یک بازنده نیستم پارت ۹

-زنش بودی.
-زنی بدون رابطه.
داستان شاهرخ ناباور دور تن فروزان پیچیده شد.
فروزان لبخند زد و گفت: نتمایل داشت، بهتر که هیچ وقت نخواست.
شاهرخ تن فروزگاران را از دیوار جدا کرد.
دستش را روی گودی کمرش گذاشت و گفت:اینقدر تشنه ام که پلک روی هم بزنی صیغه ی عقدمونو می خونم.
فروزگاران با ترمشاهده کرد نگاهش کرد.
می دانست باید تا سال حمید صبر کند وگرنه حرف وحدیث بود که تا ناکجایش را می سوزاند.
-درگیر چی هستی؟
-تا سال حمید نشده…
-یه صیغه اس جان قلبم، برای چندماه، کسی نمی دونه غیر از من و تو، نگاه کن خودت، کسی اینجا هست غیر از من و تو؟
-سرخوشان اگه بفهمه…
-من عموشم و تو حق مادری داری براش، قراره چه اتفاقی بیفته؟ گناه که نکردی، شرعا زنم میشی،…فروزگاران، خانم، کسی قرار نیست بدونه، بین خودمون می مونه تا بعد از سال حمید که بیام تمایل داشتگاریت کنم.
فروزگاران با ترس آب دهانش را قورت داد.
به شدت قلبش شاهرخ را می میل داشت.
همه ی آرزویش این مرد بود.
اما ترس از رسوایی ترمشاهده کرد به جانش می انداخت.
-حاضری خانم؟
تنش کمی لرز داشت.
-بخونم خانم؟
-تو این ۲۰ سال هیچ وقت با زنی بودی؟
شاهرخ رک اضافه کرد: نه!
-چرا؟
-هیچ کس فروزان نبود.
تبسمی روی لب هایش سنجاق شد.
“زمستان سردی نبود.
هنوز صدای گنجشک ها می آمد.
آفتاب هم قصد کمرنگ شدن های زمستانه نداشت.
مطمئن هستم همه ی اینها از جایی آب می خورد.
یا تویی یا باز هم قلبیلش تویی!”
-بله!
نگاهان شاهرخ برق زد.
فروزگاران را یک دور، دور خودش چرخاند و با خنده ای پت و پهن بیان کرد: ممنونم.
فروزگاران را تنگ در آغوشش گراهی شد و کنار گوشش آیه ی صیغه را که از حفظ بود را برای ۸ ماه دیگر خواند.
تمام که شد، فروزگاران بله اش را که داد، شاهرخ با عشق گفت: به خونه ی خودت خوش اومدم خانم.
حس خوبی داشت.
شاهرخ حالا دیگر محرمش بود.
شوهرش بود.
مردی که در تمام طول عمرش آرزویش را داشت بلاخره مال خودش شده بود.
بهتر از این؟
اصلا این حال خوب قابل قیاس با هیچ چیز دنیا نبود.
فروزگاران با شرم اضافه کرد: ممنونم.
-اجازه هست؟
فروزگاران گنگ نگاهش کرد.

عملا چیزی از اجازه گحرکت کردن شاهرخ نمتوجه شده بود.
شاهرخ به سادگیش ریز خندید.
با اینکه سن و سالش طوری نبود که این چیزها را نفهمد ولی هنوز بکر مانده بود.
با اشتیاق و عطش، سرش را میان موهای فروزان فرو برد و گفت: یه امشب مال من باش.
نفس داغ شاهرخ وسوسه به جانش انداخت.
کف دستش دور گردنش زنانه قفل شد.
شاهرخ با همه ی توانش، هیکل لاغر فروزگاران را از روی زمین قد بلند کرد.
از قبل فکر همه چیز را کرده بود.
می دانست بلاخره راضیش می کند.
یعنی بعد از این همه سال باید دلدادگی بینشان جواب می داد یا نه؟
به سمت اتاق خوابی که آماده کرده بود حرکت کرد.
در را بزور باز کرد و داخل شد.
فروزگاران را کنار تخت پایین گذاشت.
-فعلا اینجا اتاق خوابمونه، ولی هروقت بخوای می تونی هر کدوم از اتاقای این خونه رو انتخاب کنی.
فروزگاران چرخی زد و همه چیز را به دقت چشم دوخت.
رنگ سریع قرمز و صورتی برای اتاق شاضافه کرد انگیز بود.
همه چیز رئال و دلبسته شدنی!
-اینجا به‌شدت خوبه.
-ببخش اگه سلیقه ام زیاد خوب نبود.
فروزان نزدیکش شد.
دکمه ی بسته ی کت شاهرخ را باز کرد و دورش چرخید.
کت را از تنش درآورد و روی عسلی گذاشت.
-تو بهترینی، خودت اینو بهتر از همه می دونی.
جلویش توقف کرد و دکمه های پیجادهنش را دانه دانه باز کرد.
-دیوونه ام نکن فروزگار!
-برای همین اینجاییم نه؟ قراره ۲۰ و چندسالی که ازمون گحرکت کرده شد و جبران کنیم ها؟
دکمه های مارک آستینش را باز کرد و پیمسیرن را از تنش درآورد.
دستش که سمت کمربند شاهرخ حرکت کرد، شاهرخ حریصانه در آغوشش کشید و لب هایش را شکار کرد.
آنقدر بوسیدش که وقتی صورتش را عقب بود لبخندی نرم از نفس تنگی که فروزگاران دچارش شده بود روی لبش جای گرفت.
-خوبی خانم؟
خانم اظهار کردنش ته همه ی عاشقانه های دنیا بود.
شاهرخ با ملایمت صورتش را نوازش کرد.
-ببخشید.
فروزان لبخند زد.
چقدر بود تجربه ی بوسیده شدن نداشت؟
چقدر بود حمید این همه ظلم کرده بود؟
دکمه های مانتویش را باز کرد و گفت: همواره اامان ها پر از درد و میل داشتن!
عین یک نوجوان تن آوایش می لرزید.
هیجان زده بود و پر از اشتیاق!
شاهرخ کف دستش را گحرکت کرد و روی تخت نشاندش.
پشت کف دستش را بوسید و اظهار کرد: من کنارتم، قرار نیست از چیزی بترسی، باشه؟
-من از چیزی نمی ترسم، هیجانش داره منو می کشه.
شاهرخ کنار گوشش را بوسید.
بوسه هایش را پایین تر آورد تا بالای سینه اش!

آه خفیف فروزگاران، شاهرخ را جری تر کرد.
با احتیاط فروزگاران را خواباند.
باید این عطش ۲۰ ساله بلاخره رفع می شد یا نه؟
-دوستت دارم فروزگار، بیشتر از جونم…
تنش را روی تن فروزگاران کشید.
لاله ی گوشش را بوسید.
-خون شدی تو رگام.
فروزگاران تبسم زد و کمرش را نوازش کرد.
-همیشگی برام بمون فروز…
شکم فروزگاران را بوسید.
فروزگاران بی طاقت صورت شاهرخ را میان دستانش گحرکت کرد و گفت: می خوای منو بکشی؟
شاهرخ بالاتر آمد.
اجازه نداد سوالات فروزگاران بیشتر از این ادامه دار شود.
لب های فروزگاران را عمیق بوسید…
**
با دلدادگی صورت شاهرخ را بوسید.
بهترین شامگاه عمرش بود.
شبی که بلاخره طلسم این چندین سال شکست و مال هم شدند.
گوشه ی تخت نشست و لباس های زیرش را برداشت و تن زد.
شاهرخ دستش را زیر سرش گذاشته نگاهش می کرد.
-ساعت چنده؟
-هنوز شام نخوردیم.
فروزان خندید و اظهار کرد: اندیشیدم خبری از شام نیست.
شاهرخ بلند شد، فروزگاران را در آغوش کشید و بیان کرد: مگه میشه خانم؟
شانه ی لخت فروزگاران را بوسید و بیان کرد: از قبل سفارش دادم میگم بیارن فقط.
از فروزان جدا شد و لباس هایی که روی زمین افتاده بود را برداشت و تن زد.
به دکمه های پیجادهنش که رسید، فروزگاران مقابلش ایستاد و اضافه کرد: من می بندم.
دانه به دانه دکمه های پیجادهن شاهرخ را بست.
شاهرخ موهای باز فروزگاران را پشت گوشش زد و گفت: عین معجزه ای!
فروزگاران تبسم زد.
دکمه های مارک شاهرخ را برداشت و سر آستین هایش را بست.
-تا اینجایی موهاتو نبند.
همه ی موهایش را جمع کرد و روی شانه ی فروزگار ریخت.
فروزگاران خم شد لباس های باقی مانده اش را تن زد.
شاهرخ با گوشیش زنگ زد تا غذا را بیاورند.
دست دور شانه ی فروزگاران انداخت و گفت: از خونه راضی هستی؟
-دقیقا همون چیزیه که می میل داشتم.
-طرح های جوونیت هنوز تو ذهنمه، موندگار شدن، یکم تو این طرح کف دست بردم تا بشه همونی که می خوای.
-اینقدر خوب نباش.
-برای یه گل باید گلستون باشی.
به سمت میز رفتند.
هنوز صوتی موزیک می رسید.
شاهرخ خم شد گلسر و روسری که روی زمین افتاده بود را برداشت و روی میز گذاشت.
کف دست فروزگاران را گرفت و دور خودش چرخاند.

-برای امشامگاه هزار بار خداروشکر می کنم.
در مقابل شاهرخ و دلدادگیش زبانش بند می آمد.
تمام این سالها حمید هرچه از یک حیات ساده و عاشقانه می میل داشت را از رو گراهی شده بود.
خدا لعنتش کند.
مرده بود اما برای این ظلمش هرگز نمی بخشیدش!
-برای ۸ ماه دیگه خودتو آماده کنم خانم اما…
صنقلبی را کنار کشید و فروزگاران را نشاند.
-من هرروز زنمو تو خونه ام می خوام.
فرزان فورا با اعتراض بیان کرد: چطوری؟ نعیم، سرخوشان…
-فرض بر این میگیریم که خانم جذابی من هرروزگار میره پیاده روی، برای شام یا ناهار باید پیشم باشی فروزگار!
بهانه هایش هم خواستنی بود.
نمی اطلاع داشت این شروع بهانه های شیرین شاهرخ است.
زنی که مال خودش شده بود باید کنارش می بود.
-نعیم؟
شاهرخ به‌شدت ساده و راحت گفت: می دونه!
دیدهان فروزگاران درشت شد.
-یعنی…
-بلاخره هرروزگار متوجه شدنت اینجا باید یه دلیل موجه داشته باشه یا نه؟ نترس خانم هوای باباشو داره.
فروزگاران فقط نگاهش کرد.
مگر می شد از این مرد با موهای جوگندمی قلب کند؟
شام که میان میز کوچکشان با سلیقه شاهرخ خورده شد، طعم بهار می داد.
انگار به ضیافت یک پرنس عالی رتبه دعوت شده باشد.
بعد از شام خود شاهرخ او را تا دم در رساند.
هرچه فروزگاران تعارف کرد داخل بیاید، نیامد.
ترجیح می داد عمه خانم فضول را نبیند.
نه حوصله اش را داشت و نه وقت مفت که صرف کل کل با این پیرزن شود.
داخل که شد، خوشحالان به سمتش آمد.
گونه اش را بوسید و اظهار کرد: خوش گذشت؟
دلش می خواست حرف بزند و از شامگاه بی نهایت خوبی که گذرانده بود حرف بزند.
ولی این یک مورد جایی برای حرف زدن نمی گذاشت.
یعنی ترجیحا نباید کسی می اطلاع داشت تا ۸ ماه دیگر!
لبخندی به سرخوشان زد و گفت: خیلی خوب بود عزیزم.
مسروران با شیطنت گفت: بنظر می رسه عموجان سر پر شروشوری داره.
فروزگاران لب گزید و برایش ابرو انداخت تا جلوی زبانش را بگیرد.
مسروران ریز خندید و با صوتی بلندی رو به جمع اضافه کرد: با یک فنجون چای موافقید؟
راج خیره نگاهش می کرد.
این دختر نهایت دلربای بود.
فردین هم نگاهش روی راج مانده بود.
مردیکه ی سیاه نه قیافه داشت نه تیپ خاصی!
مدام نگاهش روی شادان کار می کرد.
صمصام با تبسم اضافه کرد: لطفا کمرنگ باشه.
مسروران چشمی بیان کرد و به سمت آشپزخونه حرکت کرد.
تنها چیزی که درک کرده بود، عاشقانه ی دیدهان مادرش بود.
***

صوتی دادش کل ساختمان را لرزاند.
فروزگاران از پایین پله ها به طبقه ی بالا خیره شد…
-باشه، الان میام.
صدای فردین بود و تمام اهالی منزل گیج.
فردین سریع از پله پایین وارد شد که فروزان سؤال کرد:چی شده؟!
-فعلا عجله دارم.
صمصام قد بلند شده گفت:کمکی از دست ما بر میاد؟
فردین ناشیانه اظهار کرد:باهام بیا.
صمصام کتش را چنگ زد و رو به راج گفت:خودتو سرگرم کن زود میام.
راج با ساکتش گفت: دلواپس من نباش لطفا.
صمصام تبسم زد و دستش را به علامت لایک برایش بالا آورد.
با فردینی که انگار ملایم و قرار نداشت از در خونه بیرون حرکت کرد…
و حالا راج بود بدون آن جوانک چشم سبزی که عجیب هوای این دختر ساده ی منزل اش را داشت.
نمی دانست چرا این همه به نظرش این دختر ملوس و خواستنی می وارد شد.
زیادی متین بود و کم حرف.
سرش به کار خودش گرم بود و اصلا نمتوجه شده بود در کار کسی دخالت کند.
مهربانی می ریخت و تبسمهایش زیادی نمک داشت.
ترمتوجه شد داشت که می شود از یک ایرانی تمایل داشتگاری کرد؟
****************
-چی شده فردین؟
فردین کلافه پایش را بیشتر روی پدال گاز فشرد و بیان کرد:نگهبان شرکت بیمارستان…
صمصام مهلت نداده اظهار کرد:چرا؟
-ظاهرا چند تا دزد دیشب اومدن شرکت که با نگهبان درگیر شدن.تا تونستن اون پیرمرد بدبختو زدن.
صمصام لب گزید و بیان کرد:چیزی هم بردن؟
-نه نگهبان قبل اینکه خودشو درگیر کنه زنگ زده اداره پلیس. اونام زود رسیدن سر دزدا بی کلاه مونده.
-پس چرا الان بهت خبر دادن؟
-شریک دارم صمصام، به اون خبر دادن. اونم می دونه من اعصاب این چیزا رو ندارم خودش اومده الان خبرم کرده.
-به کسی برای این کار مشکوک نیستی؟
ته ذهنش مازیار روشنِ روشن بود.
-رقیب زیاد دارم.
این یعنی هرکسی می توانست باشد.
ولی حسش متوجه شرکت بزرگ آریا صنعت نوین بود!
همان شرکتی که مازیار رئیسش بود و مدتی حس می کرد لنگ می زند.
یک چیزی این وسط مشکوک بود.
مازیار باز چه نقشه ای داشت؟
تازگی مناقصه ای که با مازیار رقیب بود را برد.
مازیار تهمشاهده کردش کرده بود از حلقومش بیرون می کشد.
شاید همه اش برای همین مناقصه باشد؟
-به چی فکر می کنی؟
-هیچی مهم نیست!
-داریم کجا می ریم؟
-فعلا بیمارستان، باید بدونم سر اون پیرمرد بی نوا چی اومده.
*****************
هنوز عصبی بود…

صمصام خیلی وقت بود که به منزل برگشته بود تا دوست هندیش را بار دیگر در شهر تاب دهد.
و او تا الان که ۱۲ شامگاه بود بیرون بود و داغان.
چیزی از شرکت کم نشده بود ولی عجیب دلشوره داشت.
انگار قرار بود چیزی بشود و می وحشت کرد.
و کاش زود جواب این مناقصه داده می شد.
به سمت پله ها رفت که حس کرد کسی عین شبه از کنارش گذشت.
دوباره برگشت و با دیدن مسروران لجش گحرکت کرد.
چقدر امشامگاه از این دختر متنفر بود.
با این تیپ دهاتی مزخرفش!
باید عصبانیت قلمبه شده ی امروزگارش را سر کسی خالی می کرد.
چه دیواری کوتاه تر از مسروران؟!
برگشت و تا قبل از اینکه خوشحالان از او دور شود خود را به او رساند.
مچ دستش را گرفت که سرخوشان از ترس و دل دردی که نصف شبی ولینش را بریده بود هینی کشید.
خود را عقب کشید ولی فردین بیخیالش نشد.
چرا وقتی از پله ها پایین می رسید این دراکولای وحشی را نمتوجه شده بود؟
-چ…چی شده؟
-این وقت شامگاه اینجا چه غلطی می کنی؟
خودش هم می خبر داشت الکی دارد بهانه می آورد.
ولی اعصابش خراب بود و کیسه بوکسی بهتر از سرخوشان مگر پیدا می کرد؟
-من فقط می خواستم برم آشپزخونه!
درد حالا انگار زانوهایش را هم گرفته بود، کاش رهایش می کرد.
-هه، که چه غلطی کنی؟
یعنی باید زنانه هایش را هم این وقت شبی برای این زبان نفهم توضیح می داد؟
-ولم کن!
-گفتم کارت چیه؟
-ولم کن تورو خدا.
زانوهایش شل شده بود.
کف دست آزادش شکمش را چنگ می زد.
چقدر الان محتاج دو دانه کدئین بود!
فردین کلافه بود و حال مسروران رقت آور.
کف دستش را محکم رها کرد که مسروران از ضعف سکندری خورد و روی زمین افتاد.
فردین پر از نفرت نگاهش کرد و اظهار کرد:حالمو بهم می زنی.
سرخوشان با تمام دردش بغض کرد.
این مردچقدر بی رحم بود.
فردین بی توجه به دختر گریانی که از درد به خود می پیچید به سمت پله ها رفت.
ناشیانه رفتار کرده بود اما کف دست خودش نبود.
باید سر کسی خالی می کرد و چه کسی بهتر از سرخوشان؟
دیوارش کوتاهتر از همه!
شادان بزور بلند شد به سمت آشپزخانه رفت.
یعنی روزی این مرد جواب تمام بدحرکت کرداری هایش را می داد؟
***********
فروزگاران جامیوه ای بزرگ و سنگین را روی میز گذاشت که عمه خانم پرسید:کی میان؟
-حول و هوش ۸ شب.
به سمت شادان که بیخیال به سمت آشپزخانه می حرکت کرد تا خودش را یک فنجان چایی مهمان کند چرخید و اضافه کرد:مسروران!

سرخوشان خوشرو برگشت و اظهار کرد:بله مامان.
-عزیزم با من بیا کارت دارم.
خوشحالان متعجب سر تکان داد و با فروزگاران به سمت پله ها حرکت کرد.
وارد اتاقش که شدند فروزان در کمد را باز کرد جعبه ی نسبتا بزرگی را بیرون آورد و بیان کرد:می خوام امشب اینارو بپوشی.
-مگه اینی که تنمه چشه؟
-عزیزم سیاه پوشیدن بسه.عموت و نعیم میان، می خوام قشنگتر از همیشگی باشی.
سرخوشان سر تکان داد.
احیانا فردین چیزی ناظهار کرده بود؟
فردینی که دو سه روزگاری می شد اعصاب نداشت و انگار مار…به خود می پیچید.
زهرمار هم این همه تلخ نبود عین او!
فروزگاران در جعبه را باز کرد و اظهار کرد:بپوش ببین خوشت میاد.
پیمسیرنی به رنگ بنفش…ساده…
بنفش را دلبسته شد…توی ذوق نمی زد.
یک ساپورت چسبان مشکی…خب…
تا الان ساپورت نپوشیده بود…
یعنی درست بود؟
-پاشو دختر ببین دوسشون داری.
مسروران کشیده شد…
با فروزگاران رودربایستی نداشت.
همان جا روسری کند و لباس هایش را در آورد.
فروزگاران قربان صدقه ای هیکل بی نقصش راهی شد.
این دختر اگر کمی بازتر بود چقدر می توانست دلبری کند.
لباس ها را که تن زد فروزان تبسم زد و بیان کرد: فیت تنته. ماه شدی.
لبخند زد که فروزگاران گفت:موهات دوم اسبی ببند تا برات گیسش کنم.
-باشه.
موهایش را نرم شانه زد و با کش موهای مشکی رنگش را محکم بالا بست و روبروی فروزگاران نشست.
-برای چی میان مولین؟
-خبر خاصی نیست، یه شب نشینیه!
تبسم زد و مادرش…
عزیزش…
این روزگارها کمی مشکوک شده بود.
-عموجون نیومده بسیار عزیز شده.
فروزگاران نگاه غره ای حرکت کرد و گفت: برای تو عزیز نیست؟ خوبه همین یه دونه عمو رو داری.
-مامان؟!
-هوم؟
-عمو که زن نداره، نعیم رو به سرپرستی گراهی شده؟
-بله!
دیدهکی زد و گفت: خواستنیه!
فروزگاران لبخند زد و بیان کرد: کاری نداره اگه…
شادان فورا اعتراض کرد و اضافه کرد: مامان…!
لبخند زد و مادر بود دیگر…ضعف نمی متوجه شد…
فروزگاران پایین گیسش را با پاپیون بنفش رنگ محکم کرد و اظهار کرد:یه شال همرنگ لباست یکم روشن تر تو جعبه اس بپوشش.
شادان لبخند زد و گفت:زیبا شدم؟
-مثله همیشه تکی.

از پله ها که پایین رفت قلبهره داشت…
یعنی کسی تیپش را مسخره نمی کرد؟
مهمان ها هنوز نیامده بودند و او می توانست در تهیه شام به مریم خانم کمک کند.
هیچ چیزی بیشتر از آشپزی برایش لذت بخش نبود…
یکراست به سمت آشپزمنزل راهی شد و بیخیال نگاه تحسین برانگیز راج و شاضافه کرد زده ی فردین شد…
حداقل کمتر معذب می شد.
فردین متعجب زیر لب با خودش اضافه کرد:خوشحالان بود؟!
ششدانگ حواسش به دختر بنفش پوشی بود که به آرامی به سمت آشپزمنزل رفته بود…
دختری با یک تیپ متفاوت و رنگی!
نتوانست جلوی کنجکاویش را بگیرد و کشیده شد.
انگار قرارش را گراهی شده بودند…
نه اینکه چیزی شده باشدها…فقط کمی کنجکاو بود…همین!
به سمت آشپزخانه رفت.
چه خوب سالن به آشپزخونه متوجه شد نداشت.
بدون اینکه داخل شود کنار چهارچوب ایستاد و خیره اش شد…
-مریم خانم سالاد شیرازی می ذارید یا با سس درست کنم؟
-عزیزم اول ببین ژله هایی که درست کردم بسته؟
-نگاه.
خوشحالان به سمت یخچال حرکت کرد.
انگار برای اولین بار می مشاهده کردش.
راه رفتنش زیادی موقرانه نبود؟
و تبسمش…. دقیقا تبسمش چه معنی ای داشت؟
-مریم جون ژله طالبی هنوز کامل نبسته.
-اشکال نداره هنوز کلی وقت هست.
-سالادا؟
-یه ظرف شیرازی بزار یه ظرفم با سس.
-دیده.
الان کسی اظهار کرده بود در آشپزخونه باشد که آمده بود؟
کلفت خانه زادی هم نبود که بگوید عادت دارد…
پس الان اینجا چه کار می کرد؟
بی هوا به کله اش زد و با تمام بدجنسی اش ناگهان داخل شد و اضافه کرد:مریم خانم.
هر دو از ترس به سمتش برگشسریع.
-آقا ترسوندیمون.
سرخوشان سر به زیر لب گزید…
فردین با تمام بدجنسی خیره اش شد.
-یه چای داغ با بسکویت خونگی هات می خوام.
-اتفاقا امروزگار یه بشقاب بسکویت درست کردم، بفرمایید الان چای می ذارم و میارم براتون.
صنقلبی دور میز را کنار کشید و دقیقا روبروی مسروران نشست و گفت:منتظر میشم.
-طول می کشه آقا.
-اشکالی نداره.
مریم متعجب سری تکان داد و دکمه ی سماور همواره در حال قل قلش را چرخاند.
شادان سر به زیر بدون نگاه به جنگل نگاهان مردی که در حال ذوب کردنش بود بزور چاقو را در کف دستش فشرد.
خدا لعنت کند این مرد را که همه چیزش عذاب بود.

-اینجا چیکار می کنی؟
یکبار سر بلند کرد و اظهار کرد:با منی؟
-قاعدتا که فکر نمی کنی با مریم باشم؟
همواره ته نگاهش بدجنسی بود با چاشنی تمسخر!
دلش می میل داشت همین چاقوی در کف دستش را درون گلویش فرو کند تا جان دهد.
خونسرد جواب داد: مریم جون کف دست تنها بود.
-اون از پس کاراش برمیاد.
خدا را شکر که آشپزمنزل بزرگ بود و آنها ساکت حرف می زدند.
قلبش نمی میل داشت از علایقش با این مرد از خودراضی حرف بزند.
لجوجانه جواب داد: عاشق شدم بیام.
فردین با تمسخر اظهار کرد: هوم…پس عاشق شدی.
به صنقلبی تکیه زد و با بدجنسی بیان کرد:خب پس چرا از امروزگار برا همیشه کمک دست مریم نمی ایستی؟ حداقل مجانی اینجا نموندی.
شادان از زور فشار حقارت لب گزید و مجانی؟
داشت در مورد اینجا ماندنش نطق می کرد؟ مگر هزار بار نگفته بود از اینجا می رود؟
پس این حرف ها و مسخره بازی ها چه بود؟
چاقو را در کف دستش فشرد و پر از خشم به فردین و آن تبسم نفرت انگیزش نگریست.
فردین اینبار نیشش را بیشتر شل کرد و بیان کرد:
-بچه گربه ها هم بلدن پنجه بکشن؟
با خشم زیادی اضافه کرد: راحتم بزار.
الان اصلا طاقت یک جنگ و اعصاب را با این مرد “بچه شده” نداشت.
برعکس فردین که از این آزارهای هرزگاهی نهایت لذت را می برد.
خوبیِ بودن های سرخوشان، همین بود دیگر!
باید گاهی نقش یک اسباب بازی سرگرم کننده را بازی می کرد.
-می خواستی راحت باشی از اتاقت بیرون نمی اومدی.
پر از عصبانیت کشیده شد و چاقو را در سینی کوچک جلویش پرت کرد و بیان کرد:مریم جون با اجازتون.
-کجا؟
مریم سؤال کرده بود و آن مردک وحشی…
-میرم اتاقم.یادم اومد کاری دارم هنوز انجام ندادم.
-باشه عزیزم.
-نه دیگه نشد…شما از امروز وظیفته به مریم کمک کنی.
-از این خونه میرم، همینو می خوای مگه نه؟
به صنقلبی فردین نزدیک شد و گفت: یا نه؟ جنابعالی به تریش قبات برمی خوره که مثلا من برم پیش عموم ها؟
فردین تیز نگاهش کرد.
تازگی بسیار زبان دراز شده بود.
مدام هم از راهی شدنش می گفت.
ولی کور خوانده بود اگر اجازه بدهد پایش را از این خونه بیرون بگذارد.
شده زندانیش کند هم می کرد.
تمام قد بلند شد و سینه به سینه ی شادان از حرکت ایستاد.
-ناخوشم نکن شادان!
-پس تو هم پا رو دم من نذار جناب، تحمل منم حدی داره.
کف دستش را پشت گردن خوشحالان گذاشت.
زیردیدهی حواسش به مریم خانم بود که برنگردد و آنها را در این حالت ببیند.
-آتیش بزنی خودتم خاکستر میشی بچه جون.
مسروران زیر کف دستش زد و بیان کرد: در عوض قلبم خنک میشه که کسی بهم زور نگفته.

پوزخندی حواله ی فردین کرد…
چقدر آتش ریخت به جان سرخوشانی که الان یک تکه زغال شعله ور بود.
از کنار فردین گذشت و به سمت اتاقش راهی شد.
تا آمدن مهمان ها دیگر از اتاقش بیرون نمی وارد شد.
**********************
نه اینکه لج کرده باشد…
فقط زیادی قلبگیر شده بود.
این مرد خودخواه که با حرفهایش سلاخیش می کرد اگر می زد دردش کمتر بود.
نیش زدن بدترین مجازات ممکن بود.
اما آخر مجازات چه کاری؟
او فقط وارد شده بود زیستن کند.
نه قصد داشت این مرد احمق را تور کند و نه مال و منالش را بالا بکشد…
آه کشید و کف دستی به خرس پشمالوی روی لباس بنفشش کشید و کشیده شد.
مهمانان رسیده بودند و غیبت بیش از حد دلیل موجهه ای می طلبید که او نداشت.
البته قلبیلی محکم تر از حضور فردین؟
خدا لعنتش کند که متوجه شدنش هم کفاره می تمایل داشت!
از پله ها صدای تعارفات گرم بود.
با نهایت احترام در حالی که کف دستانش را قفل کرده بود سلام کرد.
همه به طرفش برگشتند و دیدهان راج مجدداً برق زد.
به ساکتی کنار فروزگاران نشست که نگاهش گره مرد سیاه و مودب این روزهایش شد.
راج لب زد:خوبی؟
و او با تبسم نیم بندش گفت:خوبم.
انگار تمام عالم و آدم فقط حواسشان را به فردینی داده بودند که مشتش روی پایش گره خورده بود برای این خوب اضافه کردن یواشکی و کوتاه.
یکی نیست بگوید آخر به تو چه؟!
نگاهش روی نعیم چرخ خورد.
با کت و شلوار مارک خوش پوشی آمده بود.
مودب نشسته و با لبخند نگاهش می کرد.
شاهرخ مهربانانه دستش را به سمتش دراز کرد و بیان کرد: بیا اینجا ببینم.
بی قلبیل از این عموی تازه شناخته شده خوشش می رسید.
بلند شد و میان شاهرخ و نعیم نشست.
فردین عصبی کف دستی به صورتش کشید.
شاهرخ سرش را بوسید و گفت: خوبی؟
سرخوشان نگاهش گوشه شد به دیده سبز احمقی که کمی از او می هراسید. ولی…به درک!
-ممنونم.
نعیم به گلدان گلی که روی زمین گذاشته شده بود اشاره کرد و گفت: مال شماست.
ذوق زده به نعیم خیره شد.
چه پسرعموی نازنینی!
با اینکه تنی نبود و هیچ رگ و ریشه ای هم با او نداشت، ولی عجیب این روزگارها فکرش را درگیر می کرد.
بحث محبت و عاشقی نبود.
فقط دلش یک حامی می خواست.
یکی شامگاهیه به یک برادر خوب!
صمصام اشاره ای به جمع کرد و اظهار کرد: تعدامون برای والیبال بازی کردن خوبه، بزرگترا رو به حال خودشون بذاریم، موافقید؟
فردین بی میل بود ولی همین که صمصام مخاطب قرارش داد با کراه اظهار کرد: تور والیبال هست اگه ببندی.
نعیم دکمه ی کتش را باز کرد و گفت: فکر کنم این کت الان دیگه لازم نباشه.

ذوقی پنهان درون مسروران دمیده شد.
فردین کشیده شد و شادان با ذوقش اضافه کرد: من میشم دارو، شماها همه درازین تعدادتونم مساوی، من دارو باشم بهتره.
صمصام با خنده اظهار کرد: تو نخودی هستی.
فردین به سمت انباری رفت.
شاهرخ به سمت فروزان نگاه کرد و گفت: فکر کنم می طلبه همگی بریم تو حیاط.
فروزگاران از خدا خواسته اضافه کرد: الان میگم مریم بساط رو تو حیاط علم کنه.
عمه خانم با اخم و غرغر اظهار کرد: تو این سرما با استخونای تق و لق من…
شاهرخ میان حرفش پرید و گفت: شما بهتره برید استراحت کنید.
فروزگاران برایش چشم و ابرویی رسید تا سربه سر عمه خانم نگذارد.
شاهرخ در صورت فروزگاران ریز خندید.
چقدر خوشبخت بود که این زن زیبا بلاخره مال خودش شده بود.
هرچند دور، ولی خیالش جمع بود که مال خودش است.
مسروران زیرچشمی حواسش به مادرش و عمویش بود.
روابط زیادی نزدیکشان عجیب بود.
صمصام و راج و نعیم با هم به حیاط رفتند.
فروزگاران قد بلند شد تا به مریم خانم بگوید میز و صندلی فلزی درون حیاط را با بالشتک های کوچک بپوشاند و چای و تنقلات گرم روی میز بچیند.
عمه خانم هم بی توجه به همگیشان به سمت اتاق راهی شد تا زودتر از همیشه بخوابد.
شاهرخ کف دست دور گردن شادان انداخت و گفت: اینجا بهت خوش می گذره؟
شیطان در جلدش جای گرفت تا از عذاب های فردین بگوید.
اما انگار دستی جلوی دهانش را گراهی شد.
حس می کرد برای اظهار کردن وقتش نشده.
-کنار مولین همه جا خوش می گذره.
شاهرخ نیش خندی زد.
به همه کنار فروزگاران خوش می گذشت.
بزرگ و کوچک و زن و مرد هم نداشت.
سرخوشان کشیده شد و اضافه کرد: نمیاین؟
شاهرخ هم قد بلند شد بیان کرد: فکر کنم یه دوتا پتو بیار، بیرون سرده.
-میرم طبقه ی بالا بیارم.
شاهرخ بی خیال سرخوشان که به سمت بالا رفت، خودش به سمت آشپزمنزل حرکت کرد.
فروزگاران شتاب‌زده و فرز درحال محیا کردن کمی تنقلات بود.
سروآوای پر شر و شور بچه ها از حیاط می رسید.
داخل آشپزخونه شد و کنار چهارچوب تکیه زده به فروزگاران خیره شد.
فروزگاران برگشت تا کمی مغز درون کاسه بریزد او را متوجه شد.
تبسم زد و گفت: بالشتک ها رو روی صنقلبی گذاشتم، داشتم به مریم کمک…
شاهرخ انگشت اشاره اش را جلوی دهانش برد و ساکتش کرد.
فروزگاران همه چیز را رها کرده به سمت شاهرخ آمد.
قدرت جاذبه ی این مرد مثال زدنی بود.
کف دستش را روی سینه ی شاهرخ گذاشت و با دلبری او را به عقب هول داد.
مریم زن فضاما نبود.
ولی ترجیح می داد برای روابطش با شاهرخ کسی را سهیم متوجه شدنش نکند.
شاهرخ با شیطنت نگاهش کرد.
کف دستانش را دور فروزگاران انداخت و اضافه کرد: می دونی خانمم تو خونه گم شده؟
فروزگاران لبخند زد و اظهار کرد: ۸ ماه باید صبر کنی تا عروست بیاد.
-من فدای این عروس بشم.

-خدا نکنه، برات چای هل درست کردم.
-خرسندم که هنوز علایقم تو خاطرت مونده.
-همه چیزت تو خاطرم مونده.
شاهرخ پیشانیش را بوسید و بیان کرد: قلبم برات تنگ شده خانم، افتخار همراهی ناهار فردا رو بهم میدی؟
فروزان با کمال میل بیان کرد: البته.
-مولین!
فروزگاران با لبخند تن عقب کشید و به سمت آشپزمنزل راهی شد.
شاهرخ با قدم های به‌آرامی از آشپزمنزل دور شد.
ولین از این مخفی کاری که کف دست و پایشان را بسته بود.
مسروران با دو پتوی تقریبا نازک وارد آشپزمنزل شد.
به کمک فروزان و مریم خانم خوردنی ها را با هم بردند.
بازی با بستن تور، و توپ والیبالی که فردین پیدا کرده گرم شده بود.
سرخوشان با کمال پررویی میان فروزگاران و شاهرخ قرار گرفت و پتو را دور خودش پیچاند.
می خواست منصفانه نگاه کند بازی فردین از همه بهتر بود.
کاش نبود.
خیلی از او خوشش می وارد شد که تازه بازیش از همه بهتر باشد.
با قدرت تمام آبشارهایش را می زد.
در عوض سرویس زدن های صمصام از بقیه بهتر بود.
راج عملا از بازی انگار چیز زیادی نمی خبر داشت.
مدام هم می گفت او کریکت باز است نه والیبالیست.
بقیه می ریز خندیدند و تشویقش می کردند تا فعال باشد.
در میان خنده هایشان شب خوبی بود.
شبی با چای داغ و خنده های فروزان.
با عموجانش و نگاه های زیرزیرکیش به مادرجانش!
با فردین تخسی که در این هوای سرد عرق از سرو رویش می بارید.
شامگاه خوبی بود.
بهتر از تمام شامگاه هایی که در این منزل طی کرده بود.
****************
عمه خانم اشاره ای به شادان کرد و اظهار کرد: بیا اینجا دخترجان.
خوشحالان محترمانه کنارش قرار گرفت و بیان کرد: بله.
عمه خانم اشاره ای به راج کرد و اظهار کرد: نظرت چیه؟
عمه خانم فقط کمی صریح بود.
سرخوشان گیج اظهار کرد: ها؟!
-این پسر از تو خوشش میاد.
سرخوشان تبسم زد و ناباور گفت: شوخی می کنین؟
-شوخی کردن از سن و سال من گذشته دخترجان…تصمیم به ازدواج نداری؟
چرا حس کرد اصلا حالش خوب نیست؟
با جدیت اظهار کرد: عمه خانم لطفا تمومش کنید. من حالاحالاها نمی خوام ازدواج کنم.
یعنی با دوتا نگاه باید تصمیم می گرفت با یک اجنبی زیر یک سقف برود؟
اصلا این پسر هندی را می شناخت؟
دوتا تبسم زده بود و یک بار هم گفته بود شیرین است.
همین!
متوقع به عمه خانم خیره شد و گفت: ملاک ایشون برای انتخاب من چیه؟
عمه خانم از بلبل زبانی مسروران اصلا خوشش نیامد.

فروزگاران که کمی آن طرف تر جای گرفته بود، خنده اش گحرکت کرد.
عمه خانم با اخم بیان کرد: دوره ی شما که عشق و عاشقی مهمتره.
همان وقت فردین از پله ها پایین وارد شد.
مسروران خونسرد گفت: برای من نیست.
عمه خانم با حرص گفت: جوابت چیه؟
-گفتم، من قصد ازدواج ندارم، نه حداقل الان.
فردین با کنجکاوی پرسید: چه خبره؟
فردین برایش چشم و ابرو رسید.
مسروران بی توجه به حضور فردین از جایش قد بلند شد.
رو به عمه خانم گفت: بفرمایید که من یه روزگار بخوام ازدواج کنم ترجیحم یه مرد ایرانیه، توهین به هیچ کس نیست، ولی با فرهنگ خودم حال می کنم.
فردین نگاهانش را ریز کرده به خوشحالان چشم دوخت.
پس همه چیز زیر سر این مردیکه ی هندی بود.
وقتی هر کسی را به عنوان مهمان درون منزل مسیر می دهند همین می شود دیگر.
سرخوشان بدون توجه به قیافه ی فردینی که درهم رفته بود، با عجله به سمت پله ها حرکت کرد.
فردین با اخم گفت: عمه خانم قلبالی بلد نبودی!
فروزان سرش را با کف دستانش گراهی شد و اضافه کرد:تو دق مرگ می کنی منو فردین.
فردین کمی متشنج اضافه کرد:مردیکه لندهورو آوردین اینجا که کف دست آخر این بشه؟
عمه خانم خونسرد اظهار کرد: فقط یه میل داشتگاریه و بس!
فردین پوزخندی زد و اضافه کرد: خوش باشین.
خودش هم نمی خبر داشت چرا بیخود داشت پیاز داغش را زیاد می کرد.
نه سر پیاز بود نه ته اش!
حرص و جوشش الکی بود.
کلافه از خونه بیرون زد.
باید زنگ می زد آرمان می وارد شد امشب می راهی شدند کمی درون شهر می چرخیدند.
**
فصل نهم
-پکری!
آرمان شانه ای بالا انداخت و بیان کرد: فقط یکم خسته ام.
ریز خندید و گفت: جون خودت، اظهار کردی منم باورم شد.
آرمان نیش خندی زد و اظهار کرد: برعکس من انگار تو یکی سرحالی!
-اگر از عمه خانم فضول و کارهاش بگذریم، بلاخره زمینی که می میل داشتم رو گرفتم.
-همونی که اضافه کردی قراره یه مجتمع تفریحی بشه؟
سرش را تکان داد و گفت: خودشه!
-پس اون رقیبت، مازیار که گفتی؟
-فعلا سرش بی کلاه مونده، لنگ نمی مونه ناکس، شرکتش عین یه هیولاست.
-برای تو که عاشق رقابتی حریفی عین مازیار تمام انگیزه هاتو فعال می کنه.
دور میدان با ماشین چرخید.
مقصد خاصی نداشسریع.
فقط می خواستند کمی بچرخند.
-سر خرو کج کن بزن صفه( کوه صفه، پارک کوهستانی)
فردین فرمان را تاباند و مسیرش را کج کرد.
-تو چیکار می کنی؟
-می خوام بورسیه بگیرم برم.
-که چی بشه؟

آرمان شانه بالا انداخت و اظهار کرد: قراره چی بشه؟ اینجا به چی رسیدم که بمونم؟
-خر مغزتو لگد کرده.
آرمان نگاهش را به بیرون دوخت.
-مثلا اظهار کردم بیای حالم عوض بشه تو که بدتری باید اول حال تورو جا آورد.
-امروز با رئیس دانشگاه دعوام شده، پسر اسکولش درس نخونده به هوای باباش قرار گرفته سر کلاس من درسو پاس کنه، صفر گراهی شده منو احضار کرده که تو با این نمره آبروی منوو پسرمو بردی.
فردین با صوتی قد بلندی لبخند زد و گفت: از روزگار اولم اظهار کردم تدریسو ول کن، بیا تو شرکت، مغزت برای طراحی خوب کار می کنه گوش ندادی.
-استعفامو نوشتم و زدم بیرون.
فردین بلندتر از قبل ریز خندید.
-کارت درسته داداش!
آرمان دستی به صورتش کشید و اضافه کرد: از مهمونات بگو.
-یکی از یکی بدتر!
-کی میرن؟
-فعلا که کنگر خوردن لنگر انداختن.
-شادان چی؟
خنده اش بند رسید.
تلخ به آرمان نگاه کرد و بیان کرد: چقدرم این دختر عزیز شده که سراغشو میگیری.
-توجه آدمو جلب می کنه.
اصلا از حرف آرمان خوشش نیامد.
-بچسب به نامزد خودت.
آرمان موزیانه تبسم زد و بیان کرد: تو بدت میاد؟
-از چی؟
-حرف زدن در مورد شادان!
-ربطی به من نداره که در موردش حرف بزنم.
در حقیقت ترجیح می داد خوشحالان در ذهنش گم شود.
-باور کردم.
پایش را روی گاز فشار داد تا سربالایی را تندتر بالا برود.
-موندم چطور با یه دختر زیر یه سقف حیات می کنی، اونم این دختری که من متوجه شدم و گرفتارش نشدی؟
متعجب و چپ چپ به آرمان نگاه کرد.
-خوبی؟
-بد اظهار کردم؟ بنظر کیس مناسبیه برای تو!
تمام صورتش جمع شد.
-میشه خفه شی آرمان؟
آرمان شانه بالا انداخت و اظهار کرد: گرمی نمی فهمی، بردنش حالیت میشه چه خبره!
-به درک!
-تو راست میگی!
ماشین را به سمت پارکینگ صفه برد.
خدا را شکر که پر نبود.
-بزودی یر به یر میشیم رفیق.
آرمان خندید و بیان کرد:منتظرم.
سربه سر فردین گذاشتن حالش را جا می آورد.
هرچند مطمئن بود میان حرف هایش که مثلا بی تفاوتی بود کششی هرچند کم نسبت به این دختر داشت.
فردین را خوب می شناخت.
بد نمی شد، مگر اینکه بخواهد کسی را از خودش دور کند.
**

نه بداخلاق بود نه لوس…
یعنی فرهاد خان جایی برای این کارها نگذاشته آنقدر که در تربیت کردنش مایه گذاشته بود.
ولی تمام تنش از این پیشنهاد عمه خانم مور مور شده بود.
یک جورهایی بی حس روی تختش دراز کشیده بود.
دو تا لبخند و گفتن مواظب خودت باش قلبیلی برای خوش وارد شدن از یک نفر است؟
مردم مخشان تاب دارد احتمالا…
اصلا روی چه حسابی فکر کرده بود که با این مرد سیاه ازدواج می کند.
مردی که حتی مسلمان هم نیست!
پوزخندی به خودش زد…
پس قرار بود شاهزاده ی انگلیس تمایل داشتگارش باشد؟
این روزهای نزدیک عید را اصلا دوست نداشت.
دیگر حمیدی نبود که چهارشنبه سوری کلی هیزم آماده را آتش بزند و شرط بندی کند برای پریدن و او زور بزند و جایزه اش شود یک ساعت مارک زیبا.
دیگر حمیدی نبود که چانه بزند سه تا ماهی قرمز می خواهد و حمید بگوید مگر غیر از این است که آخرش آنها را عین بچه های شش ساله می کشی؟
حمید یک جاهایی بد بود و یک جاهایی هم خوب!
آنطورها پدر درست و حسابی که بخواهد پزش را به این و آن بدهد نبود.
ولی گاهی که خوب می شد، دخترک دردانه اش می شد.
پرنسس کوچک پدرش!
قلبش بوشهر را می تمایل داشت.
این زمستان حتما حسابی سر سبز و جذاب شده.
باغ های خرما و علف های تازه و گل های بابونه…
در عوض گحرکت کردار اصفهانی بود که هنوز ستاره ی شامگاه هایش را ندیده بود.
آه کشید…
امشامگاه چه حس مزخرفی داشت.
و کاش امشب زود تمام می شد.
و فردا انگار نه انگار.
*******************
فصل دهم
عمه خانم و پسرها یک هفته ای بود که برگشته بودند.
فروزگاران اصرار کرده بود، بمانند.
فردین فقط دو بار گفته بود بیشتر بمانند ولی آنها هم سر عیدی مهمانان خاص خودشان را داشسریع.
و مسروران خرید عید داشت و سفره هفت سین.
در تمام مدت بعد از آن شامگاه نیم نگاهی هم خرج آن دیده جنگلی وحشی نکرده بود.
اصلا چه معنی داشت وقتش را صرف پسری که هر لحظه پاچه می گحرکت کرد بکند؟
تازه هر چه برخوردش کمتر زندگی راحتتر.
عجیب این که فردین هم کاری به کارش نداشت.
و چقدر خوب….!
امروز هوس یک خرید یک نفره داشت.
آیدا اضافه کرده بود برود انقلاب.
قیمتها مناسب و جنسش هم به نسبت جذاب و شیک.
آنجا را بلد بود.
چند باری با آیدا و فروزان حرکت کرده بود.
فقط باید با اتوبوس ها می راهی شد.
کیف کف دستی مشکی رنگش را به دست گحرکت کرد و از فروزگاران خداحافظی کرده از خانه بیرون زد.