای نیست ..
نمیتونید تمام سالهای باقی مونده ی عمرتون رو به خاطر عزاداری اون سه سال تلف کنید …
به خودتون بیاید ..جهان برای شما صبر نمیکنه …
-پس میگید چی کار کنم …؟
-زندگی وفراموش کردن گذشته …این جوری شاید بتونید اینده اتون رو بسازید ..
-یه وقتهایی خسته میشم از زندگی …مردم بسیار بدن …
-همه اشون نه ..درسته ..؟
تو نگاههاش چشم دوختم واضافه کردم ..
-درسته ..بعضی ها مثل خونواده ی شما پراز محبتن ..
-خداروفراموش کرمتوجه شد خانم نجفی …؟
یه آه ناخواسته کشیدم ..
-نه فراموش نکردم ..اما بدی ها ی سپهر سستم کرده ..دیگه مقاوم نیستم …
-کسی که من تو این چند سال شناختم همواره مقاوم بوده ..وهست ..
وقتش رسیده که دوباره سر پا شید ..سپهر رو فراموش کنید خانم نجفی ..این مرد یه دغلکار بیچاره است که به جز پول به هیچ چیز دیگه ای اهمیت نمیده …
-سخته …
-میدونم …اما مگه کار دیگه ای میشه کرد؟ …مطمئنا نه ..تا بوده همین بوده ..
بعد از اون بدون هیچ حرفی ماشین رو جاده انداخت وچند تا کوچه بالاتر نگه داشت ..وبا دوتا نسکافه ی داغ تو دستهاش برگشت ..
لیوان نسکافه رو تو دستم گحرکت کردم که زمزمه وار اضافه کرد ..
-ارومتر شمتوجه شد …؟
-بیشتر از اینها باید مراقب خودتون باشید ..
لب بستم ..دوباره همون حس نوازش دلم شروع شده بود ..
-میشه امروزگار رو بهم مرخصی بمشاهده کرد …؟
-البته ..فقط به شرطی که مجدداً گم نشید ومن رواز کار وزندگی نندازید ..
جرعه ای از نسکافه ام خوردم …
-پس اگه لطف کنید من رو سرخیابون پیاده کنید تا مزاحم شما هم نشم …
ابروهاش تو هم گره خورد …
-خانم نجفی کف دست از این کارها بردارید ..من تا شما رو صحیح وسالم تحویل خونواده اتون ندم ولتون نمیکنم .
لطفا نسکافه اتون رو بخورید تا یخ نکرده ..میخوام راه بیفتم …
بالاجبار نیمی از نسکافه رو خوردم وبقیه اش رو دور انداختم ..
امیرحافظ هم بدون حرف مسیر افتاد وتا رسیدن به خونه خاموشی کرد …
دم درخونه نگه داشت که دستم روی کف دستگیره چرخید ..ولی صوتی زمزمه مانندش باعث شد کف دست نگه دارم …
-روزگارهایی که قلبم میگیره از مردم ..یه سره میرم شاه عبدالعظیم ..خیلی ارومم میکنه …
وقتی بدبختی های مردم رو میبینم ..تازه میفهمم درد من درمقابل زخم های مردم هیچیه …
شما سالمید… سلامتید ..مهمتر از همه خونواده اتون رو دارید ..پس یکم صبوری کنید ..
شاید یه حکمتی باشه …ببخشید اگه امروزگار عصبی شدم …
چه وجه تشابهی بود بین من وامیرحافظ ..شاه عبدالعظیم …با گنبد نورانیش …
سر به زیر انداختم ..
-شما حلال کنید ..امروزگار ازکار وزندگی افتامتوجه شد ..از حاج رسولی وساجده خانم هم عذرخواهی کنید ..
به خدا که قصدم اذیت وازار شماها نبود …
-همه شما رو میشناسن خانم نجفی برید به سلامت درپناه خدا …
-خدا حافظ شما …
ازماشین که پیاده شدم …با خودم عهد کردم دیگه واندم …بس بود هرچی گریه زاری کردم وخون به قلب اطرافیانم کردم ..
دیگه نمیمیل داشتم برای گذشته ی سیاهم روزهای اینده ام رو بسوزونم ..
حق کاملا با امیرحافظ بود ..با مویه کردن چیزی حل نمیشد وقت اون بود که سپهر وزندگی گذشته رو به بوته ی فراموشی بسپرم ..
“ارکیده”
یه تقه به دراطاقم خورد وامید اومد تو …
-ارکیده بی کاری …؟
-چطور مگه کاری داری ..؟
-طاها اومده ..
نفس کشیدم ..من که جواب داده بودم پس این کارها برای چی بود …؟
-خب چی کار کنم ؟
-میخواد برای اخرین بار باهات حرف بزنه …
-داداش!!! …من که اظهار کردم هیچ علاقه ای بهش ندارم …؟
-میدونم ارکیده جان ..ولی طاها بسیار به گردن من حق داره …بزار اخرین تلاشش رو هم بکنه …من وتو بهشدت بهش مدیونیم …
-یعنی به خاطر کارها ومحبت هاش باید قبولش کنم ..؟
-ارکیده بی رحم نشو …خودت خوب منظورم رو درک کردی …فقط میخوام یه فرصت دیگه بهش بدی …
-باشه باهاش حرف میزنم …
-ممنون
به ارومی چادرم رو سرکردم ودراطاق رو بازکردم که طاها رو پشت دردیدم ..سربه زیر سلام کردم وتعارف کردم وارد اطاق بشه …
-خوش اومدید اقای حسامی بفرمائید …
نگاه قلبخوری بهم انداخت وروی تخت نشست …از وجودش معذب بودم …دوست داشتم زودتر حرفش روبزنه واین ملاقات نطلبیده رو تموم کنه ..
به خاطر تجربه ی قبلی روی تک صندلی اطاقم نشستم ..وکف دستهام رو زیر چادرم تو هم گره زدم ..
-اومدم برای اخرین بار رو پیشنهادم اصرارکنم …
از گوشه ی نگاه نگاهی بهش انداختم ..
-اما من هنوز هم جوابم منفیه ..
-منتظر میمونم ارکیده… تا هروقت که بگی صبر میکنم …..
سر قد بلند کردم وقاطعانه تو چشمهاش خیره شدم ….
-نه منتظرم نمونید ..
-اخه چرا …؟
-چون حسی بهتون ندارم …
-چرا مدام این حرف رو تکرار میکنی ؟..بزار دلم خوش باشه
-سردَوُندن …کار من نیست ..صاف وصادقه ام تو این مسئله ..نمیخوام دوروز دیگه به خاطر همین صبوری هاتون ازم قلب گیر باشید …
-اما این انتخاب خودمه ..
-وقتی وصل ی در کار نیست ..بهتره جدایی باشه …
-چرا اینقدر نسبت بهم سردی ..؟
-برای شما دلی ندارم که گرم باشم …
نفسش روبا عصبانیت بیرون فرستاد …
-مهلت بده خودم روبهت ثابت کنم .. ..خواهش میکنم ..
اخم هام تو هم حرکت کرد …
-دارید ازارم میمشاهده کرد اقای حسامی ..
-پس چه کنم …؟
-نگاه ببنمتوجه شد رو من واحساستون ..من نیمه ی گمشده ی شما نیستم …
-چهار ساله که فکر وذکرمی ..نمیتونم به این راحتی ازت کف دست بکشم .
قلبم فشرده شد ..بیچاره طاها …بیچاره ارکیده ..
-من رو بیشتر از این معذب نکنید اقای حسامی ..اگه بدونم بودنم تو کارخونه مشکل درست میکنه ..علارغم تمام علاقه ام دیگه سرکار نمیام ..
-نمیخوای بهم مهلت بدی ..؟
-دوساله که همکار منید وشما رو میشناسم ..اگه علاقه ای هم بود تا حالا شکل گراهی شده بود ..
کف دستی روی موهاش کشید
-پس مثل اینکه اونی که حرکت کردنیه منم نه تو ..
-منظورتون چیه ..؟
-دارم میرم از این شهر …مادرم دیگه نمیتونه دوری از خونواده اش رو تحمل کنه ..تا حالا هم که صبر کرده به خاطر علاقه ی من بوده ..
-متاسفم ..واقعا دوست نداشتم مشکلی براتون پیش بیاد..
نفس گرفت ..
-متاسف نباش ..بهترین روزگارهای من همون روزگارهایی بود که امید داشتم یه روزی بهم علاقه مند میشی ..
این هم قسمت من بوده ..هرچند که تلخه ومن هنوز هم امیدوارم ..
از رو تخت قد بلند شد وبا یه تلخ خند گفت ..
-میدونستی که بهشدت سنگ قلبی …؟
یه لبخند مهربون رولبهام جای گرفت
-یه روزی میرسه که با این تصمیم کنار میاید ..ممکنه دوباره عاشق بشید ..ازدواج کنید وبچه دار بشید ..اونوقته که متوجه میشید حیات با زنی که هیچ حسی بهتون نداره اشتباه محض بوده …
-ولی من برعکس تو فکر میکنم ..اینکه اگه بهم جواب مثبت میدادی یه روزگاری تو هم مثل من عاشق میشدی …
-خیال خامه اقای حسامی ..چون اگه قرابود عاشقیی اتفاق بیفته تو این چند وقت اتفاق میوفتاد ..به هرحال امیدوارم هرکجا هستید قلبتون خوش باشه ..
تو یک قدمیم از حرکت ایستاد وگفت ..
-من هم از صمیم دل برات دعا میکنم که مردی که شایسته اته نصیبت بشه ..تو لیاقت بهترین ها رو داری …
با حرکت کردن طاها ..حس کردم یه چیزی تو وجودم گم شد ..شاید یه نوع حس ترحم وقلبسوزی بود ..
قلبم میسوخت که چرا ادمها اشتباهی عاشق هم میشن …وتا لحظه ی اخر هم رو عشقشون پافشاری میکنن …
مثل ارکیده ی گذشته که اشتباها عاشق سپهر شد وبا حماقت روی هو.سش پافشاری کرد
اوایل اسفند بود وخیابون ها قلقله ..بوی عید میومد ومن هنوز تو خاطرات گذشته وحال کف دست وپا میزدم …
هنوز هم از امیرحافظ دوری میکردم ..هنوز هم از حس مبهمی که دلم رو فشرده میکرد فرار میکردم …
ولی هرقدم دور شدن من.. مساوی بود با امیرحافظی که چند قدم بهم نزدیک میشد ..
مدام به خودم میگفتم تمام کارهاش به خاطر عذاب وجدانه ..به خاطر پشیمونی از تهمت هایی که زده ..
امیرحافظ حسی بهت نداره ارکیده ..ولی نمیدونم چرا ..وقتی نگاه نرمش رو میمشاهده کردم …
وقتی محبت های ریز ودرشتش رو حس میکردم ..همه ی حرفهام اب میشد وبه قلب زمین میرفت …
مدت میگذشت وقلبم بیشتر از قبل محبوس محبت های نهان واشکار امیر حافظ میشد تا اینکه …
***
-متوجه شدی میگن امیرحافظ از زنش جدا شده ..؟
-اِ راست میگی ..؟از کجامتوجه شدی …؟
-سمانه میبیان کرد …
-پس زن طلاق داده است .؟
-اره …حالا اینو گوش کن ..میگن با نجفی راندوو داره .. …
-نه بابا چی میگی …؟
-اره خانم ..مگه نمیبینی حرکت کردارشون رو …
همون جور پشت در توالت وارفتم ..شونه ام رو تکیه دادم به دیوار تا نکنه ازضعف وبی حالی پخش زمین بشم ..
-ولی راست میگی ها …منم یه وقتهایی میمتوجه شدم دور و ور امیرحافظ موس موس میکنه … مثل اینکه امیرحافظ بهش پا نمیده ..
-اَه اَه اَه ..من اینقدر بدم میاد ازش ..مثل موش میمونه ..موزی واب زیرکاه ..با اون چادرش وکارهاش ادم فکر میکنه قدیسه است ..
اما بعد که میری تو نخش میبینی خانم بدجوری داره ماهیگیری میکنه …لامصب همچین لقمه های گنده گنده برمیداره ..
-اره مشاهده کردی ؟یه وقتهایی هم حسامی دورش میچرخه …
-دیگه بدتر …از اون هفت خطاست …همونه که شوهره طلاقش داده دیگه ..وگرنه مرد به اون خوش تیپی ..چرا باید طلاق بگیره …؟
ماشینش رو مشاهده کرده بودی …؟
-حتما ارکیده زیر ابی میرفته اون هم شاکی شده ..من موندم امیرحافظ از چی این زنیکه ی چادر چاقچوری خوشش اومده …؟
-اره توروخدا میبینی …؟این همه دختر ترگل وورگل جونشون برای امیرحافظ میره ..بعد این خانم اینقدر قر وغمیش براش اومده که هم بهش پست مدیر مسئولی رو داده ..هم قاپش رو دزدیده ..
-پس بگو جریان از چه قراره ..من متوجه شدم عصر به عصر که کارخونه خلوت میشه نجفی میمونه …
-نه بابا …یعنی باهاش ؟؟؟
-اره چرا که نه؟ …میدونی که واسه ی مردها زن خیلی بهتر از دختره ..دردسرهای دختر وبدبختی بعدش رو نداره ..حتما پاداده که اینقدر هواش رو داره ..
-ولی به امیرحافظ نمیخوره همچین ادمی باشه ..
-اونم بالاخره مرده ..مگه میشه از همچین لقمه ای بگذره ..؟
-اما من باورم نمیشه …
-بروبابا …تو ساده ای که گول یه من ریش وتسبیح تو دستش رو میخوری …مردها سرو پا یه کرباسن …
با صدای بهم خوردن در و….ورود نفر سوم …حرفها به پچ پچ تبدیل شد وتوعرض چند لحظه توالت ساکت شد …
اشکای گرم رو گونه ام رو با کف کف دست پاک کردم ..حالم رو نمیفهمیدم ..هیچ وقت فکر نمیکردم دیگران همچین طرز تفکری نسبت به من داشته باشن …
با سراستین اشکای جاری شده ام رو بار دیگر باحرص بیشتری پاک کردم ..ولی بازهم نمیتونستم جلوشون رو بگیرم ..
درتوالت رو به ارومی بازکردم وبا همون حال نذار بیرون اومدم ..
اونقدر حالم بود بود که حس میکردم نفس های اخرم رو میکشم ..چشمهام میسوخت ودلم اتیش گراهی شده بود ..
امان از حرف تلخ مردم ..که ناروا بود و عجیب دل ها رو میسوزوند ..
بی مروت ها حتی به فکر ابروم هم نبودن ..مگه من چه بدی ای درحقشون کرده بودم؟ ..
من که همیشه کمک حالشون بودم ..حالا این بود مزد کف دستم …؟مزد صبوری هام ..؟
دستم رو گراهی شدم به دیوارو وکنار روشویی وایسادم .
خدایا میشنوی تهمت ها رو ..میبینی بنده هات رو چه جوری دارن گناهم رو میشورن ..چه بلایی دارن سرم میارن ..؟
(روزگارگاران درازیست منو تنهایی
دل بهم باخته ایم
مونسم اشک غریبانه ی سرد
همدمم یک دل دیوانه ز درد
همه را می بینم،می شنوم
هیچ را می بلعم…)
شیر اب روبازکردم وصورتم رو زیر اب گراهی شدم …خنکای اب نفسم رو بند اورد ..
سرم رو قد بلند کردم وبه زن تو ائینه که همین جور پشت سرهم نگاههاش میبارید خیره شدم ..
دیگه بسم بود …دیگه گنجایش نداشتم ..من دلم ارامش میتمایل داشت ..اسایش ..ولی دیگه حتی تو این کارخونه هم یه لحظه اروم نبودم ..
باید حدس میزدم که اون نگاه های پنهونیم ..اون فرار ها …جلوی نگاه بچه های کارخونه فاجعه به بار میاره …
باید میرفتم …باید بهشدت قبل تر از اینها میرفتم .صورتم روخشک کردم وباهمون حال نذار بیرون اومدم ..
حالت طبیعی نداشتم …انگار که منگ بودم ..تلو تلو میخوردم وراهروی خلوت رو رد میکردم ..
سنگینی حرفها بیش از اندازه برام گرون بود ..من وامیرحافظ ؟؟..هم خوابگی …؟وای ..وای خدا
به سمت رختکن راهی شدم میتمایل داشتم همون لحظه چادرم روبه سر کنم واز اینجایی که به این راحتی هرتهمت وانگی به ادم میچسبوندن رها بشم ..
با کف دستهای لرزون وسائلم رو تو کیفم ریختم ..حتی لباس کارم رو هم برنداشتم ..نایی برای برداشتن نداشتم ..
ولی همینکه از رختکن بانوان بیرون اومدم …دیده تو چشم امیرحافظ شدم
تو دلم نالیدم …
(خدایا نه …الان نه …اخه چرا ؟ ..چرا نذاشتی بی سرو صوت برم …؟)
-چی شده خانم نجفی …؟
به قدری رنگ مضطربی تو نگاهش پررنگ بود که قلبم برای خودمون سوخت …
ناجوانمردانه بود این تهمت ها …شاید انس والفتی بین من وامیرحفاظ بود ولی این حرفها …این تهمت ها ..زیادی بود …سنگقلبانه بود ..
اشکم سرازیر شد …نفس هام یاری نمیکرد وسینه ام به زور پروخالی از هوا میشد ….
-چی شده میگم..؟
قدمی جلو گذاشت که با دلواپسی نگاهی به اطراف انداختم ..مبادا که نگاه یاوه گویان کارخونه این حرکت امیرحافظ رو ببینه وبازهم داستان سرایی کنن …
-من باید برم …
-چی …؟ اخه چی شده …کسی طوریش شده …؟حالتون بده ..؟
لب گزیدم وچشم گراهی شدم ازبی تابیش …
-من باید برم …
خواستم از کنارش رد بشم که راهم رو سد کرد …
-تا نگی چی شده نمیذارم از اینجا جم بخوری …؟
ازترسم یه قدم عقب گذاشتم تافاصلمون رو حفظ کنم ..
-بزارید برم اقای رساما …ممکنه یه نفر ما رو ببینه …
با خشمگینت پلک روی هم گذاشت ..واز بین دندون های چفت شده غرید ..
-من دارم میگم چی شده تو میگی ممکنه ما رو ببینن …؟
-اروم تر اقای رسولی ..
فکش منقبض شد ..
-بیا دفترم همین الان ..
-دفترم ..خانم نجفی …
بالاجبار به دنبالش مسیر افتادم …میهراسیدم اگه نرم تمام کارخونه رو با برآشفتهت هاش خبر دار کنه …
دراطاق رو با خشمگینت باز کرد وتو حرکت کرد …کاش رهام میکرد ..کاش من رو به حال خودم میگذاشت ..
من اصلا شرایط خوبی نداشتم وبرخلاف همیشه که امیرحافظ دردم رو میفهمید اینبار نمیمتوجه شد یا نمیتمایل داشت که بفهمه …
با همون بغض تو گلو که حتی اجازه ی نفس کشیدن رو ازم گرفته بود وارد اطاق شدم ..امیرحافظ تو اطاق رژه میراهی شد …
مرددبودم در رو ببندم یا نه که امیرحافظ پشت سرم در وبست
-خب میشنوم …
-من باید برم ….
-میشه بالاخره بگی چی شده یا نه ..؟
-میخوام استعفاء بدم …
-استعفاء بدی …؟
بدون اینکه به حرفش توجهی کنم گوشه ی چادرم رو چنگ زدم و ادامه دادم ..
-خودم با حاج رسولی صحبت میکنم وشرایط رو توضیح میدم …
-اخه به من هم بگو چی شده …مگه میشه همین جوری دیگه نیای سرکار ..؟
(اصرار نکن امیرحافظ ..تورو به دین وائینت قسم اصرار نکن ..من دارم خفه میشم تو این بغض …
بزار برم …اگه نذاری برم ..اگه به همین کارهات ادامه بدی کم میارم …اونوقته که دیگه نمیدونم چی میشه ..)
-چرا نمیفهمید من باید برم ..
بالاخره کارخودش رو کرد .. بالاخره مجدداً اشکام سرازیر شد …بالاخره بازهم کم اوردم …
آوای عصبانی امیرحافظ اروم وملایم شد …
-تروخدا به من هم بگو چی شده ..
-جای من دیگه اینجا نیست ..با این حرفها ..
-کدوم حرفها ..؟؟
گوشه ی چادرم تو دستم مچاله شد ….زار زدم
-تروخدا بذارید برم
اما امیرحافظ دژخیم شده بود …یه جلاد …وقعی به هیچ کدوم از التماسهام نمیذاشت
با عصبیت ابرو درهم کشید وفکش از قاطعیت منقبض شد
-تا نگید حق حرکت کردن ندارید ..یه کاری نکنید همین الان حاج بابا رو بکشونم کارخونه …حالا بگید کدوم حرفها …؟
به هق هق افتاده بودم اما امیرحافظ مثل یه جانی فقط دنبال جوابش بود …
-چو افتاده تو کارخونه …که …من ..من ..
-شما چی ؟
-…
-خانم نجفـــــــــی ؟
-من با شما …؟
ادامه ی حرفم هق هق بود نمیدونستم امیرحافظ متوجه حرفم شده یا نه …ولی من دیگه نمیتونستم ادامه بدم ..
داشتم دق میکردم از این همه درد ..تاحالا اینقدر زجر نکشیده بودم …بار تهمت ها عجیب سنگین بود ..
(خدایا من اینجا قلبم سخت معجزه مى خواهد،
و تو انگار معجزه هایت را گذاشته اى براى روزگار مبادا….!)
امیرحافظ خاموشی کرده بود …هنوز توی اطاق قدم میزد …کلافه کف دست تو موهاش میکشید ومن حتی نمیمتوجه شدم که باید چه جوری از پس این حرفها بربیام…
قدم های امیرحافظ بالاخره درست مقابلم از حرکت ایستاد …کف دست به سینه بهم خیره شد وگفت …
-خب …؟؟
با تعجب ازپشت پلک های خیس پرسیدم ..
-خب …؟
-اره خب ..به خاطر حرف یه مشت خاله زنک میخوای دیگه کار نکنی …؟
-اقای رساما میدونید چه تهمتی به من وشما زدن ؟..
میدونید با این حرفها ابروی من وبدتر از من… ابروی شما رو هم بردن ..؟
کف دستش رو به معنی صبر کن بالا اورد ..
-من کاری به بقیه ندارم …کاری به کسی که این حرفها رو ساخته هم ندارم ..
فقط میدونم حرفهایی که گوش دادی شاید تهمت باشه ..ولی یه حقیقت بزرگ پشت تمام این حرفها هست …
مات وگیج منتظر گوش دادن حقیقتی که امیرحافظ ازش دم میزد بودم ..
دو قدم به سمتم برداشت ..قدمی عقب نذاشتم ..اونقدر منتظر بودم که حواسم به فاصله ی نزدیکمون نبود ..
-اینکه من بهت علاقه دارم …
شوکه شدم ..تو یه لحظه انگاربا سرتو اب جوش فرو رفتم ..گرگرفتم وبه خودم لرزیدم ..
-چی …؟ شما چی بیان کردید ..؟
تو نگاههام خیره شد وزمزمه کرد …
-من…. دوستت دارم …
اب گلوم رو قورت دادم …این دیگه غیرقابل باور بود ..خارج از تحملم …حالم بدتر از بد بود …
تو یه لحظه برگشتم که با کشیده شدن چادرم ناتمایل داشته از حرکت ایستادم …
-نرو …من حقیقت رو بیان کردم …
نفس هام داشت بند میومد …انتظارش رو نداشتم ..اصلا انتظار این محبت رو نداشتم …
نگاهم رو انگشتهاش که به چادرم وصل شده بود چرخید …دست کشید از چادرم که بی حواس قدم عقب گذاشتم …
نگاهم هنوزبه انگشتهاش بود ..جوابی نداشتم …حالا که احساسش رو بدون هیچ حجابی رو کرده بود من جا زده بودم …
من نمیتونستم …من این علاقه رو نمیتمایل داشتم …میترسیدم واین ترس نمیذاشت حتی یه لحظه رو هم تو اطاق بمونم ..
چند قدم عقب گذاشتم وبدون اینکه حتی نگاه اخررو به امیرحافظ بندازم از اطاق بیرون اومدم …
*
“امیرحافظ”
میل داشتم برم دنبالش ..ولی قدمهام پیش نرفت من منتظر همچین واکنشی بودم …اینکه قبول نکنه ..یا فرار کنه …
بی اراده پشت شیشه ی تمام قدی اطاقم پناه گراهی شدم وباچشمهای نگران دیدمش که چه جوری شتابزده وتند از پله ها پائین اومد …
کاش میتونستم دنبالش برم ..اما میدونستم باید تو این شرایط تنهاش بذارم تا یکم با خودش خلوت کنه ..
از درورودی کارخونه بیرون حرکت کرد وسعی کرد با قدمهای بلند عرض خیابون رو رد کنه که با متوجه شدن ماشین یه لحظه یخ کردم …
ازهمونجا نعره زدم ..
-مواظب باش …
با صوتی بوق ماشین وحرکت ارکیده ..دل یخ زده ام بار دیگر به تپش افتاد ونفس های به شماره افتاده ام رها شد
کف دستهای سردمو روصورتم کشیدم واز ته قلب خداروشکر کردم …نزدیک بود تصادف کنه ..
کف دست که از نگاههام کشیدم ..ارکیده سوار تاکسی شده ورفته بود ..
بی حال وبی رمق قرار گرفتم رو صنقلبی ونفسم رو بیرون فرستادم ..
لحظه ای که ممکن بود به تصادف منجر بشه جلوی چشمهام رژه میرفت …رو زانوهام خم شدم واب گلوم روقورت دادم
استرسی که تو وجودم بود باعث شد کتم رو چنگ بزنم ومصمم مسیر بیفتم …
صبر وحوصله دیگه بس بود ..حالا وقت عمل رسیده بود …
***
-الو سلام حاج بابا ..
-سلام بابا جان چطوری ..؟چه خبر …؟
-خبر سلامتی خونه ای حاج بابا ..؟
-اره چطور مگه ..
-باهاتون کار دارم ..
-خیره ..؟
-خیر خیر …
-باشه هستم بیا …
گوشی رو قطع کردم ودستهام رو دور فرمون مشت کردم ..حالا دیگه وقتش رسیده بود …
وقت عمل …باید پیش میذاشتم ..تا ارکیده بفهمه تو حرفم ..تو کارهام ثابت قدمم …
همینکه از پله ها بالاراهی شدم ودرورودی رو بازکردم نگاهم تو نگاه حاج بابا قرار گرفت …
سلام زیر لبی گفتم ویه نگاه به اطراف انداختم ..
-عزیز کجاست ..؟
-طبق معمول پیش خواهرش …
قرار گرفتم رو مبل که حاج بابا کف دست به سینه شد …
-خب چه خبر شده …؟
-میخوام تو همین چند روزگار بریم خواستگاری ارکیده ..
-بهش گفتی…؟
-اره گفتم ..
-خب ..چی جواب داد …؟
-نموند که جواب بده ..رفت ..فکر کنم جوابش نه بود ..
-نه ؟؟؟..پس چی میگی بریم خواستگاری ..؟اون که هنوز راضی نشده …
-راضی میشه حاج بابا ..بسه هرچی صبر کردم ..الان وقت عمله ..باید بهش ثابت کنم که علاقه ام الکی نیست ..
عذاب وجدان وپشیمونی هم نیست ..نمیخوام دیگه بیرون گود وایسم …
تبسم پرافتخاری رو لبهای حاج بابا قرار گرفت …
-الحق که پسرخودمی …یاد جوونیام افتادم ..از این جَنَمت خوشم اومد پس اول باید با حاج خانم حرف بزنیم ..
یه تبسم رولبم جای گرفت …
(بهت ثابت میکنم ارکیده ..عاشقیم رو ..محبتم رو… با تمام وجودبهت نشون میدم …جوری که نتونی نه بگی …حالا صبر کن وببین ..)
همون لحظه گوشی حاج بابا زنگ خورد …نگاهی به گوشیش انداخت وبا تعجب گفت ..
-ارکیده است …
وهمون لحظه گوشی رو جواب دادو رو اسپیکر زد …
-الو سلام حاج رساما …
-سلام…خوبی بابا؟ …خسته نباشی ..
-ممنون شما خوبید ..بهتر شدید ..؟
بی اراده یه تبسم رولبهام نشست …خداروشکر که حالش اونقدر بد نبود .
-شکر خدا ..بهترم ..خونواده خوبن …؟
-مرسی …زنگ زدم که بهتون بگم دیگه نمیتونم به کار تو کارخونه ادامه بدم ..
نگاه حاج بابا رو اخم های صورتم قرار گرفت …
-چرا بابا جان ..؟تو که اینکاروعاشق شدی …؟
چند لحظه خاموشی شد ووقتی ارکیده به حرف اومد ..کلی حسرت تو صداش بود ..
-هنوز هم دوست دارم ..اما یه مشکلی پیش اومده …
حاج بابا براق شد به سمتم
اخم های حاج بابا تو هم حرکت کرد ..
-چه مشکلی ..؟؟
ارکیده علنا طفره راهی شد ..
-میشه ازتون خواهش کنم استعفام رو قبول کنید ….؟
حاج بابا دیده غره ای حرکت کرد وجواب داد …
-چی بگم؟ …خودت خوب میدونی که کارهای اون کارخونه رو دوش تو وامیرحافظه ..هردوتون ادمهای قانونمندی هستید وبه خاطر همین بهتون اطمینان دارم
اما اگه تو بری شاید کلی وقت طول بکشه که ادم مناسب اینکار مخصوصا معتمد وسلامت پیدا کنم …
وتا اون شخص بخواد کارها رو دستش بگیره…کلی ضربه به کارخونه میخوره ..
خیلی عاشق شدم تا به میل داشته ات عمل کنم ..میدونم که حق داری ..
میدونم که به خاطرمن حرفم رو زمین ننداختی وبا اون شرایطتت اومدی کارخونه ..
ولی الان کسی نیست که مثل تو بهش اطمینان داشته باشم ..یه مدت به کارت ادامه بده ..تا یه ادم مناسب پیدا کنم ..
-پس اجازه نمیمشاهده کرد نه ..؟
-نمیتونم بابا جان …تو که حال وروزگارم رو خوب میدونی من دیگه سرپا نیستم که بتونم بیام کارخونه ..
اگه تو هم نیایی امیرحافظ بدجوری دست تنها میشه واز پس مونتاژکارها برنمیاد ..
یکم صبر کن .قول میدم تو اولین فرصت یه نفر رو پیدا کنم ..
-باشه پس صبر میکنم ..
چنان آواش پرازغم بود که قلبم اتیش گراهی شد …
-نمیخوای بگی چه مشکلی پیش اومده ..؟
-چیزی نیست حاج رساما خودم از پسش برمیام …
-باشه هرجور راحتی باباجان ممنون که شرایط رو درک میکنی ..
همینکه گوشی رو قطع کرد خیره شد بهم …با نگاهی که انگار تا ته ذهنم رو کنکاش میکنه بیان کرد ..
-چی کار کردی که میخواد استعفاء بده …؟
یه لحظه به خودم اومد …طعنه های حاج بابا رو خوب میشناختم ..نکنه حاج بابا فکر میکنه من کف دست از پا خطا کردم …؟
-حاج بابا قضیه اون جوری که شما فکر میکنید نیست ..
-پس بگو چیه تا یه طرفه به قاضی نرم ..؟
نفس گرفتم ..حاج بابا تو تمام این مدت صمیمی ترین دوستم بود …همه ی نظراتم رو میدونست ..
-صبحی وسط ساعت کاری داشتم میرفتم تو انبار داری که ارکیده با دیده های گریون وچادر به سر اومد بیرون …
هرچی پرسیدم چی شده هیچی نگفت ..فقط یک کلام میاظهار کرد میخواد بره …
خشمگین شدم ..بردمش تو دفتر وبا تهدید وزور مجبورش کردم حرف بزنه ..
میگفت چو افتاده که من واون رابطه داریم ..البته تا این حد موضوع رو بازنکرد ولی از حال بدش متوجه شدم تهمت های بدی متوجه شده ..
منم زمینه رو مناسب مشاهده کردم واظهار کردم به حرف بقیه کاری ندارم اما بهش علاقه دارم که ارکیده دیگه نموند ورفت …
حاج بابا کف دستی روی محاسنش کشید ومتفکر اضافه کرد …
-به خاطر همین حرفها بود که نمیخواستم دست روی کف دست بذارم …فکر نمیکنم با این شرایطی که بیان کردی حتی اگه به خواستگاری هم بریم جواب مثبت بگیرم …
-دیگه نمیتونم صبر کنم حاج بابا جوابش هرچی باشه قدم پیش میذارم ..اونقدر میرم ومیام تا قبول کنه ..
-اگه اجازه ی خواستگاری نده چی …؟
تو فکر رفتم …اجازه نده ..؟مگه میشه ؟..ارکیده مودب تر از این حرفهاست ..
اما ممکن بود این اتفاق بیفته ..ممکنه حتی باهام صحبت نکنه ..نمیتونستم حرکت کردار ارکیده رو پیش بینی کنم …
-حاج احمد اقا ..کجایی ..؟
-عزیزت اومد ..بیا بریم یه فکرهایی دارم ..اما اول باید با مادرت حرف بزنم …
دلواپس وسردرگم کف دستی تو موهام کشیدم که حاج بابا رو شونه ام زد وگفت …
-نگران نباش مرد مومن ..خدا هوات رو داره …
تبسم اجباری ای زدم ودنبال حاج بابا به استقبال عزیز راهی شدیم ..از اینجا به بعد با حاج بابا بود …
*****
“ارکیده”
کلافه بودم وگیج …تو این مدت متوجه شده بودم که رابطه ی عاطفی ای بین من وامیرحافظ به وجود اومده که هیچ جوری نمیتونم جلوش رو بگیرم ..
اما قدم جلو گذاشتن امیرحافظ واعتراف مرد زخم زن گذشته ..بیش از حد انتظارم بود …
میهراسیدم واز طرف دیگه عاشق شده بودم مجدداً ..
احمق بودم نه؟ …قلبم احمق بود که دوباره دروازه هاش رو برای مهر امیرحافظ بازکرده بود …
مگه زخم خورده نبود؟ ..مگه درد کشیده نبود؟ ..مگه امتحان پس داده نبود؟ …پس چرا مثال ریسمان سیاه وسفید برام صدق نمیکرد ..؟
چرا مارگزیده نبودم؟ ..چرا مجدداً داشتم گول میخوردم ؟چرا حتی از فکر دوستت دارم امیرحافظ قلبم بی تاب میشد وکف دستهام لرزان ؟…
چرا بازهم اختیار کف دست ودلم باخودم نبود؟ …حماقت بود میدونستم ..ولی قلب که این حرفها حالیش نبود ..
صبح فردا رو درحالی شروع کردم که با خودم عهد کردم حتی یه لحظه رو هم با امیرحافظ تنها نباشم ..
امیدوار بودم حاج بابا به سرعت کف دست به کار بشه تا من هرچه زودتر از زیر سایه ی دوستت دارم امیرحافظ فرار کنم …
حرف نزده میدونستم که این ابراز علاقه سر دراز داره ومن نمیتمایل داشتم تو پیچ وواپیچ های بعدی گیر بیفتم ..
مخصوصا که حالا با این دل بی تاب زیاد هم مقاوم ومحکم نبودم ..
تمام طول روز رو مونتاژ کردم وقدم از سالن بیرون نذاشتم ..بچه ها چپ چپ به کف دستهام نگاه میکردم واز این همه سرعت حرص میخوردن ..
با وجود دستهای پرسرعت من مونتاژهای بقیه هیچ وقت به چشم نمیومد …
وقت ناهاری رو همجاده بقیه راهی شدم وتو خروش بچه ها از کنار نگاههای بی تاب امیرحافظ که با کلی نگرانی بهم دوخته شده بود گذشتم …
حتی عصر هم زودتر از حد معمول کار رو تعطیل کردم وهمراه بچه ها از کارخونه بیرون اومدم ..
لحظه ای که سوار تاکسی شدم ..چشمهام رو از استرس بستم ..
امروزگار رو جستی ارکیده ..به نظرت امیرحافظ با اون اعتراف کف دست رو دست میذاره …؟
امیدوارم که بذاره ..امیدوارم همون جوری که من میخوام فراموش کنم ..
اون هم فراموش کنه …ارکیده ای بوده ..الفتی بوده …علاقه ای اومده …عاشقیی اومده
ولی همون عصر وقتی که زنگ درخورد وساجده خانم با عطر گلاب ومریم چادر به سر …دراغوشم کشید
بوسید وبوئید وعروس گلم خطابم کرد ..فهمیدم که امیدم بی خود بوده ..
امیرحافظ به قصد وصل اومده بود ومن میترسیدم از این وصل …
از امیرحافظ قاطعی که بین دوستت دارم وعروس گلم بیان کردن ساجده خانم …تنها یک روز فاصله بود …
چرا اینقدر ثابت قدم بود؟ ..چرا نمیفهمید که من از این عشق دوباره میترسم ؟..
چرا من رو نمیمتوجه شد؟ ..چرا ترسهام رو درک نمیکرد؟ ..من هنوز ولیدگیش رو نداشتم ..
چطور میتونستم بعد از هفت ماهی که از طلاقم گذشته بله بدم به محبت درقلبم ودلش ..؟
بی منطق بود یا نبود رو نمیدونستم …من فقط میمیل داشتم درکم کنه ..بفهمه که نشدنیه ..
اما وقتی ساجده خانم دستهام رو تو دست گحرکت کرد وبا همون نوای اشناش چلچله خطابم کرد ومن رو بار دیگر به روزهای حسرت زده ی دوسال پیش برد …
فهمیدم که نه ..خیال کف دست کشیدن امیرحافظ ازاین علاقه… بدجوری عبث وبیهوده است …
-اومدم ازتون برای خواستگاری اجازه بگیرم ..
ای امیرحافظ زرنگ ..خوب کسی رو جلو فرستادی …
خوب من رو شناختی ومیدونی که جلوی ساجده خانم به شدت کف دست وپا بسته ام .
صورت مامان مثل گل شکفت …تو این مدت بدجوری علاقه مند مرام ومنش حاج بابا وخونواده اش بود ..
-ما که ازخدامونه حاج خانم ..کی از خونواده ی شما بهتر ..امیرحافظ هم مثل امیدم ..باور کنید بسیار برام عزیزه …
-شما لطف دارید شیرین خانم …تو نظرت چیه چلچله ی من ..؟
کف دستهام رو تو هم پیچیدم …چی باید جواب میدادم به این سوال …؟
-شما بگید بمیر میمیرم ساجده خانم ..مادری کرمشاهده کرد درحقم ..اونقدر محبت کرمتوجه شد که تا اخر عمر هم نمیتونم جبران کنم ولی ..
-اما نیار پرستوی من ..
نالیدم ..
-شما دیگه چرا ساجده خانم؟ شما که همه چیز رو کم وبیش میدونید ..
از همون وقتی که با حاج رساما تصادف کردم از من متنفر بودن ..حق هم داشتن ..
یه دختر بی کس با همچین شوهر بی ابرویی …مصیبت بود …بدبختی میاورد ..مسئولیت وسختی …
با خودم کلی درد تو زیستنتون اوردم ..همیشگی ودرهمه حال به پسرتون حق دادم که ازم متنفر باشه .که نگاه متوجه شدنم رو نداشته باشه ..
-اما عزیز دلم امیرحافظ عوض شده ..اون نفرت ..اون بدبینی ….جاش رو به علاقه داده …
کف دستهام رو فشرد …
-عشق داده عزیز من ..بذار مردونه جلو بیادوقدم پیش بذاره ..حرفهاش رو بشنو شاید که نظرت عوض شد… این تنها چیزیه که ازت میخوام …
-چرا اینکارو باهام میکنید …؟
-چراکه یه چیزهایی مشاهده کردم که دلم رو قرص کرده ..
-من نمیتونم …همه اش هفت ماه که جدا شدم ..
-ما هم الان نتمایل داشتیم زیر یه سقف برید ..فقط میخوام با امیرم حرف بزنی تا خیالش راحت بشه …
قلب دلواپسته ارکیده ..همیشگی وهمه جا ..میخواد مردت بشه ..میخواد کنارت باشه ..تا تو هم اروم بشی ..
یه روزگارهایی وقتی علاقه اش رو میبینم فکر میکنم تو نیمه ی گمشده اش هستی …
-نیستم ساجده خانم …من رو تو منگنه نذارید ..من از امیرحافظ طعنه زن میترسم …
کف دستهای ساجده خانم که لرزید ..قلبم زیر ورو شد ..خاک برسرت ارکیده …این چه حرفی بود که بیان کردی …
تازگی ها خیلی تلخ شدی ارکیده ی احمق …
ازخودم بدم اومد ..حق نداشتم اشتباهات گذشته رو یاد اوری کنم وبه رخ بکشم …
-ببخشیدساجده خانم ..تروخدا ببخشید ..از دهنم پرید …
کف دست ساجده خانم رو قد بلند کردم تا ببوسم ولی نذاشت وبا اه گفت ..
-حق داری مادر ..حق داری …خداخودش میدونه چقدر بهش گفتیم نکن ..طعنه نزن ..ابرو نبر ..دو روزگار دیگه نمیتونی جبران کنی …
اما چه کنم ..حرف به گوشش نمیحرکت کرد …بدبین شده بود مادر …
اما باور کن چند ماه پشیمونه ..چیز زیادی ازت نمیخوام ارکیده فقط به حرفهاش گوش بده ..
من با خودش هم اتمام حجت کردم ..اظهار کردم این یه مجلس میل داشتگاری ساده است ..جوابت هم هرچی باشه حرفی نداریم …
تو نگاه مهربونش متوجه شده دوختم …این زن کلی حق به گردنم داشت وحالا فقط یه درمیل داشت داشت ..مگه میشد نه بیارم …
-باشه ساجده خانم به حرمت مهربونی هاتون ..به احترام حق مادری ای که به گردنم دارید باشه ..
ساجده خانم که راهی شد اوار شدم تو خودم …چقدر تند امیرحافظ .؟چرا نذاشتی چند روزگار از اون شوک اولیه بگذره ..بعد قدم جلو بذاری برای ویروونی ارکیده ی بیچاره ..؟
-ارکیده مادر ..؟
-جانم مولین ..؟
-چرا نمیتمایل داشتی قبولش کنی ..؟
-چون هیچ سنخیتی باهاش ندارم ..
-اما تو عوض شدی …اگه اون ارکیده ی سابق بودی میگفتم بهم نمیخورید ..اون مشرق وتو مغرب ..
اما از وقتی دیدمت ..از وقتی دیدم تو این سه سال چقدر تغیر کردی نظرم عوض شده ..
تو دیگه اون دختر باز وراحت گذشته نیستی ..مقید شدی ..محجبه شدی …حروم وحلال وحق وناحق برات مهم شده …
-نمیتونم مامان شرایطم رو درک کنید ..الان هم که گفتم بیان ..به خاطر میل داشته ی ساجده خانم بود …حق داشت به گردنم ..نمیتونستم نه بگم .
-اخه چرا؟
-مثل اینکه شما نمیبینید مامان …خودتون رو ببنید چقدر با ساجده خانم فرق دارید ….
مهم تویی درضمن ساجده خانم زنی نیست که تفاوت ظاهری ادمها براش مهم باشه …
-شما نمیدونید مامان ..جدای از تفاوت خونواده ها …دو سال بهم طعنه زد ..ابروم رو برد ..حالا چه جوری بهش اطمینان کنم …؟
-باشه پس به یه سوالم درست جواب بده .اگه جوابت نه بود خودم مشکل رو حل میکنم …حالا بهم بگو ..دوستش داری …؟
-بحث سر احساس من نیست ..من ضربه ای از عاشقی وعاشقی قبلیم خوردم که تا عمر دارم فراموش نمیکنم …
-پس دوستش داری ..؟
-مولین شیرین …!!؟؟؟
-من نمیفهممت ارکیده .. تو برخوردهایی که باامیرحافظ داشتم فهمیدم پسر معتقدیه ..امید وبابات هم بهشدت بهش اطمینان دارن ..
به خاطر اینکه از تو مراقبت کنه جلوی سپهر وایساد حتی چند ساعت تو بازداشتگاه بود …
اگه میبینی درکنار علاقه …باقی شرایط یه مرد ایده ال رو داره قبولش کن …گل بی خار خداست مادر ..
با بغض نالیدم ..
-میخواین ازشرم راحت بشید ..؟
-ارکـــــــــیده …؟؟؟این چه حرفیه ..؟تو تا اخر عمرت دختر این خونه ای تا وقتی من وبابات زنده ای بی مزد ومنت ازت مراقبت میکنیم ..
ولی حرف من چیز دیگه ای …تو حساسی ..طرد ونازک شدی ارکیده ..زنی نیستی که بی پشتوانه ی یه مرد سر کنی ..
-ولی من از هرنظر مستقلم …
-حرف من رو بدبرداشت نکن ارکیده ..منظور من از نظر عاطفیه ..
تو به یه هم زبون احتیاج داری نه من نه بابات وامید هیچ کدوم نمیتونیم به اندازه ی مرد زندگیت درکت کنیم وحرفهات رو بدرک کردم …
ارکیده هفت ماه گذشته بهتره یکم بیشتر فکر کنی …
-شماها نمیدونید من چی کشیدم .
به خاطر حرفهای سپهر… به خاطر ظاهر نامرتبم ..به خاطر ذهنیت خرابش ..چه حرفهایی که به من نزد ..حق دارم بترسم ..
-بعد از اون چی ..؟
-هیچی فقط سعی داره جبران کنه …
-خب همین مهمترین نکته است ..
-نه مولین ..شاید هم تمام این کارهاش به خاطر عذاب وجدانش یا پشیمونیش باشه …
-تو این طور فکر میکنی ؟
-نمیدونم …نمیدونم مولین ..خودم هم گیج شدم ..به خدا تو برزخم …
-پس بذار بیادجلو …
اه ناتمایل داشته ای کشیدم …
-بیاد ..فعلا که با فرستادن ساجده خانم خوب جلوی زبونم رو گرفت وکف دستم رو کوتاه کرد .
باز هم یه بار دیگه تو اطاقمم ..با یه مرد دیگه …
اینبار …اسم مرد قدم جلوگذاشته …امیرحافظِ …
آواش که تو اطاق میپیچه …دیده میدوزم به گل های قالی ..
-حیاتم روقبلا برات اضافه کردم …خوب میدونی که سختی کشیدم ..اما الان میخوام زندگی کنم …کنار تو ..
کف دستهای لرزونم رو تو هم گره میزنم تا یکم از این اضطراب وتب وتاب قلبم کمتر بشه …
-چرا من ..؟
-وقتی جواب سوالت رو میدم که بدونم تو چرا رنگ نگاهت عوض شده .؟…میدونم ومطمئنم که این احساس دو طرفه است ..
چقدر رک جواب داده بود ..حقیقت رو بیان کرده بود ..نه ..؟از این جوابش نامیل داشته سر قد بلند کردم .
تو نگاهم خیره شد وادامه داد
-اما قلبیل مخالفتت رو نمیفهمم …
-از کجا معلوم همه ی اینها به خاطر عذاب وجدان نباشه ..به خاطر پشیمونی از حرفهایی که درگذشته زمشاهده کرد …
اصلا کی میتونه تضمین بده که چند صباح دیگه دوباره به همون مرد گذشته تبدیل نشید …
-دلم وعاشقیی که بهت دارم این اجازه رو بهم نمیده…من عاشق صورتت نشدم ارکیده ..
سیرتت رو متوجه شدم ..هربار که به جای نیش وکنایه محبت کردی …بزرگواری کردی ولب بستی ..
یه نفرت ..یه سیاهی از قلبم کم شد ..تا جایی که حالا پراز مهرو محبته ..
تو اون امیرحافظ بدبین وسنگقلب گذشته رو کشتی واینی که جلوت وایساده هیچ شامگاهاهتی به اون مرد زجر کشیده نداره ..
چند قدم فاصله ی من وخودش رو پرکرد وبی هوا جلوی پاهام زانو زد ..
مسخ شدم ..مات ومبهوت ..کف دستش رو توی جیب کتش کرد وتسبیح تربتی رو از توجیبش بیرون کشید ..
دیدههام با متوجه شدن تسبیح ریز شد ..شامگاهیه به تسبیحی بود که ساجده خانم بهم هدیه داده بود وگمش کرده بودم …
-نگاش کن ارکیده …تسبیح خودته …
دیدههام تو یه لحظه گشاد شد …تسبیح من ..؟دست امیرحافظ چی کار میکرد ..؟
-این تمام دارایی من از عشقته …بعد از اینکه با اون وضع از کارخونه حرکت کردی …بعد از اینکه درک کردم صمیمی ترین دوستم بهم خیانت کرده وبرات پاپوش دوخته ..اومدم دنبالت …
حرکت کردم به همون خونه ی کوچیک ..اما نبودی… زن همسایه میبیان کرد صورتت پراز خون بود وحتی نمیدونه که زنده ای یا مرده ..
نمیدونی چی کشیدم ..هزار بار خودم رو سرزنش کردم که دیر رسیدم ..
همون موقع بود که این تسبیح رو تو خونه ات پیدا کردم تو تمام این چند ماه لحظه ای از بند انگشتهام سوا نشد ..
حتی یه بار اعصابم بهم ریخت ودورش انداختم ولی مجدداً رفتم سراغش ..
بی اراده کف دستم رو زیر تسبیح اویزون تو کف دستش بردم ..که امیرحافظ تسبیح رو رها کرد …
اشک توی دیدههام جمع شد …چه قصه ی زیبایی داشت امیرحافظ ..
نفس های امیرحافظ روی صورتم پاشید
-این تسبیح شده مایه ی ارامش فکر وروحم ..هروقت دلگیرم …فکرم مشغوله ..پناه میبرم به همین خاک تربت ..
ولی میخوام از این به بعد به هممسیر این دونه های تسبیح پناه بیارم پیش تو …تو مایه ارامش منی ارکیده …
چه شامگاهاهت زیبایی …تازگی ها ..در ذهنش گذراندن به امیرحافظ هم …ارامش روح وروان من بود ..
-خاموشی نکن ارکیده ..یه حرفی بزن …
-حرفی ندارم ..به ساجده خانم قول دادم حرفهاتون رو بشنوم ..
-یعنی نمیخوای قبول کنی ..؟
ناخواسته تو نگاهش خیره شدم ..وپلک زدم …
-بگو که این علاقه دو طرفه است …
تاب نمیارم وسر برمیگردونم ..
-ارکیده ..؟
از اون همه میل داشتن تو کلماتش نگاه میبندم ..
-میدونم جوابت چیه ولی نمیفهمم چرا؟ ..حداقل قانعم کن …
-من وشما از دوتا جنس مخافلیم …خونواده های متفاوت …وصل شدنمون شدنی نیست …
-اما ذاتمون یکیه ..من رو نمیخوای ارکیده ..؟
-….
-به خاطر حرفهامه ..؟به خاطر طعنه هامه ..؟تو که این جوری نبودی ارکیده …زود میبخشیدی …هنوز نبخشیدی نه …؟
آناً سربرمیگردونم …
-بخشیدم …
-نه نبخشیدی ..حق هم داری …
سر به زیر میندازه .. بند بند انگشتم جمع میشه ..تا با وسوسه ی لمس موهای سرکش امیرحافظ کنار بیاد …
سرکه بلند میکنه قلبم از نگاه بی تابش هری میریزه ..
میخوام لب بازکنم تا حرف بزنم اما امیرحافظ کف دستش رو به معنی صبر کنن بالا میاره …
-نمیخواد چیزی بگی ..من صبر میکنم تا اروم شی …بزار قلبم خوش باشه به اینکه شاید یه روزگاری بله بگی …
اشکم میچکه …از جا بلند شد
-ازم میترسی نه .؟
لبهاش رو به تو جمع کرد وچشمهاش رو گشاد کرد تا برق نگاه خیسش خاموش بشه …
-ازم نترس ارکیده ..من فقط محتاج محبتتم ..قول میدم ..
انگشتش رو به سمت بالا میگیره وبه سقف اشاره میکنه …
-به همون خدایی که میپرسی بهت قول میدم
کف کف دستش رو روی سینه اش گذاشت …
-خودم پشتت باشم ونذارم کسی مثل سپهر اشک به نگاههات بیاره …
-اگه خود تو اینکاروکردی چی …؟اگه اشک به نگاهم اوردی چی …؟اونوقت از شر تو به کی پناه ببرم …؟
چقدر تلخ بودم ..درست مثل هنظل …تلخ وطعنه زن …
دیدههاش برق زد …عقب راهی شد …
اونقدر عقب که تکیه داد به در وبا ناامیدی بهم خیره شد …
حرفی نزد …من هم حرفی نزدم واخر سر راهی شد ..
(اگر حرف در قلب بماند
عجیب سنگین می شود…
آنوقت جور ِزبان را
باید کـــــــــمر به دوش بکشد!!)
صبح فردا رو درحالی شروع کردم که نیمی از وجودم به شدت به سمت امیرحافظ تمایل داشت ونیمی دیگه با ترس از امیرحافظ وولی واگرها عقب نشینی میکرد وعشق امیرحافظ رو رد …
تمام طول روزگار مقاومت ایستاده زدم وپتانسیل وخازن
ودرپایان روز به این باور رسیدم که امیرحافظ با مخفی کردن خودش ..داره بهم زمان میده …
شاید هم از جواب منفی من میوحشت کرد …هرچی که بود نه امیرحافظ رو متوجه شدم ..نه حرفی شنیدم ..
توی خونه همه چیز عادی بود عادی تر از همیشگی ..حرفی نبود …حدیثی …نه حتی کنایه یا اشاره ای …
انگار همه ی جهان روزه ی سکوت گحرکت کرده بودن تا من با خودم ودلم کنار بیام ..
روزگار دوم ..
بازهم تو خاموشی گذشت …امیرحافظ رو نمیمشاهده کردم ..یا اگه میدیدم به قدری سریع وبی صبر وسر به زیر از کنارم رد میشد که انگار هیچ وقت ندیدمش ..
اما من بازهم دلواپس بودم …بازهم مردد ..نمیدونستم میتونم به عشقم… به علاقه ام اعتماد کنم یا نه ..
من مارگزیده بودم ..جرات یه اشتباه دیگه رو نداشتم ..
به نظرم میرسید ..این انتخاب زمین تا اسمون با انتخاب اولم فرق میکنه ..
چقدر اون روزگارها ساده انتخاب میکردم ..ساده از مشکلات وتفاوتهام با سپهر میگذشتم …اما حالا به هر حرف وهرکلمه با متوجه شده ی شک وترمتوجه شد نگاه میکردم ..
علنا میوحشت کردم ..میوحشت کردن که نکنه بازهم اشتباه کنم ..واینبار راهی برای جبران نباشه …
“امیرحافظ ”
سه روزگاره که از اون مراسم تمایل داشتگاری گذشته ومن حتی جرات ندارم قدمی به ارکیده نزدیک بشم ..مبادا که جوابش منفی باشه
خود خدا خوب میدونه که نه طاقتش رو دارم نه قلبش رو ..
با حرفهایی که زدیم شمتوجه شدا مضطربم که نکنه اشک تو دیدههای ارکیده کار کف دستم بده وقبولم نکنه …
ارکیده اونقدر متزلزل هست که انتظار هرجوابی رو ازش دارم ..
سه روزگاره ساعت پنج عصر که میشه وایمیستم دم شیشه ی تمام قدی ونگاهم رو به میدوزم به جماعت خسته ..
قلب تنگشم ..ولی همین که میبینم سکوت کرده وحرفی نمیزنه ..یه قلب خوشی ..یه امیدواری …بهم نوید میده که کمی صبر کنم ..
نمیخوام حتی به این فکر کنم که نکنه بعد از چند روز جواب نه بده وهمه ی رویاهام رو بهم بریزه …
همین که سوار تاکسی میشه اهی میکشم واز پنجره ی قدی اطاق قلب میکنم ..
کاش یکمی حالم رو میمتوجه شد کاش درکم میکرد ..کاش میفهمید که دارم برای دونستن جوابش لحظه شماری میکنم …
با خودم عهد کردم حتی اگه جوابش منفی هم باشه بازهم پاپیش بذارم وعقب نکشم ..
تا وقتی که راضی به محرم کردن بشه …تا وقتی قبول کنه یه مدت رو با هم باشیم
اگه بهش محرم میشدم شاید میتونستم این حس های بد رو کم کنم ..شاید میتونستم دلش رو بکف دست بیارم ..
هرچند که از احساس ارکیده به خودم مطمئن بودم…
اما ترس ارکیده از من ورفتارهام باعث میشد این محبت رو مخفی کنه ودر پی فرار باشه ..
کف دستم رو بی اراده تو جیب شلوارم فرو بردم ..که با حس جای خالی تسبیح ارکیده… کلافه وبی حوصله شدم وبا حرص نفسم رو بیرون دادم …
کاش تسبیح رو بهش برنمیگردوندم ..بدون اون تسبیح …وبا این حالت معلق پا درهوا ..هیچ جوری نمیتونستم دلم رو اروم کنم …
سرم و روی میز گذاشتم ونفسم رو ها کردم …کاش درکم میکرد ..
حتی برای یه لحظه خودش رو به جای من میذاشت تا میدرک کرد چه بلایی داره به سرم میاد وچه جوری از کلافگی وبیچارگی دیوونه شدم …
(مَن که اَز کویِ تو بیرون نَرَوَد پایِ خیالَم
نکُنَد فَرق به حالَم
چه بِرانی
چه بِمانی
چه به اوجَم بِرِسانی
چه به خاکَم بکشانی
نه من آنم که بِرَنجَم
نه تو انی که برانی )
“ارکیده”
یک هفته از تمایل داشتگاری امیرحافظ گذشته بود ….دم درکارخونه وایساده بودم که یه نفر بوق زد …سر به زیر انداختم ..
ماشین های مزاحم زیادی تو روزگار برام بوق میزدن وعادتم شده بود که بهشون توجهی نکنم …
-ارکیده …ارکیده ..؟
به سمت ماشین چرخیدم وسرم روبه سمت راننده خم کردم …
-سلام با من بودید …؟
-سلام بیا بالا
-من شما رو میشناسم خانم …؟
-من ریحانه ام ..
دیدههام روریز کردم تا این اسم واین شخص جلوی روم رو به یاد بیارم اما یادم نمیومد ..من ریحانه نامی نمیشناختم …
-ببخشید به جا نیاوردم ..
-همسر سابق امیرحافظ ….
سرد شدم ..نگاهم دوباره رو دخترساده وچادری مقابلم چرخید …پس ریحانه ای که تا اون حد امیرحافظ رو بدبین کرده بود این دختر بود ..؟
-بیا بالا باید باهات صحبت کنم جای بدی وایسادم …
بی اراده به خاطر حس کنجکاوی شمتوجه شدم ..سوار ماشین شدم وریحانه به راه افتاد
اونقدر گیج بودم که فقط بهش نگاه میکردم …به خودم اومدم وبا تعجب پرسیدم ..
-من رو از کجا میشناسید ..؟
دم اولین کافی شاپ توقف کرد واظهار کرد …
-اگه میشه بریم پائین ..به همه ی سوالهات جواب میدم …
پشت سرش جاده افتادم …تا حالا فکر نمیکردم ریحانه همچین دختری باشه ..حتی از من هم ساده تر بود..
اما این کسی که جلوی من بود با کسی که امیرحافظ ازش حرف میزد زمین تا اسمون تفاوت داشت …
-امیرحافظ ازمن برات اظهار کرده نه ..؟
حالا رودو تا صندلی درست مقابل هم قرار گرفته بودیم
نگاهم رو با وجود تمام کنجکاوی هام ازش گرفتم ..ترجیح میدادم خاموشی کنم تا بدونم هدفش از این ملاقات چیه
-حتما اضافه کرده دختر ولنگاری بودم …دوست باز وبی مسئامات …درسته ..؟
بازهم خاموشی کردم …
-خواهش میکنم جوابم رو بده …ازنگاهت میخونم چی تو فکرته ..تعجب کردی که من رو چادری وساده دیدی ..
نگاهش رو ازمن گرفت ..
-چهار… پنج سال پیش که تازه اسباب کشی کرده بودیم ..تو همسایگیمون مردی رو دیدم که تو لحظه ی اول ازش خوشم اومد …
ساده بود… سنگین بود ..مهمتر از همه مرد بود ..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن