دانلود رمان غوغا از آذر اول

سرنوشت از همان ابتدا با غوغا یار نبود. دخترکی که در خانواده‌ای آشفته بزرگ شد، حالا در هفده سالگی بهای گناه نابخشودنی برادرش را می‌پردازد. برادر مست، پدر حاج فتاح برزگر را کشته بود و حالا خونش، پای این دختر بیچاره را به ماجرایی تازه باز کرده بود. حاج فتاح ولی مردی نبود که بی‌گدار کف دست به کاری بزند. خودش تازه طعم تنهایی طلاق را چشیده بود و سرپرستی کودک شیرخواره‌اش بر دوشش سنگینی می‌کرد. نقشه‌اش این بود که غوغا را برای برادر کوچکش عقد کند تا هم تکلیف خون‌بها روشن شود و هم آینده غوغا سولین بگیرد، اما نقشه نقش بر آب شد و داماد از بیم مسئامات، گریخت. با فرار داماد، فریاد قصاص از خونه برزگر بلند شد. حاج فتاح اما در برابر این غوغا، تاب نیاورد. او که از کودکی شاهد رنج‌های این دختر و برادرش بود، نمی‌توانست تماشاگر نابودی‌شان باشد. برای همین، با وجود آن که هنوز شش ماه از طلاقش نگذشته بود، دست تقدیر را به ناچار به کف دست گراهی شد و خود، جای برادر فراری، غوغا را عقد کرد…

رخت سیاه میان مشت راضیه مچاله می‌شود: به‌کاری کن فتاح، طاقت ندارم دیگه. گریه ولینش نمی‌دهد. فتاح نچی می‌کند. زیر لب با خودش حرف می‌زند. گوشه‌ی لبش را سریعتند می‌جود. نگاهش را به سمت ایوان می‌کشد. جایی که حاج‌یونس صدایش می‌کند و از پله‌ها پایین می‌رود. راضیه هم پشت سرش می‌دود. وسط آن همه حرف و حدیث زیر پنجره می‌ایستد. کسی حواسش نیست که من فالگوش از حرکت ایستاده‌ام: روایت سبز امری داشتین حاج‌عمو..؟ مردک پیر خرفت سر تکان می‌دهد. دانه‌های تسبیح را میان انگشتان چروکیده‌اش می‌فشارد: هر چی صبر کردیم بس نیست..! بهتره زودتر جمعش کنی تا این سر و آواها بخوابه.. آبرو نموند واسمون. شما یه راهی پیش پام بذار حاجی، می‌خوام واسه کی عقدش کنم..؟! حمید فراری..؟! مردمک چشمانش را به صورت خیس راضیه می‌دوزد.

انگار فکری در سرش تاب می‌خورد: سعید.. واسه اون عقدش کن. دیگه چه فرقی می‌کنه خون‌بهای کدوم پسرت باشه. این یکی نشد، اون یکی. فرقش چیه زنداداش؟ دست مشت‌کرده‌ام به دهانم می‌چسبد و هین کشیدهی که از گلویم بیرون پریده را ساکت می‌کنم. سعید، پسر عقب‌مانده‌ی حاج‌عباس را می‌گوید. راضیه دیگر شیون نمی‌کند. حتماً او هم بدش نمی‌آید یک نفر کمک‌حالش باشد و پسرک درمانده‌اش را تَر و خشک کند. به تأیید سر تکان می‌دهد. اشک‌های من سرازیر می‌شود. هر دو نگاهشان به حاج‌فتاح است. او که حالا بزرگ این خونه و خانواده است. خونه‌ای که سایه‌ی سرش به قتل رسید و شور انتقام از در و دیوار آن چکه می‌کرد. قدری به فکر فرو می‌رود. نگاهش به زمین دوخته و سینه‌اش بالا و پایین می‌شود. من ولی نفسم ذره‌ذره بالا می‌آید. شاید هم اصلاً مرده‌ام، چه می‌دانم.

دوباره آواها بلند می‌شود. طلبکار و ناراضی: ای بابا.. این چه وضعشه.. دو ساعته ما رو علاف کردین که چی آخه… بریم یا بمونیم..؟ یکی نیست بگه دولید پیدا شد یا نه.. لااقل تکلیف مشخص بشه. نظرت چیه پسرم؟ برم سعید رو بیارم؟ چی میگی آقا فتاح..؟ راضیه این‌پا و آن‌پا می‌کند. فتاح سر بالا می‌گیرد و نفسم در سینه حبس می‌شود. زبان روی لبش می‌کشد. حس می‌کنم از گوشه‌ی نگاه من را نگاه می‌کند: نه. آن‌قدر سفت و محکم می‌گوید که از جا می‌پرم، انگار که جهان را به من می‌دهد. حاج‌یونس اخم می‌کند: شوخی‌ت گراهی شده حاجی… الآن وقت این حرفا نیست. جادهش فقط همینه. مطمئنی حاج‌عمو..؟ معلومه که مطمئنم. مگه راه دیگه‌ای هست حاج‌فتاح..؟ راضیه باز خط و نشان می‌کشد. محال است که از خون به‌ناحق ریخته‌ی شوهرش بگذرد: من نبیان کردم بگذر مادرمن..

بیان کردم این‌طوری نمی‌شه. استغفرالله.. حاج‌فتاح..! چرا ححرکت کرد رو رک و راست نمی‌زنی عموجان..! خب بگو تا ما هم بفهمیم. باز هم انگار من را نگاه می‌کند. خجالت می‌کشم از او که از دیدهانش مهربانی می‌بارد. بغض تا گلویم بالا می‌آید. نمی‌دانم چه فکری در سر دارد… کاش بگوید و خلاصم کند: الآن برمی‌گردم. یکم فرصت بدید. نگاهم دنبال قدم‌های بلندش می‌دود. خدا می‌داند برایم چه خوابی دیده است…! روی زمین تکیه به دیوار آوار می‌شوم. آوایش از پشت در می‌آید و تقه‌ی آرامی به در می‌زند: می‌تونم بیام تو غوغا..؟ خنده‌دار است که از من اجازه می‌پرسد. ادب و نزاکت این مرد، ورد زبان غریبه و آشناست. صوتی ضعیفی که از حلقومم بیرون پریده را حتماً متوجه شده است که کف دستگیره را پایین می‌کشد. خجالت می‌کشم نگاهش کنم. انگشتانم را می‌چلانم و فتاح به‌آرامی در را می‌بندد.