قلبخور و با تأسف سری تکون دادم و رو به فاطمه بیان کردم:
– میبینی لیاقت نداره.
همون لحظه نگاهم خورد به ساناز و دوستاش که زیر زیرکی میریز خندیدن و در مورد موضوعی مهیج حرف میزدن. با اومدن اونها به سمت صنقلبیهاشون، هر سه ساکت و صامت جای گرفتیم و خیرشون شدیم. تارا که با نگاهای ورقلمبیدهش خیرهی اونا بود، خطاب به فاطمه اظهار کرد:
– پس غریزی بود!
فاطمه که بدتر از هر سهی ما تعجب کرده بود، زمزمه کرد:
– به خدا نمیدونم فازشون چیه، جنی شدن!
با اظهار کردن هیسی هر دوی اونهارو ساکت کردم، همون لحظه دخترا با عشوهی و ادای دخترونه و دلبرونه روی صنقلبی جای گرفتن. با جای گرفتن اونا بدن فاطمه ویبره راهی شد، تارا که چهرهی جدی اون و حالت بدنش که خنده رو نشون میداد رو مشاهده کرد، لباشو غنچه کرد که خندش رو کنترل کنه. منم لب پایینم رو گاز گرفتم تا مبادا صوتی خندم بلند شه. چند دقیقه بعد استاد اومد و قبل از معرفی، حرفی، سخنی شروع به درس دادن کرد. ما سه تا با اینکه اهل درس و مشق نبودیم؛ اما به خاطر علاقهی خاصی که به رشتهمون داشتیم با دقت نکته برداری میکردیم. چهارسال پشت کنکور بودیم و در کنار درس مثل خر کار میکردیم تا از پس مخارج سنگین حیاتمون بربیایم. وقتی از یتیم خونه شوتمون کردن بیرون، یه قرون پول توی جیبامون نبود. همون سال هم کنکور داشتیم ولی متأسفانه از خیرش گذشتیم تا بتونیم کار کنیم و سر پناهی پیدا کنیم. از وقتی که نگاهامون رو باز کردیم توی همون یتیم خونه بودیم و همه خاطراتمون توی اون خونهی نسبتاً بزرگ و با یه عالمه اتاق و یه خاله زیتون مهربون بود. بهمون بد نمیگذشت و کسی هم اذیتمون نمیکرد (هر چند که ما از هیچ تلاشی برای شکنجهی بقیه بچههای اونجا دریغ نمیکردیم) ولی خب سختیهای خودش رو هم داشت، اینکه هنوز هنوزه یه گوشهی ذهنمون یه صدایی میگه بابا و مولینمون کیه؟ چه شکلین؟ چرا نخواستمون؟ ما سه تا این آواها رو خفه کردیم تا اون کمبودها و زخمهای عمیقی که به روح و جسممون زدن کمرنگ بشه. خلاصه سال اول کنکور پَر! سال دومم به همین منوال گذشت. سال سوم که یکم وضعمون رو به مسیر شد هر سه ثبت نام کردیم واسه کنکور؛ ولی قبول نشدیم تا سال چهارم که خدمت شما هستیم. البته نااظهار کرده نمونه که سمیه هم بهشدت بهمون کمک کرد، مادر همون لیلا کوچولو که به قول فاطمه اگه پوشکشو عوض و… حالم به هم خورد. با صوتی زمزمه و خندهی ساناز و دوستاش حواسمون مدام پرت میشد، همش از وجنات و ابهت قد و هیکل و غیره و غیره یکی حرف میزدن و نمیذاشتن به حرفای استاد که انگار به برق وصل بود و تندسریع حرف میزد، توجه کنیم. با برآشفتهت خودکارم روی دفترم گذاشتم و اخمالود به صنقلبی تکیه دادم، ساناز که انگار نه انگار توی کلاس درسه با عاشقی کف دستاشو توی هم قفل کرد و اظهار کرد:
– اون معرکهست! واقعاً لیاقت رهبر شدن رو داره… اصلاً چیزی از کف دستش در نمیره حواسش بسیار جَمعه. اون خیلی رمانتیکه، مهربون و غیرتیه… وای بچهها نفسم حرکت کرد.
تارا هم با خشم به صندلی تکیه داد و غرید:
– کاش میرفت این نفس وامونده.
کله قرمز دست ساناز رو گحرکت کرد و مثل اون پلکاشو شتابزدهتند باز و بسته کرد و با آوای تو دماغیش گفت:
– کف دست راستش رو بگو… قلبمو برده وقتی که جدیجدی روی سربازا نظارت میکنه. اصلاً میخوام قربون اون اخماش برم.
فاطمه با تعجب و چشمای گرد رو به اونا با لحن نصیحت گویانهای اضافه کرد:
– بسمالله… رهبرمون که زن و بچه دارن این حرفا چیه میزنی خوبیت نداره.
ساناز با شنیدن این حرف مثل برقگراهی شدهها برگشت بهسمت ما، دوستاشم با حیرت برگشتن و به فاطمه خیره شدن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن