موضوع اصلی رمان ردیف کلاغ ها
بعضی از جنایتها هیچوقت فراموش نمیشن… حنا تو زیستنش ریسک نمیکنه. آپارتمانش رو با وسواس تو یه منطقهی امن و مطمئن انتخاب میکنه، با همسایههای خوب، جایی که بتونه یه زندگی آروم و بیحاشیه داشته باشه. ولی بعضی وقتا این خطره که به دنبالت میاد و یه اشتباه کافیه! فقط یه اشتباه… وقتی در خونه رو به روی یه عاشق پنهونی باز میکنه. مردی رو میبینه که تا حالا ملاقاتش نکرده، ازش تقاضای ازدواج میکنه. عمادی که هرگز جواب «نه» رو نمیپذیره و حنا رو به سمت جهنم میکشونه. پردههایی که از روی رازها کنار میره و زوایای تاریکی که روشن میشه… و حنایی که کابوسش تازه شروع شده!
مقداری از متن رمانhttps:/// ردیف کلاغ ها:
وقتی عماد به ماشین برگشت، نفسهاش به شماره افتاده بود. پارچه از رویش کنار رفت و چاقوی سیاه، گیرهٔ کابل رو از هم شکافت. حنا مثل فنر خودش رو بالا کشید و کف دستهاش حرکت کرد سمت چسبی که دهانش رو کیپ تا کیپ بسته بود. بدون اینکه یک لحظه به پاره کردن پوست لبهاش فکر کنه، با همون مچهایی که هنوز به هم گره خورده بود، گوشهٔ چسب رو گحرکت کرد و کشید. دهانش رو باز کرد و با تمام توان هوا رو پایین میداد، میبلعید… با هر دو کف دستش به شیشه کوبید: — بازش… بازش کن، به خدا! عماد به حنا که خودش رو به شیشه چسبونده بود و التماس میکرد نگاه دوخت. گربهٔ وحشیاش رو ادب کرده بود؛ باید ازش حساب میبرد. — باز کن، باز کن! گریهکنان التماسش میکرد. سوییچ رو توی قفل چرخوند و شیشه رو پایین داد. حنا به بیرون خم شد و نفسهای عمیق کشید.
هر نفس، فشاری بود به ریه و معدهٔ جمعشدهاش. هر نفس، درد! یک بار دیگه دم، کارت برزنتیاش، اون کافهرستورانِ آن سوی جاده، باز دم! یک بار دیگه دم، کف دستهاش که ساکت، بدون اینکه عماد متوجه بشه، بند سیاه و برزنتی رو بالا میکشید. سرفه کرد، کشیده، جوری که خراش گلوش سوخت، ولی نباید کف دست از تلاش برمیداشت. کارت به بالای در، درست بین درز شیشه رسید و قد بلندتر سرفه کرد تا حتی احتمال شنیدن برخوردش با زمین رو هم به جان نخره. هر نشونهای که از خودش به جا میذاشت، هر چند کوچک، میتونست اثری داشته باشه. چند ثانیه بعد عماد پشت لباسش رو کشید و حنا روی صنقلبی افتاد. صورتش کبود بود؛ از ترس مردن، ترسِ از خفگی مردن، ترسِ از رسوا شدن. عماد لیوان کاغذی چای رو روی داشامگاهورد گذاشت و کف دستهای حنا رو باز کرد. توی اون خنکای بامدادی
بخار چای داغ مثل هالهای نورانی رقصان بالا میراهی شد و حنا رو وسوسه میکرد. به خودش قول داده بود که هیچگاه کف دست از تلاش برنداره، که کم نیاره! عماد اما نگاهش رو جور دیگهای تعبیر کرد. استکان رو برداشت و همجاده یک حبه قند به طرف حنا گراهی شد. حنا توی فکر تقلاهایش برای نفس کشیدن بود، پیشونی کوبیدهشده و زخم روی لبهاش و شیشهٔ هنوز پایین ماشین. لیوان رو گراهی شد، بیشتر از اون چیزی که فکر میکرد داغ بود. توی دستش جابهجاش کرد. فقط یک ثانیه به در ذهنش گذراندن نیاز داشت و بعد تمام محتویاتش رو روی پاهای عماد برگردوند و به سمت در برگشت و کف دستگیره رو کشید. باز نشد و یخ کرد. کف دستش رو از شیشه بیرون برد و دستگیره رو از بیرون کشید و تقریباً با سر روی سنگریزههای فرششدهٔ زمین فرود اومد! آوای عماد رو توی ذهنش فاکتور گراهی شده بود؛ صدای فریادش از سوختگی، از فرار غافلگیرکنندهاش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن