موضوع اصلی رمان پژواک
پژواک، یکی از هزاران اتفاق عجیب و هیجانانگیز روایت میکنه که فقط حول محور پول و قدرت میچرخه. توی این دنیای که پول حرف اول و آخر رو میزنه، عاشقی که خطرناکترین عنصر دنیاست، چه جایگاهی داره؟ آیا این آدمها رو متحول میکنه یا خودشون از دلدادگی برای رسیدن به پول استفاده میکنن؟
مقداری از متن رمان پژواک:
خودم را… تنم را… قلبم را… عقل و منطقم را… من همهی خودم را باخته بودم، اسیر سیاهچالهها کرده بودم! به اندازهی حجم دریای پیش رویم، در گلو و دیدههایم آب و صخره جمع شده بود. نمیتمایل داشتم به لبهایش نگاه کنم و او فقط من را با این حرف قلب خوش کند. من فقط برایش خواستنی بودم… دیدههایم را پایین بردم؛ آب شور طغیانکرده در گلویم هر لحظه گستاختر نعره میکشید… موج میزد… میخواست بالا بیاید. حتی جرأت قورت دادن آب دهانم را نداشتم، میوحشت کردم با دریای طوفانی همدست شود و همهی من را ببلعد! شنهای خیسی که رویش نشسته بودیم و صدفهایی که در آنها فرو رفته بود، میتوانست نقطهی سرخطی باشد برای تاببازی نگاهمان. حس احمقانهام از نگاههای من تا نگاه او جلو میراهی شد… پسش میداد به خود من… عقب… جلو… عقب… جلو… طناب تاب را در نگاه خودم پاره کردم.
حسم را از تابش پایین انداختم، وقت موجسواریاش نبود. حرکت مورچهوار دستهایش را از کمرم تا زیر بغلم حس کردم و مورمورم شد. کف دستهایش بزرگ بودند… مردانه بودند… لعنتی بودند. طول زیربغل تا شانهام را دربرگحرکت کردند و فشاری آوردند که مجبور شدم نگاهم را از شنها تا نگاههایش بالا بیاورم. فک زاویهدار، پوست تیره، صورت استخوانی… چرا این صورت در نظرم اینقدر دلپذیر شده بود؟ شاید بود، شاید نگاه من دلربا میمشاهده کردش، شاید دیدههایم نه… قلبم میدیدش! نگاهش کردم، لبهایش کمی از هم فاصله گحرکت کرده و خیس بود. آب دهانم را قورت دادم و منتظر ماندم تا او حرکتی بکند. لبهایش را محکم روی هم فشار داد و بعد هیسوار اضافه کرد: «من میتونم تا آخر عمر درگیر کشف تو باشم، حتی روز مرگم مطمئناً اونطور که باید نفهمیدمت.» نمیخواستم جوابش را بدهم، ولی نمیشد.
وقتی از «تا آخر عمر» حرف میزد، حس میکردم من دختربچهی دبیرستانی هستم و با اامان دوست پسرم درحال انتخاب اسم بچه هستم! خندهی ملیحی کردم و زمزمهوار، با تأکید بیان کردم: «نکیسا، من دختر دبیرستانی نیستم که با قول آخر عمر باهم رویا بسازیم! نه تو بچهای، نه من. ضمن اینکه من اصلاً به آینده اعتقاد ندارم، آینده همینه الـ…» نتوانستم بگویم آینده در همین ثانیه شکل میگیرد، چراکه دهانم بسته شد. با یک قفل نرم، خیس، ملتهب! قفلی از جنس لبهایی که صاحبش را میپرستیدم و من برایش فقط دلربا بودم! روی لبهایم را نرم و ریز میبوسید، من هم مثل یک آدم مسخشده جوابش را میدادم. مهم نبود در ساحل عمومی هستیم، هرچند کدام آدم عاقلی آن وقت سال به ساحل میرفت؟ در همان حال که با زبانش مجبورم میکرد دهانم را باز کنم، با دستش به شانهام فشار داد و مجبورم کرد روی شنها دراز بکشم.
آینده همان لحظه بود، مهم نبود که برایش فقط خواستنی هستم. دهانم را باز کردم و اجازه دادم زبانم را به بازی بگیرد. لب پایینم را با دندان کشید. روی آرنجهایش بود، مطمئناً تحمل وزنش را نداشتم. کف دستش روی گردنم بود؛ گردن کشیدهم را با سرانگشت نوازش میکرد. کف دست دیگرش هم از یقهی بافت داخل رفته و زیر تاپم بود. کف دستی که روی گردنم بود تا سرم بالا رفت و دستش را داخل کاسهی سرم کرد. موهایم لابهلای انگشتهایش موج خوردند، به نفس نفس افتاده بودم. دستم را روی سینهاش گذاشتم و کمی از خودم دورش کردم. نفس عمیقی کشیدم، او هم با نفس عمیقی موهایم را کمی کشید که «آخ» گفتم. کشیده شد و کمک کرد من هم قد بلند شوم. مطمئناً لباسهایم بهخاطر شن کثیف شده بودند؛ اما چه کسی اهمیت میداد. آب دهانم را قورت دادم. نکیسا روبهرویم بود. مردی که من را دیوانه میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن