دانلود رمان بتسابه از زینب ایلخانی
موضوع اصلی رمان بتسابه :
با برملا شدن رازی شرم آور از زندگی حمید و به دنبال آن گم شدن دخترش ایرن، زیستن بتسابه و حمید در حال فروپاشی است. در این بین یونا، عاشق قدیمی بتسابه با حقایقی ناگفته درباره طلسمی چندین ساله به قصد پس گحرکت کردن دلدادگی از کف دست رفته خود ایران بازمیگردد و…
مقداری از متن رمان بتسابه :
طبق معمول سی و دو روز گذشته، در تراس آپارتمانش که در انتهای کوچه و مجاور به ساختمان قدیمی شمارهی هفده است، توقف کرده. یک دستش را میان کیسهی ارزن فرو برده، مشتی ارزن برداشته و سپس با سر انگشتان باریک خود اندکی از ارزنها را از میان مشتش برمیدارد و طبق یک عادت دیرینه و عبث سی و دو روز گذشته، ارزنها را داخل ظرف دانهخوری قفس خالی که روی دیوار تراس آویخته شده است، میریزد.
سپس بطری پلاستیکی را از روی لبهی هره برداشته، سر بطری را یک راست روانه ی لولهی استوانهای کدر و جرم گراهی شده میکند تا بدین صورت مشکل کم آبی قفسی را که هیچ پرندهای درونش نیست نیز مرتفع شود. برای سی و دومین بار در طی سی و دو روزگار متوالی که گذشته با خودش تکرار میکند:
“چه فایدهای داره این کار عبث و تکراری وقتی هیچ پرندهای توی این قفس نیست و فقط نتیجهاش میشه پر کردن شکم کلاغهای زشت سیاه منحوس یا کبوترهای وراج که هنری جز بق بقو کردن ندارن و یا جمع کردن یه مشت گنجشک که این قد زیادن، کسالتبار و بیاهمیت شدن. آخرش هم که نظافت کف تراس واسم میمونه که این روزها پر شده از انواع فضولات پرندهها”
خسته و مکدر بطری خالی را کف بالکن میگذارد و تن خستهاش را روی تک صنقلبی روی تراس رها کرده و یک کف دستش را سایبان چشمانش میکند تا بدین صورت از گزند اشعهی نوری که تا عمق چشمانش نفود کرده و دیدش را مخدوش میکند در امان بماند. به پشتی صنقلبی تکیه زده و در حالی که نفسش را به صورت آه ملایمی از میان لبهای خشکش بیرون میدهد یک بار دیگر بیدلیل نگاهش دلواپس تا مرز بالکن قدیمی ساختمان شمارهی هفده پر میکشد و با خودش فکر میکند:
” امروزگار هم از همسایهی جوان ساختمون شمارهی هفده هیچ خبری نیست؟ ”
امروزگار چند روز از غیبت زن جوان ساکن در ساختمان مجاور گذشته و او هنوز قلبیل یک دنیا بیقراریاش را برای کسی که نه میشناسدش و نه با او ارتباطی دارد و تا هنوز حتی از نزدیک او را نمتوجه شده، نمیداند. فقط میداند بهشدت بیقرار و بینهایت دلواپس اوست. شاید برای اینکه رنگ موهایش، بیرنگی صورت و طرز چشم دوختنش را خیلی دوست دارد و او را بینهایت شامگاهیه به “ایرانای” خود میبیند. ایرانایی که این روزگارها خیلی دلتنگ اوست. هم مشتاق دیدار و هم تا سر حد مرگ دلواپس!
یک بار دیگر با خودش نجوا میکند:
” باور نمیکنم امروزگار سی و دو روزگار از راهی شدن ایرانا گذشته.”
سی و دو روزگار است که او را نمشاهده کرده و گذر این روزهای زجرآور و ملالانگیز در عین بیخبری برای او شامگاهیه به جان دادن گذشته است!
اصلا برایش قابل تصوّر نیست اینکه سی و دو روزگار از این اتفاق گذشته ولی او هنوز هم زنده است و میتواند نفس بکشد. اویی که نفسش به نفس ایرانا گره خورده بود! اویی که بارها گفته بود:
” اگه یک روزگار ایرانامو نبینم میمیرم! ”
به یاد آورد نخستین روزهای پس از رفتنش را که از فرط اشک و ناخن بر صورت و سینه کشیدن، دیگر نه نایی و نه جای سالمی در جانش باقی بود.
مستاصل آهی میکشد و کف هر دو دستش را روی صورتش میگذارد.
” وای خدایا! اصلا چرا من هنوز زندهام؟ چرا هنوز نفس میکشم؟ وسط این تراس خراب شدهی لعنتی چیکار دارم؟ چرا باید دائماً به پرندهی خیالی داخل قفس آب و دونه بدم؟ چرا مجبورم میون یه دنیا سرگشتگی و بیچارگی خودم، مدام نگران زن جوان ساختمان روبروئی هم باشم و به اون فکر کنم؟
چرا…چرا…چرا…”
کلافه پوفی میکشد و ناآرام کف دستانش را از روی صورتش برمیدارد. چند بار متوالی سرش را به چپ و راست حرکت داده و برای اینکه به هر نحو به عذابش پایان دهد یک بار دیگر نگاهش نگران تا مرز بالکن روبرویی تاخته و از ته قلب زار میزند:
“نیست…نیست…لااقل تو بهم بگو کجایی دختر؟ ”
آوای “عبدالحمید” را از پشت سرش میشنود.
– بتسابه…
تلطیف صوتیش که چونان جویباری ملایم و روان و گوارا با ریتمی دلانگیز در سرتاسر وجود خشک و کویریاش جاری میشود هنوز هم به قشنگیی گذشته، نه حتی قشنگتر از از تمام سالیانی که او را می شناسد و با او زیستن کرده و او اینگونه صدایش زده و برای لحظاتی کوتاه او را از خود بیخود کرده است! مردد با خودش فکر میکند:
” هنوز هم میتونم صاحب این صوتی خاص رو مثل گذشتههای دور دوست داشته باشم. صاحب این صوت هنوز هم می تونه که مرحم و التیام زخمهای بیشمار قلبم باشه؟ ”
بیاختیار سمت عقب، به جایی که عبدالحمید او توقف کرده سر میگرداند. هنوز هم عبدالحمیدش را مثل تمامی روزگارهای گذشته می بیند، تمام روزگارهایی که با او حیات کرده؛ اما نه خدایا! حتی با صلابتتر و عاشق شدنیتر از تمامی آن روزها و بیست سالی که گذشت و او همچنان و همواره قابل محبت ورزیدن میبود و بتسابه احساس میکند هنوز عاشق او و دیوانهی آنگونه صدا زدنش است.
مطالب مرتبط:
دانلود رمان مسافر کوچه آرام از زینب ایلخانی
دانلود رمان ولی خاکستری از زینب ایلخانی
دانلود رمان دژ آشوب از زینب ایلخانی
دانلود رمان ۴۹ کبوتر از زینب ایلخانی
دانلود رمان ماه طوفان از زینب ایلخانی
دانلود رمان مرگنواز از زینب ایلخانی
دانلود رمان هزارچم ۱ از زینب ایلخانی
دانلود رمان هزارچم ۲ از زینب ایلخانی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن