یک بازنده نیستم پارت ۵۱

کف دستانش را دورش حلقه کرد.
-ببخشید.
-چیزی ناظهار کردی که!
-اما قلبخوری.
-نیستم، بیشتر شرمنده ام ازت.
فردین برش گرداند.
هنوز دستانش دورش بود.
-شرمنده ی چی؟ می دونم چه حالی داشتی، منم کم خطا نکردم، اما به جون خودم و خودت می خواستم حل کنم، می خواستم باز من و تو کنار هم ما بشیم، باهم، جون می دادم برای این لحظات.
شادان تبسم پر احساسی روی لب آورد.
این مرد را می پرستید.
واقعا چرا چندین سال را بر خودش حرام کرد وقتی می شد عاشقانه های این زیستن را پرستید؟
-ماهیو هر وقت از آب بگیری تازه است.
-تو هنوز عین چند سال پیش دلربایی، حتی دلرباتر.
م شد.
بوسه ی محکمی روی لبش زد.
جوری که خوشحالان با اعتراض مشتی به شانه اش زد.
-کبودش کردی.
فردین ریز خندید.
-مال خودمه، دیگه واسه مال خودمم باید مراعات کنم.
-دیوونه ای به خدا.
خودش را از حصار کف دستان فردین بیرون کشید.
-بریم پسر، لنگ ظهر شد.
فردین دوباره او را گرفت.
-حالا چه عجله ای هست وقتی میشه اینجا یکم خوش گذروند؟
منظورش کاملا واضح بود.
خودش هم بدش نمی رسید.
اما پس بیرون حرکت کردنشان چه می شود؟
-بریم بیرون بعد خب؟
-نوچ، راه نداره، قلبم زنمو می خواد.
مسروران خنده اش گحرکت کرد.
جوری حرف می زد انگار نه انگار تازه با هم رابطه داشته اند.
-شدم عین آب دریا برات، هرچی میخوری سیر نمیشی.
فردین با انگشت اشاره اش به آرامی روی بینی اش زد و اظهار کرد:آفرین زدی به هدف.
کف دست انداخت زیر پا و سر شادان.
از روی زمین کشیدهش کرد و به سمت تخت بردش!
-قرمز می پوشی حالم خراب میشه.
شادان به بازویش کوبید.
-تو کی فرصت کردی ببینی آخه؟
-من واسه زنم هیزم.
خوشحالان را روی تخت گذاشت.
-عزیزم باید از زیستن لذت برد.

خوشحالان به قهقه افتاد.
تا پای میل داشته هایش وسط می وارد شد از همه چیز می گذشت.
جالب این بود که از فردین خجالت نمی کشید.
اصلا چرا باید آدم ازشوهرش خجالت بکشد؟
فردین روش خیمه زد.
کف دستانش جوری ستون تنش بود که اصلا وزنش روی مسروران نبود.
خودش می اطلاع داشت سنگین است.
نباید کل وزنش را روی شادان بیندازد.
بوسه ای از لب هایش گراهی شد.
-زود زود مشتاق دیدارت میشم.
-من که کنارتم عزیزم.
فردین سرش را پایین برد و گردنش را بوسید.
زیر گلویش نفس کشید تا بوی تن شادان را به ریه هایش بفرستد.
-دلتنگ این بوی خوبم،لمس کردنت…
-من مال توام.
دستش زیر پیجادهن مسروران رفت و بررسیدگی سینه اش را لمس کرد.
-تا همواره….
**
کمی آجیل از رقیه گراهی شدند.
شادان کمی خسته به نظر میرسید.
با هم بودنشان بخاطر هیجانات فردین گاهی خسته اش می کرد.
با این حال باز هم ذوق کوچه باغ ها را داشت.
باران خوبی امسال باریده بود.
مطمئنا همه جا الان یکپارچه سبز است.
کف دست در کف دست فردین پیاده از منزل بیرون زدند.
آفتاب تند بود.
آسمان هم آبی بدون تکه ای ابر.
انگار نه انگار دو روزگار پیش باران زده.
سرخوشان جیبش را پر از آجیل کرد و در حالی که مدام می خورد اظهار کرد:فردا بریم خونه ی عمه م؟
-بریم.
-کنار دریا هم دوس دارم بیرون.
-وقت زیاده.
-تو مرخصی داری؟
-مثلا شرکت خودمه ها.
-خوب باشه.
-من اوکیم، کافیه تو برنامه هاتو جور کنی.
-من یه کاریش می کنم.
منزل را دور زدند.
از پشت خونه کوچه باغ ها شروع میشد.
همانطور که حدس زده بودند همه جا سبز بود.
تازه گل های بابونه و چندین گل رنگی دیگر هم میانشان به چشم می خورد.
-بریم کنار رودخونه؟

-آب داره؟
-نمی دونم.
چند سال پیش در امتداد رودمنزل سد زده بودند.
همین سد باعث شده بود آب رودخونه خشک شود.
بعد از آن دیگر رودمنزل از آنجا نگذشت.
مگر بارانی می آمد که آب جاری شود.
مسروران سرمستانه بوی علف را به شامه اش می راهی شد.
درختان نخل راست قامت و سبز تازه داششتاب‌زده میوه ی اول سالیشان را به نمایش می گذاشسریع.
تا این دانه های ریز به خرما تبدیل شوند چندین ماه وقت لازم داشتند.
هر دو پنج سال پیش در خاطرشان بود که نیمی از این نخل ها در آتش سوختند.
اما به همت صاحب باغ نخل های جدید اما کوچکی درون زمین کاشته شده بود.
فردین با یادآوری آتش سوزی بیان کرد: اینجا که رد میشیم یاد سرتقی تو می افتم؟
-من؟! چرا؟
-آتیش سوزی رو یادته؟
شادان ریز خندید.
-می تمایل داشتم کمک کنم.
-فقط منو حرص می دادی.
-کف دستم درد نکنه.
-ورپریده.
شادان لبخند زد.
زیر پایشان گل نبود.
در عوض سنگ های ریز ریز و صاف و یککف دست بود.
مسیر که می راهی شدند صدای سنگ ها بلند می شد.
گنجشک ها با هم نوای بالای سرشان می خواندند.
صدای کار کردن تلمبه های آب هم می آمد.
بعد از بارندگی کار کردن تلمبه ها عجیب بود.
-همواره عاشق شدم دوتایی اینجا قدم بزنیم.
فردین نوک بینی اش را کشید.
-من میمیرم برای این آرزوهای کوچولو کوچولوی تو.
خوشحالان کف دستش را دور کمر فردین حلقه کرد.
-بیا فقط خوشحال زیستن کنیم.
-مگه غیر از اینه؟
-نه، مطمئنا نه!
سموری از طرف یکی از باغ ها وسط جاده خاکی وارد شد.
توقف کرد و لحظه ای نگاهشان کرد.
یکباره با قدم های آنها پا به فرار گذاشت.
-اینجا غیر از نخلا چیزی نمی کارن؟
-نه زیاد، اما یکم اونطرف تر یه باغ لیمو ترش هست.
حرف زدن با فردین آن هم در مورد هر چیزی را عاشق شد.
ته کوچه باغ رودخونه بود.
از شانسشان بخاطر بارندگی کمی آب داشت.
با هم از لبه ی خاکی جاده پایین رفتند.

فردین کمکش کرد که لیز نخورد.
خاک نرم بود.
کمی بی احتیاطی می توانست به پایین پرتشان کند.
لبه ی رودخانه روی دوتا سنگ نشستند.
خوشحالان پاچه ی شلوارش را بالا زد.
پاهایش را درون آب فرو کرد.
-آخیش، چه حس خوبی!
فردین هم پاچه هایش را بالا زد و درون آب فرو برد.
آفتاب تند بود.
ولی زیرا نسیم سرد ملایمی می وارد شد این گرمی حسابی لذت بخش بود.
-باید زنگ بزنم به دوستام ببینمشون.
-من تنها میشم.
-تو هیچ وقت به خودت بد نمی گذرونی عزیزم.
فردین بلند لبخند زد.
-بیا اعتراف کن ببینم سوئد چیکار می کردی؟
-زندگی!
-اونو که می دونم، مدل زندگی مهمه.
-یه زیستن ساده.
-باشه باور کردم.
-از ماتیار بپرس.
سرخوشان اخم کرد.
اسمش که می وارد شد یاد تمایل داشتگاری خانم جان می سؤال کرد.
-اضافه کردم باور کردم.
-اینجوری نگفتی.
-به‌شدت خب حالا.
فردین کف دستش را پر از آب کرد و روی شادان ریخت.
شادان جیغ کشید.
-نکن دیوونه.
اما برای تلافی او هم دستش را پر از آب کرد و روی فردین ریخت.
این کار ادامه دار شد.
وقتی به خودشان آمدند که سرتا پایشان خیس بود.
مسروران به قیافه ی فردین لبخند زد.
-جذاب شدی.
-کوفت.
سرخوشان بلندتر خندید.
از آب بیرون وارد شدند.
روی سنگ ها جایی که خیس نبود هر دو دراز کشیدند.
زیر کمرشان بخاطر گرمی سنگ ها حال خوبی به دلش می وارد شد.
نگاهشان به آسمان بود.
-ببین داره ابر میاد، احتمالا بارون داریم.
ابرهای سفید و تپل مپل در حال پراکنده شدن درون آسمان بودند.
-بارون همه چیزو زیبا میکنه.

-آره.
مدتی در آن حال ماندند.
از همه چیز حرف زدند.
حدود یک ظهر بود که به خانه برگششتاب‌زده.
رقیه حسابی سنگ تمام گذاشته بود.
بوی قلیه ماهی همه جا را پر کرده بود.
برای سرخوشان محشر بود.
مگر سالی یک باری که اینجا می آمد می توانست قلیه ماهی بخورد.
پای سفره آنقدر بااشتها خورد که فردین خنده اش گراهی شد.
زیرا می خبر داشت شادان اهل پرخوری نیست.
اصولا برای حفظ ظاهر و هیکلش به اندازه می خورد تا چاق نشود.
اما امروزگار جلوی خودش را نگراهی شد.
تمام و کمال خورد.
وقتی از پای سفره کنار کشید گفت: وای دارم می ترکم.
فردین فقط لبخند زد.
رقیه سفره را جمع کرد و حرکت کرد.
شادان روی پهلو دراز کشید.
-نباید اینقد می خوردم.
-نوش جانت.
-زیاده روی کردم.
-یه بار در سال هیچ اتفاقی نمی افته.
-آی خدا…
فردین برایش بالش آورد و زیر سرش گذاشت.
-یکم بخواب، خیلی خسته شدی امروزگار.
راست می اضافه کرد.
واقعا خسته کننده بود.
فردین بلند شد.
به اتاق بغل رفت.
دو تا پتوی نازک آورد و روی خوشحالان گرفت.
خودش هم کنارش دراز کشید.
دستانش را دور سرخوشان حلقه کرد.
همه اش یک هفته هم نشده بود.
ولی حس می کرد دوست دارد بغلش کند و بخوابد.
اینگونه راحت تر خوابش می برد.
گونه ی شادان را بوسید.
-دیوونه تم دختر.
شادان خواب آلود لب زد: منم دوستت دارم.
****
صدای داد و دعوا می رسید.
فردین چرخی زد و طاق باز شد.
نگاهی به ساعت دیواری روبرو کرد.
به‌شدت خوابیده بودند.

برگشت و شادان را تکان داد: خانمم، بیدار شو.
شادان خواب آلود گفت: چی شده؟
-دم غروبه!
سرخوشان نگاهانش را باز کرد و متعجب گفت: این همه خوابیدیم؟!
فردین بلند شد و نشست.
صوتی آقا باقر و مرد غریبه ای می رسید که در حال دعوا بودند.
-صوتی چیه؟
-نمی دونم.
فردین کنار پنجره توقف کرد.
چیزی دستگیرش نشد.
-میرم ببینم چه خبره!
از اتاق بیرون آمد.
درون بهار خواب ایستاد.
-چی شده؟
آقا باقر و مرد به سمتش برگشسریع.
آقا باقر با آن چهره ی پر از چروک و هیکل لاغرش گفت: هیچی آقا حل میشه!
فردین می تمایل داشت دخالت کند.
ولی حدس زد به او ربطی ندارد.
چراکه انگار آقا باقر با مرد روبرو کمی خورده برده دارد.
به اتاق برگشت.
سرخوشان در حال شانه زدن موهایش بود.
پشت سرش جای گرفت و اضافه کرد: بده من.
با حوصله مشغول شانه زدن موهای شادان شد.
-چه خبر بود؟
-آقا باقر چیزی نبیان کرد.
-امشامگاه بریم خونه ی عمه ام؟
-سرزده؟
-آره، چه اشکالی داره؟
-به نظرم درست نیست.
-سخت نگیر بابا.
-گل سرتو بده.
شادان از کنار کف دستش گلسر قرمز رنگش را به کف دستش داد.
فردین با وسواس موهایش را بالای سرش جمع کرد و بست.
-عاشق این موهای شلاقیم.
-من دوسشون ندارم، هیچ حالتی نمیشه بهشون داد.
-تو از زیبایی چیزی نمی دونی.
مسروران خنده اش گرفت.
-برم زنگ بزنم عمه ام؟
-مطمئنی می خوای بری؟
-آره، چرا که نه!
-به‌شدت خب زنگ بزن.
موهای خوشحالان را بوسید و رهایش کرد.

شادان بلند شد.
به عمه جانش زنگ زد.
عمه اش اول متعجب شد.
فکر نمی کرد به بوشهر رسیده باشد.
اما بعد از وارد شدنش استقبال کرد.
تماس را قطع کرد و گفت: اصرار کرد شام بریم.
-این وقت شامگاه؟
سرخوشان شانه بالا انداخت.
-من نتونستم قبول نکنم.
-بد شد.
-نه بابا سخت نگیر.
بلند شد و گفت: من باید برم آماده بشم…
دیدهکی حواله ی فردین کرد.
-ناسلامتی من عروسم.
فردین لبخند زد.
شادان به سمت اتاق خواب شخصی خودش حرکت کرد تا آماده شود.
همان موقع رقیه هم با فلاکس چای و استکان هایش وارد شد.
-رقیه خانم لطفا شام آماده نکنید، امشامگاه مهمون هستیم.
-اِ، باشه آقا.بفرمایید چای.
سینی و فلاکس را مقابل فردین که لم داده بود گذاشت و حرکت کرد.
فردین برای خودش و خوشحالان چای ریخت و استکان ها را برداشته کشیده شد.
وارد اتاق شد.
-بفرمایید خانم چای.
-رقیه آورد؟
به سمت فردین برگشت.
رژ قرمز تیره اش غوغا بود.
با آرایشی که داشت روی صورتش انجام می داد فردین به زور آب دهانش را قورت داد.
-خیلی دلبر شدی.
-قشنگ بودم.
-بر منکرش لعنت.
چای را از فردین گراهی شد و روی میز گذاشت.
کف دستش را با عشوه دور گردن فردین حلقه کرد.
کمی فردین را تکان داد.
انگار بخواند تانگو برقصند.
-من قشنگم یا زنای سوئدی؟
فردین به شیطنتش تبسم زد.
کف دستانش را محکم دور کمر مسروران قفل کرد و گفت: هیچ جا زن ایرانی نمیشه.
شادان گوشه ی لبش را بوسید.
-هیچ وقت ازم قلب نکن.
-مگه میشه دیوونه؟
-اینقدر اذیتت کردم که فکر می کنم اگه باز دست از پا خطا کردم ولم می کنی میری.
-این افکار مالیخاماایی رو بریز دور.

-پس قبول داری دیوونه ام.
فردین محکم گونه اش را بوسید.
-صدردصد قبول دارم.
-بدجنس.
خودش را از بغل فردین درآورد.
-بذار آماده بشم.
-بفرمایید خانم.
شادان جای گرفت جلوی آینه و بقیه آرایشش را انجام داد.
کمی آرایش بع شدت چهره اش را زیر و رو می کرد.
انگار دختر دیگری مقابل ایستاد.
زود لباسش را عوض کند.
عین یک زن شیک پوش و باوقار مقابل فردین ایستاد.
این همان دختری بود که دو روزگار پیش با لباس چین دارش دنبال مرغ و خروس ها می کرد.
-چطورم؟
-عین همواره، خانم، شیک، خوشگل، جذاب…
شادان با ناز سرش را تکان داد.
-ممنونم، نمی خوای آماده بشی؟
-چرا.
کت و شلوارش را از درون کمد بیرون آورد.
-یه پیرهن ستش بهم بده.
شادان پیراهن آبی کمرنگی برای زیر کت و شلوار قهوه ی شیکش انتخاب کرد.
فردین به‌شدت زود آماده مقابلش توقف کرد.
خوشحالان شانه را برداشت.
موهای فردین را شانه کرد و با کف دستش حالت داد.
-بریم؟
-بفرمایید خانم.
با هم از اتاق بیرون رفتند.
ماشین دم در پارک بود.
سوار شدند و حرکت کردند.
خونه شان زیاد فاصله ی آنچنانی با خانه ی عمه اش نداشت.
فردین آدرس ها را خوب بلد بود.
آخرین بار ۵ سال پیش به این شهر وارد شده بود.
-یه چیزی بگیریم ببریم، دست خالی خوشم نمیاد.
-مشکلی نیست، یه قنادی سر خیابونه، شیرینی تر بگیر.
فردین از سراشیبی بالا حرکت کرد.
خیابان اصلی میان محله ی آنها و محله ی عمه اش بود.
از قنادی سر خیابان شیرینی خریدند.
شادان کمی قلبهره داشت.
امیدوار بود استقبال خوبی از او و همسر جمشاهده کردش شود.
با مازیار که می وارد شد عمه هایش بیچاره را زیاد تحویل نمی گرفتند.
خدا کند با فردین خوب تا کنند.
البته که فردین زیرا فامیل بود ممکن بود بهتر بپذیرنش.

چراکه ازدواج در خانواده شان بیشتر فامیلی بود.
مانده بود پدرش چطور با حمیرا ازدواج کرد.
آن هم با این خواهرشوهرهای تند و تیز.
رسیده به خانه ی عمه اش فورا پیاده شد.
فردین به کف دستپاچگیش ریز خندید.
البته حق هم داشت.
درون عقدشان هیچ کس از بوشهر نیامده بود.
البته که کلی سرزنش در انتظارشان بود.
همه چیز هول هولکی بود.
مقصر اصلی هم فردین بود.
البته بخاطر نامعتبر بودن نظر سرخوشان بود.
می وحشت کرد دیر دست جنباند نتواند بله را بگیرد.
تا تنور گرم بود نان را چسباند.
حالا هم خودش جواب سرزنش ها را می داد.
البته اگر میزبان بخواهد این کار را بکند.
سرخوشان جلوی در ایستاد و آیفون را زد.
فردین هم کنارش از حرکت ایستاد.
جعبه ی بزرگ شیرینی درون کف دستش بود.
-بله؟
-باز کن شادانم.
صوتی پسر عمه ی کوچکش بود.
در باز شد و همراه فردین داخل خانه شدند.
حیاط پر بود از گل و بوته.
عمه اش به شدت به گل کاری علاقه داشت.
فصل خوبی هم برای این همه گل بود.
سرتا سر حیاط با چندین لامپ روشن بود.
محبوبه ی شب جوری حیاط را پر از عطر کرده بود که نفس عمیقی کشید.
-عاشق این بوی خوبم.
پسرعمه اش به استقبالش آمد.
شادان تبسم زد.
به آرامی کنار گوش فردین اضافه کرد: این پسر آخرش کچل شد.
-منو نخندون دختر.
جلو رفتند.
فردین روبوسی کرد و شادان فقط سر تکان داد.
با هم داخل خونه شدند.
عمه اش تکیه داده به عصا منتظرشان بود.
-سلام عمه خانم.
جلو رفت و دست پیرزن را بوسید.
-خوبین؟
پیرزن سرش را بوسید.
کف دستش را کشید و کنار خودش نشاند.
-خوبم، تو چطوری؟

-خوبیم عمه جون.
جمع بست تا توجه عمه اش را به فردین جلب کند.
فردین کنارش جای گرفته بود.
عمه خودش را کمی کج کرد و به فردین نگاه کرد.
-تو چطوری پسر؟
-خوبم، به مرحمت شما.
نتوانست جلوی خودش را بگیرد.
با لحن نیش داری اضافه کرد: عروسیتون چطور بود؟
غرض ورزی عمه اش کاملا مشخص بود.
-عمه جون مراسم نداشتیم.
-بسیار ها دعوت بودند ظاهرا.
مسروران پوفی کشید.
فردین به آرامی بیان کرد: مهمونامون فقط ۲۰ نفر بودن اونا هم دوستامون بودن.
-باید هم دوستاتون از خانواده تون مهمتر باشن.
-عمه جون!
-دروغ میگم؟ شماها دیگه حرمت بزرگتر کوچکتری رو نگه نمی دارین، یه دعوت کشکی می کنین و تموم، قرار نبود کسی بیاد دیدهتون کنه.
شادان لبش را گاز گراهی شد.
-این حرفا چیه عمه جون؟
عمه اش سرش را تکان داد.
رو به عروسش که درون آشپزخونه بود اضافه کرد: یه چیزی بیارین گلوشون خشک موند.
فردین به ساکتی کنار گوشش اظهار کرد: خدا به خیر کنه.
شادان خنده اش گراهی شد.
ولی جلوی خنده اش را گحرکت کرد.
-مادرت و عموت چطور بودن؟
-خوبن، سلام رسوندن.
-قبلا بیشتر میومدین سر بزنین، الان یه ساله نیومدین.
-کار و بار بسیار زیاد شده.
-اینا همه بهونه اس، از خاک مادریتون زده شدین.
فردین سقلمه ای به پهلویش زد.
مسروران منظورش را گحرکت کرد.
-بله حق با شماست.
عمه اش تیز نگاهش کرد.
-حواست بود چی گفتم؟
-ها؟
فردین برای اینکه کسی متوجه ی خنده اش نشود سرش را چرخاند.
پسرعمه ی کچلش به سمت فردین وارد شد و کنارش جای گرفت.
عروس عمه اش هم چای وارد شد.
شادان چای برداشت و تشکر کرد.
دختر قشنگیی بود.
تازه با پسرعمه اش عقد کرده بودند.
برای مراسم عقدشان نتوانست بیاید.

اما حالا که می متوجه شدش به سلیقه ی پسرعمه اش آفرین می اظهار کرد.
ناز و تودل برو بود.
از آن هایی که تا می بینی به دلت می نشیند.
دخترک چادر به سر کنار همسرش جای گرفت.
شادان به رویش تبسم زد.
-من نتونستم برای مراسم عقدتون بیام، خیلی مسرور شدم اینجا دیدمت عزیزم، همین الان بهتون تبریک می گم.
اسمش را اضافه کرده بودند.
ولی الان در خاطرش نبود.
دختر به‌شدت محجوبانه کمی روسریش را جلو کشید.
-ممنونم، متقابلا ما هم باید تبریک بگیم.
-خواهش می کنم عزیزم.
فردین کنار گوش پسرعمه اش چیزی گفت که پسر زیر خنده زد.
عمه اش چپ چپ نگاهش کرد.
فردین بی خیال بود.
بخاری برقی گوشه ی منزل اصلا فضا را گرم نمی کرد.
فقط پیرزن چسبیده بود به آن و لذت می برد.
شادان کمی سرمایی بود.
برای همین خودش را بیشتر به فردین چسباند.
-بقیه نیستن عمه خانم؟
-خبر دادیم دارن میان.
پس امشامگاه اینجا حسابی شلوغ می شد.
واقعا هم شد.
عمه ی دخترعمه ها و پسرعمه ها با شوهر و زن و بچه هایشان آمدند.
خانه حسابی شلوغ شده بود.
جوری که دیگر از سردی قبل خبری نبود.
کمی که گوش می دادی آوای هیچ کس را نمی شنیدی.
فقط عین زنبورها صوتی وزوز می آمد.
فردین از این وضع خنده اش گرفته بود.
این عمه اش فرزندان زیادی داشت.
همیشه هم اطرافش شلوغ پلوغ بود.
هرچند که زبان سریع و تلخی داشت.
سرخوشان و فردین بعد از شام یک ساعت دیگر ماندند.
اما نرسیده به نیمه شامگاه قد بلند شدند.
شادان خوابش گرفته بود.
شلوغی زیاد هم اعصابش را تحریک می کرد.
تقصیری نداشت.
عادت کرده بود.
اطرافش همیشگی ساکت بود.
جلوی در همه برای بدرقه شان وارد شدند.
خوشحالان برایشان دست تکان داد و سوار ماشین شد.
فردین هم بوق کوتاهی زد و حرکت کرد.
به محض حرکت شادان سرش را با کف دستانش گحرکت کرد.

-وای چقدر سرو صوت بود.
-عمه خانمت تا آخر وقت تیکه انداخت.
شادان ریز خندید.
-ما دیگه عادت کردیم، نیش نزنه که عمه خانم نیست.
فردین تبسم کوچکی زد.
وقتی شادان را داشت مهم نبود چه کسی چه حرفی می زند.
رسیده به خانه سرخوشان فورا صورتش را شست.
لباسش را عوض کرد درون رخت خوابش فرو راهی شد.
به شدت خسته بود.
فردین هم کنارش دراز کشید.
محکم درون آغوشش کشید.
-تو جان منی، یار منی، نام منی، دیوونتم دختر!
*
روی قایق از حرکت ایستاده بود.
قایق بزرگ بود.
ولی سرپا از حرکت ایستادن خطرناک بود.
فردین درست کنار پایش جای گرفته بود تا برای خطر احتمالی او را بگیرد.
مردی که قایق را می راند مدام با نارضایتی سرش را تکان می داد.
حق داشت.
ممکن بود هر لحظه شادان درون آب پرت شود.
مسروران ولی بی خیال مضطربی های آنها کف دستانش را باز کرده بود.
باد درون صورتش هو هو می کرد.
شال روی سرش کم کم داشت کنار می زد.
موهای شلاقیش در هوا بازی می کرد.
قایق سرعت چندانی نداشت.
ولی می تابید.
گاهی هم موج های کوتاهی می وارد شد.
شادان کله شق بود.
اما این فضا را با این حس و حال دلبسته شد.
انگار این قایق کوچک مسخره تایتانیک باشد.
-خوشحالان جان بشین دیگه.
-یکم دیگه فردین.
فردین پوفی کشید.
امان از کف دست این دختر و کارهای عجیب و غریبش!
دور پنجمشان که تمام شد قایق ران به سمت ساحل حرکت کرد.
شادان با نارضایتی کنار فردین قرار گرفت.
-خیلی کم بود.
-نه عزیزم.
رسیده به حال جلیقه های نارنجی را درآوردند و پیاده شدند.
-بریم یکم قدم بزنیم؟
-البته!
مسیر ساحل را در پیش گراهی شدند.

هوا قلبپذیر بود.
جمعیت زیادی درون ساحل پرسه می زدند.
البته زیرا کنار دانشگاه بود بیشترشان دانشجو بودند.
-اینا رو می بینم یاد دانشگاه رفتن خودم می افتم.
-لیسانس یا ارشدت؟
-کلی یادگار بود هر دوره.
فردین با حسادت آشکاری گفت: مردی هم بوده که…
شادان وسط حرفش پرید.
-آره بود، اما به عنوان تمایل داشتگار.
سرخوشان شالش را مرتب کرد.
موهایش را داخل فرستاد.
-اینجا یه کافی شاپ هست بریم یه قهوه بخوریم.
پیاده رویش کمی شتاب‌زده شد.
آسمان هم داشت ابری می شد.
-احتمالا بارون داریم.
-آره!
وارد گافی شاپ شدند.
فضای گرمی داشت.
بوی یک عطر خاص هم می آمد.
کمی شبیه عطر مریم بود.
سر یک میز دو نفره جای گرفتند.
فردین سفارش دو فنجان قهوه ی شیرین را داد.
-ناهار رو هم اینجا بمونیم؟
فردین بدون ممانعت اظهار کرد: بمونیم.
-چند تا دوست دارم اینجا، اما فکر نکنم وقت بشه ببینمشون.
-بذار برای دفعه ی بعد.
-آره، می خوام یکم پاساژگردی کنم.
-می بینم تمام علایقت داره برمی گرده.
مسروران با ناز اضافه کرد: اثرات ازدواجه.
فردین خندید.
-پس باید زودتر بله می اضافه کردی.
-خب وقتی احمق باشی همین میشه.
جرات نداشت تایید کند.
ولی انکارش هم نکرد.
فقط ریز خندید.
فنجان های قهوه شان با بوی بی نظیرشان رسید.
خوشحالان نفس عمیقی کشید و اظهار کرد: لعنتی عاشق قهوه ام.
فنجانش را برداشت و کمی مزمزه کرد.
-وقت برگشتن یه کیک خامه بزرگ بگیریم بریم خونه.
-لازم نکرده.
-چرا؟!
-تو زیادی چیزای شیرین می خوری خوشحالان، مصرف شیرینی رو باید کم کنی.

-من هیکلم خوبه.
-دیابت کاری به هیکل نداره.
راست می گفت.
اما رعایت می کرد.
-دیابت تو خانواده ی ما ارثیه، رعایت نکنیم شر میشه.
پوفی کشید و اضافه کرد: خیلی خب بابا، نتمایل داشتم.
-اینو نبیان کردم که بگم کیک بی کیک، میگم رعایت کن.
-دیده.
-بی بلا.
مسروران زود قهوه اش را نوشید.
-بریم قدم بزنیم.
-عجله نکن، تا عصر اینجاییم.
واقعا هم ماندند.
ناهارشان را رستورانی کنار دریا خوردند.
درون شهر تابیند.
حتی با اینکه فکر می کردند ممکن است وقت نشود ولی خوشحالان به متوجه شدن دوستانش هم حرکت کرد.
دم غروب بود که با کیک به خانه برگششتاب‌زده.
سرخوشان که بی خیال کیک تنها نشد.
گل هم خرید.
تمام خانه پر از گل شده بود.
به رقیه و آقا باقر و شوهر رقیه هم گفتند بیایند.
یک جشن کوچک گرفتند.
دور هم بودند.
رقیه چقدر ممنون صفا و صمیمت شادان بود.
انگار نه انگار که چند سالی از شهر دیگری حیات می کند.
حالا مدیر یک شرکت بزرگ است.
هنوز هم عین دختری هایش خوب بود.
این زن عاشق شدنی واقعا خاکی بود.
چای های خوش طعم رقیه حسابی می چسبید.
فردین صمیمانه با دو مرد حرف می زد.
آقا باقر همواره از این پسر خوشش می وارد شد.
اگر حمید زنده بود داماد خوبی برایش بود.
رقیه به آرامی اضافه کرد: سر قبر پدرت میری؟
-پنچ شنبه آره.
-پس حلوا درست کنم.
-ممنونم عزیزم.
-خواهش می کنم وظیفه است.
رقیه با خنده اشاره ای به شکم شادان کرد و گفت: نی نی ندارین؟
مسروران با خنده گفت: به این زودی؟ همش دو هفته اس ازدواج کردیم.
-ای وای اصلا حواسم نبود.
خوشحالان به پسر رقیه که درون آغوشش خواب بود نگاه کرد.
قلبش بچه می خواست.

اما هنوز زود بود.
احساس می کرد آمادگیش را فعلا ندارد.
البته مدام به خودش می گفت اگر ناخواسته صاحب بچه شود هرگز سقطش نمی کرد.
بلاخره نعمتی بود که خدا داده.
ولی فعلا نمی میل داشت.
-بهرحال دیگه باید اقدام کنین نه؟
-شاید!
نمی خواست در موردش حرف بزند.
-خودت چیکار می کنی رقیه؟
-هیچی، تو خونه.
راست می اضافه کرد از اول تا آخر عمرش این دختر همین جا بود.
دیپلم را هم به زور گرفت.
هیچ علاقه ای به درس خواندن نداشت.
حرف خاصی با رقیه نداشت که بزند.
قبل از اینکه به اصفهان برود رقیه دوستش بود.
با هم ساعت ها در مورد هر چیزی حرف می زدند.
اما الان نه…
شاید چراکه فاصله شان زیاد شده.
دغدغه هایشان متفاوت شده.
رقیه بچه دار بود.
از بچه داری حرف می زد.
و او مدیر یک شرکت بزرگ…
هرچه هم در موردش می گفت رقیه نمی فهمید.
چقدر گاهی حتی یک جابه جایی کوچک از شهری به شهر دیگر بین دوستان فاصله می انداخت.
نگاهی به ساعت انداخت.
رقیه ریز ریز خمیازه می کشید.
بیچاره خسته بود.
از صبح زود که بیدار بود همین جور کار می کرد تا شب.
تازه بچه داری هم بود.
-رقیه جان اگه خوابت میاد معذب نباش.
-نه بابا.
-ولی خواب میاد.
رقیه خجول لبخند زد.
-کشیده شو عزیزم، بچه رو ببر تو تختش!
رقیه با اجازه ای اظهار کرد و کشیده شد.
متعاقب او مردها هم بلند شدند.
رقیه بچه را بغل کرد و با هم راهی شدند.
مسروران و فردین تا دم در هممسیریشان کردند.
مسروران به محض داخل خانه شدن، وسایل را جمع کرد و باقیمانده ی کیک را درون یخچالی که درون راهرو بود گذاشت.
فردین هم رخت و خواب ها را پهن کرد.
واقعا خسته بود.