یک بازنده نیستم پارت ۳۵

سرخوشان با لکنت بیان کرد: چی می خوای؟
-معجزه ی زیستنم باش!
خوشحالان مستاصل بیان کرد: نمیتونم.
-نشد هم مگه تو فلسفه ی تو وجود داره؟
متنفر بود که با کلمات بازی می کند.
-راحتم بذار.
-سرخوشان…
از مقابل فردین کنار حرکت کرد.
جلویش که می ایستاد تپش قلب می گحرکت کرد.
هنوز هم می توانست تمام قد روی او تاثیر بگذارد.
-برو بیرون!
-با حرف های نیمه تموم؟
-مگه ما حرفی هم با هم داشتیم؟ تموم شده فردین، منو زیر آبروریزی و ننگی که به بار آوردی مدفون کردی، برو لطفا.
فکر کرده بود با این حرف ها کوتاه می آید.
قبلا مازیار بود.
به حرمت مازیار حرکت کرد.
رفت تا به زنش چشم نداشته باشد.
هرچه بود هیز نبود.
قلبه نبود.
با هرکه پریده بود خودش خواسته بود.
وگرنه دیده ناپاکی در قاموسش نبود.
ولی با وجود خوشحالان و ازدواجش نمی توانست دیده پاک بماند.
هیزی نکند.
دلدادگی بود ولی زن مردم!
راهی شد تا هیچ کس را عذاب ندهد.
با اینکه دوسالی بود مازیار نبود.
هیچ کس خبری نداد.
همگی ظالمانه برخورد کردند.
می اطلاع داشتند به دلدادگی سرخوشان راهی شد.
برای حفظ شدن نجابت شادان!
خودش بهتر از هرکسی خودش را می شناخت.
میفهمید بماند بی خیال سرخوشان نمیشود.
ولی قرار هم نبود دو سال هیچ نگویند.
-ظالم نباش دختر…
-هیچی حالیم نیست فردین، هیچی…فقط برو!
درستش می کرد.
آنقدر می رسید و می رفت تا همه چیز را عین روزگار اول کند.
قدم عقب گذاشت.
-من کوتاه نمیام مسروران.
-خوبه که هنوز به خیلی چیزا امیدواری.
فردین با خنده گفت: خدا با کساییه که امید دارن.
خوشحالان پوزخند زد.

فردین نگاهکی زد و بیرون رفت.
مسروران با حرص کف دستش مشت شد.
خدا لعنتش کند.
کمی دیگر مانده بود وا می داد.
چه مرگش شده بود؟
این همان فردینی بود که با هزاران دختر خوابید.
کف دست آخر هم او را جلوی همه سکه ی یک پول کرد.
اینکه گذشته اش چه بود اصلا و ابدا مهم نبود.
کنار آمده بود.
اما شامگاه عقدش هیچ وقت در ذهنش پاک نمی شد.
به دیوار پشت سرش چسبید.
حالا که وارد شده با حضورش چه میکرد؟
مثلا راهی شده بود که دیگر برنگردد.
چه شد؟
چرا تصمیمش عوض شد؟
دستی به صورتش کشید.
حس پژمردگی داشت.
به شدت قلبش می میل داشت از اینجا برود.
انگار که چیز هیجان انگیزی منتظرش باشد.
ولی واقعا هیچ چیز هیجان انگیزی منتظرش نبود.
به این حیات محکوم بود.
باید می ساخت.
انتخاب خودش بود.
چیزی هم آن را تغییر نمیداد.
تن از دیوار گحرکت کرد.
حالا که فردین تا طبقه ی بالا آمد ماندنش اینجا مسخره بود.
شال گرم مادرش را از روی تخت برداشت و دور شانه و کمرش پیچاند.
از اتاقش بیرون زد.
سرو صدایشان از پایین می آمد.
پس جمعشان جمع بود.
با اینکه هنوز کسل بود و بی حال…
اما میان جمع بودن را دوست داشت.
حداقل تنهاییهایش پر می شد.
دغدغه های ریز و درشتش را هم برای یک دو ساعتی فراموش می کرد.
میان جوانی چقدر پیر شده بود.
از پله ها سرازیر شد.
شیلا که در حال بازی کردن با توپ بادی بزرگش بود با متوجه شدنش جیغ کشید و اظهار کرد: آبجی مسروران!
نگاه ها به سمت خوشحالان چرخید.
حس خجالتی عجیب سرتا پایش را گرفت.
فردین ولی نگاهش از همگی خاص تر بود.
همین هم عذابش می داد.
این مرد چه از جانش می تمایل داشت؟

سلامی داد و مستقیم به سمت شاهرخ رفت.
عمویش از همه بهتر بود.
فردین با لبخند مرموزی نگاهش می کرد.
از خودش و نگاهش متنفر بود.
کنار شاهرخ نشست که نعیم سؤال کرد: بهتری؟
کمرنگ تبسم زد و اضافه کرد: بسیار!
از آنجا که نعیم دکتر بود…
کشیده شد و کنار سرخوشان جای گرفت.
دستش را روی پیشانیش گذاشت.
-هنوز یکم داغی!
-اما از صبح خیلی بهترم.
-احتمالا از خستگی های تو طول هفته بوده که صبح حالت بد شده وگرنه سرما خوردگیت زیاد حاد نیست.
لادن یواشکی برایش دیدهکی زد و به فردین اشاره کرد.
نادیده گرفت و از نعیم تشکر کرد.
فردین به عمد جویا شد: چطوری سرخوشان؟
سرخوشان پوزخند زد و گفت: از لطف و مرحمت شما عالی!
فروزان خنده ای الکی کرد و گفت: یه چیزی بخورین…
نگین کشیده شد و اظهار کرد: میرم برای همه چای بیارم.
بحث ها از سر گراهی شده شد.
فقط خوشحالانی که حس شکست خورده ها را داشت معمولا ساکت بود.
یا حداقل در بحث هایی که فردین هم در آن شرکت می کرد حرفی نمی زد.
بلاخره بعد از یک ساعت بی طاقت شد.
از جایش کشیده شد و اضافه کرد به خونه اش می رود.
فروزگاران شاخ و شانه کشید.
ولی شادان توجه نکرد.
نمی تمایل داشت بیشتر از این فردین را تحمل کند.
لباسش را به تن زد و به تاکسی زنگ زد.
هیچ کس را برای هممسیریش نمی میل داشت.
پایین که راهی شد فروزان ناراضی بود.
نعیم پیشنهاد داد که می رساندش…
اما فورا اظهار کرد به تاکسی زنگ زده!
بماند که نیشخند های فردین روی اعصابش تاتی تاتی میکرد.
تاکسی که زنگ زد، از همه خداحافظی کرده خودش را پوشاند و حرکت کرد.
فردین ایستاده و نگاهش می کرد.
با این دختر چموش حالا حالاها کار داشت.
۴ سال پیش از دست دادش!
قرار نبود بار دیگر او را از دست بدهد.
اینبار همه ی تلاشش را می کرد.
حتی اگر نمی خواست هم مجبورش می کرد.
نه سارایی بود نه بچه ی حرام زاده اش!
و نه اصلا قرار بود دیگر با کسی بپرد.
تنهای تنها بود.

****
به محض اینکه به منزل رسید شوفاژ را روشن کرد.
خانه به سرعت در حال گرم شدن بود.
کتری برقی را پر از آب کرد و به برق زد.
باید تنش را گرم نگه می داشت.
لباس هایش را در آورد و پتوی نازکی آورده دور خودش پیچاند.
کتابی برداشت و روی مبل جای گرفت.
غرق خواندن شد.
حداقل اینگونه کمتر فکر و خیال می کرد.
البته اگر می توانست جلویش را بگیرد.
“-من میگم ۴ تا…
بلند خندید.
-گفتنش خوبه ولی جهان اومدن ۴ تا بچه پدر منو در میاره.
مازیار به سمتش رسید.
با اشتیاق بغلش کرد و بیان کرد: یکی هم باشه زیرا از توئه عاشقشم.”
کاش حداقل مازیار و خاطراتش کف دست از سرش بر می داشت.
بلند شد و چایش را دم کرد.
کمی درون آشپزخونه پرسه زد تا بلاخره چایش رنگ گراهی شد.
لیوانی برای خودش ریخت.
آن را شیرین کرد و سر جایش برگشت.
همانطور که چایش را می خورد کتاب هم می خواند.
“نگاهش غبار گراهی شده بود.
از همان فاصله هم می توانست رنگ چمنی نگاهانش را ببیند.
کاش به قلب هزار تکه اش رحمی کرده بود و امشامگاه نمی رسید.
مازیار کف دستش را گحرکت کرد و گفت: بریم عروس خانم؟
هنوز نگاهش به فردین بود.
فردینی که حالا سارا زنش بود.
با بچه ای که حامله‌اش بود.
همه می دانستند بچه مال خودش است.
چراکه سارا غیر از فردین با هیچ کسی رابطه نداشت.
خود فردین این را اعتراف کرده بود.
همسر نمونه که بعید بود.
ولی پدر نمونه ای می شد.
به سمت ایستگاه عروس و دولید راهی شدند.
شور و شوق عجیبی برپا بود.
البته بیشتر از طرف خانواده ی دولید نه عروس!
خانواده ی عروس هم بق کرده و تا حدی کسل بودند.
شاید هم فکر می کردند دولید باید فردین باشد نه مازیار!
اما قسمت همه را به هر طرفی می کشاند.
مازیار کنارش نشست و بیان کرد: محشر شدی امشامگاه.
تبسم نزد.
فقط در قلب خون ضجه زد.

برای نداشتن فردین…
برای سارایی که با شکم حامله و نیشخند کنارش توقف کرده بود.
کف دستی که دور بازوی فردین حلقه بود.
-ممنونم.
مازیار کنار گوشش را بوسید.
حس کرد قلبش هزار تکه شد.”
کتاب مزخرفی بود.
دفعه ی دیگر در انتخاب کتاب و خریدنشان باید دقت می کرد.
کتاب را بی حوصله کنار گذاشت.
دیروقت بود.
باید می خوابید.
البته اگر از امشامگاه فکر و خیال فردین اجازه می داد.
***
هنوز این تاب سر جایش بود.
روی تاب نشست و با پا خودش را تکان داد.
شامگاه تقریبا سردی بود.
اما ماه خیلی خانمانه کنج شب نشسته بود.
“اولین صبح هفته…
دقیقا وقتی معجزه ای کنار گوشت یاد می گیرد عاشقی کند..
برای دست هایت بوی صحرا می آوردم….
این روزگارها مثل یک چای تازه دم هی شعر می شوی!”
تاب تکان خورد.
برگشت و فربد را کنارش دید.
-تو فکرشی؟
-چهار ساله!
-بسیار تغییر کرده…
سرش را تکان داد و اضافه کرد: نوچ!
فربد متعجب مشاهده کردش زد.
-هنوز همونه!
فربد لبخند زد و اضافه کرد: هیشکی بعد از این همه سال بهتر از تو نمی شناسدش!
-همیشگی اولش مظلومه بعدش شاخه شونه می کشه.
فربد بلند خندید.
-مظلوم نیست که، مظلوم نمایی می کنه جونور!
فردین هم تبسم زد.
-به‌شدت بی‌قرارشم.
فربد لبخندش را خورد.
-سخت شده، بعد از مازیار شکست.
-عاشقش بود؟
-وانمود می کرد اما دوسش داشت.
-غیر ممکنه کسی با مازیار باشه و بهش قلببسته نشه، فوق العاده بود.
-برای شادان عالی بود.
-سرخوشان هم برای اون عالی بود.

فربد نگاهش را به ماه دوخت.
قرص کامل بود.
جوری که حتی لک و پیس های روی تنش هم مشخص بود.
-باید سعی کنی باهاش راه بیای!
-با یه خانم مدیرِ همه چی تموم؟
فربد روی پایش زد.
-هفت خان رو باید رد کنی، قبلا خودش بود و اجازه از فروزگار، حالا مادرشوهرشم هست، صاحب اختیارش نیست اما شادان به‌شدت بهش احترام می ذاره.
سر تکان داد.
اگر می اطلاع داشت دوسال پیش برمی گشت و تلاشش را می کرد.
شاید الان خوشحالان زنش بود.
ازدواج کرده بودند.
آهی کشید.
-عقب نمی شینم.
-نباید هم بشینی، مسروران ارزشش رو داره.
از کنار فردین قد بلند شد.
-نمیای بخوابی؟
-یکم دیگه چرا!
-پس شبت بخیر.
-شامگاه بخیر.
با راهی شدن فربد باز هم تنها شد.
زیر لب به خودش امیدواری داد: شده زمین و آسمون رو بهم بدوزم به کف دستت میارم شادان!
از روی تاب بلند شد.
تاب صدای قیژی داد.
جیرجیرک ها لابه لای بوته های سرما زده یک سره سر و صدا می کردند.
می اطلاع داشت به محض اینکه هوا از این هم سردتر شود دیگر سر و صوتیی نخواهد وارد شد.
به سمت ساختمان رفت.
کاش این روزگارها زود می گذشت.
**
ماتیار نگاهی به اتاق ریاست انداخت.
جای خوبی بود.
خوشحالان متین و مودبانه گفت: بفرمایید بنشینین!
ماتیار لبخند زد و با تعارف سرخوشان نشست.
-چای یا قهوه؟
-فعلا هیچی!
-خیلی خب…
می خبر داشت با وارد شدن ماتیار عملا باید از جایگاهش کنار برود.
نیمی از این شرکت به نام ماتیار بود.
نیمی دیگر هم از آن مازیار!
هرچند که خانم جان بیان کرده بود در مقابل خوشامگاهختی که به پسرش داده هر چیزی که مال مازیار باشد متعلق به سرخوشان است.
اما او که مرده خوار نبود.
آمده بود که زیستن کند.

اما نشد.
مازیار عمرش آنقدر به جهان نبود که هم خودش خوشامگاهخت شود هم او را خوشبخت کند.
-این اتاق رو دوست دارم.
-سلیقه ی مازیاره، من هیچ وقت بهش دست نزدم.
ماتیار سر تکان داد.
قلبش می تمایل داشت رک باشد.
اما انگار از خوشحالان خجالت می کشید.
-حالا که ایران موندگارین برنامه تون چیه؟
ماتیار برایاینکه خیال مسروران را راحت کند با تبسم گفت: فعلا هیچ قصدی برای گردوندن این شرکت ندارم، می خوام یکم کارهای خودمو دنبال کنم.
خوشحالان جا خورد.
حس کرد ماتیار منظورش را بد متوجه شده.
-من منظورم این نبود که…
-می دونم سرخوشان خانم، دلبسته شدم عنوان کنم که بدونید، به نظر هیچ کسغیر از شما نمی تونه این شرکت رو به این خوبی اداره کنه، شرکتی که بعد از مرگ مازیار یه جورایی همه اندیشیدیم به فنا میره چون مازیار ذتا برای رهبری و مدیریت ساخته شده بود ولی وقتی شما جایگزینش شدین حتی از مازیار هم بهتر بودین.
سرخوشان تبسم زد و بیان کرد: حرفاتونو می ذارم پای تعریف!
-تعریف که هست اما همگی حقیقت داره.
حس می کرد با مرد کاملا رکی طرف است.
مردی که بدون رودبایستی حرفش را میزند.
-نمی دونم خانم جون باهاتون حرف زده یا نه؟
کنجکاوانه سؤال کرد: در مورد چی؟
پس خانم جان چیزی به خوشحالان نبیان کرده!
-لطفا پیش داوری نکنید.
-پس قضیه باید مهم بود.
-یه جورایی بله!
ابرویش بالا پرید.
خانم جان از چه چیزی حرف زده که ماتیار در گفتنش تردید داشت؟
کمی تعلل کرد و بیان کرد: خانم جون فکر می کنن شما کیس مناسبی برای ازدواج هستین.
دیدهان خوشحالان درشت شد.
ماتیار ادامه داد: و اینکه دوس دارن عروسشون بازم عروس خونه اش بمونه.
به زور آب دهانش را قورت داد.
از شرم نگاهش را از ماتیار گحرکت کرد.
خانم جان عجب کارهایی می کرد.
-من مگه قراره بار دیگر ازدواج کنم که این فکرو دارن؟
-شما جوون و دلربا هستین… بلاخره ممکنه پیش بیاد.
شادان با جدیت گفت: نمیاد.
این بار ماتیار متعجب نگاهش کرد.
این همه جدیت عجیب بود.
-چطور؟
-تمایلی به ازدواج دوباره ندارم.
ماتیار آهانی گفت و به صندلیش تکیه داد.
دختر عجیبی بود.

عجیب و قشنگ!
معصومیت خاصی در چهره اش موج میزد.
جوری که در نگاه اول جذب چهره اش میشدی!
بیشتر از آنکه جذاب باشد خواستنی بود و معصوم!
-امیدوارم همینقدر تا آخر مسر باشین.
شادان با کنایه نگاهش کرد.
او هنوز خوشحالان را نمیشناخت.
نمی خبر داشت اگر حرفی بزند تا آخر پایش می ماند.
مانده بود تا او را بشناسد.
هنوز بسیار زود بود.
-شما هنوز منو درست نمی شناسید، اما خانم جون منو خوب میشناسه نمی دونم چرا فکرشون این بوده!
ماتیار با لبخند گفت: چند تا پیرهن از من و شما بیشتر پاره کردن.
اصلا نمی فهمید ماتیار الان بی میل است یا برعکس!
حرف هایش دو پهلو بود.
نمی درک کرد چه می خواهد؟
سری تکان داد و گفت: حق با شماست.
صوتی در نگاه سرخوشان را روی در میخ کرد.
در باز شد و منشی داخل آمد.
-خانم مهندس جناب ابدالی می خوان شما رو ببینن.
-بگین بیان داخل!
جناب ابدالی کسی نبود غیر از فربد!
منشی عقب حرکت کرد و فربد داخل شد.
ماتیار به سمت در برگشت و با تعجب بیان کرد: فردین؟ تو اینجا چیکار می کنی؟
فربد متعجب نگاهش کرد.
اصلا ماتیار را نمیشناخت.
و صددرصد او را با فردین اشتباه گراهی شده بود.
جلو رسید و لبخند زد.
-برادرشم، فربد!
تازه یادش آمد که فردین اضافه کرده بود برادر دوقلویی دارد.
محترمانه کف دستش را به سمت فربد دراز کرد.
-من برادر مازیار هستم.
فربد ابرو بالا انداخت.
قبل از اینکه فربد خودش را معرفی کند خوشحالان گفت: من معرفی کنم فکر کنم بهتره، ایشون بهترین رفیق منن، برادر مولینمه اما داییم نیست.
ماتیار گیج پرسید: ها؟!
سرخوشان و فربد خندیدند.
نسبتشان زیادی پیچیده و تا حدی گیج کننده بود.
-میشه یه بار دیگه بگید؟
فربد دست تکان داد و اضافه کرد: ولش کن مهم نیست، فقط دیگه فامیلیم.
ماتیار متعجب به خوشحالان خیره شد.
سرخوشان با خنده شانه بالا انداخت.

“میان خنده هایش طوفان از حرکت ایستاد.
درست انگار آفتاب تمام قد، شانه به سمت شب کشیده باشد.
فی الجمله خنده نبود…
موج بود، رسید، ریتم داد و حرکت کرد.”
زنی تا به حال به این دلنشینی خندیده بود؟
قلببرانه بود.
عین نوبرانه های بهار!
سری تکان داد و بیان کرد: متوجه شدم.
کشش نداد.
ولی یک جورهایی فامیل بودند دیگر.
پس فردین هم فامیل بود.
رفیق خوب چند ساله اش فامیل درآمد.
فربد رو به شادان اضافه کرد: چیکار کردی؟
-کاراشو درست کردم، نگران نباش!
-خبر که نمیدی فقط باید منو تا اینجا بکشونی.
-بده می ذارم هی منو ببینی؟
-باز تو حالت خوب شد زبونت سه متر اومد بیرون؟
ماتیار به صمیمیت بینشان تبسم زد.
این جور روابط خاص و شیرین را عاشق شد.
خوشگل می شدند.
-امشب بیا ببینمت.
سرخوشان فقط نگاهش کرد.
امروز تیپ مشکی پوشیده بود.
چقدر این رنگ به پوست سفیدش می آمد.
اصلا همه چیز به فربد می آمد.
ساخته بودنش برای خوش تیپی و براحیات!
بازوی شادان را به ساکتی فشرد.
-مریم خانم برات شیرینی پخته.
با همین جمله ی کوتاه وسوسه اش کرد.
عاشق شیرینی بود.
ماتیار ریزشده به مکالمه ی جالبشان توجه می کرد.
-میام، بیشتر از این وسوسه م نکن.
فربد لبخند زد.
نگاهی به ساعت دیواری چوبی روی دیوار انداخت.
باید می راهی شد.
کمی کار داشت.
تازه نگین خانم دلش دور دور می میل داشت.
-مواظب خودت باش عروسک!
شادان به رویش خنده پاشید.
فربد با ماتیار محترمانه کف دست داد و بیان کرد: امیدوارم بیشتر از این ببینمت.
-منم امیدوارم.
فربد کف دستی تکان داد و راهی شد.

شادان که باز با ماتیار تنها شد توضیح داد: مادرم، همسر پدرم بودن و ایشون هم برادر مادرم، در اصل دایی من بخاطر نولیدریم نمیشن.
ماتیار سری تکان داد و اضافه کرد: متوجه شدم.
نگاهش دوباره اتاق را زیر و رو کرد.
حس قلبپذیری داشت.
اتاق گل گمسروری بود.
با فضای پر نور و روشن!
همه چیزچوبی بود.
حتی گلدان هایی که گوشه گوشه برای نما گذاشته شده بود.
-اینجا حس خوبی بهم میده.
-مازیار هم همینو می بیان کرد.
شادان روسریش را درست کرد و گفت: هنوز هم چای یا قهوه میل ندارین؟
-فکر کنم باید رفع زحمت کنم.
-نمی خواین شرکت رو ببینین؟
ماتیار لب هایش را قوس داد و بیان کرد: یه سر میزنم و میرم.
از جایش قد بلند شد.
مسروران هم به احترامش بلند شد و هممسیریش کرد.
جلوی در به منشی گفت: اینجا رو به مهندس نشون بدین.
ماتیار تشکر کرد و گفت: منتظر حضورتون تو خونه هستم.
-حتما میام.
ماتیار سری تکان داد و به همجاده منشی حرکت کرد.
مسروران داخل شد و در را پشت سرش بست.
بدون اینکه حواسش باشد فردین هم ممکن است خانه ی فربد باشد برای شیرینی های مریم خانم نقشه کشید.
خود نگین هم کیک های خوشمزه ای می پخت.
هی قصد می کرد عادت شیرینی خوردنش را کنار بگذارد.
ولی نمیشد که نمی شد.
پشت میزش قرار گرفت.
زنگ زد تا برایش چای بیاورند.
اگر هزار نوع قهوه هم جلویش می گذاششتاب‌زده عین چای شیرین نمی شد.
لپ تاپ را روشن کرد و صفحه ی دسک تاپ جلویش روشن شد.
باید ایمیل هایش را چک می کرد.
و البته کلی کار داشت که تا ۲ بعد از ظهر باید تمام می شد.
تازه که ۱۱ نیمروزگار بود.
***
فربد اضافه کرده بود می آید.
بار دیگر همان فردین سابق شده بود.
البته کمی ملایم تر!
از پله ها پایین وارد شد.
نگین پای تلفن بیسیم جای گرفته بود و با یکی از دوستانش پچ پچ می کرد.
بی توجه به او یکراست به آشپزمنزل رفت.
از سر صبحی بوی شیرینی می رسید.
داخل شد و بسیار پر انرژی به مریم خانم سلام داد.

مریم خانم هم متقابلا جوابش را داد.
این پسر واقعا دوست داشتنی بود.
-چای داری مریم خانم؟
-داریم، میشینین اینجا یا براتون بیارم بیرون؟
-میرم تو حیاط، اگه زحمتشو بکشید ممنون میشم.
-چشم آقا.
فردین با سرخوشی از آشپزمنزل بیرون رفت.
امروزگار حس خوبی داشت.
آمدن شادان می توانست پر از انرژی باشد.
می خبر داشت دختر کله شق و لجبازی است.
به زور مسیر می آید.
ولی عاقبت راضیش می کرد.
با تمام قلبش او را می خواست.
خطا کرده بود، پایش هم ماند.
تاوانش را هم داد.
هرچند که شادان هم تاوانش را داد.
حق نبود.
اما حق خودش بابت تمامی هرز پریدن ها بود.
روی تاب نشست.
هوا سرد بود.
بافت طوسی رنگی به تن داشت که گرمش می کرد.
“زجه زد: کجا میبریش؟
با دیدهانی سرخ نگاهش کرد.
قلبش می تمایل داشت آنقدر کتکش بزند که همان جا جان بدهد.
زنیکه ی هرزه ی پست فطرت!
-نفست بالا بیاد سارا میکشمت.
سارا ولی کوتاه نیامد.
خودش را روی زمین کشید.
پاچه ی شلوار فردین را گراهی شد و التماس کرد.
-تورو خدا، بچه ام کجا می بریش؟
فردین با لگدی که به شانه اش زد او را به عقب هول داد.
-خفه شو، بچه ته ها؟ قلبت به حالش می سوزه؟ بچه ی حروم زاده ات اسمش الان تو شناسنامه ی منم هست، پس بچه ی منم حساب میشه درسته؟ سارا…به ولای علی اینجا بمیری هم نمی ذارم کف دستت به بچه برسه.
ساک نوزاد را از کنار دیوار برداشت و از اتاق بیرون زد.
سارا به دنبالش دوید.
از پشت بغلش کرد.
ولی فردین توجهی نکرد.
او را عقب راند.
از در بیرون زد.
عمرا اگر می گذاشت بچه اش را ببیند.”
یادآوری خاطرات سارا زجرآور بود.
آهی کشید و نگاهانش را بست.

باید همین روزگارها می رفت و به بچه سر میزد.
الان باید سه ساله شده باشد.
خبری از سارا هم نداشت.
آخرین بار یادش بود که یک خودکشی ناموفق داشت.
اصلا برایش مهم نبود.
زندگیش را نابود کرد.
به درک که حیاتش نابود شود.
مریم خانم با لیوانی چای شیرین رسید.
-بفرمایید.
-ممنونم مریم خانم.
-هوا خیلی سرد شده آقا، می چایین.
فردین تبسم زد.
-سوئد از این خیلی سردتر بود، عادت کردم.
مریم خانم سر تکان داد و راهی شد.
چیز زیادی نمی اطلاع داشت که بخواهد هم صحبت فردین شود.
همین که باز آقای خونه را می دید کافی بود.
این خانواده همه جوره به او محبت کرده بودند.
خصوصا فردین!
با رفتن مریم خانم، فردین جرعه ای از چای شیرینش را نوشید.
واقعا که مریم خانم خبره بود.
لیوانش را که تمام کرد بلند شد.
کم کم باید سرخوشان از مسیر میرسید.
نمی میل داشت با متوجه شدنش درون حیاط مسیر رسیده را برگردد.
با این دختر کله شق حالا حالاها کار داشت.
به محض اینکه داخل شد صدای زنگ قد بلند شد.
زیر لبی با نیشخند اظهار کرد: حلال زاده!
مریم خانم با متوجه شدن فردین کنار آیفون با تردید نگاه کرد.
فردین خودش را کنار کشید و اضافه کرد: شادانِ، شما جواب بدین بهتره!
مریم خانم سر تکان داد و جلو آمد.
پای آیفون خوش و بشی کرد و دکمه را فشرد.
از صدای زنگ نگین هم که بالا راهی شده بود پایین آمد.
فربد اما هنوز خواب بود.
البته که روز به شدت خسته کننده ای داشت.
صوتی باز شدن لنگه های در را گوش داد.
نگین به استقبالش راهی شد.
عجب موش و گربه بازی بود.
محض اینکه شادان نرود باید غافلگیرش می کرد.
ماشین داخل رسید.
فردین کف دستی به موهایش کشید.
عین یک نوجوان در مقابل این خانم مهندس پر از پرستیژ استرس داشت.
انگار نه انگار که چه روزهایی را با همین دختر در این خانه طی کرده است.

نگین به محض پیاده شدن سرخوشان به سمتش حرکت کرد.
روبوسی کرد و خوش آمد بیان کرد.
شادان تیپ اسپرت زده بود!
پاماور کلفتی به تن داشت.
به خاطر گرمای درون ماشین نوک دماغش سرخ نبود.
وگرنه الان عین لبو شده بود.
با نگین روبوسی کرد و تعارف کرد داخل بیاید.
شادان فورا داخل شد و اضافه کرد: هوا چه سرد شده!
حرفش تمام شد که با فردین سینه به سینه شد.
هینی کشید و قدمی عقب گذاشت.
-سلام خانم مهندس!
نگین با تبسم نگاهشان می کرد.
از فربد ماجرایشان را متوجه شده بود.
به‌شدت ساده بود که بداند هنوز هم احساساتی بینشان هست.
اما حرمتی که شکسته بود اجازه نمی داد به هم برگردند.
یا لااقل به این زودی به همدیگر برگردند.
-نمی دونستم اینجایی!
-یعنی نمی اومدی؟
-بخاطر تو نیومدم که حالا با بودن یا نبودنت تو تصمیمم تجدیدنظر کنم.
فردین با لبخند ابرو بالا انداخت.
سفت و سخت که می شد بانمک هم می شد.
نگین بازوی سرخوشان را گرفت و بیان کرد: بیا بریم داخل!
خوشحالان تیز به فردین خیره شد.
انگار که بخواهد برایش خط و نشان بکشد.
فردین خنده اش را کنترل کرد تا قهقهه نزند.
-بیا ببین مریم جون چی درست کرده.
ولی فکر و حواس مسروران به فردین بود.
مردی که اخلاقیاتش نرم شده بود.
یا شاید هم اینگونه وانمود می کرد.
هر چه بود ترجیح می داد دور و بر او نپلکد.
اصلا حال و حوصله اش را نداشت.
تازه با این تصمیم خانم جان و ماتیاری که وسط آمده بود ابدا نمی خواست فردین هم قوز بالاقوز شود.
با نگین وارد آشپزمنزل شد.
بوی شیرینی می رسید.
چیزی که به شدت مسروران را تحریک می کرد.
فردین با نقشه ی ریزی که داشت به سمت تلویزیون راهی شد.
تا آخر شامگاه نگه اش می داشت.
در اتاقی که چندسالی شادان در آن بود باز هم خراب شده بود.
این خرابی کمکش می کرد.
همانطور که قبلا کمکش کرد.
اگر باز این دختر را عاشق خودش نکند فردین نبود.

شادان با شوق سه تا از شیرینی هایی که روی میز درون ظرف گذاشته بود را سرپایی خورد.
طعمشان محشر بود.
مگر میشد مریم خانم چیزی درست کند و از قضا خوشمزه در نیاید؟
-کف دستت درد نکنه مریم خانم، عین همیشگی گل کاشتی.
مریم خانم تبسم زد و بیان کرد: ممنونم عزیزم، صبر می کردی یه چای برات بریزم.
مریم خانم به این تعریف ها عادت داشت.
-من چای رو می خورم.
نگاهش بالا آمد و روی فردین و لبخندش ماند.
این کارها چه معنی داشت؟
مثلا می میل داشت خودی نشان بدهد؟
مستقیم و با اخم نگاهش کرد.
فردین ولی با بی تفاوتی!
مشتاق بودنش را زیر پوسته ی بی تفاوتی اش مخفی کرده بود.
دخترها جنس متفاوتی داشتند.
تا می فهمیدند می خواهیشان، ناز می وارد شدند.
ولی تا رو برگردانی آن وقت هست که تپش دل می گیرند.
عین ماهی بیرون مانده از آب لب به لب میزنند.
آن وقت است که باید به سویشان برگردی.
محکم بغلشان کنی و بگویی: نترس من هستم.
پشت میز نشست.
مریم خانم چای ریخت و برای هر سه گذاشت.
-نمی خوای بری شوهرت خواب آلودت رو پیدا کنی؟ مهمون اومد دیگه!
شادان پوزخند زد.
نگین ولی با مهربانی تبسم!
از جایش کشیده شد و بیان کرد: امروز خیلی خسته بود.
با اجازه ای اضافه کرد و تنهایشان گذاشت.
-مثلا که چی؟
فردین با خونسردی بیان کرد: در مورد چی حرف می زنی؟
-موندنت اینجا…
-هنوز سندش به ناممه، تو مشکلی داری؟
مسروران شانه بالا انداخت و فنجان چایش را برداشت.
مریم خانم با سرگرمی نگاهشان می کرد.
باز این دوتا کنار هم وارد شده بودند.
باز هم کل کل های قدیم.
هر دویشان بی نهایت جذاب بودند.
خوشحالان جرعه ای از چایش را نوشید.
بوی هل دیوانه اش می کرد.
-مدیر قابلی شدی.
-مثلا یه تعریفه؟
فردین تبسم نزد.
فقط بیخ نگاهش کرد.
-هرچی دوس داری اسمشو بذار.

-چته فردین؟
مریم خانم حس کرد که مزاحم است به بهانه ای الکی از آشپزخونه بیرون حرکت کرد.
-نمی فهمی؟
لحن فردین طلبکار بود.
کف دستش روی ران پایش مشت بود.
خوشحالان ناخون لاک زده اش را در کف دستش فشار داد.
-نه نمی فهمم.
-اتفاقا خوب می فهمی، فقط جوری وانمود می کنی که انگار این کوچه ته اش بن بسته!
اینبار مسروران با لحن طلبکاری گفت: نیست؟ یعنی تو، تو فکر سرانجامی؟
دیدهانش باز چمنی شد.
۴ سال بود که این چمنی شدنش را نمشاهده کرده بود.
-گوش کن خانم، ماشاءالله دیگه واسه خودت خانمی شدی، عین قبل یه الف بچه که از دهات پاشده اومده نیستی، یه زن موفق و البته به قول دور و بری ها یه بیوه ی پولداری… هیچ کدومش برام مهم نیست خوشحالان، همین الان هرچی دم کف دستته بدی به مادرشوهرت و خودت بشی و لباس تنت هم مهم نیست… من می خوامت…
مکث کرد.
می میل داشت تاثیر حرف هایش را درون صورت شادان ببیند.
خوشحالان ولی گاهی حالت جبهه گرفتن می گرفت گاهی هم مظلوم میشد.
-پای میل داشتنت تا هر جایی می توقف کردم، مهم نیست ۷ خوان رستم رو باید طی کنم یا از پل صراط باید بگذرم، می خوامت، تمام تلاشمم می کنم، دیگه هیچ چیزی قرار نیست عین ۴ سال پیش خراب بشه.
خوشحالان پوزخندی زد و اظهار کرد: سخنرانی جالبی بود.
-می دونی کاری رو بخوام می کنم.
-هر کاری دوس داری بکن اما من توش نباشم…
باید ناامیدش می کرد.
امیدواری می توانست قدرت زیادی به فردین بدهد.
-شادان برای تو یکی تموم شد. من همون بیوه ی پولداریم که مردم روم اسم گذاشتن، این بیوه ی پولدار قرار نیست دیگه مردیو تو زیستنش جاده بده.
نمی تمایل داشت دیگر درگیر مرد دیگری شود.
خسته بود.
از کشاکش زیستن خسته بود.
-رو حراهی شد بمون شادان، منم رو حرفم هستم.
فنجان نیم خورده اش را رها کرد و بلند شد.
این دختر بعد از این همه سال هنوز خواستن و اراده ی فردین را نمی شناخت.
وگرنه با این جدیت از عقایدش حرف نمیزد.
آن هم عقایدی که مستقیم به او ربط داشت.
بدون اینکه برگردد و پشت سرش را ببیند از آشپزخانه بیرون آمد.
شادان با حرص عمیقی حرکت کردنش را نگاه کرد.
مردیکه ی نکبت!
معلوم نبود باز چه خوابی متوجه شده!
میل داشتنش توی سرش بخورد.
عین چاله میدانی ها خاطر خواه بودنش را به رخ می کشد.
یک دوستت دارم هم بلد نبود.
زیر لبی با خودش اظهار کرد: بچرخ تا بچرخیم، من زمینت می زنم و از روت رد میشم فردین ابدالی!
نیشخندی زد و کف دست زیر چانه شیرینی دیگری برداشت.