موضوع اصلی رمان پتریکور:
مقداری از متن رمان پتریکور:
یک ماهی میگذرد و عماد روزگار به روزگار بیشتر در خودش فرو میرود و از من دورتر میشود. نگاهش را از من میدزدد و احساس میکنم در در نگاهش چیزی است که تا به حال نمشاهده کرده ام. احساس سردرگمی و عصبیت و جنون و چیزی که بیشتر مرا آزار میدهد احساس شرمندگی نگاهش است. آری! احساس شرمندگی که قلبیلش را نمیدانم و این دلم را برایش به درد می آورد. هر چه از او میخواهم علت این حال بدش را بگوید، به روی خودش نمیآورد و به کوچه ی علی چپ میزند. حسام را هم دیگر نمشاهده کردهام و عماد هم حرفی از او به میان نمی آورد و اگر هم من در موردش بپرسم عصبی شده و بهم میریزد. من هم این روزگارها وقتم را با دایان و فرناز میگذرانم. فرنازی که بعد مدت ها با تلفنم با او تماس گرفتم و مورد عنایت شمتوجه شدش قرار گرفتم. رسیدن خاله، سه هفته به تعویق افتاده و ماهم تاریخ جشنمان را تغییر دادیم. چند وقتی است که دچار سردردهای شمشاهده کردی میشوم
که بیعلت میآیند و بعد از این که ولینم را بریدند به صورت بهیکبارهی قطع میشوند. یک شامگاه هم که از زور سر درد در آغوش عماد بیهوش شدم. بعد از چند لحظه و خوراندن آب قند توسط عماد به من، بهوش وارد شدم و دیگر از سر درد خبری نبود. وقتی حالم جا وارد شد او را رنگ پریدهتر از خودم یافتم و کف دست پاچگی را در تمام حرکاتش میتوانستم حس کنم. دیدن دلواپسی اش، بسیار لذت بخش بود و باعث شد لبخندهای بیخود تا آخر شامگاه بر روی لبم باشد. به اسرار عماد به آزمایشگاه دوستش که دکتر حاذقی هم بود رفتم و برایم سری کاملی از آزمایشها را نوشت و من هم انجام دادم و قول داد که در اسرع وقت و به صورت فوری جوابش را آماده کند. فردا شامگاهش ساعت ده شامگاه بود و عماد زود به خونه وارد شده بود و ما شام خوردیم. فنجان های چای را در سینی میگذارم و به سمت جایی که جای گرفته میروم. مجله ای که در حال مطالعه اش بود را کنار میگذارد
و کف دستش را دور شانه ام میپیچاند. لیوان چای را به دستش میدهم که تشکر میکند و پیشانی ام را میبوسد. ذوق زده خودم را در آغوشش بیشتر جا میکنم و من این همه خوشبختی محال است. از دو روزگار پیش که از حال راهی شدم، وقتی که در خانه است، یک دقیقه هم مرا از خودش جدا نمیکند. و من هم از خدا تمایل داشته مانند کوالا دائم به او میچسبم. تلفنش زنگ میخورد و کف دستش را از دورم باز میکند و فنجانش را در سینی میگذارد. نگاهی به صفحه ی گوشی میکند و بعد هم نگاهی به من و از جا کشیده میشود. -سلام دکتر جان، وقت بخیر. -نه بابا این چه حرفیه…مزاحم شما هم شدیم. چند دقیقه ای ساکت میماند و نگاهش خیره به من است. جوری نگاهم میکند که نفسم را بند می آورد، جوری که به هیچ عنوان نمیتوانم تفسیرش کنم… فقط یک حالت خاصی دارد. در نگاهش شیفتگی موج میزند، هممسیر با ترس. -شما مطمئنید؟!
مرسی دکتر جان از وقتی که گذاشتید. -حتما… حتما… لطف میکنید آدرسش و بفرستید… به خانواده سلام برسونید، شب خوبی داشته باشید. تلفن را قطع میکند و همچنان به چشم دوختنم ادامه میدهد. کم کم ترس بر قلبم مستولی میشود. خنده ای از روی ترس میکنم. -چرا اینجوری نگام میکنی؟! نکنه مریضی چیزی دارم؟! ها؟! همچنان به خیره چشم دوختنم ادامه میدهد و این باعث برآشفتهتم میشود و نمیدانم چرا بغض میکنم. -بس کن دیگه اه؟! چرا حرف نمیزنی خب؟! گامی بر میدارد و کنارم مینشیند. کف دستان مثل یخم را در دستان گرمش میگیرد و با انگشت شصتش پشت کف دستم را نوازش میکند. -چیز خاصی نبود. -پس چی میگفت دکتر یک ساعته. -قول بده که نترسی. دیدهانم پر از اشک میشود و لب هایم به لرز مینشیند. -تو که اینطوری بیشتر میترسونیم. -یه تودهی بهشدت بهشدت کوچیک داری. اشک هایم بی اختیار میچکند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن