یک بازنده نیستم پارت ۱۱

فصل دوازدهم
پتو را تا روی سینه اش بالا کشید.
شاهرخ کف دست زیر چانه اش زده نگاهش می کرد.
-خوبی؟
-یکم تهوع دارم، از صبح یه جوریم.
شاهرخ پیشانیش را بوسید.
از بی رمقی امروزگار معلوم بود که ناخوش است.
این احتمالا آخرین متوجه شدار امسالشان بود.
بعد از آن فروزگاران و شادان به بوشهر سفر می کردند.
او هم باید کارهایش را سروسولین می داد و پشت بندش حرکت می کرد.
به‌شدت وقت بود خواهرهایش را ندیده بود.
هرچند می اطلاع داشت دلتنگ برادرشان نیسشتاب‌زده.
فروزان در حالی که کف دستش را جلوی دهانش گراهی شده بود عق زد.
سرگیجه امانش را بریده بود.
اگر امروزگار شاهرخ را همجادهی کرد فقط محض مشتاق دیداری بود و نیاز هردویشان.
وگرنه با این حال خراب لازم نبود در آغوش شاهرخ جولان بدهد.
شاهرخ مضطرب کف دستی روی پیشانیش گذاشت و بیان کرد: پاشو بپوش بریم دکتر.
-خوب میشم.
-اگه قرار بود خوب بشی این چهار ساعته اینجایی خوب می شدی.
فروزگاران حتی لباس هایش را هم تن نزده بود.
یعنی حالش را نداشت.
همان جور برهنه زیر پتو خزیده بود.
-سردمه!
شاهرخ زیر پتو رفت و تن لخت فروزان را در آغوش کشید.
-الان گرم میشی.
فروزگاران چشم روی هم گذاشت.
-کی میری دنبال حمیرا؟
-وکیلمو فرستادم اول ببینه کجا خودشو گم و گور کرده، پیداش کنم حرکت کردم دنبالش!
فروزگاران آهی کشید و بیشتر خودش را به شاهرخ چسباند.
شاهرخ کمر لختش را نوازش کرد و اضافه کرد: بهتر شدی خانم؟
اصلا بهتر نشده بود.
مگر این سرگیجه ی لعنتی رهایش می کرد.
-نعیم کی میاد؟
-آخرشامگاه.
-ناراحت میشم بخاطر من مدام باید آخرشامگاها بیاد خونه.
-جاش بد نیست عزیزم.
انگار که غذا تا حلقش بالا آمده باشد، دفعتاً با کف دست شاهرخ را هل داد.
شاهرخ که متعجب آنور تخت پرت شد، فروزگاران به سرعت از تخت پایین پرید.
با موهای باز و تن برهنه مستقیم به سمت دستشویی راهی شد.
شاهرخ نگران از تخت پایین وارد شد.
آنقدر تجربه اش در مورد زن ها کم بود که الان کف دست و پایش را گم کند.
-فروز، خانم…
فروزگاران در روشویی عق زد و هرچه خورده بود بالا آورد.
حالش که کمی بهتر شد، آبی به دهان و صورتش زد و بی حال همان جا جای گرفت.

شاهرخ بالای سرش ایستاده بود.
کف دست انداخت زیر کف دست و پایش و بلندش کرد.
-اصلا خوب نیستی فروزگار!
انگار معده اش سبک شده باشد.
حالش به نسبت بهتر شده بود.
شاهرخ روی تخت خواباندش و پتو را رویش کشید.
-لباساتو میارم بپوشی، میریم دکتر.
فروزگاران حرفی نزد.
یعنی آنقدر بی حال بود که نتواند چیزی بگوید.
دلش کمی سریع می زد.
انگار قلبشوره به جانش افتاده باشد.
هرچه فکر می کرد چه غذایی خورده که مسمومش کرده باشد نمی فهمید.
شاهرخ از روی تخت بلند شد و به سراغ لباس هایش راهی شد.
لباس هایی که از زور شور و اشتیاقشان وسط اتاق و حتی بیرون از آن افتاده بود.
کف دست خودشان که نبود.
انگار بعد از ۲۰ سال از هم سیر نمی شدند.
حتی اگر این هم خوابگی ساعت به ساعت تکرار می شد.
تاوان بیشتر از ۲۰ سال کنار هم نبودنشان اینگونه پس داده می شد.
تمام تکه های لباسش را جمع کرد.
مانتویش چروک افتاده بود.
می خبر داشت چقدر فروزگاران روی نوع پوشش حساس است.
باید همیشه شیک و خانمانه می پوشید.
ولی این لباس های چروک افتاده…
با تبسم داخل اتاق شد و اضافه کرد: لباسا کمی چروک افتاده.
بی حال جواب داد: مهم نیست.
شاهرخ به سمتش وارد شد.
کمک کرد بنشیند.
لباس زیر بالاتنه اش را خودش برایش بست.
تاپش را هم خودش تن کرد.
تمام لباس هایش را که پوشید دست آخر شاهرخ دکمه های مانتویش را بست.
با حوصله موهای فروزگاران را بالای سرش جمع کرد و با گلسر بست.
روسری روی سرش انداخت و لبخند زد.
-ماه شدی خانم.
باید مردی باشی به قامت کف دست های یک زن که عجیب بوی توت فرنگی می دهد
و تنش اندازه ی همه بهارهایی که به عمرت دیده‌ای شکوفه دارد.
باید مردی باشی که بهارهای تنش را دریابی!
برای چیدن این همه شکوفه یک سبد کافی نیست.
کف دست هایت باید اندازه ی هجای تنش باشد.
آنوقت شاید بشود برای مردانگیت یک “استوا” نذر کرد.
خودش هم زود لباس هایش را پوشید.
دست دور کمر فروزان انداخت و قد بلندش کرد.
هنوز تا آخرشامگاه به‌شدت وقت داششتاب‌زده.
از حال فروزگاران که مطمئن می شد به منزل می رساندش.
از اتاق که بیرون وارد شد، فروزگاران سرش را روی شانه ی شاهرخ گذاشت.

-زود می رسیم عزیزم.
تا پایین پله ها پایین آوردش که در سالن باز شد.
نعیم با چهره ای خندان داخل شد.
با دیدنشان فورا چهره اش درهم شد و با دلواپسی جویا شد: چی شده؟
شاهرخ اضافه کرد: معلوم نیست چی خورده مسموم شده، رنگ رو صورتش نداره.
نعیم فورا به سمتش آمد.
نبض کف دست فروزگاران را گحرکت کرد.
ابروهایش در هم راهی شد.
انگار که حس کرد اشتباهی شده، دوباره نبضش را گراهی شد.
با ترمشاهده کرد اظهار کرد: بهتره یه آزمایش بده.
شاهرخ متعجب به نعیم نگاه کرد.
فروزگاران با همان سرگیجه بیان کرد: چرا؟ چی شده مگه؟
نعیم زیرچشمی به هردو خیره شد.
می خبر داشت زن و شوهر هسشتاب‌زده.
می دانست حتی با همین صیغه ی نصفه و نیمه برای هم بال بال می زنند.
و می خبر داشت به حتم با هم رابطه هم دارند.
با ملایمت گفت: فکر کنم فروزان خانم باردار باشن.
جیغ خفه ی فروزان و شوک جالبی که درون صورت شاهرخ بود نعیم را از بیان کردنش پشیمان کرد.
-بهتره آزمایش بدین، قطعی نیست که!
فروزان هراسیده فقط به نعیم نگاه می کرد.
امکان نداشت.
رعایت می کردند که!
شاهرخ هنوز شوکه بود.
اصلا حرفی برایش نمی رسید.
نعیم که وضع هردویشان را اینگونه مشاهده کرد، اظهار کرد: خودم می رسونمتون نوبل!
اصلا اجازه ی حرف زدن بهشان نداد.
-ماشین رو آوردم تا جلوی در.
جلوتر جاده افتاد.
شاهرخ مضطرب به فروزگاران چشم دوخت.
-خوبی خانم؟
فروزگاران با قلبهره ی عجیب اضافه کرد: این امکان نداره.
-هنوز هیچی معلوم نیست، بریم آزمایش که دادی مشخص میشه.
یعنی ماهیانه ی عقب افتاده اش به همین خاطر بود؟
شاهرخ کمکش کرد و از ساختمان بیرون آمدند.
نعیم برایشان چراغ زد.
شاهرخ با احتیاط فروزگاران را روی صنقلبی عقب گذاشت و گفت:
-دراز بکش خانم اگه هنوز ناخوشی.
-بهترم.
خودش روی صنقلبی جلو قرار گرفت و اظهار کرد: نزدیک ترین آزمایشگاه برو
نعیم سری تکان داد و حرکت کرد.
شاهرخ از آینه ی جلو مدام حواسش به فروزگاران بود.
نعیم هم سعی می کرد با رعایت قوانین تا جایی که می تواند میانبرها را برود.
می خبر داشت نبضی که گراهی شد نبض بارداری بود.

ولی آنقدر شوکه شدنشان ترسناک بود که ترجیح می داد با آزمایش ماجرا را بفهمند.
یعنی اضافه کردن خودش پیش دروارد شدی باشد با یک مدرک عینی!
هرچند این بارداری خیلی عواقب داشت.
از خیر عواقب جسمانیش که می گذشتند…
حرف و حدیثی که راه می افتاد.
خانواده ی شاهرخ را نمی شناخت.
هیچ برخوردی هم نداشت.
یعنی شاهرخ نمیل داشته بود که داشته باشد.
ولی با توصیفات و حرف هایی که شاهرخ در موردشان می اضافه کرد فروزان باید با سیل تهمت ها دست و پنجه نرم می کرد.
بیچاره این زن که بنظر می رسید یک روز خوش هم نداشته .
عجب مردم نابکاری بودند!
رسیده به اولین آزمایشگاه، ماشین را با احتیاط به کنار خیابان کشاند.
شاهرخ پیاده شد و در سمت فروزان را باز کرد.
فروزان خودش پیاده شد و اظهار کرد: به‌شدت بهترم.
شاهرخ با محبت کف دستش را گحرکت کرد.
نعیم بیان کرد: شما برین، من ماشینو یه جای خوب پارک کنم، اینجا پارک ممنوعه!
شاهرخ کف دستی برایش تکان داد و وارد آزمایشگاه شد.
فروزان را روی صنقلبی نشاند.
خودش نوبت گحرکت کرد و منتظر بالای سر فروزان ایستاد.
به محض اینکه شماره ی نوبتشان خوانده شد.
دست فروزگاران را گرفت و تا جلوی اتاق نمونه گیری برد.
خودش هم دم در منتظر از حرکت ایستاد.
خون گراهی شده شد و فروزگاران بیرون آمد.
بیان کردند فردا برای جوابش بیایند.
فروزگاران با دلشوره اش رو به شاهرخ اظهار کرد: ترس دارم!
شاهرخ کف دست دور شانه اش انداخت و با هم از آزمایشگاه بیرون وارد شدند.
-ترس چی؟
-اگه واقعا حامله باشم؟
شاهرخ نیشخندی زد و اظهار کرد: یه بچه از تو، مگه من دیگه چی تو حیاتم می خوام؟
تصور قشنگی بود.
قشنگ تر از بهشت!
ولی با این جماعتی که منتظر یک خطا بودند چه می کرد؟
-زیباه، باور کن هیچی دیگه بهتر از این اتفاق نیست ولی…می دونی دردم چیه؟
نعیم آنور خیابان ماشین را پارک کرده بود.
با دیدنشان چراغ زد.
شاهرخ کف دستش را برایش تکان داد و با فروزگاران به سمت پل هوایی راهی شد.
-نگران کی هستی؟
-مضطرب همه و قضاوت هاشون، اینایی که الان بگن سال حمید نشده راهی شد با یکی دیگه.
-مگه مهمه؟
با قلبخوری بیان کرد: شاهرخ تو انگار بین این مردم زیستن نمی کنی.
-نه نمی کنم، برای همینه بیشتر از ۲۰ ساله پامو اونجا نذاشتم.
-اینکه نشد زیستن!
-اتفاقا همین زیستنه.
از پله ها بالا راهی شدند.

-نمی خوام نگران چیزی باشی.
-هستم، هرکاریم کنیم، بازم ممکنه…
-هنوز هیچی مشخص نشده خانم، بذار من فردا بیام جواب آزمایش رو بگیرم ببینم اصلا بارداری یا نه؟
فروزگاران نگران بود.
انگار ته قلبش زنی در حال خراش انداختن به صورتش باشد.
اگر واقعا حامله باشد؟
تمام حالت هایش یک هفته ای بود که درون تنش غل می خورد.
منتها نه به شدت امروزگار.
هر بار هم زیر سبیلی ردش کرده بود کسی متوجه نشود.
ولی شدت گحرکت کردن امروز بلاخره مجبورش کرد پایش به این آزمایشگاه باز شود.
خدا کند که حاملگی در کار نباشد.
وگرنه با این جماعتی که منتظر لغزیدن پایش بودند چه می کرد؟
شاهرخ کف دستش را محکم دور شانه اش انداخت.
او را به خودش چسباند.
-فروزگار، اگه بچه ای در کار باشه…
می خبر داشت چه می خواهد بگوید.
با ناله اضافه کرد: شاهرخ…
-من می خوامش فروزگار، تمام عمرم بچه ای می میل داشتم از رگ و خون خودم، نمی تونی این آرزو رو ازم بگیری.
قلبش می تمایل داشت همان جا کف پل هوایی می قرار گرفت و زار زار گریه می کرد.
شاهرخ حقش بود.
ولی حتی در ذهنش گذراندن به حرف و حدیث ها هم تنش را می لرزاند.
-بیان کردم همه جور باهاتم فروز، زنمی، کی جرات داره حرفی بزنه؟
کاش شاهرخ درک می کرد.
-از همین الانی که نمی دونم بچه ای هست یا نیست، مواظبش باش فروز!
با تمام حس های بدش، حس خوب مادری کردن برای بچه ای که از شاهرخ بود، قشنگ ترین حس جهان می شد.
-کاش دختر باشه!
فروزگاران متعجب نگاهش کرد.
برعکس حمید که تمام عمرش قلبش پسر می خواست.
شاهرخ دختردوست بود.
-به تو بره وقتی می خنده.
فروزان تبسم زد.
-بلاخره تونستم لبخندتو ببینم.
-فکر نمی کردم تو این سن بازم بتونم بعد اون سقط باردار بشم.
-نشد که بچه ات زنده بیاد، ولی مواظب این باش، فروز من این بچه رو می خوام حتی اگه شده جلوی تمام جهان وایسم.
-می دونم.
از پله ها پایین وارد شدند.
نعیم ماشین را زیر پل هوایی پارک کرده بود.
شاهرخ در عقب را باز کرد و فروزان را نشاند.
خودش هم جلو جای گرفت.
-برم خونه؟
-نه فروزگار رو برسون خونه ی فردین.
زورش آمد بگوید خانه اش!
آخر فروزگاران زنش شده بود و در کتش نمی حرکت کرد که منزل و زیستنش جدا باشد.
ولی چه می کرد که دست جبر مجبورشان کرده بود.

نعیم نگاهی گفت و حرکت کرد.
-جواب آزمایش فردا میاد؟
-آره، قرصی دارویی چیزی نیست بخرم حالش یکم بهتر بشه؟
-هست، اما یه امشامگاه رو فروزگاران خانم تحمل کنن، اگر بارداری مثبت باشه برای جلوگیری از حالت های بارداری براشون نسخه می نویسم.
شوقی ریزی درون قلبش لب می زد.
ناخودآگاه کف دستش را روی شکمش گذاشت.
انگار حس می کرد موجود عزیزی در حال جان گرفتن است.
شاهرخ با جدیت بیان کرد: خودم فردا میام جواب آزمایش رو می گیرم.
نعیم با تردید سؤال کرد: فردین و مسروران…یعنی اگه بدونن…
تمام حس های خوبش پرید.
وحشت به صورتش منتقل شد.
شاهرخ چشم غره ای به نعیم حرکت کرد.
نعیم از آینه ی جلو با متوجه شدن چهره ی فروزگاران سریع عذرخواهی کرد.
شاهرخ به عقب برگشت و بیان کرد: خواهش می کنم بیخود استرس نگیر، هنوز هیچی معلوم نیست، امشامگاه رو راحت بخواب.
فروزگاران فقط سرتکان داد.
ولی خودش می خبر داشت مواجهه شدن با این مصیبت به‌شدت درد دارد.
مخصوصا که فردین عصبی را می شناخت.
و هیچ حدسی هم در مورد عکس العمل سرخوشان نداشت.
خدا با این چالش جمتوجه شد به فریادش برسد.
رسیده به خونه هنوز نگران بود.
از ماشین پیاده شد.
شاهرخ هم پیاده شد و بیان کرد: سرت گیج میره خودم می برمت.
-لازم نیست بچه ها می بینن.
شاهرخ با خشم گفت: به درک که می بینن.
جلوی در، کف دستش را روی زنگ فشرد.
صدای شادان را شنید: بفرمایین تو عمو.
در را باز کرد و کف دست فروزگاران را گحرکت کرده با خودش داخل برد.
خوشحالان جلوی در به استقبال عمویش توقف کرد.
ولی با مشاهده کردن فروزان که با حال زاری به عمویش تکیه داده بود دلواپس به سمتش آمد.
-چی شده مولین؟
شاهرخ توضیح داد: کمی بی حاله و سرگیجه داره.
زیر شانه ی مادرش را گراهی شد.
شاهرخ با حسرت فروزگاران را رها کرد.
-بفرمایین داخل عمو.
-نعیم دم دره، میریم دیگه.
فروزگاران با اخم بیان کرد: نعیم رو صوت بزن بیاد داخل، فکر کنم شام آماده باشه.
شاهرخ بدون اینکه این دعوت را رد کند سر تکان داد.
مسروران با نگرانی اضافه کرد: چی شده؟ عمو جون کجا؟ شما کجا؟
-اتفاقی همدیگه رو مشاهده کردیم.
لب گزید.
قلبش نمی تمایل داشت دروغ بگوید.
ولی ترس از رسوایی فلجش کرده بود.
خوشحالان کمک کرد و داخل شدند.
دوقلوها بی توجه به یکدیگر هر کدام سرشان درون گوشیشان بود. انگار نه انگار!

فردین با دیدن فروزگاران اخم کرد و اضافه کرد: چیزی شده؟
فروزان کف دستش را تکان داد و گفت: نه یکم سرگیجه دارم فقط.
با ورود شاهرخ و نعیم جمع از حالت صمیمیت نسبی خارج شد.
شاهرخ مدام زیرچشمی حواسش به فروزگاران بود.
این نگرانی آخر کار کف دستش می داد.
تا آخر شب نشستند و رفتند.
هرچند شاهرخ تا دم آخر هم مضطرب بود.
برای مسرورانی که از هیچ چیز خبر نداشت، شامگاه خوبی بود.
شامگاهی پر از آهستهش!
****
صوتی خنده هایشان تیک می انداخت روی اعصاب نداشته اش.
امروز با یکی از کارمندهایش دعوا کرده بود.
نتوانسته خودش را کنترل کند هرچه از دهانش درآمده بود بارش کرده بود.
و کارمند فلک زده…
حالا عذاب وجدان و این همه تیک های عصبی با خنده های کشیده فربد و مسرورانی که زود باهم مچ شده بودند روی اعصابش اسکی می کرد.
اصلا این پسر چیزی داشت که سرخوشان وقت تلفش می کرد؟
هرچند این دختر زبان نفهم تر از این حرفها بود.
کمی قلدری کردن شمتوجه شدا لازمش بود.
انگار یادش راهی شده نان خور چه کسی است؟
سربار بودنش به درک، این خنده ها برای چه بود؟
بی خیال فربدی که دم به دقیقه سر به سر خوشحالان می گذاشت صدایش کرد.
-سرخوشان؟
نگاه برگشته و ابروهای بالا راهی شده ی فربد حرصش داد.
کشیده شد و محکم اظهار کرد:با من بیا.
-چیکارش داری؟
برگشته فربدی را خیره شد که دقیقا یک مشت وسط فکش می خواست.
-وکیلشی؟
شادان شتاب‌زده قد بلند شد.
اصلا نمی تمایل داشت شاهد یکی به دو کردن این دوقلوهای کله خر باشد.
-میام.
فربد پر از اخم بیان کرد:شما باش.منو آقا داداش کار داریم.
فردین کف دست در جیب شلوارش کرد و خیره ی فربد مردنی کرد و بیان کرد:ما دیگه بسیار وقته حرفی نداریم.
شادان نگاه بینشان تاب می داد.
مشکل این دو برادر چه بود؟
-شما نداری من دارم.
-گوش من پره.
-متوجه شدنی زیاده، پنبه ی گوشتو در بیار.
پوزخندی زد و رو به سرخوشان خشک شده نگاه کرد.
دختره ی احمق و زبان نفهم.
همانموقع که صوتیش کرده بود می آمد الان یکی به دوی با فربد را نداشت.
عصبی شد و نگاهش همان سبز وحشی.
شادان چقدر از این سبز تیره وقتی این همه عصبی می شد می ترسید.
عین گربه ای در تاریکی که خیره ات باشد.
لب گزید و نگاه پایین انداخت.

و فربد متعجب از این همه ترس.
فردین بی خیال از کنارشان گذشت.
مسروران تنها هم می شد…
*********
هوا سوز داشت دم عیدی.
اما جوانه های ترکیده و برگهای نرمی که آمده بودند این همه قشنگی را تکمیل می کرد.
بوی نعنا پرتقال قلیان چاق شده فضا را گراهی شده بود.
آرمان پک محکمی به قلیان زد و بیان کرد: چته پکری؟
-دارم کنار میام.
-با چی؟
-بگو با کی؟
-خب!
-آدمای اضافی زیستنم.
-مثلا؟
-شادان…حالام فربد.
-خانواده تن.
-نیستن.
-سخت می گیری فردین.
-تو زیاد راحتی.
-حسود شدی.
متعجب آرمان را برانداز کرد و اظهار کرد: حسود؟ به کی باید حسادت کنم؟!
-نمی دونم، فقط برام تعجب داره که اینقد وجود سرخوشان و فربد داره اذیتت می کنه.
خوشحالان اذیتش کند؟
هوم…نه، بیشتر او گربه شده بود برای گرفتن این موش ساده.
مسروران را می تمایل داشت…بودنش باعث سرگرمیش می شد.
این سر به سر گذاشتن های مشابه اذیت کردنش، حال و هوایش را عوض می کرد.
و البته دیواری کوتاه تر از شادان؟
وقتی جرات نداشت برای اذیت هایش جیک بزند؟
و فربد…چیزی جز یک متجاوز جا زن نبود.
-بزرگش نکن آرمان.
-پس جاتو تنگ نکردن، مشکلت چیه؟
-بار اضافه ی حیات مشکلش چیه؟
آرمان با شیطنت بیان کرد:نکنه زورت گراهی شده دختره چشم و ابرو برات نمیاد؟
فردین پوزخندی زد: همینم مونده منتظر چشم و ابرو اومدن یه دختر دهاتی باشم.
-نگو، دختر از اون معصوم تر؟
لب زد: معصوم؟
-بیشتر یه دختر بی سواد که اگه پول باباش نبود ارزش خیره شدنم نداشت.
آرمان موزیانه اضافه کرد: شرط می بندم همین دختر به قول تو دهاتی نگاتم نمی کنه.
-منم لنگ نگاش نیستم.
-پس حسادت می کنی بهش.
-بس کن آرمان.
-کم نیار فردین، اگه راست میگی عاشقش کن.
-که چی بشه؟
-می دونم اون دختر عمرا برگرده ببینه تو اصلا کی هستی، وای به حال اینکه عاشقتم بشه.

حرصش گحرکت کرد.
آرمان بلد بود بازی شروع کند.
مردیکه خودش هنوز در کار خودش مانده بود.
می تمایل داشت سر به سر او بگذارد.
کور خوانده بود.
-و اگه شد؟
آرمان پوزخند زد و سؤال کرد: عاشق؟
فردین با بدجنسی نگاهش کرد.
-آره عاشق.
-عاشق تو؟
با اعتماد به نفس اظهار کرد:من!
-بیا شرط بندی کنیم، عاشقت شد مدرک رو کردی هر چی اضافه کرد قبول، حتی سوار شدن رو اون اسب وحشی که هرروزگار منو مسخره می کنی، اگه عاشقت نشد و من بردم خدا بهت رحم کنه فقط.
موزیانه جمله ی آخرش را اضافه کرده بود.
اعتماد به نفس داشت و غرور…
مگر می شود کسی از فردین ابدالی با این ثروت و موقعیت اجتماعی و قیافه بگذرد؟
آن هم یک دهاتی مسخره که فقط آماده بود که به خواهرش بچسبد.
-باشه هستم…یادت باشه من کارمو بلدم.
-منم اون دخترو در حدی که شناختم.پا نمیده.
پوزخند زد…پر از تمسخر…
-باشه نشونت میدم.اگه جلوت به گریه ننداختمش که بگه عاشقمه فردین نیستم.
-با وجود فربد؟
اخم کرد..فربد؟
مگر مهم بود؟
بلای جانش شده بود این قل احمق!
-فربد چیکاره اس؟
-خوب جیک تو جیکشون بود دیروزگار.رفته بودن باهم ماهی قرمز خریده بودن.
قلبش ضربان گرفت.
انگار یکی نیشتری به دلش بزند.
تکیه از پشتی خشک و سفت روی تخت گرفت و اضافه کرد:کی؟
-دیروز صبح، اول فک کردم تویی، اما جلوتر اومد متوجه شدم فربده.ناضافه کرده بودی برگشته؟
دختره احمق، نیامده برایش عزیز شده بود؟
باشد، خودشان تمایل داشته بودند.
-پریشامگاه رسید، بی خبر.گفته بود تا یه ماه دیگه میاد.ولی نصف شامگاهی سروکله اش پیدا شد.
آرمان ریز خندید.
-همیشه کاراش اینجوری بود.بچه ی شریه.ازش خوشم میاد.
در خوش رسیدن دیگران که نمی توانست دخالت کند.
هرچقدر فربد به مذاق همه خوش می وارد شد فردین در مذاق همه تلخ بود.
نی قلیان را از آرمان گراهی شد و اضافه کرد:راهی شده بودن کجا؟
آرمان شانه بالا انداخت و گفت:نمی دونم.
جنگ شروع کرده بود فربد نه؟
باز هم یک دختر دیگر..
هرچند خوشحالان که مهم نبود.
بگذارد هر کاری می خواهد بکند.
ولی این شرط بندی زیادی مهم بود.

شرط بسته و او حداقل مرد جا زدن نبود.
این دختر به قول آرمان ساده را از پا می انداخت…
جایش اینجا زیادی گرم بود.
****************
از صبح آرام و قرار نداشت.
بسکه سالن را پا زده بود، کف پاهایش می سوخت.
استرس که رهایش نمی کرد.
مدام منتظر خبری از طرف شاهرخ بود.
نه قلب نه شنیدن داشت نه بله گوش دادن.
مانده بود بر سر دو راهی!
زیر دلش کمی درد داشت.
اما خدا را شکر از دیروز حال و احوالش نرمال تر بود.
مریم خانم مدام برایش جوشانده درست می کرد.
ولی فروزان آنها را درون گلدان خالی می کرد.
گل طفلی هلاک نشود بسیار بود.
شادان با حوصله مشغول چیدن هفت سینش روی میز بود.
پسرها بیرون زده بودند.
نه خبری ازشان داشت نه خبری داده بودند که کجا می روند.
این روزها حوصله ی خودش را هم نداشت.
چه رسد به فضاما کردن در کار این دوتا اعجوبه!
بلاخره از پا دروارد شد و روی اامان مبل قرار گرفت.
پاهایش ذق ذق می کرد.
پاهایش را روی میز گذاشت و مشغول ماساژ زانوهایش شد.
شادان به سمتش برگشت و اظهار کرد: چطوره مامان؟
فروزان بدون چشم دوخت گفت: خوبه!
-شما اصلا مشاهده کردی؟
سر برگرداند و به میز خیره شد.
زیبا بود.
دخترکش همیشه نهایت سلیقه بود.
سرخوشان انگار متوجه دلخوری فروزگاران باشد، میز را رها کرد و با سمتش رسید.
-خوبی مولین؟
-یکم زانوهام درد می کنه.
شادان کنارش زانو زد و زانوهایش را ماساژ داد.
-منتظر کسی هستی مولین؟
هول شده گفت: نه!
خوشحالان کمی خودش را کشید و گونه ی فروزگاران را بوسید.
آوای زنگ، فروزگاران را آشفته کرد.
رنگ صورتش پرید.
مسروران بدون توجه به حالت واضح درونی و بیرونی مادرش کشیده شد و به سمت آیفون رفت.
گوشی را برداشت و به گوشش چسباند.
-سلام عموجان.
تن فروزان یخ کرد.
دلشوره تمام تنش را عین یک حمله ی گسترده از موریانه ها گراهی شد.
-باز شد؟

گوشی را روی دستگاه گذاشت.
به سمت مادرش برگشت و اظهار کرد: عمو شاهرخه!
تپش قلبش سرعت بیشتری گرفت.
اصلا نمی توانست حدس بزند که نتیجه ی آزمایش چه می تواند باشد.
ترجیح هم داده بود هیچ حدسی نزند.
دعایی هم نکرده بود که باردار باشد یا نه؟
گذاشته بود این هندوانه تا قاچ شدنش سر بسته بماند.
شادان در را به روی عمویش باز کرد و به استقبالش رفت.
فروزگاران پاهایش را از روی میز پایین گذاشت.
بلند شد تا به استقبال شاهرخ برود که خود شاهرخ داخل شد.
از صورتش هیچ چیزی غیر از جدیت مشخص نبود.
سلام داد و منتظر نگاهش کرد.
شاهرخ گونه ی مسروران را بوسید و اظهار کرد: خوبی؟
سرخوشان لبخند زد.
-مسرورم که اومدین، امسال پای سفره هفت سین کنارمون باشید.
تبسم زد و نگاهش را به چهره ی مضطرب فروزگاران دوخت.
روی یکی از مبل ها به تعارف سرخوشان قرار گرفت.
فروزگاران هم روبرویش قرار گرفت و سر چرخانده به خوشحالان گفت:
-عزیزم به مریم جون بگو چای دارچین بذاره.
خوشحالان نگاهی اضافه کرد و به سمت آشپزخانه راهی شد.
فروزگاران با دلواپسی کمی جلو وارد شد و اضافه کرد: چی شد؟
چهره ی شاهرخ شکفته شد.
با خوشحالی که زیر پوستش دویده بود گفت: بارداری.
آهی خفته از گلوی فروزگاران بیرون رسید.
بی حال به مبل تکیه داد و نگاهانش را بت.
-فروزگاران؟
دیده باز کرد و اظهار کرد: موندم شاهرخ، نمی دونم باید چیکار کنم؟
-فعلا به کسی چیزی نمی گیم تا تو با قضیه کنار بیای.
با ترمشاهده کرد گفت: یعنی نگه اش داریم؟
شاهرخ اخم کرد و اضافه کرد: اضافه کردم می خوامش فروز.
-می دونم، می دونم.
-هروقت باهاش کنار اومدی به همه می گیم.
کف دست روی شکمش گذاشت.
چطور نفهمید و این فسقلی جان گحرکت کرد؟
-نگران نیستی شاهرخ؟
-مضطرب چی؟
-به‌شدت چیزا، مسروران، فردین…همه عین نعیم نیستن.
-مگه خوشبختی تورو نمی خوان؟ هنوز خیلی جوونی! قرار بود بعد از حمید بچسبی به خونه و دیگه ازدواج نکنی؟
-شاهرخ، نگو اینجوری.
شاهرخ نگاهی به آشپزمنزل انداخت.
مطمئن که شد خبری از مسروران نیست قد بلند شد و به سمت فروزگاران وارد شد.
دستش را گرفت و بوسید.
-من کنارتم خانم، هر اتفاقی بیفته تو و این بچه مال منین.
لبخند زد و بیان کرد: می دونم.

-پس قرار نیست دیگه از چیزی بترسی.
-یکم بهم مدت بده.
شاهرخ خندید و اظهار کرد: تا شکمت قلقلی نشده هرچی می خوای فکر کن و با این کوچولو کنار بیا.
فروزان هم ریز خندید.
شاهرخ باز هم کف دستش را بوسید.
رهایش کرد و برگشت همان جا جای گرفت.
-زنگ بزن نعیم برای تحویل سال امشامگاه بیاد همین جا.
-زیادی مهمون شما بودیم خانم.
-فردا ما میایم مزاحمتون میشیم آقا.
شاهرخ با دیدهانی خندان نگاهش کرد.
عزیزترین باردار بود.
بهترین گوهر هستی را داشت.
باید جشن می گحرکت کرد و قربانی می داد.
شادان با فنجان های چای آمد.
به عمو و مادرش تعارف کرد و کنار فروزان جای گرفت.
-عموجان شما هم باهامون میاین بوشهر؟
شاهرخ به فروزان نگاه کرد.
بلاخره وقتش رسیده بود یک ملاقات با خانواده ای که این همه سال از آنها دور بود داشته باشد.
صدای بار دیگر ی زنگ باعث شد شادان باز هم بلند شود.
شاهرخ به شکم فروزگاران خیره شد و اظهار کرد: دلم می خواد لمسش کنم.
فروزگاران خندید.
احتمالا بعد از آن بارداری شوم که بچه در شکمش مرد، این بهترین تجربه ی بارداریش می شد.
فروزگاران مضطرب اضافه کرد: باید برم دکتر، حتما باید زیر نظر یه متخصص باشم، بارداری تو سن من..
-کی حرکت می کنین بوشهر؟
-یکی دو روزگار دیگه.
-تو تعطیلات عید متخصصین خوب که نیستن، تا وقتی مشکلی برات پیش نیومده میگم نعیم حواسش بهت باشه، بعد از تعطیلات با هم میریم که دکتر ببیندت.
سرخوشان گوشی آیفون را گذاشت.
در ورودی را باز کرد و بدون اینکه به استقبال بیاید به سمت مادرش برگشت.
-فردینه.
همین که نشست، فردین داخل شد.
از دیدن شاهرخ ابرو بالا پراند.
تازگی شاهرخ را درون خانه اش بیش از حد می متوجه شد.
تازه نزدیکیش به فروزان هم روی اعصاب بود.
هرچند که هر دو سعی می کردند عادی راهی شدار کنند.
جلو وارد شد و با شاهرخ که بلند شده بود دست داد و خوش رسید گفت.
این بین مسروران فقط قد بلند نشد.
به‌شدت خوب بود که تازه احترام هم بگذارد؟
فردین به عمد دقیقا روی کاناپه در یک وجبی شادان جای گرفت.
سرخوشان با اخم نگاهش کرد و با آوای آهستهی اضافه کرد: جا قحط بود؟
-به نظر می رسه قحط بود.
فروزگاران سؤال کرد: کجا راهی شدی؟ فربدم زده بیرون؟
-رفتم تا پیش آرمان و برگشتم.
-فربدو ندیدی؟
-نه!

مثلا بسیار قلب خوش داشت از او که بخواهد ببیندش!
احساس تهوع باعث شد کف دستش را جلوی دهانش بگیرد.
شادان نیم خیز شد و اظهار کرد: خوبی مولین؟
خوب نبود ولی باید می اظهار کرد خوب است.
شاهرخ با تمام نگرانیش عصبی فقط نگاه می کرد.
زنش ناخوش بود و او نمی توانست هیچ کاری بکند.
گوشیش را برداشت و از سالن بیرون زد.
فورا شماره ی نعیم را گراهی شد.
به محض وصل شدن اظهار کرد: کجایی نعیم؟
-…………………..
-فروزگار حالش خوب نیست، چی بدرد بارداریش می خوره؟
-……………………
-نمی دونم، هرچی فکر می کنی حالشو خوب می کنه جلوی تهوعش رو می گیره براش بیار.
-……………………..
-قربون پسر، زود بیا، راستی سال تحویل همینجاییم.
-……………..
-منتظرم.
تماس را قطع کرد و به داخل برگشت.
فروزان رنگ پریده بود و بی حال!
شادان نگران کنارش قرار گرفته بود و دست و پایش را ماساژ می داد.
کاش می توانست کمکش کند.
ولی حتی نمی توانست بلند شود و دستش را هم بگیرد.
مریم خانم با چای نبات رسیده بود.
فروزگاران بزور کمی از آن را نوشید.
شاهرخ بلاخره طاقت نیاورد و گفت: اگه حالت خیلی بده بریم دکتر.
فردین با غیرت آشکاری گفت: قبلا پیشنهاد دادم بهش من، قبول نکرد.
شاهرخ نگاهی به فردین انداخت.
مثلا می تمایل داشت خودش را نشان دهد؟
سری تکان داد و منتظر نعیم شد.
کاش زود برسد.
**
قرآن روی پاهای فروزان بود.
مریم خانم حرکت کرده بود دم عیدی…
حدودا دو ساعت قبل.
گفته بود یک ایل منتظر رسیدنش هسسریع.
فروزان هم قلبش نیامده بود نه بگوید.
شاهرخ به عنوان بزرگ تر بغل کف دست فروزگاران نشسته بود.
کسی هم نه ابروهایی بالا انداخت و نه نگاهی چپ کرد.
نعیم خودش را زود رساند و با دادن قرص هایی مخصوص ضدتهوع حاملگی، توانسته بود جلوی تهوع های فروزگاران را بگیرد.
دوقلوها سر ناسازگاری برداشته بودند و روبروی هم با اخم…
پدر کشتگی هم به این بدی نبود.
لعنت بر شیطان!
شادان پر از ساکتش خیره ی ماهی قرمز تنگ بلورش بود.
تاب خوردنشان قلقلکش می داد دستش را تا مچ فرو کند.

بگیردشان و فشارشان دهد.
این دختر هنوز بزرگ نشده بود.
دوست هم نداشت که بزرگ شود.
بچگی تمام قد به هیکلش می رسید.
آن هم با این لباس های زرد و قشنگ!
پارسال آرنج روی زانوی حمید گذاشته بود و خیره ی ماهی ها بود.
فروزان قرآن می خواند.
و حمید چشم غره راهی شده بود کاری به ماهی ها نداشته باشد.
حجم این خاطره ها برای یک دل که فقط پمپاژ خون می کرد زیادی بزرگ بود.
“وقتی حتی حالت خوب است…یاد ها زودتر از همه میایند برای مشاهده کردار….”
فربد مشتی آجیل برداشته بود.
تخمه ها را پوست می کند در ظرف جلویش می ریخت.
فروزگاران آرام آیه آیه لب می زد.
شاهرخ به لب زدن هایش خیره بود.
از ته دل برای داشتن این زن هزاران بار سپاسگزار خدا بود.
خدا به او زن نداده بود که؟
دلدادگی داده بود.
فرشته داده بود.
این وسط فردین، اصلا در این جهان نبود!
تلویزیون روشن بود.
مشهد و حرم امام رضا(ع) را نشان می داد.
مجری شتاب‌زده تند صحبت می کرد.
ولی چه کسی حال توجه کردن داشت؟
مسروران دیده از ماهی ها برداشت و در دل دعا خواند.
امسال باید کنکور ارشد قبول می شد.
یک رشته ی خوب.
زحمت کشیده بود.
کلی درس خوانده بود.
دعا کرد مولین فروزگارانش ازدواج کند…
مسخره بود ولی ته دلش حس می کرد مامان فروزگارانش تنهاست.
حمید فرهاد که نبود، ازدواج مجدد چه اشکالی داشت؟
دعا کرد این دوقلوهای سرتق مسیر بیایند.
قهر آخر چرا؟
دعا کرده بود دوستانش خوشبخت شوند…عین آیدا.
صدای شیپور و طبل سال تحویل جرعه لبخند به لب های همگی بخشید…حتی فردین بق کرده.
فروزان قرآن بست و کشیده شده تک تکشان را بوسید…
به شاهرخ که رسید فقط تبسم زد.
جایش نبود وگرنه این لب ها یک اسیر شدن طلب داشسریع.
فربد شیطنت خرج کرد و روبروی مسروران از حرکت ایستاد و بامزه اضافه کرد: منم ببوسم؟
شادان خندید و اظهار کرد: نه، دیر گفتی تموم شد.
فردین با اخم نگاهشان کرد.
چه معنی داشت این بچه بازی ها؟
فربد کف دست داد و تبریک اظهار کرد.
فردین جلو نیامد.

فقط سری برای فربد تکان داد.
شاهرخ به عنوان بزرگتر اسکناس های ۱۰ تومنی اش را از لای قرآن بیرون آورد و به همگی داد.
ولی همان موقع از جیبش بسته ای کوچکی درآورد و به شادان داد.
عیدی مخصوص خانم هم بماند برای تنهایی شان.
سرخوشان ذوق زده کادویش را باز کرد.
حدسش زیاد سخت نبود وقتی کف دستبند طلا را دید.
ته خوش سلیقگی بود.
خوشحالان قصد نداشت عیدی بدهد.
مگر کوچکترم عیدی می دهد؟
فربد چک پول ۵۰ تومنی به مسروران داد و بیان کرد:سلیقه ام خوب نیست.
خوشحالان مهربانانه تبسمی کاشت و اضافه کرد:متشکرم.
فربد سر تکان داد.
نعیم ولی فقط تبریک اضافه کرد.
نمی خبر داشت به دخترعمویش اصلا باید عیدی بدهد یا نه؟
خب آن جورها صمیمی نبودند که بخواهد کاری بکند.
در مقابل نگاهان فردین هم به نظر این بهترین کار بود.
خوشحالان زیرنگاهی به فردین خیره شد.
می دانست از او آبی گرم نمی شود.
اصلا به قیافه اش عیدی دادن نمی رسید.
فروزگاران برگشته اضافه کرد:برین بخوابین، خصوصا تو سرخوشان فردا کسل نباشی حرکت می کنیم بوشهر.
باز فروزگاران عین یک بچه با او راهی شدار کرد.
-نه مامان، من میرم.
برگشته تشکر کرد حتی از فردین زمختی که برو بر نگاهش می کرد.
راهش را کشید و به سمت اتاقش رفت.
فردین نگاهی به ساعت انداخت، نزدیک ساعت ۳ شامگاه بود.
-من میرم بخوابم.
پا تند کرد.
پله ها را شتاب‌زده بالا حرکت کرد.
به عمد به شادان سر به هوا تنه زد.
نقشه شروع شده بود.
شادان بی هوا پایش لیز خورد.
چنگ زد به پیراهن فردین و فردین موزیانه لبخند زده کف دست دور کمرش انداخت.
و در آخر کف دست پشت گردنش برد و نزدیکش کرد.
صورتش به سینه اش چسبید.
آهسته لب زد: خوبی؟
نفسش بالا نمی رسید..
در آغوش این مرد چیکار می کرد؟
این کف دست گرم پشت گردنش…
کف دستش که نرم روی بازویش بود…
این صورت چسبیده به این سینه ی فراخ…
تن عقب کشید… امشامگاه خدا هم بازی مسیر انداخته بود.
سرخ شده لب گزید…
-ب..بخ..بخشید.
فردین متعجب براندازش کرد.