موضوع اصلی رمان پایان تلخ:
من امیرحسینم. یه پسر معماما، از دل طبقهای که همیشگی برای زنده موندن جنگیده، نه برای زندگی کردن. دلباختهی دخترخالۀ زیباروییام که دنیاش با جهانی من زمین تا آسمون فرق داره. خونوادهش وضع مالی خوبی دارن، و شوهرخالهم از اول هم با وصلمون مخالف بود؛ چون خوب میدونست من چیزی برای عرضه ندارم… دستکم بهظاهر. اما حیات همواره طبق نقشه پیش نمیره. یهسری اتفاقات غیرمنتظره، منو کشوند به مسیری که همیشه ازش دوری میکردم… یه حرفهای که فقط اسمش برام زنگ خطر بود، حالا شده نونِ شبم.
مقداری از متن رمان پایان تلخ:
قرار گرفتم و به اطرافم چشم دوختم… یه اتاق سه در چهار با دیوارای رنگ و رو رفته… یه تخت آهنی سفید و یه صندلی سبز زنگ زده که من روش نشسته بودم… و یه کمد نقرهای رنگ درب و داغون گوشه اتاق… منصوری حرکت کرد سمت کمد و با جعبه کمکهای ااماه برگشت… جعبه رو، روی تخت گذاشت و جلوی پام زانو زد… در جعبه رو باز کرد! پنبهای از پاکت بیرون کشید و آغشته به الکلش کرد… آروم کشید زیر بینی و بالای لبم… لبم سر شده بود… حس میکردم باد کرده… ولی برام مهم نبود… دلم میمیل داشت بخوابم و به هیچی فکر نکنم… اصلا حالم خوب نبود… ساکت جای گرفته بود و اون زخم لبمو ضد عفونی کرد… پنبه ی دیگهای برداشت و با کمی بتادین کشید به لبم… لبم به شدت سوخت… قیافم در هم شد که بیان کرد: یکم صبر کن الان تموم میشه… اگه بتادین نزنم امکان داره عفونت کنه… زخمش عمیقه خونشم بند نمیاد… چیزی نگفتم.
با پنبه ی تمیز دیگهای زخممو پاک کرد و پنبهها رو توی سطل زیر تخت انداخت… در جعبه رو بست و قد بلند شد… جعبه رو برداشت و برد سمت کمد، گذاشتش تو کمد و اومد سمتم بازومو گرفت… بلند شدم… بدون اینکه چیزی بگه همراش راهی شدم… حرکت کرد سمت بازداشتگاه… در حالیکه درو با کلید باز میکرد اظهار کرد: الان برات یه کیسه یخ میارم بزار روی لبت… بدجوری باد کرده… تبسمی زدم که بیشامگاهاهت به پوزخند نبود… حرفی نزدم و اون با ناراحتی در بازداشتگاه رو باز کرد و کنار ایستاد… رفتم داخل و بیتوجه به اراجیف اون معتاد که میاظهار کرد: چی شد پس؟ سالم بردنت… این ریختی اوردنت… و بعد بیحال ریز خندید… پوزخندی بهش زدم و گوشه اتاق دراز کشیدم… سردم بود… پتو رو کشیدم روی خودم و نگاهامو بستم… نمیدونم چرا همش این تیکه آهنگ میومد توی ذهنم و من بیاراده زمزمه میکردم: ای یادگار کودکیم… ای آسمون سادگیم…
ای خاطرات اولین و آخرین دلدادگیم… ای عشق ااما برام… دعا کن از فکرت درآم… اونقدر زیر لب اینو زمزمه کردم که ندرک کردم کی خوابم برد… سرکار خانم مونا افشار، آیا وکیلم شما را به عقد دائم آقای… صداها مات شد… هیچی نمیگوش دادم… فقط صورت خندون مونا جلوی نگاهم بود… لباس عروس تو تنش واقعا زیباش کرده بود… موهای کشیده قهوه ایش که من تا بحال بطور کامل نمشاهده کرده بودم رو آزادانه روی شونه هاش رها کرده بود… نگاهش سمت من بود… قد بلند میریز خندید… چهرهی دولید رو نمیمشاهده کردم… کاملا روبروم قرار داشت ولی تصویرش مات بود… نمیتونستم تشخیص بدم کیه… کنار مونا نشسته بود… مونا بلند میخندید… از صدای خنده هاش تبسم اومد رو لبام… هیچ صدایی جز صدای خنده هاش نمیشنیدم… بلند اضافه کرد: بله… صوتها واضح شد… دولید کی بود؟! صوتی دست و سوت و جیغ و کل… سرم داشت میترکید…
کف دستامو روی گوشام گذاشتم… دولید جعبهای روی پای مونا گذاشت… مونا با خنده نگام کرد و در جعبه رو باز کرد… توی جعبه یه چاقو بود… درش اورد و گراهی شد بالا که بتونم ببینمش… این چاقوی من بود… چاقوی یادگاری سروش که همیشگی همرام بود… کف دست مونا چیکار میکرد… همه دور مونا جمع شدن… دیگه مونا رو نمیمشاهده کردم… راهی شدم جلو همه رو کنار زدم… مونا روی زمین افتاده بود… لباس عروس سفیدش با خونش رنگی شده بود… همه داشتن میخندیدن… چاقوی من توی قلبش بود… روی دو تا پاهام افتادم روی زمین… داد زدم: مونا… صداها قطع شد… جلوی نگاهام فقط سیاهی بود… اطرافمو خیره شدم… توی بازداشتگاه بودم… تموم صورتم عرق کرده بود… نفس نفس میزدم… چه خواب بدی بود… سرمو بین کف دستام فشردم… آوای مردی که توی اتاق من بود بیحال کشیده شد: مرض و مونا… بگیر بکپ برادر من… حوصله ی چرندیاتشو نداشتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن