یک بازنده نیستم پارت ۳۷

گوشی را از جیبش در آورد.
شماره اش را گرفت.
از فربد گراهی شده بود.
کف دست خوش بود که نمی داد.
هی رو می گرفت.
نمی دانست این ملخک می تواند هزار بار جست بزند اما آخر و عاقبت در مشت بود.
این بازی سر دراز دارد.
گوشی را به گوشش چسباند.
به کاپوت تکیه داد و از حرکت ایستاد.
پیشوازش افسرده بود.
از آنهایی که چنگ می انداخت به دلش!
-بله؟
بی‌قرار جانم گفتن هایش بود.
همان هایی که منطقت را زیر سوال می برد.
-سلام.
تن صدایش آرام بود.
بدون هیچ واکنشی!
انگار می میل داشت استدلال های شادان را روی کلماتش پیاده کند.
-سلام.
-خوبی؟
دیوانگی که شاخ و دم ندارد.
وقت و بی وقت می آید.
به سرت می زند.
-خوبم.
ریز خندید و گفت: حالمو که نمی پرسی اما منم خوبم.
حس کرد پوزخند زد.
-خداروشکر!
-می دونم آخرش تموم میشه.
-من همواره به خوش خیالی هات فکر می کنم، اعتماد به نفس ستودنی داری.
فردین با شیطنت گفت: خوبه که بهم فکر می کنی!
صدای خش خش درون تلفن رسید.
-آره خب فکر می کنم ولی نه فکر کردن به اون چیزی که تو می خوای!
-در این حدم منو راضی می کنه.
حرصش گحرکت کرد.
چرا این مرد کم نمی آورد؟
-زنگ زدی که چی؟
-دلتنگت بودم.
ساکت شد.
بعضی جمله ها ضربه فنی ات می کند.
انگار که میان برف زمین گیر شده باشی.

بعضی جمله ها ضربه فنی ات می کند.
انگار که میان برف زمین گیر شده باشی.
-اشتباهی زنگ زدی.
-می دونم الان دلت لرزیده فقط داری انکارش می کنی.
پوزخند زد و گفت: تو دل منم هستی؟
-میشناسمت.
-اون شناخت مال ۴ سال پیش بود نه الان.
-هیچ فرقی نکردی!
چرا تماسش را جواب می داد؟
راست می گفت دلش می لرزید.
ولی نمی میل داشت نه بهایی به قلبش بدهد نه فردین!
این مرد ۴ سال پیش برایش تمام شد.
-زنگ زدی که چی بشه؟
-بیا پیشم.
حیرت زده بیان کرد: چی؟!
-کنار صفه ام، یه جای خلوت، خودمم و خودم.
-به‌شدت قلبت خوشه!
-به تو آره!
اگر شاعر می شد هم به این قشنگی حرف نمی زد.
-من باید برم.
-گوش کن دختر…
گوشی را به گوشش چسباند.
-ته این جاده بن بسته هم من می دونم هم تو…
از ادامه ی حرف هایش می ترسید.
-خودت می دونی اراده کنم تمومه.
اراده هایش هم ترسناک بود.
-پس خودت تمومش کن، مقاومت کردن فقط روزگارهای خوب رو خراب می کنه.
-تنها چیزی که می تونم بهت بگم اینه، برو به درک!
تلفن را قطع کرد.
صدای بوق آزاد گوشش را پُر کرد.
تبسم زد.
-نشونت میدم، هر چی می خوای جفتک بنداز!
نفس عمیقی کشید.
هوای کوه واقعا پاک و قلبپذیر بود.
این ماجرا را حل می کرد.
شادان دو سال مدت داشت تا به خودش بیاید.
از حالا به بعد نوبت او بود.
***

فصل پنجم
-پسر یه پارتی خوش آمدگوییه!
با اخطار اضافه کرد: بدون گندکاری های همیشگی؟
-بابا تو جوری حرف می زنی انگار ۴ سال اونجا نه دیسکویی راهی شدی نه فنر تختت تکون خورده، بیا خوش بگذرون.
-کاری نداری سیا؟
-جوش نیار، چیزی نیست یه دورهمی با بچه های سابقه!
هیچ تمایلی به راهی شدن نداشت.
مار گزیده بود و از ریسمان سیاه و سفید می ترسید.
بابت همین پارتی های کذایی و آشنایی با سارا،شادان را از دست داد.
قلبش نمی میل داشت باز هم این اتفاق بیفتد.
به شدت محتاط شده بود.
-روت حساب کردما، مهمونی خوش وارد شدگوییه.
-ساعتشو برام بفرست.
-ایول داری.
-پیر شدی سیا، به جای این مسخره بازیا زن بگیر خانواده داشته باش.
-ما بی خانواده، چیکاری به زیر و روش داری؟
بی وجود بود.
نمی شد هم کاری کرد.
-هیچی، صلاح مملکت خویش خسروان دانند.
-قربون دهن آدم چیز فهم.
-می بینمت.
حوصله ی بیشتر از این حرف زدن را نداشت.
-قالمو نذاری؟
-گفتم حله!
-فدات، منتظرتم.
تماس را قطع کرد و به اتاق چشم دوخت.
باید دکوراسیون این اتاق عوض می شد.
رنگ های ماتش به شدت دلگیرش می کرد.
از بس میان قرمزی سوئد گشته بود تمایل به رنگ های روشن و گرم داشت.
فردا یک طراح خبر می کرد.
شرکت به تعمیرات اساسی نیاز داشت.
و البته تغییر دکوراسیون.
آدم ها که خوب بودند.
اما چون معروف تر و کار هم وسیع تر شده بود به یکی دوتا کارمند جمشاهده کرد احتیاج داشت.
فردا باید اطلاعیه می زد.
یک منشی جمشاهده کرد و یک مهندس کاردان که ۵ سال سابقه ی کار داشته باشد.

هپلی شده بود.
از وقتی سرش بالا رسید و به ساعت دیواری خیره شد.
تا شب زیادی وقتش داشت.
باید می رفت موهایش را کمی کوتاه کند.
به ایران برگشته زیاد به خودش نرسید.
فردین خوش پوش سابق بسیار شلخته به نظر می رسید.
بار دیگر باید خودش می شد.
برمی گشت به قبل!
فردینی که الان بود را خودش هم دوست نداشت وای به حال شادان!
از پشت میزش کشیده شد.
مدیر روابط عمومیش را باید آوا می کرد.
منشی و مهندس جمتوجه شدی که اضافه می شد را او باید اطلاعیه می داد.
بیرون راهی شد.
منشی سابقش بخاطر ازدواجش استعفا داده بود.
مثل اینکه همسرش تمایلی به کار کردن او در بیرون از خونه نداشت.
او هم کسی را اجبار نمی کرد.
یکراست به سمت اتاق مدیر روابط عمومی حرکت کرد.
آقای بهرامی مرد لاغر اندام عینکی بود که موهایش را همواره چپ می زد.
پیراهن های جاده جاده می پوشید و شلوارهایش همواره سیاه!
در این چند سال هیچ تنوع خاصی در تپیش نمی مشاهده کرد.
کاش نیما زود از ماه عسلش برگردد.
دست تنها واقعا سخت بود.
در زده و داخل شد.
بهرامی با مشاهده کردنش فورا قد بلند شد.
نیشخندی زد و بیان کرد: بفرمایید مهندس!
-ممنونم، آقای بهرامی لطفا اطلاعیه بده برای دوتا کارمند جمتوجه شد.
هرچه می میل داشت را به بهرامی دیکته کرد.
وقتی می خواست از اتاقش بیرون بیاید سری چرخاند و اتاقش را دید زد.
ساده بود درست عین خودش!
فقط یک عکس خانوادگی که هیچ وقت نمشاهده کرده بودش روی میزش بود.
خداحافظی کرد و بیرون زد.
اگر او و نیما نباشند خود بهرامی به کارها می رسد.
درست عین الان که باید می حرکت کرد.
کار داشت.
برای مهمانی امشامگاه سیاوش باید آماده می شد.
می اطلاع داشت که الان دود و دم و مشروب هم در بساطشان است.
اما فردین توبه کرده بود.
در این چند سالی هم که سوئد بود لب نزد.
نمی تمایل داشت از خود بی خود شود و باز هم کار کف دست خودش بدهد.
همان سارا اندازه ی هفت پشتش بس بود.
از شرکت بیرون وارد شد.
هوا ابری بود.
اما خبری از باران نبود.
باد تندی هم می وارد شد.
مجبور بود برای اینکه گرد و غبار توی چشم و صورتش نرود کف دستش را حائل صورتش کند.
ماشین را درون پارکینگ نبرده بود.
جلوی شرکت سوار شد و با تک بوقی برای نگهبان از آنجا دور شد.
امروزگار حوصله نداشت به خونه اش که در حال ساخت بود سر بزند.

امروزگار حوصله نداشت به منزل اش که در حال ساخت بود سر بزند.
باید فربد را می فرستاد.
بیچاره فربد که عین یک پادو مدام خرده فرمایشات او را انجام می داد.
به اامان آرایشگاه مردانه ای که به دیدهش آمد راهی شد.
ماشین را درون کوچه ای پارک کرد.
جلوی مغازه اصلا جای پارک نبود.
وارد مغازه شد.
از این مغازه های امروزگاری با کلی تزیین و دنگ و فنگ نبود.
مغازه ی ساده بود با کاغذ دیواری گل گلی…
جلوی پنجره اش هم پر بود از گل های قاشقی و حسن یوسف!
آرایشگر هم پیرمردی بود با نگاهان درخشان.
مشتری داشت.
سلام کرد و روی صنقلبی نشست.
پیرمرد بدون اینکه برگردد در آینه ی جلوی رویش نگاهش کرد و جوابش را داد.
پشت سر مشتریش را با احتیاط تیغ میکشید. پیشامگاهند را باز کرد و اظهار کرد: مبارکه!
-ممنونم.
حساب کرد و راهی شد.
-بیا بشین جوون.
جای گرفت و پیرمرد پیشامگاهند را دور گردنش بست و بیان کرد: چطوری بزنم جوون؟
-عین مقلب خودش، فقط می خوام کوتاه بشه.
آب پاش را برداشت و کمی موهایش را خیس کرد.
بسم الله گفت و قیچی زد.
فردین نگاهش به آینه و مقابلش بود.
ولی افکارش هول و هوش مسروران!
زن همیشگی حیاتش!
از همان ااما که برای مرگ حمید در بوشهر دیدش تیزی نگاهش او را گرفت.
دیدهان درخشانی داشت.
انگار پر از ستاره باشد.
شاید هم چیزی شامگاهیه جادو در آن موج می زد.
اما دختر حمید بود.
تازه اصلا و ابدا نمی میل داشت پایند دختری شود.
اما میان اخم و تخمش پایش بسته شد.
نمی تمایل داشت اما در کمال تعجب بد روکف دست خورد.
عاشق دختری ممنوعه شد.
یعنی برای خودش ممنوعه اش کرده بود.
-خوبه جوون؟
نگاهش به روبرو بود.
خوب شده بود.
-خوبه!
-یا علی، تمومه!
پیشامگاهند باز شد و او هم از روی صنقلبی قد بلند شد.

از کار پیرمرد راضی بود.
کف دستمزدش را داد و با تشکر از مغازه بیرون زد.
حس بهتری نسبت به خودش داشت.
اصلاح صورتش هم بماند خونه.
این یکی را خودش می توانست انجام بدهد.
وارد کوچه شد.
سوار ماشینش شده گاز داد و حرکت کرد.
اگر قرار بود به دیدن مسروران برود حتما برایش گل می خرید.
ولی قرار نبود برود و نمی رفت.
کمی سر لجبازی برداشته بود.
شاید هم از بس دیگران کنار گوشش خانم مهندس اضافه کرده بودند هول کرده که حالا هیچ کس را تحویل نمی گحرکت کرد.
بهتر بود چند مدتی نبیندش.
این چند مدتی که از سوئد برگشت هر با جوری با هم برخورد داشسریع.
تاثیری که می تمایل داشت را گذاشته بود.
حالا دیگر باید انتظار یک عکس العمل از طرف سرخوشان می بود.
بس بود هر چه که او رفت.
سوتی برای خودش کشید.
باید بر می گشت به فردین سابق.
هرچه دپرس بود کافی بود.
قبلا برای از کف دست دادن شادان و بازی سارا خودش را نابود کرد.
اما حالا نه سارایی بود و نه شادان مال کسی!
می توانست با کمال میل به زندگی برگردد.
به سرعت ماشین اضافه کرد.
می خبر داشت جنس سیاوش خراب است.
مطمئنا باز هم در بساطش خرابکاری دارد.
ولی می راهی شد تا روحیه اش عوض شود.
بچه های سابق را ببیند.
نیما که ماه عسل بود نتوانسته بود ببیندش.
آرمان هم که چابهار کار می کرد.
اضافه کرده بود یک ماه دیگر برمی گردد.
عملا دو تا از دوستانش نبودند.
پس این مهمانی بهانه ای برای تازه کردن بسیار از مشاهده کردارها بود.
رسیده به خانه پیاده شد، در را باز کرد و داخل شد.
خداروشکر آپارتمانی که خریده بود از این درهای بالا شو داشت.
با یک ریموت حل می شد.
دیگر لازم نبود که هی سوار شود و پیاده.
ماشین را داخل برد.
سرو صدا می رسید.
مطمئنا وروجک فروزان بود.
دخترک شیطان و شیرین!

چیزی تا شامگاه نمانده بود.
باید لباس هایش اتو می شد.
صورتش را اصلاح می کرد و دوش می گرفت.
گرسنه بود.
جوری که صوتی معده اش را می گوش داد.
ماشین را زیر درخت انگور زد و پیاده شد.
بیچاره تا پاییز به تنش می خورد تمام سرسبزیش را از دست می داد.
قدم زنان به سمت ساختمان رفت.
این هوا را دلبسته شد.
دو نفره هایش به آدم می چسبید.
وارد که شد شیلا در حال دویدن بود و نگین با خنده دنبالش می کرد.
سلام بلندی داد.
نگاه ها به سمتش چرخید.
شیلا سر جایش مانده و جویا شد:تو کدوم دایی بودی؟
نتوانست خنده اش را مهار کند.
به سمتش راهی شد و محکم بغلش کرد.
چند بار به بالا پرتش کرد و میان هوا گحرکت کردش.
رو به نگین اظهار کرد:فروزگاران کجاست؟
_راهی شدن به چندتا همسایه ها سر بزنن.
سرش را چرخاند و بیان کرد:من دایی جمتوجه شدتم، فردین.
شیلا لب زیرینش را به دهان برد و مکید.
فردین او را پایین گذاشت و پرسید:ناهار حاضره؟
_آره، منتظر فروزگاران نمیشیم؟
_چرا، می خوام برم دوش بگیرم، فربد نمیاد خونه؟
_برای ناهار نه.
خم شد سر شیلا را بوسید و به سمت پله ها حرکت کرد.
گرسنه بود ولی ترجیح می داد ناهارش را دور همی بخورد .
از بس در این چهار سال تنها غذا خورد ، تمام اشتهایش را از کف دست داد.
حالا دیگر وقت فردین شدن بود.
مرد گذشته!
وارد اتاقش شد.
وسایلش را برداشت و یکراست وارد حمام شد.

وسایلش را برداشت و یکراست وارد حمام شد.
اصلاح کرده و تر و تمیز بیرون وارد شد.
وقتی جلوی آینه ایستاد و به خودش چشم دوخت، انگار آدم قبل شده بود.
فقط با فاکتور از هوس بازی.
همه چیز فردین سابق را بر می گرداند به جز لاس زدن هایش!
دیگر قرار نبود با آبروی خودش و دیگران بازی کند.
سارا چهار سال از عمرش را گرفت.
عمری که اگر با خوشحالان طی می شد شاید صاحب یک بچه هم بود.
از جلوی آینه کنار راهی شد.
حوله از پایین تنه اش جدا کرد و لباس راحتی پوشید.
از اتاقش بیرون زد.
هنوز سر و آوای وروجک می آمد.
صدای خود فروزگاران هم بود.
قلبش یک دل سیر حرف زدن با فروزگاران را می خواست.
خیلی وقت بود خواهرانه نداشت.
یک گپ و اضافه کرد خوب و صمیمانه!
البته خب حق هم داشت.
شادان دخترش بود.
بعد از شامگاه عقد به طرز غریبانه ای با فردین سرسنگین شد.
تا الان هنوز هم سرسنگین بود.
از بالای پله ها سلام قد بلندی داد.
فروزان برگشت و با لبخند نگاهش کرد.
شیلا به سمتش دوید.
مهر عجیبی به این دختر بچه داشت.
همان پایین پله ها بغلش کرد و کنار فروزان نشست.
مریم خانم در حال چیدن میز ناهار بود.
جمع تقریبا زنانه بود غیر از اویی که با جنسیت متفاوتش کنارشان بود.
-کار و بار چطوره؟
-تا اینجا که خوب بوده، کارمند کم دارم، اطلاعیه میدیم برای نیروی جمشاهده کرد.
فروزان سر تکان داد و اظهار کرد: خوب کاری می کنی!
چهارسال بود که مکالماتشان کوتاه و کم بود.
خیلی خلاصه و انگار از روی اجبار!
شیلا بسیار بانمک بیان کرد: نمیای خونمون؟
-چرا نیام؟
-خب امشامگاه بیا.
-کار دارم امشب.
شیلا لب ورچید.
-زود میام عزیزم.
با صوت زدن مریم خانم برای ناهار، ننشسته بلند شد.
ناهارش را خورد و برای چرت عصرانه بالا راهی شد.
امروز کار خاصی نکرده بود که خسته شود.
اما می اطلاع داشت اگر نخوابد نمی تواند تا دیروقت بیدار بماند.

ترجیحش خوابیدن بود و خوابید.
**
با کت و شلوار مارکی سوار ماشینش شد.
سیاه پوشیده بود با پیراهن کالباسی!
کفش هایش برق می زد.
بوی ادکلن سردش هوس انگیز بود.
پشت فرمان سوییچ چرخاند.
دنده عقب از در بیرون رفت.
هوا تاریک بود و چراغ های سطح شهر روشن!
نور پایین زد و وارد خیابان شد.
از شلوغی زیاد بدش نمی آمد.
ولی وقتی ماشین ها بیخودی بوق می زدند عصبی می شد.
هنوز هم عین قبل خوب کوچه پس کوچه ها را برای اینکه درون ترافیک گیر نیفتد می شناخت.
ماشین را وارد خیابان باریکی کرد.
یک طرفه بود.
با خیال راحت تا انتها رفت.
حواسش بود که با نیم ساعتی تاخیر برسد.
پرستیژش حفظ می شد.
بلاخره باید خودش را مهم جلوه بدهد یا نه؟
قبلا مازیار رقیبش بود.
حالا دیگر مازیاری هم وجود نداشت.
بعد از طی مسیری که چهارسال پیش هر هفته می راهی شد جلوی در خونه ی سیاوش بود.
باید ماتیار را هم با خودش می آورد.
باید می دانست برادر جانش جوانی اش را کجا طی کرد.
حداقل اینکه ابدا ناکام نبود.
اتفاقا از بسیار ها کام گراهی شده بود.
پوزخندی زد و از ماشینش پیاده شد.
جلوی در دکمه کتش را بست و زنگ را فشرد.
سیاوش انگار جلوی در کشیک می داد.
فورا در را باز کرد و اظهار کرد: بیا بالا مهندس جون.
در را به عقب هول داد و داخل شد.
نمی دانست چرا این خانه را عوض نمی کند.
از پله بالا رفتن متنفر بود.
آسانسور هم نداشت.
بزور بالا راهی شد که انگار سیاوش از سوراخ ریز روی در مشاهده کردش بزند فورا در را باز کند.
هویی کشید و اضافه کرد: بچه ها ببینین کی اینجاست؟
بیرون وارد شد و محکم فردین را بغل کرد.
گاهی وقت ها سیاوش به طرز فاجعه آمیزی چندش می شد.
درست عین الان!
او را عقب زد و بیان کرد: تعارف کن بیام داخل!
سیاوش لبخند زد و از جلوی در کنار راهی شد.
فردین با نگاهی به داخل، جلو رفت.

همه از رفیق های قدیمی بودند.
تک تکشان را می شناخت غیر از سه چهار نفری
که البته با معرفی سیاوش فهمید جمتوجه شد هسشتاب‌زده.
فضا پر از بوی دود بود.
روی میز ها شیشه های مشروب با طعم و مارک های مختلف گذاشته بود.
مانده بود در این همه بگیر و ببند قاچاق چطور می تواند این ها را جور کند.
سخت نبود.
اما خب راحتِ راحت هم نبود.
سیاوش بیان کرده بود باز هم هسشتاب‌زده که بیایند.
راست می گفت.
جای چند نفری خالی بود.
تقریبا همه هنوز مجرد بودند.
غیر سه چهار نفری که متاهل بودند و با همسرانشان وارد شده بودند.
روی یکی از مبل های راحتی نشست.
دکمه ی کتش را باز کرد و گفت: سیا بیا این پنجره رو باز کن، خفه شدم!
سیاوش با شیطنت لبخند زد.
-نبینم حالتو…
ادایش را درآورد و گفت: روضه نخون!
سیاوش پنجره ی بالای سرش را باز کرد.
نمی متوجه شد چرا حرکات سیاوش موزیانه است.
انگار از چیزی خبر دارد که او خوشش نمی آید.
دو سه تا از بچه ها دوره اش کردند و از سوئد سؤال کردند.
خصوصا قوانین مهاجرت.
خلاصه و مفید توضیح داد.
می خواست سرگرم باشد.
اما عملا چیزی نبود که سرگرمش کند.
زیرا تفریحات سابق دیگر برایش اهمیتی نداشت.
نه دود سیگار و نه مشروب های رنگ به رنگ..
و نه داف های خوش آب و رنگی که جلویش یورتمه می حرکت کردند.
فکر می کرد امشامگاه می آید کمی سرحال می شود.
اما بدتر کسل شده بود.
سیاوش هم که ساقی بود.
پیک پیک پر می کرد و تعارف!
اتاق ها هم که همگی پُر.
انگار نه انگار که ظهری اخطار داده بود هیچ کدام از این گندکاری ها نباشد.
زنگ در به آوا درآمد.
سیاوش به سمت در پرواز کرد.
اهمیتی نداد.
از پیش دستی جلو کمی آجیل برداشت و مشغول شد.
همین که متوجه شدار تازه کرده بود کافی بود.
نمی میل داشت بگوید دوستان خوبی بودند.
اما بد هم نبود.

شامل همان احوال پرسی همیشگیش می شد: خوب، بد، ابری!
در باز شد و کفش های پاشنه دار قرمز رنگی مشخص شد.
همین را بگو…!
برای یک دختر بود که این همه بال بال می زد.
در که کنار حرکت کرد نگاهش روی صورت سارا ماند.
هنوز همانطور بود.
جوان و دلربا!
با تیپی قرمز و مشکی!
خودش خوب می دانست ترکیب این دو رنگ چه غوغایی می کند.
چقدر می تواند تحریک کننده باشد.
نیشخندی به لب داشت.
با سیاوش روبوسی کرد و داخل شد.
سیاوش به سمت فردین که برگشت لبخند زد.
چرا حس کرد آمدن سارا روی برنامه بوده؟
از سیاوش مارمولک هر چیزی بر می وارد شد.
سارا با متوجه شدنش یکراست به سمتش آمد.
یک لحظه همه ی صوتها خفه شد.
همه می اطلاع داشتند با حامله شدن سارا، فردین عقدش کرد.
اما به محض به جهان آمدن بچه طلاقش داد.
کسی از بعدش خبری نداشت.
همه فردین را تا مدت ها نامرد و پست خطاب می کردند.
البته تا وقتی که آن دو سوژه ی داغ مجلس بودند.
بعد از اینکه فردین به سوئد حرکت کرد همه چیز تمام شد.
فردین حتی به خودش زحمت نداد از جایش قد بلند شود.
فقط نگاهش می کرد.
با تبسم تمسخرآمیزی که درشتی پایین تنه اش را نشانه گحرکت کرده بود.
سیاوش به آرامی درون گوش سارا حرفی زد و به مینی بارش حرکت کرد.
سارا جلویش قد علم کرد.
-احوال مهندس جون؟
جوابش را نداد.
نمی خواست دهان به دهان شود.
می دانست به سیم آخر بزند همه چیز را بهم می ریزد و می رود.
-چیه خب؟ اِخ شدم دیگه؟
-برو کنار سارا، برای دیدن تو یکی نیومدم.
-ولی من فقط برای متوجه شدن تو اومدم.
-خب مشاهده کردی، بزن به چاک!
-می بینم این همه سال سوئد بودی تاثیری رو لحنت نذاشته.
دوباره یک مشت آجیل برداشت.
فندق را از همه بیشتر دلبسته شد.
همه به مکالمه ی آن دو گوش می دادند.
انگار که چه چیز مهمی در حال اتفاق افتادن باشد.
-بچه ی من کجاست؟

یک لحظه حتی صدای پچ پچ ها هم خفه شد.
گوش همه تیز شد.
تا قبل از آن هیچ کس نمی دانست از سارا بچه ای زنده ماند یا نه؟
همه فقط حاملگی سارا را می دانستند.
آن هم وقتی دو ماهه بود.
بعد از آن سارا تا یک سال غیب شد.
البته غیب شد چراکه فردین زندانیش کرده بود.
حق بیرون راهی شدن نداشت تا وقتی بچه به جهان بیاید.
با اینکه تا قبل از جهان وارد شدن بچه نمی اطلاع داشت که بچه از خودش نیست.
ولی از ترس شامگاه گردی های سارا و سیگار کشیدن و مشروب خوریش نگذاشت از خانه بیرون برود.
نمی خواست بلایی بر سر بچه بیاید.
شاید بخاطر همین بود که هیچ کس نفهمید سارا بچه دارد یا نه؟
زیرا بعد از آن که دوست دختر سیاوش شد ابداً از بچه اش حرفی نزد.
هرکسی هم می جویا شد یا جواب نمی داد یا می پیچاند.
-چرا از من می پرسی؟
خیلی خونسرد بود و آهسته!
انگار نه انگار سارا با تیپ هوس انگیزی با آرایش تحریک کننده مقابلش است.
تازه موضوعی را پیش کشیده که می تواند آبروی هر دویشان را ببرد.
-خر خودتی، منو نپیزیرا، سه ساله منتظرم تا از اون قبرستون بگردی و بگی چه بلایی سر بچه ی من آوردی.
-نمی فهمم در مورد چی حرف می زنی!
مویرگ های صورت سارا در حال برجسته شدن بود.
هر چند که زیر آرایشش به چشم نمی وارد شد.
-حرف مفت نزن روانی، بچه ی من کجاست؟
فردین به‌شدت ساکت از جایش بلند شد.
سیاوش از ترسش پشت مینی بارش مخفی بود.
فردین نگاهش کرد و اضافه کرد: بخاطر این خانم دعوتم کردی بیام؟ رفیقم رفقای قدیم.
سارا به سمتش هجوم برد.
کتش را گحرکت کرد و بیان کرد: کجا؟
فردین سارا را به عقب هول داد و گفت: کف دستای کثیفتو به من نزن این یک، دومش هم لیاقت مادری نداشتی…زنی که زیستن بقیه رو خراب می کنه رنگ آسایش دیدن بهش حرومه.
سارا جیغ کشید: آبروتو می برم، سکه ی یه پولت می کنم، میرم ازت شکایت می کنم…
فردین غرید: با چی؟ با بچه ای که حروم زاده اس…
هینی دسته جمعی کشیده شد.
فردین اشاره ای به جمع کرد و بیان کرد: با کدومش خوابیدی؟ بچه ی کدومشونه؟
صوتهای اعتراض کشیده شد که فردین کف دستش را به نشانه ی خاموشی بالا برد.
-برو باباشو برام بیار ببینم مسئامات بچه ی حروم زاده شو قبول می کنه؟
با پشت کف دست توی سینه ی سارا زد و بیان کرد: اسم بچه ی حروم زاده ات تو شناسنامه ی منه، پس فعلا قانونی بچه ی من به حساب میاد، من و دادگاه تشخیص دادیم تو نه صلاحیت نگهداریش رو داری نه لیاقتش رو…پس هرجایی هم که این بچه باشه از کنار تو بودن خوشبخت تره.
سارا داشت اشکش در می رسید.
با زاری اظهار کرد: بچه مو بده.
فردین بدون توجه به او نگاهی به سیاوش انداخت.
-امیدوارم با الم شنگه ی امشامگاه دیگه کارت به کارم نیفته.

سیاوش تا به الان چندین بار برای کارهایش کف دست به دامن فردین شده بود.
فردین هم روی حساب رفاقت کارهایش را انجام داده بود.
حالا این کار هر چیزی که در توان فردین بود می میل داشت باشد.
ولی با کار امشبش که کاملا مشخص بود با برنامه ریزی است همه چیز تمام شد.
شاید هم لازم بود که تمام شد.
پایش کاملا از این مهمانی ها بریده شود.
دوستان بهتری می خواست.
از آنهایی که یکی دو رکعت نماز بخوانند.
صبح جمعه ها بزنند به قلب کوه!
خستگی هایشان را در پارک در حالی که شطرنج بازی می کنند در کنند.
عاشقیشان باشگاه بدنسازی باشد.
گاهی اهل کری خواندن و والیبال باشند.
دود و دم جزء ممنوعه هایشان باشد.
پا ممبری و مسجدی هم نبود، نبود.
اما رفیق باشد.
ته مرام!
از آنها که اگر یک قدم جلو حرکت کردی ده قدم جلو بیاید.
کفه ی ترازویش همیشه برایت سنگینی کند.
دوستان الانش یک مشت مگس بودند.
به کثافت عادت داشتند.
نه اینکه اشاره اش به مشروب باشد و دود و دمشان…
به نارو زدن هایش ناخوش احوال بود.
به سمت در مسیر افتاد.
سیاوش به سمتش وارد شد و بیان کرد: چت شد پسر؟ بابا صبر کن حرف بزنیم.
پوزخند زد.
کله اش گرم بود نمی متوجه شد که چه گندی زده.
-تموم شد سیا، خدا یه جا دیگه روزگاریتو بده.
مازیار که نبود ساپورتش کند.
فردین هم می راهی شد پارتی ها ماهیانه می شد.
هر هفته چند بار پَر!
در را باز کرد قبل از اینکه باز سارا یقه اش را بگیرد از پله ها پایین راهی شد.
بیخود فقط آمد.
وقتش برای یک مشت آدم بی ارزش هدر حرکت کرد.
درون کوچه سوار ماشینش شد.
اهل نامردی نبود.
وگرنه همین الان زنگ می زد ۱۱۰ تا بیایند و همگیشان را جمع کنند.
دنده عقب گرفت و از کوچه بیرون رفت.
مطمئنا از این به بعد سارا رهایش نمی کرد.
فقط نباید می گذاشت سرخوشان بفهمد.
وگرنه باز همان آش می شد همان کاسه!
سارا تا بچه اش را پیدا نمی کرد ول کن نمی شد.
خوب می شناختش!

به شدت زن لجبازی بود.
ابدا نمی گذاشت نزدیک خوشحالان شود.
شادان خط قرمزش بود.
جلویش را می گراهی شد.
**
فصل پنجم
پایش را درون سالن فرودگاه گذاشت.
کفش های پاشنه بلند مشکی به پا داشت.
راحت بود با همین ها!
عادت کرده بود.
-به‌شدت غریبه برام.
نگاهش به سمت پسرش برگشت.
پسری که کپی برابر اصل پدرش بود.
-عادت می کنی!
برگشته بود که ماندگار شود.
سرمایه ای که می میل داشت را جمع کرده بود.
حالا وقت ماندگاری بود.
غربت همیشه غربت است.
-کجا میریم؟
-هتل!
عینکش را درآورد و به نگاه زد.
باید می گفت پاولف هم همراهش بیاید.
بسیار دلبسته شد وقتی فرا برسد که بتواند ایران و جاذبه هایش را ببیند.
ماندگار که شد برایش دعوت نامه می فرستاد.
کنار مادرِ خوش پوشش سوار تاکسی فرودگاه شد.
روزگاری که تصمیم گرفت به ایران برگردد به‌شدت داد و بیداد کرد.
خیلی تشر زد.
تهمشاهده کرد به حرکت کردن کرد.
ولی فایده ای نداشت.
عملا اگر مادرش هزینه هایش را نمی داد نمی توانست زیستن کند.
مجبور بود تحمل کند و جاده بیاید.
این اولین بارش بود که ایران می وارد شد.
روسیه به دنیا وارد شد.
تمام عمرش هم در روسیه طی شد.
صرف نظر از سفرهای اروپایی و یکی دوتا هم آسیایی!
آنقدر پشتش به مادرش گرم بود که با سن ۲۵ سال، هیچ کاری بلد نبود.
فقط درس خواند.
داروسازی می خواند.
تمام عمرش درون آزمایشگاه به هممسیر پاولف طی شد.
مادرش هم حمایتش می کرد.
در اصل او بود که اجازه نداد کاری یاد بگیرد.
فقط از او تمایل داشت درس بخواند.

جلوی هتلی که مادرش آدرس داده بود تاکسی نگه داشت.
هوا سرد بود.
ولی نه به سردی سن پترزبورگ!
بسیار گرمتر بود.
اما هوای پاییز هیچ اعتمادی نداشت.
مادرش کرایه را حساب کرد و پیاده شدند.
دو ساک بزرگ را که راننده صندوق عقب گذاشته بود برداشت.
وارد لابی هتل شدند و مادرش اتاق هایی را که تلفنی رزرو کرده بود، کلید گرفت و راهی شدند.
به‌شدت خسته بود.
احتمالا تا شامگاه را می خوابید.
اختلاف ساعت آنچنانی نداشتند.
شامگاه شهر می توانست جذاب باشد.
حمیرا دو اتاق جدا گحرکت کرده بود.
پسرش بزرگ بود و حریم خودش را داشت.
سینا به محض اینکه وارد اتاقش شد فقط کفش هایش را درآورد.
خودش را روی تخت ولو کرد.
باید می خوابید قبل از اینکه از پا در بیاید.
****
قلب دل می کرد که بگوید.
آخر هم طاقت نیاورد.
جلوی میز آرایش جای گرفته و کف دست هایش را کرم می زد.
همیشگی عادت داشت تمام و کمال به خودش برسد.
شاید برای همین بود در سن ۴۶ سالگی شبیه ۳۸ ساله ها بود.
فروزگاران از آینه نگاهش کرد و جویا شد: چی شده شاهرخ؟
-مثله همواره جذابیی!
فروزگاران لباس خواب بلندِ حریرش را بالا زد.
از ساق پا تا مچش را مشغول کرم زدن شد.
-ممنونم عزیزم…اما…
شاهرخ کف دستی میان موهای جوگندمیش کشید.
فروزگاران می گفت با جوگندمی هایش بی نهایت دلربا است.
-بیا کنارم.
فروزگاران کارش که تمام شد، کش مو را از موهایش جدا کرد و روی میز آرایشش گذاشت.
قد بلند شد و به سمت شاهرخ راهی شد.
از دم غروبی که به خانه آمد حس کرد حال و هوای همیشگیش نیست.
انگار نگران چیزی باشد.
حرف هم که نمی زد آدم سر در بیاورد.
لحاف را کنار زد و کنار شاهرخ دراز کشید.
سرش را روی کف دست شاهرخ گذاشت.
شاهرخ با اشتیاق میان تنش نفس کشید.
عین همیشگی و هرشب خوشبو و زنانه!
زن ها یک تکه از بهشت نیستند.
خودِ خود بهشتند.