موضوع اصلی رمان دختر وی
ویولت از مرگ نمیترسه. از چیزی میترسه که قبل از مرگ ممکنه سرش بیاد. تو کشوری که جنگ سالهاست همهچیز رو بلعیده، دخترها بیشتر از گلوله از قانونی میترسن که اختیار زندگیشون رو ازشون میگیره. ویولت میدونه دیر یا زود نوبت اونم میرسه؛ برای همین تصمیم میگیره قبل از اینکه حق انتخابش برای همیشگی از بین بره، خودش سرنوشتش رو تعیین کنه. این تصمیم، اون رو به سمت کایل همیلتون میکشونه؛ پسری که همه دربارهاش حرف میزنن ولی هیچکس واقعاً نمیشناسدش. پسری که زیر ظاهر سرد و خشنش، زخمهایی پنهان کرده که جنگ روی روحش به جا گذاشته. اما هر چی ویولت بیشتر به کایل نزدیک میشه، مرز بین ترس، اعتماد، نیاز و دلدادگی کمرنگتر میشه. تو جهانیی که هر لحظه ممکنه با صدای انفجار از هم بپاشه، این دو نفر به چیزی چنگ میزنن که مدتهاست از آدمها گحرکت کرده شده؛ امید.
مقداری از متن رمان دختر وی:
دو روز از حمله هوایی گذشته. آنقدر با قرصها سرم شلوغ بوده که مشغول سرگرمی موردعلاقهام نبودهام. یک کلمه فرانسوی برای افرادی که کاری مثل من میکنن وجود داره. من یه دختر فضول و نظربازم. یه جورایی. نه، مردم رو بر خلاف میلشون مشاهده کرد نمیزنم. نه، پاییدن از بین درزها هیجانی برام نداره. نه، من حتی کسی رو توی حریم شخصی خونههاشون نگاه نمیکنم. در مورد زمانی که اونا توی طبیعت حرف میزنن، در حالی که میدونن کسی میتونه تماشاشون کنه، چی؟ توی اون مواقع، از این نمایش لذت میبرم و هیچ احساس گناهی نسبت به این ندارم.بیشهای که دیواین و جوئی همواره نمایشی از عشقشون اجرا میکنن، حلقهای تقریباً کامل از درختان پیره که پیرامونش رو چمن و گلهای نارنجی فرا گراهی شده. چرا باید به دعوتهاشون نه بگم؟ من با این بخش از شخصیتم کنار اومدم. به کسی آسیب نمیزنم
و به یه حواسپرتی از وحشت اطرافم نیاز دارم. بله، من دختری با تمایلات خاص هستم. یا ممکنه بعضیها بهش بگن انحراف. من یه دختر وی با یه ویژگی رفتاری عجیبم. وقتی به خودم به عنوان یه دختر-وی فکر میکنم، این “وی” بیتجربگی جنسی نیست، بلکه بیشتر برای فضاماست، و اصلاً ازش متنفر نیستم. یه دختر فضول بهتر از باکرهست. پس وقتی کمنچیها منو دختر وی صدا میزنن، دوست دارم وانمود کنم منو دختر فضول صوت میکنن. زوج دونژاد روی زمین پوشیده از چمن و گلهای نارنجی میایستن، و شنلهاشون مدتهاست که فراموش شده. پشت بوتهای پر از گلهای نارنجی، زانوهام رو تا چانه بالا آورده و مینشینم. من ازشون پنهون نیستم، ولی نمیخوام کس دیگهای منو در حال متوجه شد زدن ببینه. جوئی همیشگی فراموش میکنه که من این دور و بر هستم. وقتی با دیواینست، تمام دنیا براش موجودیتش رو متوقف میکنه.
عاشق اینم که قدرتش رو روی او میبینم. جوئی قدقد بلند یا خوشتیپ نیست. مشخصههای ظاهری زمختی داره و در سیوشش سالگی، موهای قهوهای شنی فرش شروع به ریختن کرده. ولی بازوان قویای داره و مهارت قابل توجهی که ابداً حتی تکهای از زنش رو دستنخورده باقی نمیذاره. اون کسیست که دوست دارم تماشا کنم. وفاداری تمامعیارش به دیواین، به نحویست که چهرهاش از ترکیبی از شور و عشق منقبض میشه. مطمئنم حیاتاش رو هم بهش خواهد داد. بالا پایین کردن زبان در زیرش، جیغش رو درمیاره، و هر جیغی جوئی رو به خرخر میندازه. رضایتمندی دیواین اون رو تحریک میکنه؛ جوئی خیلی برانگیختهست. وقتی دیواین ارضا میشه، چهرهی جوئی پر از عشق، لذت… و آب اونه. نیشش وا میشه. اون عاشق شاد کردن زنشه. دیواین بدنش رو خم میکنه و کف دستاش رو روی چمن میذاره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن