موضوع اصلی رمان اپسیلون:
مقداری از متن رمان اپسیلون:
من درباره کار اینا متوجه شده بودم.. کاش قبل از اینکه اون قرارداد و امضا می کردی بهم می اضافه کردی.. منم بهت می اضافه کردم این کار و نکن! – اصلاً… اصلاً باورت نمی شه.. انقدر با آب و تاب از اون شغل تعریف کردن.. با روی خوش.. با سر و زبون.. که هم من و هم بقیه دخترا و پسرایی که اونجا بودیم آب از لب و لوچه امون آویزون شد. بیان کردیم دیگه نونمون تو روغنه.. یه جوری هم تحت فشارمون گذاشتن که امروز آخرین مهلت قرارداده و ممکنه تا چند وقت دیگه نیرو نگیریم که همه درجا استخدام شدن.. چه می دونستم که قراره اینجوری گند بخوره تو همه چی! زهره نگاه متاسف و دلخوری به صورتم انداخت و مشغول ماساژ دادن شونه هام شد و دیگه هیچی ناضافه کرد.. حرفی هم نبود که بزنه.. کاری که نباید می شد شده بود و حالا صد نفرم من و قلبداری می دادن قرار نبود چیزی این وسط عوض بشه. با نگاهی به ساعت که یه ربع هم از وقت رفتنمون گذشته بود
تا یه مسیری و پیاده برم و به این بغضی که مجدداً تشکیل شده بود اجازه ترکیدن بدم تا حداقل دیگه چیزیش به خونه نرسه.. اما همینجوریشم دیر شده بود و ممکن بود به مترو و اتوبوس نرسم. با گندی که زدم. فرصت اسراف کردن ازم گرفته شد و باید حواسم و جمع می کردم واسه ریال به ریال خرج کردن پولام! نفس عمیقی کشیدم و با فکر اینکه امروزگار اصلاً با کنجدم حرف نزدم تو دلم بیان کردم: «درستش می کنم مولین دلواپس نباش خودم یه تنه هوای جفتمون و دارم فسقلی من!» با آوای دو تا بوق پشت سر هم از جا پریدم و رشته افکارم پاره شد.. سرم و چرخوندم تا به راننده این ماشینی که با بوق زدنش بند قلبم و پاره کرد دو تا فحش بدم و حداقل حرصم و خالی کنم که دیدم این ماشین زیادی به نظرم آشنا میاد. تا اینکه شیشه اش پایین کشیده شد و من با حامی که پشت فرمون ماشین قرار گرفته بود هم نگاه شدم و مسیرم و به سمتش تغییر دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن