پسران دانشگاه را رهبری میکنند پارت ۳
لب گزیدم و با استرسی که صدام رو میلرزوند، زمزمه کردم:
– ما وقتی اومدیم… دو دختر بهمون گفتن که چراکه دیر اومدیم، رئیس که شما باشید تنبیهمون کرده و گفته گل و سبزههای حیاط رو بکنیم زیرا میخوان چیزای جمشاهده کرد بکارن.
کف دسته گل کوچیکی که از همون گلهای فضای سبز دانشگاه درست کردهبودم رو روی میز بزرگ رسائی گذاشتم و ادامه دادم:
– ببخشید… اینم تقدیم به شما.
فاطمه کف دستش رو محکم روی میز کوبید و وقتی اون رو برداشت یه گل له شده و پژمرده اونجا بود، فاطمه با لبخند اضافه کرد:
– گل محمدیه.
پلک چپ مدیر که به فاطمه نگاه میکرد، پرید. من و تارا هم خیرهی اون بودیم که شونهای بالا داد و با نگاهای گرد شده اظهار کرد:
– خب چیه؟
تارا اندرسیفه ابروهای نازکش رو بالا داد و زمزمه کرد:
– اون گل محمدی نیست.
فاطمه چنان شوکه شد که مجدداً چشماش گرد شد، به گلِ خیره شد و با حیرت بیان کرد:
– اَه… نیست؟
آقای رسائی کف دستی به سر تاسش کشید و نگاهش رو از فاطمه گحرکت کرد و به چهرهی وحشت کردهی من و تارا دوخت. همونطور که انگشتاشو در هم میپیچید، اخم کرده و تهمشاهده کردکنان اضافه کرد:
– خب خانما… با توجه به اینکه اولین روزگارتونه، سعی میکنم از این کارتون نگاه پوشی کنم؛ ولی به شرطی که فردا چند بسته دونهی گل بگیرید و توی حیاط بکارید.
به صندلی مشکیش تکیه داد و با دیدهای ریز کرده نگاهی به هر سه نفرمون کرد و با لحن ترسناکی گفت:
– اما وای به حالتون… وای به حالتون که بار دیگر دردسری درست کنید، اون موقع تضمین نمیکنم که بتونید توی این دانشگاه درس بخونید. این دانشکده جای آدمهای دردسر ساز نیست.
آب دهنم رو قورت دادم و با مشت کردن کف دستام لرزششون رو کنترل کردم. همون لحظه فاطمه با لحنی که کنجکاوی توش فریاد میزد، خیره به گل اظهار کرد:
– پس چه گلیِ؟
آقای رسائی سرش رو پایین برد و دیدهای قهوهایش رو بست و خاموشی کرد، اشارهای به تارا کردم و از روی صنقلبی بزرگ سیاه قد بلند شدم. آروم و بیصدا بازوی فاطمه رو گراهی شدم و با کشیدنش، بهسمت در راهی شدم. وقتی که از اتاق نسبتاً بزرگ و پر از صنقلبی رئیس دانشگاه خارج شدیم، هر سه به در بسته تکیه دادیم و نفسهای حبس شدهمون رو خارج کردیم. پوفی کشیدم و نگاهم رو دورتادور محوطهی دانشگاه گردوندم. دانشگاه بزرگ و تمیزمون خلوتِ خلوت بود و میشه گفت حتی مرغی هم اونجا پر نمیزد. همه توی کلاسها بودن و ما سه نفر ترسیده به در قهوهای اتاق رئیس تکیه دادهبودیم. رئیس دانشکده مردی مسن بود با سری تاس که دورش موهای سفیدی حصارکشی شدهبود. اون صورتی معماما و باریکاندام داشت که با قد قد بلند و کت شلوار سیاهش با ابهت به نظر میرسید. وقتی یکم آروم شدیم، قدم برداشتیم تا از اونجا دور بشیم. تارا که سلانهسلانه و خانومانه راه میراهی شد، ابروهای کشیده و نازکش رو توی هم گره زد با لحنی پر ترمتوجه شد گفت:
– به نظرت چرا اون دخترا این کار رو کردن؟ چه معنی میده؟ ما که تازه اومدیم، پدر کشتگی با کسی نداریم.
فاطمه دستاشو توی جیب مانتوی بلندش فرو برد و متفکر ابروهاش رو بالا داد و گفت:
– نمیدونم… ما که کاری با کسی نداشتیم.
منم همونطور که به دانشگاه شیکمون نگاه میکردم و نیشم باز بود، حواسپرت زمزمه کردم:
– فکر کنم از الان میخوان باهامون در بیوفتن.
فاطمه وقتی حرفمو گوش داد، دیدهاش گرد شد و با عصبانیت جلوی من توقف کرد. سرش رو جلو آورد و با آوای آرومی گفت:
– ما نباید بهشون اجازه بدیم اذیتمون کنن و آبرومون رو جلوی بقیه ببرن.
تارا هم حق به جانب کنار فاطمه از حرکت ایستاد و دستش رو به کمرش زد و با همون اخم ظرف اظهار کرد:
– حق با فاطمهست… نباید بذاریم برامون دردسر درست کنن.
تک خندهای کردن و با کف دست کنارشون زدم و از بینشون گذشتم و اظهار کردم:
– ول کنید بابا… یه شیطنت کوچیک بود و تموم شد، نمشاهده کردید رسائی چی اضافه کرد؟ اظهار کرد دانشجوی پر دردسر نمیخواد.
فاطمه دوباره جلوم ایستاد و این بار بازوهام رو گرفت و با ناراحتی که توی صورتش هویدا بود، اظهار کرد:
– مرضیه اگه اونا دوباره از این شیطنتا کنن ممکنه از دانشگاه اخراجمون کنن… ما چهار سال پشت کنکور بودیم. کم حرفی نیست، بعد این همه مدت اومدیم دانشگاه… الان بذاریم چند تا جوجه فکلی ما رو از اینجا بندازن بیرون؟
تارا هم دستش رو روی شونهم گذاشت و با چهرهی غمزده و لبای آویزون بیان کرد:
– برای اامان بار با فاطمه موافقم… به نظرت باید بذاریم آیندمون رو نابود کنن؟ ما اینقدر زحمت کشیدیم، اینقدر اذیت شدیم.
سرم رو پایین بردم و به زمین خیره شدم، حرفاشون چنان تأثیری روی من گذاشت که با تبسمی پهن که سِر درونم رو فاش میکرد، اضافه کردم:
– اینطور که مشخصه باید یه اخطاری بهشون بدیم دخترا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن