رز مـشــــــکـــیـ چـشـمانتــ پارت ۲۰

از زبان بهراد :

ساعت از یازده شامگاه گذشته بود

راهی شدم تو اتاق

تیدا ، بی هدف به تخت زل زده بود

چراغ اتاق رو خاموش کردم و رفتم کنارش دراز کشیدم …

نه حرفی ، نه اعتراضی …

الان نزدیک به دو هفته بود که پیشم بود . الان دیگه نه تنها حرفی نمیزد بلکه بدنش هم یخ شده بود

مثل یه تیکه سنگ ‌

این چیزا واسم مهم نبود

مثل شامگاه های قبل

شروع کردم به نوازش کردن بدنش

سرمو گذاشتم رو سینش به خواب راهی شدم .

از زبان تیدا :

بعد از سه روز که بهراد منو دزدیده بود ، یکی از خدمتکار ها اومد پیشم و بهم اضافه کرد که نفوذی اسپاکوئه

میدونستم هرطور که شده اسپاکو منو پیدا میکنه

بهم بیان کرده بود تو این مدت همه چیز عادی باشه و طبیعی برخورد کنم

تو کل این دوهفته هیچی نبیان کردم

اما امشب دیگه تموم عذاب ها تموم میشد .

خودمو آماده کرده بودم واسه هر خطری .

بهراد بار دیگر اومد داخل و این بار صبحونمو آورد :

خانومم ، بیدار شدی بالاخره .‌

جواب ندادم . دل بی جنبم خودشو به در و دیوار میکوبید

من تا چند ساعت دیگه از کف دست این مغرور دلبسته شدنی فرار میکردم .

فقط برای آخرین بار …

تو مظلوم ترین ظالمی بهراد

جمتوجه شدا دیگه کف دست و پامو نمیبست

از جام قد بلند شدم و حرکت کردم سمتش

گونشو نوازش کردم

لب هاشو بوسیدم ، فقط یک بار …

جری شد و کشیدم تو بغلش …

صنما با غم عاشقی تو چه تدبیر کنم

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

قلب دیوانه از آن شد که نصیحت شنود

مگرش هم سر زلف تو زنجیر کنم

با نگرانی ، برای بار هزارم به عقربه های ساعت ، که عهد کرده بودن منو دق بدن خیره شدم ‌

بغضمو به بدبختی پایین دادم

از ضعفم متنفر بودم

از حیات که همه چیزش باید پول باشه متنفر بودم

از این دنیای لعنتی که مظلوم رو بدبخت تر میکنه و گرگ رو درنده تر ، متنفر بودم

از زمینی که گرد نبود و هیچ ظالمی به سزای اعمالش نمیرسه متنفر بودم

من از خودم متنفر بودم …

مولین ، ای کاش بودی پیشم .

کشیده زدم زیر آواز

کاشکی میشد بهت بگم چقدر آواتو دوست دارم

چقدر مث بچگی هام لالایی هاتو دوست دارم

سادگی ها تو دوست دارم ، خستگی ها تو دوست دارم

چادر نماز زیر لب خدا خدا تو دوست دارم

کاشکی رو تاقچه ی قلبت آینه و شمعدون میشدم

تو دشت ابری چشات یه قطره بارون میشدم

کاشکی میشد یه دشت گل برات لالایی بخونم

یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم

بخواب که میخوام تو چشات ستاره هامو بشمارم

پیشم بمون که تا ابد جهان رو با تو دوست دارم

دنیا اگه خوب … اگه بد ، با تو برام دیدنیه

باغ گلای اطلسی ، با تو برام چیدنیه

مـــــــــــــــادر …

کاشکی میشد بهت بگم چقدر آواتو دوست دارم

لالایی ها تو دوست دارم ، بغض آواتو دوست دارم

مـــــــــــــــادر …

لالایی …

لالایی …

با سوز میخوندم و اشک میریختم

با این آهنگ ، عجیب آروم میشدم

احساس میکردم اون بغضی که بیخ گلوم ، سنگینی میکرد تموم شده

داشتم با خودم کلنجار می حرکت کردم که یهو آوای تیر اندازی کشیده شد

همون خدمتکاره پرید تو اتاق :

بدو ، باید از اینجا بری

الان وقتشه تیدا ، بدوووووووو

راهی شدم سمتش و کلت رو ازش گراهی شدم

با دست زدم رو شونش :

دمت گرم ، یه روز جبران میکنم

– اینکه سالم بتونی از این جهنم دره فرار کنی ، بزرگترین هدیه ای هس که میتونی به من بدی .

دویدم تو جادهرو ، هر آن ممکن بود ، کسی منو ببینه پس با احتیاط و آروم قدم بر میداشتم

صدای بهراد رو میشنیدم :

اگه تیدا گم بشه ، همه تون رو میکشم .

دستمو جلو دهنم گرفتم تا آوای نفس های هراسیده ام بیرون نره

وقتی مطمئن شدم حرکت کرده ، از پشت دیوار بیرون اومدم

مسیررو ، محل پر ترددی بود

ریسکش بالا بود ، اما تنها راه نجاتم بود .

نفس گرفتم و دویدم تو مسیررو

صدای یکی از بادیگارد ها قد بلند شد :

آقا ، آقا دختره اینجاس .

وحشت کرده ، سرعتمو بیشتر کردم

کلت رو تو دستم جا به جا کردم تا اگه لازم شد تیراندازی کنم .

فقط یه قدم مونده بود که سوزشی رو تو ناحیه کتف چپم احساس کردم

اهمیت ندادم و دویدم بیرون

دستم کشیده شد

از آرم روی لباسش که عکس پلنگ سیاه بود ، متوجه شدم از افراد اسپاکوئه پس بی آوا دنبالش راه افتادم .

دقیقا یک ماه از اون حوادث میگذره

تیری که تو کف دستم خورد رو عمل کردم

روزگار ها با یادش ، شبا با خاطرش

زیستنم دوباره برگشت به حالت اول

من بعد از هشت سال تلاش

مجدداً تبدیل شدم به همون تیدای ضعیف قبل

میدونی محبت شامگاهیه چیه ؟

مثل گریه تو بارون میمونه ….!!!

حتی خودتم زیر بارون نمی‌فهمی که

واقعا داری اشک میریزی یا نه

ولی وقتی به چشمای قرمز و پف کرده ات تو آینه نگاه میکنی میفهمی که اون اشکات بودن که گونتو خیس میکردن ، نه بارون ! ..

عاشقی درست مثل همین قطره های بارونه ، تو نمیفهمی عاشقی یا نه ،

نمی‌فهمی ژرف مقابلت رو میخوای یا نه و فقط داری تظاهر میکنی که همه چیز عادیه و هیچ اتفاقی نیفتاده

اما وقتی به خودت میای که میبینی

سخت مبتلا به مرضی به نام دلدادگی شدی …

از زبان اسپاکو :

از پشت پنجره ، نگاش کردم …

چقدر تلخ بود که نمیتونستم بهش بگم واقعا کیم …

چقد درد داشت این حسرت .

تیدا هم داشت تو آتیش دلدادگی میسوخت ، درست مثل ۱۹ سال پیش من …

فلش بک به گذشته :

وای شاهو بیا داخل دیگه

– اسپاکو چقد کم طاقت شدی …

من کم طاقتم ؟ اصلا قهرم باهات

اومد سمتم و به زور تو بغل گراهی شدم و شروع کرد به قلقلک دادنم

با چشمایی که از شدت خنده اشکی شده بودن نگاش کردم :

وای … آشتی ، آشتی .

کشتیم شاهو ، ولم کن.

– تو زیستن منی اسپاکو اگه یه وقتی بچه دار بشیم …

قلبم میخواد اگه بچه دار شدم ، دختر باشه

– یه دختر چشم ابی عین تو

به دلبری تو .

دوباره بغضم گرفت .

یعنی میشد ؟ میشد یه روزی هم من بچه دار بشم ؟

شاهو بغضمو دید ، خم شد و زیر گلومو بوسید

یه افسانه قدیمی هست که میگه :

هر وقت عزیزتون بغض کرد زیر گلوش رو ببوسید، اگه نبوسیدی غمباد میگیره.”تو علم پزشکی متوجه شدن غمباد تو جهانی واقعی همون بیماری تیروئیده”.

انگار همین بوسه کافی بود تا سد اشک هام بشکنه و خودمو بندازم تو اغوش همسرم .

آغوشی که همیشه برام باز بود ، تو آتیش انتقام سوخت ..

آتیشی که بعد از ۱۹ سال هنوز جیگرمو میسوزونه

حالا اون بچه …

برگشت به مدت حال :

اسپاکووووووو

یک ساعته دارم صدات میزنم

– تو فکر بودم .‌

با شیطنت جویا شد :

تو فکر چی ؟ یا بهتره بگم تو فکر کی؟

به دیده هاش خیره شدم این

شیطنت و دلربایی رو از مادرش به ارث برده بود .

به سخنی تبسم به چهره ی فضولش زدم و بغضم رو خوردم

وقتی شاملو ‌بیان کرده:

«اشکها را پشت تبسمی مخفی می‌کنیم که بسیار درد می‌کند، و هیچکس نمی‌فهمد ما را دردِ همین ندرک کردن می‌کشد؛نه زخمها.»

دلبسته شدم باشم و بهش میبیان کردم؛منم همیشگی آرزو میکردم یه نفرو شامگاهیه به خودم برای خودم داشتم، همونقدر رفیق، همونقدر همجاده، همونقدر صبور، که میتونستم باهاش خیلی راحت درد و قلب کنم.

اما ، آیا وقتی تیدا واقعیت رو میفهمید باز هم همین راهی شدار عاشقانه رو باهام داشت ؟

آسیب روحی که میخورد قابل جبران بود ؟

مجدداً نگاش کردم ، داشت دابسمش میگحرکت کرد :

دلدادگی فقط سه حرفه، تو پر حرفی !!!

محبت باید بصرفه، تو خود منفی ♫●

دلدادگی گرما میخواد، تو گوله برفی ●♪

دلدادگی واسه هم ساله تو بوده تفریح !!!

دروغگوی افعی ♫●

دلدادگی واسه تو توو پول بود که حرکت کردی ♫●

وگرنه اون یارو سوسول بود یه وقتی ♫●

محبت اصاً دروغه، تو خوده راستی ♫

واقعی اینقده بدی چراکه خودت خواستی ♫●

فک میکردم مثه من چت و خلو خاصی ♫

فک نمیکردم واسه اون بنز تپله وایسی ●♪

محبت یه امتحانه، که تو توش ردی !!!

که تو توش ردی ●♪

ما چقد ساده بودیم که به تو گوش کردیم !!

از جام کشیده شدم و حرکت کردم بغلش کردم و بوسه ای رو گونش زدم

بی توجه به نگاهای متعجبش از جا کشیده شدم و حرکت کردم تو اتاق خودم

کم کم وقتش بود …

باید همه چیز روشن میشد

اما آتیش این زخم کهنه ، گریبان همه رو میگراهی شد

دیده هامو بستم این جهان به‌شدت وقت بود که با من سر جنگ داشت ‌

تو این سالها همه کاری کردم تا خودمو پشت این ماسک بیروح و سرد پنهان کنم

اما انگار مجدداً دارم برمیگردم به همون زمان ها …

اسپاکوی ضعیفی که محبتش رو ازش گحرکت کرده بودن …

گناه ما چی بود ؟

عاشق بودن ؟

عاشق همواره داستان زجر آوری دارد

من عاشق او میشوم و او عاشق عاشقیش

ای قلب غم متوجه شده من ، تا سحر بیدار باش

عمرم گرفت گیسوی کافرش

همچو جاده آهنی که در انتظار مسافری بی بازگشت است ‌

ساعدمو رو دیدهام گذاشتم و در جنگ با غول بیخوابی ، پیروزگار شدم

و با بستن پلک هام به این افکار نا آروم پایان دادم ‌

اینکه بغض چنگ بزنه به گلوت

اینکه قلبت مچاله شه و مجبور باشی

ادای آدم های قوی رو در بیاری نابودت میکنه .‌..

تو افکارم فقط یه اسم بود که تو مغزم رژه میرفت

اسم و رسمی که به‌شدت وقت بود از درون نابودش کردم و الان فقط یه پوسته ازش مونده :

اردلان سلطانی …

کسی که خیلی وقت بود مثل زالو افتاده بود رو زیستنمون و داشت خونمون رو میمکید ‌

الحق که پسرت هم به خودت حرکت کرده …

پسر کو ندارد نشان از پدر !؟

تو بیگانه خوانش نخوانش پسر

نویسنده : ترنج

The post رز مـشــــــکـــیـ چـشـمانتــ پارت ۲۰ appeared first on رمان دونی.