دانلود رمان بسنه از آذین بانو

دانلود رمان بسنه از آذین بانو

موضوع اصلی رمان بسنه :

ازدواج اجباری.

مقداری از متن رمان بسنه :

جیغ کشیدم، از ته قلب ، محکم آنقدر که صدام گراهی شده بود.

انگشت اشاره ام را اول به سینه خودم و بعد هم سمت بقیه و سورنا گحرکت کردم و با جیغ گفتم من زن این نمی شم.

من را مشدد بیان کردم. پدر با اخم ایستاده بود. تا تمایل داشت حرف بزنه باز هم جیغ زدم:

– دیگه بسه، دیگه بسنه آهنگ خر بشو ، خر بشو رو از حفظه من کوتاه نمی یام.

بعد دویدم طرف سورنا یقیه لباسش رو گراهی شدم

– تو قبول نکن.

مولین محکم گفت:

– کافیه بسنه.

– نه مامان کافی نیست این کار بشه هم خودم رو آتیش میزنم هم بقیه رو.

حالا وایسین به تماشا بسنه شونزده ساله مرد. تمام. من الان خودم حق دارم تصمیم بگیرم برای حیات خودم.

نفس،نفس زنان روی پله آخر منتهی به حیاط نشسته بودم و هر کسی گوشه ی از حیاط توقف کرده بود

خواهر بزرگ به طرفم اومد و کنارم روی پله قرار گرفت

– بسنه جان.

آواش پر از خواهش و تمنا بود اما بی اعتنا جیغ زدم، از خودش بهتر می دونستم چی میخواد بگه

– تو حرف نزن،بدبخت، شوهرت دادن به یه پیرمرد معتاد، صبح تا شامگاه داری بساط عیش و نوش شو جور می کنی، مثل بز داری فقط نگاه میکنی به این زیستن نکبتی، نه مهناز من کوتاه نمی یام.

کف دست مهناز رو از بازم پس زدم، بلند شدم و با حرص بهشون چشم دوختم

– ایستادین جلوی من چیو نگاه می کنید ها ؟ ول می کنم بی خبر می رم ها.

مامان سرش رو گراهی شد بین کف دستاش و مثل همواره غر زد:

– ای خدا من چه کنم از این کف دست این دخترا،آخرش منو می کشین.

– می خواستی این همه دختر نیاری.

داد زد:

– اشتباه کردم. به قبر پدر پدرم لبخند زدم.

پوزخندی زدم

– حالا دیگه؟ حالا که هر کدوم یه جور بدبختیم ؟

بابا با دلسوزی نزدیکم شد و درست روبه روی من توقف کرد

– بابا جان بیا قبول کن، برو سر خونه و زندگیت. بذار خیالم از بابت حیات تو هم راحت باشه.

با غیظ گفتم:

– حالا نه که زیستن بهناز و مهناز و بهاره خوبه دلواپسیتون فقط بسنه ست.

آقا نه ، نه. چقدر بگم نه؟

کفشم را کشیدم بالا و به سمت در راهی شدم، تا بیرون برم . بابا از پشت مانتوم رو کشید و پشت سرش سیلی بود که به صورتم زده شد. با بهت نگاهش کردم.

اشک نریختم. نمی خواستم با اشک ریختنم ضعفم رو ببینند. برگشتم طرف سورنا سعی کردم صدام نلرزه.

– آقای پسر عمو، حالا که بر خلاف پدر مادرت موندی تو بگو نه، تو بگو منو نمی خوای.

اصلا تو چرا نمی ری یکی از همونایی رو بگیری که هر شامگاه لم دادن تو بغلت و با تو بخاطر پز دادن میذارن اینور و اونور عکساشون رو سورنا بگو نه وگرنه داغمو رو قلبه همه می زارم.

هیچکس حرفی نزد.

داد زدم:

– باشه پس بچرخیم. اگه پشت گوشتون رو دیدین بسنه رو هم می بینید. تمام.

این بار فرصت ندادم دست بابا بهم برسه در را باز کردم و پریدم بیرون. حدس می زدم دنبالم بیان به خاطر همین مسیر بر عکس خیابان را به طرف آخر کوچه طی کردم.

مطمئن بودم تو تاریکی کوچه دستشون به من نمی رسه.

سورنا رو مشاهده کردم که از منزل بیرون اومد. به اطراف چشم دوخت و به طرف ماشین رفت. نفس راحتی کشیدم.

پیچیدم داخل کوچه پشتی و از آنجا هم خیابان اصلی، خنده دار بود ولی جایی رو نداشتم تا یک شامگاه سرد پاییزی از سرمای هوا نفس امنی بکشم.

***

گوشی موبایلم زنگ می خورد. شماره سورنا بود. گوشی رو بدون جواب دادن داخل جیب سوی شرتم سر دادم.

سورنا پسر عمو شهریار بود. یک سالی می شد زنش را طلاق داده بود.

حالا بعد از یک سال یادش افتاده بود از دختر عمویش میل داشتگاری کنه. که هشت سالی از او کوچیکتر بود

تنها کسی که در کف دست رسم بود و احتمال می دادم بشه شامگاه را منزل اش باشم دانا بود.

امیدوار بودم تنها باشد. مهراب ماموریت باشه. شماره اش را گرفتم با زنگ دوم گوشی رو جواب داد.

– سلام

تا سلامی گفتم با شک پرسید:

– اتفاقی افتاده؟

– نه.

– آوات یجوریه. آزردهی انگار.

دانا هم متوجه شده بود که ناراحتم. بی خیال جویا شدم:

– مهراب خونه ست.

– نه ماموریته.

– خواستم بیام اونجا.

– پاشو بیا. وایسا ببینم کجایی؟

– جلو درم.

کلافه پوفی کرد و آیفون را زد. تازه وقتی که در ورودی رو باز کردم درک کردم چقدر گرمم شده.

مثل همیشگی داشت کتاب می خواند. این را از عینکی که لا به لای کتاب گذاشته بود فهمیدم. دوسالی می شد که ازدواج کرده بود ولی بچه ای نداشسریع. وقتی هم می گفتم بی خیال می اظهار کرد” مهراب برام مهمتره”

صدای دانا منو از فکر بیرون آورد.

– نمی خوای جواب بدی؟

نگاهش کردم در حالی که لیوانم رو از چای ترش پر می کرد به گوشی موبایلم اشاره کرد و بیان کرد:

– داره زنگ می زنه.

شماره مولین بود. گوشی رو بر عکس کردم و لیوان چای ترش مورد علاقه ام رو برداشتم.

مثل همیشه مهربان جویا شد:

– نمی خوای بگی چی شده که این افتخار نصیبم شده که اینجایی؟

بی تفاوت گفتم:

– بحث کردم:

– اینکه معلومه. چرا؟ سرچی؟ با کی؟

– سر اقا سورنا، با همه. دانا خسته ام بخدا منم می خوام مثل بقیه حیات کنم.

– خب زیستن کن عزیزم.

عصبی بیان کردم:

– چطور؟ به اجبار. من هیچ خوشم از این سورنای زن باز نمی یاد.

به خودشم بیان کردم خره که نمی فهمه.

– دوستت داره.

اخم کردم

– می خوام صد سال سیاه نداشته باشه. دانا هیچ کس منو به خاطر خودم نمی خواد.

مطالب مرتبط:

دانلود رمان بهیگ از آدین بانو

دانلود رمان فصل دیوونگی از آذین بانو