موضوع اصلی رمان سال بد
سال بد روایت زندگی خانوادهی سلطانی است؛ جایی که آیدا و شهاب، دخترعمو و پسرعمو و دلدادگی همیشگی دوران کودکی، حالا درست در آستانهی ازدواج قرار دارند. اما یک اشتباه بزرگ از سوی شهاب همهچیز را درهم میریزد. آیدا، سرگردان و بیقرار، تلاش میکند او را از این بحران نجات دهد و گذشتهی مشترکشان را حفظ کند. در همین میان، ورود یکبارهی مردی دیگر به زندگیشان، همهچیز را پیچیدهتر میکند: عماد شاهید…
مقداری از متن رمان سال بد:
درد ماهانه پاهایم را به زقزق انداخته و وضعیتم را اسفناک کرده بود… اما تحمل نداشتم کف دست از دویدن بکشم و وقت را تلف کنم. بالاخره به نبش خیابان رسیدم… و بعد صوتی مجتبی پشت سرم: آیدا خانم! آیدا! به سرعت برگشتم به سمت او… کنار دیوار، پشت درختهای کاج خاکخورده از حرکت ایستاده بود. سپس به طرف من رسید… پاهایم روی آسفالت کف خیابان میخکوب شد… چیزی در نگاه مجتبی بود که تمام بدنم را سِر و بیحس میکرد. مجتبی…! وارد شد و درست در دو قدمیام از حرکت ایستاد. خیلی ساعته منتظرتم… میوحشت کردم حالا حالاها نبینمت! شماره موبایلت هم نداشتم… چی شده؟ شهاب کجاست؟ حالش خوبه؟! صوتی نفسهایش را شنیدم که کند و غلیظ شد… انگار میمیل داشت به گریه بیفتد. راستش… نه آیدا! شهاب… میدونی؟ شهاب یا کاری کرده که… یک لحظه خاموشی… نفسی عمیق کشید و باز اضافه کرد: شهاب خودشو توی دردسر بدی انداخته!
چه ساعتی از روزگار بود؟… نمیدانست! چند وقت از آنجا ماندنش میگذشت؟… حتی نمیتوانست حدس بزند! برای او به اندازهی چند سال گذشته بود. انگار چند سال بود که بدن لهولوردهاش را گوشهی آن اتاق نمگرفته و خالی جمع کرده بود… و نور زرد و کثیفی که یکسره از لامپ سقف میتابید، داشت مغزش را میجوید! ای کاش آن چراغ را خاموش میکردند… برای مدتی! حتی برای دقیقهای… به تاریکی نیاز داشت… صوتی اظهار کردگویی از بیرون اتاق میآمد و قطع نمیشد… این سر و آواها حتی به او اجازه نمیداد فکر کند… به جز آن… گرسنگی بود… درد بود… سرما بود! ولی هیچ چیزی بدتر از آن نور مداوم و کثیف که توی چشمهایش خراش میانداخت، نبود. تمام جانش را میگراهی شد… تمام نیرویش را! شیرهی وجودش را میمکید! پلکهای به خونجای گرفتهاش را روی هم فشرد و تلاش کرد کمی فکر کند… دقیقاً چه اتفاقی رخ داد؟
چطور آن بلا بر سرش نازل شد؟ داشت بار چوب را به سلامت به جانب جنوب میراند. همهچیز خوب بود… یک لحظهی کوتاه کنار جاده توقف کرد، چون… اندیشید! اندیشید…! اما یادش نمیوارد شد چرا کنار جاده توقف کرد. انگار ضربههایی که به سرش خورده بود، حافظهاش را هم مختل کرده بود! از پشت فرمان پیاده شد… که کسی زد توی سرش… وقتی به هوش آمد… همهچیز از کف دست حرکت کرده بود! صوتی باز شدن در اتاق در گوشش پیچید… چشم باز کرد… مجتبی را متوجه شد! چطوری رفیق؟ لبخند افسردهی زد… صورتش حالتی عزادار داشت. انگار با تمام وجود افسرده بود. در کف دستش یک سینی گرد داشت… جلو رسید و سینی را روی زمین، پیش پای شهاب گذاشت. یک لیوان آب… یک نان لواش بیاتشده… دو سیبزمینی که انگار درون آتش کباب شده بود… تمام محتویات سینی بود. یه چیزی بخور جون بگیری! شهاب تنها سوال مهم زیستناش را از او پرسید: روزگاره یا شامگاه؟!
مجتبی با تأخیر پاسخش را داد: هولوحوش یازده شامگاهه! شامگاهه؟! پس چرا این چراغ کثافتو خاموش نمیکنن؟! صوتیش بیاختیار بالا راهی شد. با پنجهی کفشش سینی را پس زد. صوتی خشخش ساییدن سینی کف زمین، صوتی ناهنجاری ایجاد کرد… و سپس برای مدتی سکوت شد. آن وقت مجتبی دمی گرفت و کنار شهاب روی زمین جای گرفت. شاهیدو مشاهده کردی؟ شهاب باز تکیه زد به سهکنج دیوار… زانوهایش را کشید توی شکمش و کف دستهایش را دور پاهایش حلقه زد و با نگاههای بسته… تنها سری جنباند. شاهید را دیده بود… هر چه به یاد داشت را برایش اظهار کرده بود… انتظار بیجایی بود اینکه از او توقع درک و انسانیت داشته باشد! مجتبی کلافه اظهار کرد: اون حرف الان نمیفهمه… عصبانیه! فقط پولشو میخواد… شوخی نیست، دوازده میلیارد…! باز شهاب ساکت ماند. چه حرفی برای گفتن داشت؟ او رسماً پایان یافته بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن