انگار بدنش طاقت این همه خستگی را نداشت.
پلکش منتظر خواب بود.
حتی وقتی الوند هم داخل شد از خواب بیدار نشد.
الوند از نبود سر و صوت تعجب کرد.
نگاهش را چرخاند.
با دیدن بلوط که خوابیده بع سمتش رفت.
روبرویش روی زمین جای گرفت.
نگاهش کرد.
مژه های کشیده و برگشته ای داشت.
روی چشمانش را پوشانده بود.
حالتش آنقدر جالب بود که هوس بوسیدنش به جانش افتاد.
لب هایش روی هم افتاده بود.
تکان نمی خورد.
دستش جلو حرکت کرد.
اما از ترس اینکه بیدار شود کف دست نزد.
در ضمن به اعتمادش خیانت نمی کرد.
دوست نداشت فکر ناجوری به سرش بزند.
همان یک بار که بوسیدش بس بود.
بیشتر از آن آشوب به پا می کرد.
و می هراسید از دستش بدهد.
اامان بار بود عاشق شده بود.
آن هم دختری که می دانست مانندش را هرگز پیدا نمی کند.
_خواب هیچ شاهزاده ای رو نبین پرنسس.
از جایش بلند شد.
باز هم نگاهش کرد.
_تو مال منی.
نفسش را شتابزده بیرون داد.
به سمت آشپزخانه راهی شد.
نگاهش به غذایش انداخت
_ببین چیکار کرده، آفرین.
نفس عمیقی کشید.
بوی غذا حسابی پیچید.
باید دوش می گراهی شد.
احتمالا تا بیرون بیاید بلوط هم بیدار شده.
حوله را از اتاقش برداشت و وارد حمام شد.
دوش اب گرم بدن خسته اش را نرم کرد.
سرحال شده بیرون آمد.
نگاهی به بلوط انداخت.
هنوز خواب بود.
به سمتش آمد.
نمی خواست کار کند.
یا بترساندش.
ولی آنقدر بانمک بود.
مدام دلش می تمایل داشت نگاهش کند.
بالای سرش از حرکت ایستاد.
حتی با دیده های بسته هم قشنگ بود.
از موهای خیسش چند قطره آب روی صورت بلوط چکید.
بلوط وحشت کرده قد بلند شد.
الوند جا خورد.
_آروم باش منم.
بلوط به الوند چشم دوخت.
_تو.
_ببخش اگه ترسوندمت.
بلوط کف دستی به صورتش کشید.
_نه مهم نیست، باید بیدار می شدم.
کشیده شد.
_غذام…
تند به سمت آشپزمنزل رفت.
الوند همان جا از حرکت ایستاد و نگاهش کرد.
قد کوتاه نبود.
اما قد بلند هم نبود.
قدش آنقدر بود که جذب شود.
کلا این دختر از همه لحاظ خوب بود.
بدون اینکه بخواهد قلببری می کرد.
کنار گاز ایستاد.
محوش شد.
تا به حال هیچکدام از زن های زیستنش را کنار اجاق گاز نمشاهده کرده بود.
و حالا بلوط…
با حوصله با غذا ور می رفت.
یک بار کف دستش سوخت.
فورا انگشتش را درون دهانش فرو برا و میک زد.
ای خدا…
چرا این دختر اینگونه بود.
_ناهار بکشم؟
حواسش را به حرفش داد.
_نه، یعنی آره بکش.
_نگاه.
دیدهش خانمانه بود.
اخ که قلببری هایش تمامی نداشت.
حس می کرد مرد خانه ای است.
بلوط هم زنی که درون خانه اش بود.
منزل گرم…
عشق نور می انداخت.
یعنی این تصویر واقعی می شد؟
ناخودآگاه دلش به تپش افتاد.
میخ به بلوط نگاه می کرد.
حتی نراهی شد که لباس هم عوض کند.
مگر می شد از این صحنه قلب کند ؟
بلوط برنج را کشید.
برگشت و به الوند نگاه کرد.
_نمیری لباس بپوشی؟
خنده اش گراهی شد.
جوری حرف زد انگار لخت از حرکت ایستاده.
دستی به موهایش که هنوز نم داشت کشید.
_الان میرم.
به سمت اتاقش رفت.
می فهمید که دختر بیچاره را معذب می کند.
تا به حال دختری با این همه حجب و حیا نمشاهده کرده بود.
تا می شد حد نگه دار بود.
یعنی اگر می تمایل داشت هم نمی توانست به این دختر کف دست درازی کند.
و او واقعا نمی خواست.
همین دلبری هایش کشید.
نگه اش می داشت.
همینقدر بکر.
فقط هم برای خودش.
وارد اتاقش شد.
لباس پوشید.
موهایش را به سمت بالا سشوار کرد و بیرون رسید.
روی اپن چیده شده بود.
روی صندلی نشست.
_کف دستت دردنکنه.
بلوط موهایش را پشت گوشش زد.
_نوش جان.
مقابل الوند قرار گرفت.
_انگار آشپزی رو خوب بلدی.
_آره، مولینم زن سختگیریه.
_لزومی نداری وقتی خدمتکار هست.
رنگش پرید.
ترس اینکه الوند بفهمد.
باعث شد نتواند غذایش را بخورد.
دو لقمه خورده عقب قرار گرفت.
_پس چرا نمی خوری ؟
_تو بیرون بودی من کلی تنقلات خوردم، سیر شدم.
به احترامش جای گرفت.
اما واقعا نتوانست دیگر چیزی بخورد.
عصبی بود.
باید یک زنگ به کیان می زد.
انتهای غذای الوند کشیده شد.
عذرخواهی کرد و به اتاقش حرکت کرد.
شماره ی کیان را گحرکت کرد.
صوتیش که پیچید لبخند زد.
_کتی..
_بالاخره یادی از من کردی هانی..
_میخوای بگی الان دلخوری؟
_نباشم؟
_خوبه من همش از دیروزگار نیستم.
_می گفتی بیام.
مکث کرد.
فکر خوبی بود.
می شد که کیان بیاید.
احساس راحتی هم می کرد.
_خب بیا.
_مگه تمریناتت نیست؟ بیا چیکار؟
_من میگم بیا.
داشت بی اجازه ی الوند کار می کرد.
حس خوبی هم نداشت.
اگر مخالفت کند چه؟
_نمیام، خوش بگذره محبتم.
پنچر شد.
فکر می کرد کیان واقعا بیاید؟
_باشه، چه خبر؟
_هیچی.
_دیانا نیومده سراغت؟
_نه، رفته خودشو قایم کرده.
_باید هم همین کارو بکنن.
هنوز از دست دیانا ناراحت بود.
_اگه جاش بود می دونستم چیکارش کنم.
کیان فورا گفت:بی خیال هانی، چرا بیخود حرص می خوری ؟
بلوط را خوب می شناخت.
ذاتش انتقام گراهی شدن بود.
همین که ساده از دیانا گذشته بود خیلی بود.
_عصبی میشم فکر می کنم.
_نکن قربونت برم، ارزشش رو نداره.
نداشت.
اما بیشتر از این می سوخت که از کسی رو دست خورده بود که عین خواهرش بود.
اما خیلی راحت خیانت کرد.
نقشه چید.
که فقط بدنامش کند.
آبروی خودش و خانواده اش را ببرد.
_هستی هانی؟
_هستم.
_نزنه به سرت کاری کنی.
_نه بابا، نمیای؟
_نه هانی، خوش بگذره.
_باشه عزیزم.
تماس را قطع کرد.
نمی خواست افکارش را حرام دیانا و تیرداد کند.
قد بلند شد.
از اتاق بیرون حرکت کرد.
خبری از الوند نبود.
نمی درک کرد عصر هم تمرین می کنند یا نه؟
با این حال راهی شد تا ظرف ها را شست.
از ویلا بیرون حرکت کرد.
باز هم خبری از الوند نبود.
پیاده به سمت اتاق سرایداری راهی شد.
هنوز با این پیرزن و.پیرمرد آشنا نشده بود.
اصلا هم نمی دانست درست است کارش یا نه؟
لزومی دارد آشنا بشود یا نه؟
با این حال وقتی خبری از الوند نبود باید وقتش را پر می کرد یا نه؟
جلوی در ایستاد و در زد.
طاما نکشید که پیرزنی بانمک در را باز کرد.
با متوجه شدن بلوط نگاهی به قد و قامتش کرد.
_شما؟
بلوط اشاره ای به ویلا کرد.
_من مهمان ویلا هستم.
_اها بلامیسر تو مهمان الوند خانی؟
بلوط لبخند زد.
_بله.
از جلوی در کنار راهی شد.
_بیا داخل دختر جان، بیا.
با تعارفش داخل شد.
منزل ی ساده و جمع و جوری داشت.
اشاره ای به پشتی ها کرد.
_بیا بشین عزیزم.
قرار گرفت.
با کنجکاوی به اطرافش نگاه می کرد.
چقدر دلنشین بود.
شبیه خونه ی مادربزرگ خدابیامرزش بود.
همینقدر یادگار را زنده می کرد.
زن سریع و فرز رفت تا برایش چای بیاورد.
_زحمت نکشید.
_زحمتی نیست عزیزم.
برایش چای و کلوچه آورد.
_خودم درست کردم.
اشارهاش به کلوچه ها بود.
_کف دستتون درد نکنه.
زن پرده را کنار زد تا فضا روشن تر شود.
_مشاهده کردیم امروزگار اسب سواری داشتین؟
_بله، جز تمرینات مسابقه اس.
_مسابقه داری؟
_بله.
زن حرفی نزد.
اهل فضاما کردن نبود.
_اینجا بیشتر وقت ها بارونه، سخت میشه تمرین.
_باید تو هر شرایطی تمرین کرد.
_درسته، بخور عزیزم سرد شد.
با خجالت چای را برداشت.
بوی عطرش دیوانه کننده بود.
نفس عمیقی کشید.
_چه بوی خوبی میده.
_نوش جانت عزیزم..نامزد الوند خانی؟
چای به گلویش پرید.
_نه،…
زبانش را گاز گراهی شد.
فکر دیگری نکند.
_من، من شاگردشونم، برای مسابقه اومدیم که منو تمرین بدن.
نفسش بد رسید.
متنفر بود از اینکه کسی فکر ناجوری در موردش بکند.
حالا نمی خبر داشت چقدر قابل باور گفته.
البته که اصلا حرفش دروغ نبود.
_زنده باشی، این اامان باره که الوند خان برای تمرین میان اینجا.
خب اوضاع بدتر شد.
اگر کمی بیشتر می ماند از این بدتر هم می شد.
چای خورده کشیده شد.
_پس کجا دختر جان ؟
_برم بیینم امروزگار تمرین داریم یا نه؟.
_الوند خان راهی شد بیرون تا شامگاه نمیاد.
اخم های بلوط در هم کشیده شد.
یعنی چه؟
پس چرا به او اطلاع نداد؟
قرار بود اینگونه طی شود؟
واقعا دلخور شد.
_دستتون درد نکنه.
چیزی روی دلش سنگینی کرد.
انگار دلش را فشار دادند.
با خداحافظی از زن به سمت دریا و ساحل حرکت کرد.
حالش حسابی گحرکت کرده شده بود.
الوند عملا نادیده گحرکت کرده بودش.
انگار نه انگار که مهمان اوست.
تنهایی اینجا بماند که چه؟
یک ذره مسئامات پذیر نبود.
قلبخور لب دریا قدم می زد.
زیر لبی نق می زد.
بد و بیراه می اظهار کرد.
آنقدر رفت که ندرک کرد وارد ویلای همسایه شده.
آنقدر شبیه هم بود که متوجه نمی شد.
نگاهی به اطرافش انداخت.
از دیدن پسر جوانی تعجب کرد.
می تمایل داشت برگردد.
ولی نگاه پسر به او افتاد.
لب گزید.
_سلام.
پسر بیچاره سلام هم کرد.
_سلام.
_از ویلای همسایه هستی؟
با خجالت اضافه کرد:بله.
پسر قد بلند شد.
روی تکه سنگی جای گرفته بود.
_متوجه شدم.
بلوط جوابی نداد.
_من پیروزم.
قصد آشنایی نداشت که.
_خب…
_صبح دیدمت چطور اسب سواری می کردی.
ابرویش رفت.
پس حتما روسری نداشتنش را هم متوجه شده بود.
_کارت خیلی خوب بود.
با غرور گفت:ممنونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن