موضوع اصلی رمان از پیله تا پرنا:
سرنوشت همهی پیلهها به پرواز پروانه ختم نمیشود! برخی پیلهها در تلاطم آب جوش، سرنوشت دیگری مییابند و به ابریشمی نفیس و دلربا بقلب میشوند. اگرچه وقایع این رمان زادهی خیال نویسنده است، اما تمامی مطالب با تحقیقات گسترده نگاشته شده تا اطلاعات دقیق و درستی را در اختیار شما قرار دهد. هر گونه شامگاهاهت اسمی، کاملاً تصادفی است.
مقداری از متن رمان از پیله تا پرنا:
حرفش من را به خنده واداشت نه نگران نباشید همه اش برای شماست. اجازه بدین ش برای شماست. اجازه و بذارمش تو پلاستیک تا راحت تر بتونید جابجا کنید. با همان روشی که ظرف خاگینه را در خانه بسته بندی کرده و تا اینجا آورده بودم مجدداً پیچیدمش لای پلاستیک و به سمتش گحرکت کردم – بفرمایید. بدون اینکه آن را از کف دستم بگیرد، اظهار کرد: – خیلی ممنونم. لطفا چند لحظه صبر کنید سوئیچ و کاپشنم رو بردارم الان میام به یک دقیقه نکشید که پوشیده در کاپشن و شال گردن برگشت با تشکری ،ملایم پلاستیک را از کف دستم گراهی شد.
و بعد از خاموش کردن چراغ ها و قفل کردن در سوار بر آسانسور، به سمت پارکینگ حرکت کردیم. از شرایط پیش آمده به شدت معذب بودم و یک جور حس خجالت و شرم احاطه ام کرده بود به پارکینگ که رسیدیم، صدای دزدگیر ماشین او را از بین سه خودرویی که آنجا بود برایم قابل شناسایی کرد. اینجا آلمان بود؛ مرکز تاماد لوکسترین اتومبیل های جهان به همین دلیل ماشین دکتر جزو خودروهای رده متوسط آلمانی حساب می شد. خودرویی که اگر در کشور دیگری بود، قطعا در کف دسته ی بهترین ها قرار می گحرکت کرد. و چه بد که همیشگی ارزش هر چیزی در مقام مقایسه تعیین میشد.
قبل از هر اقدامی با یک نگاه خیره، شماره پلاک خودرو را در ذهنم ثبت کردم یک لحظه بین قرار گرفتن روی صندلی جلو و عقب مردد شدم ولی با فکر به اینکه مگر این بیچاره راننده ی شخصی پدرم است کف دستم روی کف دستگیره ی در جلو جای گرفت. به محض سوار شدن شماره پلاک را برای مهشید پیامک کردم و اضافه کردم تا یک ساعت دیگر منتظر تماسم باشد بالاخره کار از محکم کاری عیب نمیکرد وقتی ماشین را به جاده انداخت و از پارکینگ خارج شد، تازه متوجه وخامت هوا شدیم باران از آنچه فکر میکردیم شدیدتر بود.
برف پاک کن با تمام قواس سعی در کنار زدن قطرات آبی داشت که انگار از دوش حمام روی شیشه ی خودرو میریخت؛ چه تلاش بی حاصلی کمی مانده به ایستگاه مترو اظهار کردم – لطفا همین جا نگه دارید ممنونم “باشه ای که زیر لب اظهار کرد، به سختی به گوشم رسید. ولی وقتی به ایستگاه رسیدیم توقف نکرد و با خونسردی به رانندگی اش ادامه داد. نیم – چرا نگه نداشتین؟! ایستگاه رو رد کردیم که نگاهی سمتم انداخت و گفت: چراکه اینجا کلاس درس نیست که هر چی شما اظهار کردین بگم دیده! با دهان باز هاج و واج نگاهش کردم که ادامه داد: – آدرس خونه لطفا.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن