-کجاست؟
هنوز خودکار کف دستش بودو هنوز خط می کشید.کمی جلوتر رفتم.کاغذ پر بود از خطوط درهم و نا مفهموم.
-یه خانومی اومد اینجا…نمی دونم چی شد که زمین خورد و سرش شکست.آقای حاتمی بردنش بیمارستان.
ابروهایم بی اختیار بهم چسبیدند.
-چی؟
سرش پایین بود.
-تماس گرفتن و گفتن مشکلی پیش نیومده.دلواپس نباشین.
شک نداشتم آن زن کیمیا بوده…ولی چطور زمین خورده؟محال بود دیاکو روی زن دست کشیده کند.
-خانومه رو می شناختی؟
سرش را تکان داد و گفت:
-فقط می دونم اسمش کیمیا بود.
لعنتی…!مار تا سرش را قطع نکنی نمی میرد…و بریدن سر این مار کار دیاکو نبود.
خواستم از در بیرون بروم که صدایم زد.
-آقا دانیار…!
جالب بود…به اسم کوچک صدایم زد…!در جواب، تنها نگاهش کردم.مردد و خجالت زده گفت:
-این خانوم…
تا آخر حرفش را خواندم.کف دستم را توی جیبم کردم و گفتم:
-نامزد سابق دیاکو بوده.
طوری لبش را گاز گرفت که بیان کردم الان است که خون فواره بزند.
-و البته محبت سابقش…!
صوتیش انگار از کرات دیگر به گوش می رسید.
-درک کردم..!
از گراهی شدگی و بی جانی صدایش ترسیدم…نزدیکش شدم…حرکات تنفسی اش را نمی مشاهده کردم…سینه اش بی حرکت بود…!این چه دردی بود که آدمها را اینطور گرفتار و زبون می کرد؟
-خانومِ شاداب؟
شاداب…بدترین اسم برای این روزگارهایش بود..!
-اگه سوال دیگه ای نداری من برم.
سرش را بلند کرد و اظهار کرد:
-شما تنها کسی هستین که می دونم رک و پوست کنده جوابم رو می دین…و به جز تبسم..تنها کسی که راز منو می دونین…!
کف دستم را به لبه میز گرفتم و اظهار کردم:
-خب؟
دیدههایش دو دو می زد.
-هنوزم دوستش داره؟
خودم را آماده هرگونه سقوط احتمالی اش کردم و بیان کردم:
-از خودش بپرسی می گه نه…از من بپرسی می گم آره…!
سقوط نکرد…لبهایش سفید شد..ولی اشک نریخت…از حربه همیشگی زنان استفاده نکرد…!
-ممنونم..!
خنده ام گراهی شد.
-از چی ممنونی؟
توی نگاهانم خیره شد و گفت:
-از اینکه باهام صادقین.
کف دستم را از روی میز برداشتم و اضافه کردم:
-باشه…ممنون باش…
چند قدم به سمت در راهی شدم و اظهار کردم:
-غش نکنی یه وقت…!زنگ بزن یکی بیاد دنبالت.
جواب نداد…چرخیدم و دیدم که سرپا..بیرنگ…به دیوار رو به رو خیره شده…!حرصم گحرکت کرد از اینهمه حماقت و حقارتش…!
-بیا بریم..من می رسونمت…!
بدون اینکه پلک بزند بیان کرد:
-مرسی..خودم می رم…!
به جهنمی گفتم و از در بیرون رفتم…! این آدمها چه قلب خوشی داشتند…!
مسروراب:
درد وحشتناکی را زیر قلبم حس کردم.دردی آشنا..اما نا به هنگام…!حداقل دو هفته به وقتش مانده بود.کف دستم را روی دلم گذاشتم و به دستشویی رفتم…بازتاب شوک حرفهای دانیار بود…آنهم بسیار شمشاهده کردتر و دردناک تر از همیشگی.به زور بیرون آمدم.نمی توانستم قدم از قدم بردارم.کیفم را برداشتم و محتویاتش را چک کردم.نمی توانستم آژانس بگیرم.این ولخرجیها مال من نبود.اما شاید می توانستم به جای اتوبوس از تاکسی استفاده کنم.با کف دستهای لرزان در را قفل کردم و با هر قدم خدا را شکر اظهار کردم که لباسهای تنم تیره بودند.هممدت با ورودم به خیابان به این نتیجه رسیدم که نمی توانم با این وضع تا منزل بروم.باید به سوپری می رفتم و وسایل مورد نیازم را تهیه می کردم.کف دستم را به دیوار گحرکت کردم و با احتیاط راه افتادم. کاما ام را به شدت مشت کرده بودم..انگار می خواستم با اینکار از درد و فشاری که حس می کردم کم کنم…ولی ترسی که از آبروریزی در میان مردم داشتم حالم را وخیم تر می کرد.بالاخره به سوپری رسیدم..از شانس بد غلغله بود…چطور بین اینهمه مرد درمیل داشتم را بیان می کردم؟آنهم من که همواره خرید اینطور اقلام را به مادرم واگذار کرده بودم…!
قلبم را به دریا زدم و به این امید که دیگر هیچگاه پایم را در این سوپری نمی گذارم..با سر فروافکنده خواسته ام را به مغازه دار گفتم و تا وقتی که نایلون مشکی را تحویل گرفتم هزار بار مردم و زنده شدم.پول را حساب کردم و چرخیدم و محکم به سینه مردی برخورد کردم.تند عقب کشیدم و بیان کردم:ببخشید و رفتم..اما آوایش خشکم کرد.
-صبر کن سرخوشاب..!
ترشی و سوزندگی اسید معده ام را توی گلویم حس کردم…مصیبت از این بدتر؟
چرخیدم و نگاهم روی بسته های خریدش ثابت شد.نگاه تاریکش بیشتر عذابم می داد.
-بذار پول اینا رو حساب کنم میام.
حالم خوب نبود…واقعا نبود…! مشکل خودم به کنار..دیاکو به کنار..با این افتضاح چه می کردم؟
کنار در از حرکت ایستادم تا بلکه هوای آزاد کمی از تهوعم بکاهد.قدمهای بلند و محکمش بر اضطرابم افزود.
-بریم.
کجا می حرکت کردم؟من باید به شرکت برمی گشتم.
-چرا ماتت برده؟بیا دیگه.
غدد ترشحی معده و روده ام به نای و مری ام نقل مکان کرده بودند و تمام بافتهای داخلی ام را می سوزاندند.
-نمی بینی چقدر بار کف دستمه؟مسیر بیفت دیگه.
بالاخره توانستم زبان چوب شده ام را تکان بدهم.
-شما بفرمایین.من خودم می رم.
“نچ” قد بلندی اضافه کرد و تمام نایلونها را در یک دست گرفت و با کف دست دیگرش مانتویم را گحرکت کرد و کشید و زمزمه کرد:
-همین ناز تو رو کشیدن رو کم داشتم.
با تکان تندی که به تنم دادم تمام آلارم های تنم فعال شدند.پاهایم را در هم قفل کردم و اضافه کردم:
-چیکار می کنین آقا؟اضافه کردم که خودم می رم.
برگشت…نگاهانش می درخشید ولی صوتیش خونسرد بود..
-کجا می خوای بری با این وضع تابلوت؟از صد فرسخی داد می زنه که چه دردی داری.بیا بریم تا یه جایی برسونمت.
جهنم خدا را در تک تک اندامهایم حس کردم.پوست صورتم که رسما سوخت.بهآرامی اضافه کردم:
-من باید برگردم شرکت.کار دارم.
نگاهی به نایلونی که تقریبا پشتم قایمش کرده بودم انداخت و اظهار کرد:
-خیله خب…تو ماشین منتظرتم.
حتی روزگاری که دوستان مدرسه..پدر معتادم را مشاهده کردند از خدا مرگ نتمایل داشته بودم…اما امروز تمایل داشتم…! برملا شدن شخصی ترین مساله ام… آنهم در برابر این مرد ترسناک و حرفه ای…هرچه توان در تنم مانده بود…به یغما برد…!
دانیار:
خودم را در هر شرایطی مشاهده کرده بودم جز اینکه علاف بالا و پایین شدن هورمونهای یک دختر باشم…! با بدخلقی روی فرمان ضرب گرفته بودم و هرچند لحظه یکبار به در شرکت نگاه می کردم که ببینم کی این دختر خجالتی و بهم ریخته تشریف فرما می شود.
بالاخره از مسیر رسید.در عقب را باز کرد که بنشیند.بی حوصله بیان کردم:
-اونی که نوکر باباته رنگ پوستش سیاهه…بیا جلو بشین…!
خدا را شکر که چموش و لجباز نبود.بدون حرف اطاعت کرد و با احتیاط و به آرامی از شاسی کشیده ماشین بالا کشید و در را بست.زیردیدهی نگاهش کردم.هنوز صورتش قرمز بود.یک مسئله طبیعی و فیزیولوژیک اینقدر خجالت داشت؟
-مسیرت کجاست؟
چیزی زمزمه کرد که در صدای استارت ماشین گم شد.
-چی می گی؟بلندتر حرف بزن خب.
حرفش را تکرار کرد.تا آنجا کلی راه بود..از خودم برای این حس دلسوزی مسخره حرصم گرفت.ولی به هر حال این دختر مسروراب بود..دختری که جنسش با آنهایی که می شناختم فرق داشت و به خاطر خوشحال کردن آدمی که نمی شناخت پشت چرخ خیاطی می نشست…!
با هر چرخش فرمان لبش را گاز می گرفت…یعنی اینقدر درد داشت؟؟ دستم را دراز کردم تا در داشامگاهورد را دراز کنم..خودش را عقب کشید…پوزخند زدم…این دختر از من می هراسید…! مسکنی در آوردم و به دستش دادم.بطری آب معدنی را هم از فاصله بین دو صندلی برداشتم و به سمتش گحرکت کردم و بیان کردم:
-بگیر بخور…واسه سر درد که خوب جواب می ده..احتمالا واسه تو هم مفید باشه…!
دستش لرزید…کمی مقنعه اش را روی صورتش کشید و آرام تشکر کرد.
-البته آبش دهنیه..می تونی قرص رو بدون آب بخوری.
باز به همان آهستگی گفت:
-بدون آب تو گلوم گیر می کنه.
حوصله کنار زدن و خریدن آب را نداشتم..بهتر بود با همان کنار می رسید.به ظاهر دیده به خیابان دوختم ولی حواسم بود.قرص را خورد و بطری را کمی دور از لبهایش نگه داشت و آب را توی دوی دهانش ریخت.به طور نامحسوس طوریکه من نبینم کف دستش را روی شکمش می کشید.خدا را شکر که من دختر نبودم…!
-اگه می خوای صنقلبی رو بخوابون که راحت تر باشی.
با مظلومیت اظهار کرد:
-بلد نیستم.
بی اختیار لبخند زدم..حس و حال آدرس دادن نداشتم…کمر بندم را باز کردم…درحالیکه دست چپم روی فرمان و نگاهم به جاده بود..روی تنش خم شدم و دکمه کنار صندلی اش را فشار دادم.تمام مدت به صنقلبی چسبیده بود و نفس هم نمی کشید…ههه…تا حالا ندرک کرده بودم که تماس با بدن من می تواند اینهمه وحشتناک باشد…!
با عقب راهی شدن صندلی راحت تر نشست و گفت:
-ببخشید..باعث دردسرتون شدم.
جوابش را ندادم.
-مسیر خودتون رو دور نکنین..هر جا که شد من پیاده می شم.
بی توجه به حرفش مردمکم را در حدقه چرخاندم و اظهار کردم:
-دیاکو می دونه که تو دوستش داری…!
دختری که نای جم خوردن نداشت با این حرف من مثل فشفشه از جا پرید و اضافه کرد:
-چی؟از کجا؟
-من بهش بیان کردم.
با صوتیی که در نمی وارد شد داد زد:
-چرا؟؟؟؟شما به من قول دادین….من بهتون اعتماد کردم…شما غرور منو شکستین….
کف دستم را بالا بردم که ساکت شود.
-غرورت می شکست بهتر از این بود که آبروت بره.الانم بهت گفتم که بدونی و دینی به گردنم نباشه.
آه از نهادش بر رسید و خودش را روی صندلی رها کرد…این ضربه آخر از پا درش آورد.
دانیار:
سکوتش طولانی شد.تکان هم نمی خورد.سرش را به شیشه زده بود و بیرون را نگاه می کرد.حالش بهشدت نزار بود…هم جسمی و هم روحی…!فقط این مقاومتش در گریه نکردن برایم عجیب بود…به ظاهر و راهی شدارش نمی خورد اینقدر خوددار باشد.نزدیک خانه شان که شدیم اظهار کردم:
-زنده ای خرسند؟
جواب نداد.ماشین را پارک کردم و اضافه کردم:
-گوش می دی؟
بدون اینکه در حالت نشستنش تغییری دهد اظهار کرد:
-اگه چیز دیگه ای مونده بذارینش واسه بعد…ظرفیت امروزگارم تکمیله.
کف هر دو دستم را روی فرمان گذاشتم و اظهار کردم:
-من برخلاف تو ترجیح می دم هرچی خبر بد هست یه دفعه ای بشنوم و راحت شم.از شکنجه شدن خوشم نمیاد.
کمی گردنش را چرخاند.دیدهانش خیس بودند ولی نمی شد اسم گریه را روی این تری کنترل شده گذاشت.
-اما من اینجوری نیستم.نمی دونم چند کلمه دیگه از حرفاتون رو طاقت می یارم.
سرم را تکان دادم و اضافه کردم:
-اما باید طاقت بیاری…می تونی زار زار گریه کنی یا فحش بدی…ولی به خاطر اون پیمسیرن چهارخونه و اون کیک و شمع مجبورم یه چیزی رو بهت بگم.اول اینکه دیاکو به رابطه نامشروع بین من و تو شک کرده بود…نمی گم علتش چیه زیرا جریانش مفصله و من به خاطر اینکه همچین تهمتی دامنت رو نگیره مجبور شدم اصل واقعیت رو بهش بگم…دوم اینکه…
کمی کمرم را به سمتش کج کردم.
-واسه من مهم نیست تو چه حسی به چه کسی داری…ولی می دونم دیاکو به کی چه حسی داره…همونطور که بهت اضافه کردم تو از نظر اون یه بچه ای…و البته وجود کیمیا از اینم کمرنگ ترت می کنه…
چشمانش پر از آب شد.
-داری بیخودی خودت رو زجر می دی…حتی اگه کیمیا موفق نشه بار دیگر دل دیاکو رو به دست بیاره…بازم به تو به عنوان یه گزینه ازدواج فکر نمی کنه.
صورتش مرتب تغییر رنگ می داد.با بغض بیان کرد:
-چه اصراری دارین که اینطوری منو بچزونین؟
خندیدم..بلند…
-آخه دختر خانوم…چزوندون تو چه نفعی به حال من داره؟فقط می خوام بهت بگم اگه می خوای رقابت کنی و به چیزی که می خوای برسی باید از این پوسته مظلوم و بچه گونه در بیای.
خنده اش تلخ بود…حتی تلخ تر از من..!
-مرسی از توصیه تون…اما رقابتی در کار نیست….کسی وارد زمین مسابقه میشه که چیزی واسه عرضه کردن داشته باشه…من از همین الان بازندم.
این دختر حس قلبسوزی مرا به شکل بی سابقه ای تحریک می کرد.به صورتش زل زدم و گفتم:
-همه چی که خوشگلی نیست…من به عنوان یه مرد می دونم که یه زن باید چه فاکتورهایی داشته باشه که کیمیا فاقد اونه.
باز هم لبخند زد.
-مشکل من کیمیا نیست آقا دانیار…قبل از اینکه اون برگرده بازم دوستم نداشت…این ربطی به بودن یا نبودن کیمیا خانوم نداره…!
حرف منطقی اش وادار به خاموشیم کرد.
-در ضمن…من هیچ پوسته ای ندارم…همینم…متاسفانه همینم…!مرسی بابت لطف امرزتون.همه چی جبران شد…بی حساب شدیم…!
و رفت…قدمهایش سنگین و با احتیاط بود…چانه ام را روی کف دستهایم گذاشتم و نگاهش کردم…!این دختر هربار تمام معادلات مرا به هم می زد…با حرکت کردارهایی که توقع نداشتم..با حرفهایی که در حد او نمی مشاهده کردم…با منطقی که از او انتظار نداشتم…این دختر واقعیات را بسیار زود جایگزین توهماتش می کرد و با همه چیز همانطور که بود کنار می وارد شد…این دختر بچه نبود…اصلا بچه نبود…!
خوشحالاب:
توی رختخوابم چرخیدم…با وجود گیاه درمانی های مادر…هنوز درد داشتم…زیرا منشا دردم به گیاه و دارو و آب گرم و چای نبات جواب نمی داد.چهره دیاکو حتی یک لحظه از پیش چشمم نمی رفت…وقتی که نامزد به اصطلاح سابقش را آنطور به خودش چسبانده بود و مثل یک کالای با ارزش حملش می کرد…! و خنده هایش…وقتی که به من دختر کوچولو می اظهار کرد…وقتی محبت می کرد…!
پتو را کنار زدم و از اتاق بیرون راهی شدم…مادر کنار چرخش خوابیده بود…میان لباسهای سبز و سفید…! برق هال را خاموش کردم و کورمال کورمال به سمت اتاق در بسته و ممنوعه حرکت کردم…چند سال بود پایم را اینجا نگذاشته بودم؟ده سال…! ده سال ناقابل پدر داشتم و ندیدمش…ده سال پدر داشتم و نداشتم…! دستگیره را چرخاندم و داخل شدم…نور ضعیف پیکنیکی دخمه کوچکش را روشن کرده بود…! طول کشید تا هیکل نحیف و از دست راهی شده اش را تشخیص بدهم…گوشه ای چمباتمه زده و چرت می زد…سرش توی گردنش می افتاد و به بار دیگر به زور خودش را بالا می کشید.کنج دیگر اتاق که درست رو به روی او می شد نشستم…سعی کردم صورت آن وقتهایش را به یاد بیاورم…تا همین چند دقیقه پیش مثل روز واضح بود..اما الان…الان که این چهره سیاه و شکسته را می دیدم دیگر آن تصویر نقش نمی بست…انگار از اول همین مرد پدرم بود…! آوایش زدم..
-بابا؟؟؟
آوایم را هم نمی گوش داد…در نشئگی خودش غرق بود…پاهایم را دراز کردم…
-بابا؟؟؟
ها”ی سریع و خشنی گفت..بعد از ده سال اینطور از دخترش استقبال می کرد.
-بابا؟؟؟
این مرتبه سرش را بالا گراهی شد و نگاهان مخمورش را دور اتاق چرخاند…بعد از کمی مکث اضافه کرد:
-خوشحالاب؟؟؟تویی بابا؟؟؟
چند وقت بود که از صوتیش..از بابا گفتنش محروم بودم؟
-آره بابا…منم…
دستش را به دیوار گرفت و به سختی از جا برخاست و با کمر تا شده و قدم های نا استوار کنارم وارد شد.
-چی شده بابا جون؟چرا اومدی اینجا؟
از پهلو خم شدم و سرم را به موکت نخ نما رساندم.
دستهای پینه بسته اش را روی موهایم کشید.
-جاییت درد می کنه بابا جون؟
درد می کرد…قلبم درد می کرد…گلویم درد می کرد..دیدهم درد می کرد.
زبری دستانش را حتی روی پوست سرم هم حس می کردم.
-می خوای مولینت رو صوت بزنم؟
با بغض گفتم:
-نه…نمی خوام..!
-نمی گی چی شده؟
نفسم قطع شد…بغضم ترکید…اشکم روان شد…اصلا از سر شامگاه قطع نشده بود..
-حواست به من نبود بابا…حواست نبود…!
-می دونم عزیزم…می دونم نفسم…
-می دونی؟نه نمی دونی..تو که همش تو این اتاقی…از جهانی بیرون خبر نداری…از بچه هات و مشکلاتشون خبر نداری…نبودی بابا…نبودن تو باعث شد من دچار اینهمه کمبود بشم…نبودن تو این خلا بزرگ رو تو وجود من ایجاد کرده که باعث میشه به هر طنابی واسه پر کردنش چنگ بزنم…تو باعث شدی که من هر مرد سالمی رو خدا ببینم و بپرستم…!
حرکت کف دستانش آهسته ساکت ضعیف می شد…سرم را بلند کردم…توی چرت بود…گونه ام را روی زانوی استخوانی اش گذاشتم…بوی دود و تریاک شلوارش توی دماغم پیچید.
-اگه تو بودی…اگه اگه تو واسم مردی می کردی…من اینقدر راحت..با یه برخورد ساده با مردی که قوی بود..محکم بود..مقتدر بود…عاشق نمی شدم که الان اینجوری عذاب بکشم…تو باعث این حال و روز منی…!
گلویش خرخر می کرد.
-اگه تو منو رو زانوهات می نشوندی….اگه تو منو بغل می کردی..اینقدر عقده یه آغوش مردونه و مطمئن رو نداشتم…اگه تو کف دستمو می گراهی شدی و منو با خودت اینور اونور می بردی…من از تماس دست یه مرد غریبه خودمو نمی باختم و هزار فکر و خیال الکی نمی کردم…اگه تو تکیه گاهم می شدی…اینجوری در به در یه تکیه گاه دیگه نبودم…!
نجواهایم را خودم هم نمی شنیدم دیگر…!
-ولی تو حواست نبود بابا…حواست نبود که دو تا دختر داری…دو تا دختر که کل زیستنشون رو اشتباه تو خراب می کنه…دو تا دختر که قهرمان می خوان و نبودن تو…خالیشون می کنه…!حالا من از کجا واسه تو جایگزین پیدا کنم…در حالیکه به خاطر تو…هم بودنت و هم نبودنت…اعتماد به نفسم کشته شده…!دردمو به کی بگم که بفهمه و به حالم قلب بسوزونه…؟
خیس شدن شلوارش را حس می کردم…محکمتر زانوهایش را بغل کردم..تکانی خورد و گفت:
-هنوز اینجایی دختر بابا؟چرا نمی ری بخوابی؟
کشیدهتر اضافه کردم:
-چرا حواست به دخترات نبود بابا؟چرا قلبت به حال دخترات نسوخت؟چطور تونستی قید ما رو بزنی؟چرا دیگه قلبت واسمون تنگ نمیشه؟چرا دیگه واست مهم نیستیم؟چرا دیگه دوستمون نداری؟آخه ما بچه ها چه گناهی داریم؟جرممون چیه که ما رو به جهان میارین و به امون خدا ولمون می کنین؟من راه و رسم زندگی رو از کی باید یاد بگیرم؟کی باید قوی بودن..محکم بودن رو بهم یاد بده؟؟کی قراره از من و مسروری محافظت کنه؟کی بابا؟؟
باز تکرار کرد:
-می دونم..می دونم..حق با توئه…
اما در واقع هیچی نمی خبر داشت…حتی یک درصد حرفهایم را نمی درک کرد…من دردم را پیش که می بردم؟
آن اتاق هم آرامم نمی کرد…فقط به رنجم شدت می بخشید…کشیده شدم..حتی بیرون رفتنم را هم ندرک کرد…مادرم در خواب ناله می کرد…از خستگی…از درد پا…از فشار زندگی..اما هنوز امید داشت که این مرد به سویش برگردد…درست مثل من که از غصه به خودم می پیچیدم اما هنوز به مردم امید داشتم…
پتو را روی تنش کشیدم و زیرلب بیان کردم:
-چقدر سرنوشت من و تو شامگاهیهه مولینی…!
دیاکو:
بوی بتادین و کرئامان پیچیده در جادهروی بیمارستان بر شدت سر دردم افزوده بود.انگار در چشمانم نمک و فلفل،باهم، پاشیده بودند…بس که می سوخسریع..! قلبم یک وان پر از آب داغ می خواست به هممسیر یک فنجان چای تلخ و غلیظ…و انتهای این جشن کوچک تک نفره…خواب شامگاهانه ملایم..مثل یک کودک..! از همان خوابهایی که می اظهار کردند آنقدر عمیق است که وقتی بیدار می شوی..نمی دانی شامگاه است یا روز…از همانهایی که من هیچگاه تجربه نکرده بودم…از همانها که از نظر من…فقط توی کتابها بود و وجود خارجی نداشت.
-چرا نمی ری خونه پسر؟از خستگی رو پاهات بند نیستی.
سریع پلکهایم را باز کردم و به احترام مهندس تنم را روی نیمکت فلزی سرد بالا کشیدم.لیوان کافی میکس را جلوی صورتم گرفت و اضافه کرد:
-کیمیا که حالش خوبه..من و مادرشم اینجاییم..موندن تو ضرورتی نداره.
با شرمندگی لیوان را از کف دستش گرفتم و به برگهای قهوه ای منقوش بر تن کاغذ سفید چشم دوختم.نگفتم که من از طعم هر مایعی که در ظرف یکبار مصرف ریخته شود..بیزارم..!
-به خدا روم نمیشه تو نگاهات نگاه کنم حاجی.
بخار متصاعد شده از لیوان را بلعید و اظهار کرد:
-اتفاقه دیگه…پیش میاد…خدا رو شکر که بخیر گذشت.
جهت رعایت ادب کمی از قهوه بدمزه و بدبو را چشیدم و اضافه کردم:
-هنوزم نمی دونم چی شد…!
مهندس لبخند زد و گفت:
-والا من به جای این دختر باشم و به جای کفش نردبون پام کنم…روزی هزار بار..سر که سهله..گردنم می شکنه…!
بزرگوار بود این مرد….بهشدت بزرگوار بود…و این همه گذشت و دیده پوشی اش معذب ترم می کرد.وقتی به حرف وارد شد..لحنش هم پدرانه بود..هم دوستانه و هم مردانه…بدون هیچ اثری از خنده چند لحظه پیشش..!
-اگه بخوام منطقی باشم..به عنوان یه مرد حق رو به تو می دم..حق داری کیمیا رو نبخشی…حق داری دیگه بهش اعتماد نکنی…حق داری دیگه نخوایش…حتی حق داری اونقدر عصبی باشی که هلش بدی…! شاید اگه منم جای تو بودم همین کار رو می کردم…تصمیم عجولانه کیمیا..تا مدتها خود من رو هم شرمنده کرد بود..طوری که حتی نمی تونستم واسه عذرخواهی ببینمت یا باهات حرف بزنم.
در خاموشی به کف جای گرفته بر مایع تیره رنگ نگاه می کردم.
-اما وقتی پدر باشی..قضیه فرق می کنی…دیگه منطق حالیت نیست…زمین و آسمون رو بهم می دوزی…حتی به جنگ خود خدا می ری..تا قلب بچت رو سرخوش ببینی…تا ملایمش و خوشبختی رو واسه همه لحظاتش فجادهم کنی….منم پدرم و کیمیا ته تغاری عزیز کرده و دردونه م…! مثل هر پدری از روزگار تولدش مضطربش بودم…خصوصا این یکی که از بقیه شیطون تر و بی مسئولیت تر بود…ولی همون روزگار اولی که پای تو به خونه م باز شد…آروم شدم…چراکه متوجه شدم یه نفر هست که می تونه دخترم رو اونجوری که من می خوام خوشامگاهخت کنه.
خواستم نفس عمیق بکشم اما درد معده ام اجازه نداد.
-شاید بسیار خودخواهی باشه که ازت بخوام یه فرصت دیگه به کیمیا بدی…اما من فکر می کنم نه تنها دختر من…بلکه هر آدمی حق داره که یه فرصت واسه جبران اشتباهش داشته باشه.خصوصا کسی مثل کیمیا که اینقدر پشیمونه…هم از رفتنش و هم از ترک کردن تو! اینو به عنوان پدرش می گم دیاکو…کیمیا واقعاً پشیمونه..
سر معده ام می سوخت…کمی جا به جا شدم.
-خودت می دونی که اون دختری نیست که رو دست من بمونه..تو همین چند روزگاری که برگشته خاطرخواهاش ولین از من و مادرش گراهی شدن…ولی من نمی تونم ته تغاری تخس و ناز پرورده م رو به دست هرکسی بسپارم.نفسم به نفس این دختر بنده….تو قبرم بذارنم باز دل نگرونشم…فقط وجود مردی مثل تو…می تونه آرومم کنه.فقط تو می تونی از این دختر سرتق و سر به هوا یه زن زندگی بسازی…اگه سایه تو رو سرش باشه..من با خیال راحت سرمو می ذارم و می میرم.
کف دستم را روی قفسه سینه ام گذاشتم و بیان کردم:
-ایشالا خدا سایه ت رو تا هزار سال دیگه از سر ما کم نکنه حاجی…! توی خوب و تمایل داشتنی بودن کیمیا هیچ شکی نیست…اما اگه من می تونستم ازش زن حیات بسازم چهار سال پیش اینکار رو کرده بودم…اگه اون موقع نشد..الانم نمیشه..چراکه دیگه نه حال و حوصله ای واسه من مونده ..نه کیمیا دختریه که تو سن ۲۹ سالگی بشه تغییرش داد.
کامل چرخید و دستش را روی پایم گذاشت و با ملایمت گفت:
-طبیعیه که باورش نکنی…طبیعیعه که بهش اعتماد نکنی…اما کیمیا عوض شده..از همون ماههای اولی که راهی شد عوض شد…همواره اسم تو ورد زبونش بود..خودش خوب می دونه چه غلطی کرده چه گوهری رو از کف دست داده..به خاطر من پسرم..به خاطر من یه فرصت بهش بده…!
دستم را روی دستش گذاشتم..در چشمانش زل زدم و اضافه کردم:
-تو کل این جهان..حتی یه نفر وجود نداره که به گردنم حقی داشته باشه حاجی…به جز شما و حاج خانوم..! به همون شدتی که جنگ زمینم زد…شما بلندم کردین…خیلی باید گربه باشم که سالها محبت بی دریغ و پدرانه تون رو فراموش کنم.اگه حمایتای شما نبود دانیار از کف دستم می حرکت کرد و خودم تا آخر عمر یه کارگر بیسواد می موندم.به شرافتم قسم…اگه الان..همینجا…بگین بمیر…می میرم…! به همین خاطر حاجی…به خاطر اینهمه دینی که به گردنم داری…دیگه نمی تونم با کیمیا باشم…می دونم واست عزیزه…می دونم طاقت نداری خار به پاش بره..می دونم شاهرگ دلته…پس به خاطر خودش از من دور نگهش دار…! دروغه اگه بگم باز می تونم بهش اعتماد کنم…چراکه نمی تونم…و همین بی اعتمادی حیاتش رو خراب می کنه..من خودمو می شناسم حاجی…خونش رو تو شیشه می ریزم…از همه فعالیتای طبیعی یه آدم محرومش می کنم.. به قول خودش لچک پوشش می کنم…چراکه مار گزیده م…چون کیمیا واسم حکم ریسمان سیاه و سفید رو داره….چراکه ایندفعه به خاطر اینکه تاریخ تکرار نشه…دستم رو روی گلوش می ذارم و نفسش رو می گیرم…زیرا نمی تونم اجازه بدم یه بار دیگه زندگیم رو بهم بزنه…!
شانه هایش فرو افتادند.
-بهت مدیونم حاجی…همین دین اجازه نمی ده بهت خیانت کنم…اجازه نمی ده با آینده دخترت بازی کنم…ممکنه کیمیا بدون من خوشامگاهخت نشه…ولی با من..قطعاً بدبخت میشه…الان که فکر می کنم می بینم حق داشت…اون آدمی نیست که بتونه با یه کرد متعصب زیستن کنه…درسته که بیست و چهار ساله رنگ کرکف دستان رو به نگاه نمشاهده کردم…ولی خون پدرم…محکمتر از هر زنجیری..منو به اون قوم متصل می کنه…!کیمیا تو خونه من اسیر میشه.زندان،زندانه حاجی..! چه یه سلول چهار متری چه یه قصر چهار هزار متری…!حالا که راهی شده و درس خونده و به قول خودش تجربه کسب کرده..اجازه نده با یه تصمیم احساسی دیگه…هرچی که داره از کف دست بده.
سرش را هم پایین انداخت.دستش را محکم فشردم.
-ببین حاجی جون..من آدمی ام که تو حیاتم به خاطر عزیزام..از جونمم گذشتم. اگه هنوز به این وصلت اصرار داشته باشی…چون عزیزمی، پا روی عقلم می ذارم و می گم دیده..امر، امر حاجیه. اما به جون دانیار…این تصمیم رو به خاطر خودم نگرفتم.به خاطر دختر خودته…تو یه ازدواج اشتباه بیشترین آسیب رو زن می بینه…من نمی خوام این بلا رو سر کیمیا بیارم…شما اون روی دیاکو رو نمشاهده کردی…می ترسم خونه من بشه شکنجه گاهش و روی ساواک رو سفید کنه…ما با هم به بن بست می رسیم حاجی…زیرا علی رغم علاقه ای که بهم داشتیم و شاید هنوزم داشته باشیم…واسه همدیگه ساخته نشدیم…باور کن حاجی..باورم کن…!
چند بار پشت سرهم آه کشید…کف دست دیگرش را بالا آورد و روی بازویم گذاشت و اضافه کرد:
-حسرت پسر داشتن..پشت داشتن…وارث داشتن…به دلم بود تا وقتی تو رو پیدا کردم…!تو منو حاجت روا کردی…پسرم شدی…آرزوم بود دولیدمم باشی..بشی ستون خونه م و خونوادم رو با خیال راحت به کف دستت بسپرم…ولی اونقدر قبولت دارم…اونقدر مردی…که ححرکت کرد واسم سنده…اگه می گی نمیشه…خب حتماً نمیشه…!
خم شدم و کف دست پیر و لکه دارش را بوسیدم و اظهار کردم:
-من تا آخر عمر نوکرتم حاجی…اختیار جونمو داری…بزرگمی..پدرمی…تاج سرمی…تا هر وقت بخوای نوکریت رو می کنم…تا خود قیامت…همه جوره حاجی…!
محکم در آغوشم گرفت و بوسیدم…می توانستم لرزش شانه های نحیفش را حس کنم…و اوج ناامیدی و مشتاق دیداری اش را…!
شاداب:
دیگر آن شرکت را دوست نداشتم.برخلاف همواره پاهایم سنگین بود…مثل گوسفندی که به سلاخ منزل برده می شد…!بی خیال آسانسور، پله ها را یکی یکی و بی عجله طی کردم..هنوز بسیار زود بود اما من بعد از تشری که به خاطر تاخیرم خورده بودم حتی قبل از آبدارچی خودم را به شرکت می رساندم.در آینه آخرین پاگرد خودم را خیره شدم.امروزگار از همیشه رنگم کمرنگ تر و دخترانگی ام بی رنگ تر می نمود.مقنعه سیاه درست همرنگ هاله دور دیدهم بود…قلبم می تمایل داشت مجبور نبودم آن کف دستگیره را فشار دهم و با مردی رو به رو شوم که می خبر داشت دوستش دارم و آگاهانه دوستم نداشت…دلم می خواست گوشه همان خونه دود گراهی شده می ماندم اما در عوض احساس امنیت می کردم…امنیت برای غرورم..شخصیتم..احساسم…!ولی مهر نزدیک بود…شادی با خوشحالی اظهار کرده بود که امسال با لباس و کیف و کفش نو به مدرسه می رود…کفش نو..مانتو و شلوار نو…پول می تمایل داشت…!تازه برای ثبت نام هم پول می گراهی شدند..به اسم کمک به مدرسه…می گفتیم مگر اینجا دولتی نیست؟؟؟در جواب فقط پوزخند می زدند…!مادر هم به اعتبار من کمتر سفارش می گراهی شد…چطور می توانستم باز به او فشار بیاورم؟؟؟تریاک پدر هم بود…مادر می گفت کاش به چیز دیگری اعتیاد داشت…ابداً نجویا شدم چرا…ولی تازگی ها فهمیده بودم…”تریاک خیلی گران است”…!
کلید انداختم که در را باز کنم…ولی قفل نبود…وحشت کردم…”نکند دیروز یادم حرکت کرده در را قفل کنم؟”سریع داخل راهی شدم…میز من مرتب بود…به سمت اتاق دیاکو حرکت کردم…صدایش را گوش دادم…خیالم راحت شد…زودتر از من وارد شده…تمایل داشتم عقبگرد کنم اما آوای دانیار مانع شد.برای اامان بار حسی را در صوتیش تشخیص دادم…خشم..!
-یعنی دیشامگاه تا صبح رو سر اون دختره بودی؟
حس آوای دیاکو را هم تشخیص دادم…کلافه…!
-می گم من سرشو شکستم…انتظار داشتی بیام خونه بخوابم؟
دانیار:نخیر…انتظار داشتم کلا تو این اتاق راهش ندی…!
دیاکو: من نمی تونم مثل تو بی ادب و بی ملاحظه باشم…!
دانیار:جداً؟؟یعنی فقط به خاطر ادب و ملاحظه تو دختره تا تو حلقت جلو اومده؟
دیاکو:اه دانیار…بسه…چی می گی اول صبحی؟
دانیار: میگم حواست نیست…این دختره می خواد مجدداً گند بزنه تو حیاتت…استارتشم زده…!
دیاکو:تو دلواپس نباش…خودم مواظبم…!
دانیار: متاسفانه نگرانم…چون آدم شناسیت صفره…به یه دختر عاقل و با شعوری مثل شاداب می گی بچه و می افتی دنبال سر یه عفریته ای مثل کیمیا…!
دیاکو صوتیش را بالاتر برد.
-پای سرخوشاب رو وسط نکش…اون قضیه ش فرق داره.
دانیار:چه فرقی داره؟زن می خوای یا بلای جون؟مرد زنو واسه آرامشش می خواد..کیمیا چی داره که خوشحالاب بهترش رو نداشته باشه؟
دیاکو:من نمی دونم تو چرا اینقدر سنگ شاداب رو به سینه می زنی؟
دانیار:من سنگ اونو به سینه نمی زنم چون اصلا واسم مهم نیست…من سنگ تو رو به سینه می زنم که اون اخلاقای عهد شاه وزوزکت رو فقط یکی مثل شاداب می تونه تحمل کنه…!
دیاکو:مرسی از نگرانیت..ولی مسروراب واسه من بسیار کوچیکه…یه مردی همسن تو بیشتر واسش مناسبه…زیستن که خاله بازی نیست.
در زانوانم زلزله برپا شده بود….از نوع خانمان برافکنش..!
دانیار:دقیقا حرف منم همینه…زیستن خاله بازی نیست…که امروزگار یکی رو نخوای و ولش کنی…فردا دوباره برگردی سراغش…! من اصراری رو خوشحالاب ندارم…هرکسی به جز کیمیا..هرکسی که اون دختر رو ازت دور کنه…!هرکسی که بیشتر از این باعث بدبختی و عذابمون نشه.
دیاکو:عزیز من..برادر من..کی گفته قراره بازم با کیمیا باشم؟کیمیا تموم شد و حرکت کرد.تو هم لازم نیست اینقدر حرص بخوری…می دونم ازش خوشت نمیاد…می دونم قلب خوشی ازش نداری…اما باور کن حال منم بهتر از تو نیست.
دانیار اوف کشیدهی اضافه کرد…کف دستم را روی دیوار مشت کردم.
دانیار:باورم نمیشه…ولی من حرفامو زدم..بیشتر از کوپنمم حرف زدم…فکر می کنم نه تنها وظیفه م رو به عنوان یه برادر انجام دادم..بلکه کم کاری چهار سال پیش رو هم جبران کردم.دیگه بقیه ش با خودته.به هر حال بازم پیشنهاد می کنم به مسروراب فکر کن…اون همونیه که تو می خوای.
صوتی خنده کوتاه دیاکو را گوش دادم.
-اگه اینقدر به قلبت جای گرفته چرا خودت بهش فکر نمی کنی؟
آوای پوزخند دانیار را گوش دادم.
-من واسه انتخاب زن معیارهای دیگه ای دارم.
پاهایم مثل دندان سرما مشاهده کرده…بهم می خوردند…!چه تلاشی می کردم برای حفظ تعاقلبم…!
-من می رم کرج…تو هم برو خونه…با این ریخت و قیافه مثل پشه کش برقی مشتریات رو می پرونی…!
دیاکو باز هم لبخند زد…من بازهم لرزیدم…در باز شد…من همانجا پشت در بودم.لررزش..مثل سرطان به تک تک اندامهایم ریشه دوانده بود…دستم می لرزید..پلکم می لرزید..دلم می لرزید..مغزم می لرزید…عضلات زیر پوستم می لرزیدند.
-خوشحالاب؟تو اینجا چکار می کنی؟
دیاکو بود یا دانیار؟
-خوشحالاب خوبی؟
این یکی را مطمئنم دیاکو بود.
-مسروراب؟؟؟
این مسروراب هزار بار در سالن پیچید و اکو شد.زبانم هم می لرزید.کف دستی بازویم را گرفت..نگاهانم صورتش را تشخیص نمی دادند..ولی از گرمای پیچیده در نسوجم متوجه شدم که این انگشتان متعلق به دیاکو هسشتابزده.کف دستم را کشیدم…خدا را به مدد خواستم و کف دستم را کشیدم.دیدهانم را مالیدم…محکم..می میل داشتم این دیواری که جلوی متوجه شدم را گحرکت کرده بشکنم…!
-خوشحالاب چی شده؟
چه شده بود؟؟هیچی…فقط دو برادر مرا به حراج گذاشته بودند…!
زانوهایم هنوز در اختیارم نبودند…دندانهایم را روی هم کلید کردم و به زور به سمت میز حرکت کردم.یکی یکی کشو ها را باز کردم و هر چه که در آن شرکت لعنتی داشتم توی کولی ام ریختم…دیوار لعنتی نمی شکست…نگاهم را می مالیدم تا کمی از ضخامتش کم شود..نمی تمایل داشتم چیزی جا بگذارم که مجبورم کند مجدداً به اینجا برگردم.
-مسروراب…چرا نمی گی چی شده؟
سرم را به شدت تکان دادم…مثل دیوانه ها…!
-شاداب..عزیزم…چرا حرف نمی زنی؟
چقدر احمق بودم که نفهمیدم این “عزیزم” تکیه کلامش است و حتی برای یک مرد سبیل کلفت هم کاربرد دارد..!
چیزی نبود…چیزی نمانده بود…هیچ اثری از مسروراب در این اتاق نمانده بود…کف دستان بی رمقم را دور کاما سنگین شده حلقه کردم و حرکت کردم..باز اظهار کرد مسروراب…با همان الف کشیده…!تاب نیاوردم..چرخیدم..باید حرفم را می زدم..وگرنه بی شک امروزگار می مردم.
دو برادر در کنار هم توقف کرده بودند…یکی با چهره متحیر و دیگری با ابروهای گره خورده…!نتوانستم وزن کولی را تحمل کنم…از میان دستانم سر خورد و روی زمین افتاد..تند خم شدم و برش داشتم..نمی تمایل داشتم هیچ تکه ای از خوشحالاب روی زمین و زمین خورده باشد…!
دهانم خشک بود..ولی چند بار بزاق نداشته ام را فرو دادم…دعا کردم که ای کاش سرطانِ لرزش، به آوایم متاستاز نداده باشد…اما دعایم نگرفت.
به دانیار چشم دوختم…اخموتر از همواره…به دیاکو نگاه کردم…جدی تر از همیشگی…!زبانم را روی لبم کشیدم..لعنت به این سرطان لرزش…!
-برادرتون هرچی اضافه کرده راست بیان کرده…منم دروغگو نیستم..راستش رو می گم…!
اظهار کردن راستش از ملاقات عزرائیل سخت تر بود.
-درسته..من به شما علاقه داشتم…از خیلی وقت قبل از اینکه بیام تو این شرکت…
سمت چپ سینه ام تیر می کشید..نکند سکته کنم؟؟جلوی دیده اینها…!جلوی چشمان مستاصل دیاکو…
-اما هیچ وقت به شما ناضافه کردم…
دانیار کف دستش را در جیبش کرده بود..انگار به سن تئاتر نگاه می کرد.
-چراکه من گدا نیستم…واسه هرچیزی که دارم… جنگیدم…گدایی نکردم…!
کاش دلم تاب بیاورد.
-روی هرچیزی هم که نداشتم دیده بستم…سخته…اما بلدم…
کاش بغضم نترکد.
-روی شما هم دیده می بندم…!
قورتش دادم.
-سخته…ولی می بندم…چون من گدایی نمی کنم…نه پول رو…نه محبت رو…!
کاما باز سر خورد…محکمتر گراهی شدمش…! دلم هم سر خورد و در چاه عمیق و بی انتهایی گم شد…
-ممنون که اینقدر راحت منو به همدیگه پیشکش کردین…ممنون که اینقدر راحت با احساس و عاطفه من تفریح کردین..
نفسم به شماره افتاد.
-اما من اسباب بازی نیستم…حتی اگه بچه باشم…حتی اگه کم باشم..حتی اگه عاشق باشم…بازم اسباب بازی دست شما نیستم…!
دیاکو جلو آمد..کف دستش را دراز کرد…چشمم روی سینه پهنش چرخید…تا آغوشش چند قدم فاصله داشتم..ولی رویم را برگرداندم و فرار کردم…و همزمان به اشک فروخورده ام اجازه خودنمایی دادم…!
دیاکو:
با صدای فندک زدن دانیار چرخیدم.سیگارش را روشن کرد و پشت میز سرخوشاب جای گرفت و گفت:
-اوه اوه…چه گندی زدیم.
چطور می توانست اینقدر خونسرد باشد؟ با عجله به اتاق حرکت کردم و گوشی ام را از روی میز برداشتم و برگشتم.
-کجا می ری؟
-دنبال شاداب.
-نرو…فایده نداره.
– فایده ش رو می خوام چیکار؟نمشاهده کردی چطور می لرزید؟اگه بلایی سرش بیاد چی؟
انگشتانش را بین موهایش فرو کرد و بیان کرد:
-بیا بشین..بلایی سرش نمیاد…!تو بری دنبالش بیشتر اذیت میشه.ولش کن بذار تنها باشه.
مردد به در خروجی نگاه کردم…قلبم می میل داشت بروم..ولی شاید حق با دانیار بود…او دخترها را بهتر می شناخت…روی اامان صندلی که دیدم نشستم و اضافه کردم:
-چرا اینجوری شد؟یعنی حرفامون اینقدر بد بود که اینطوری داغونش کرد؟
با بی خیالی اظهار کرد:
-چه می دونم؟حتما بوده دیگه.
قلبم می خواست سرم را به دیوار بکوبم..چرا یک لحظه آسایش از من دریغ می شد؟
-اینهمه تلاش کردم غرور این دختر آسیب نبینه…اما ببین چه افتضاحی شد.
آهسته و قرار از جانم راهی شده بود.
-حالا غرورش به جهنم…به این کار احتیاج داشت.حیاتشون به دروارد شد اینجا وابسته بود.
و باز با یادآوری حال و روزش وحشت تمام وجودم را گحرکت کرد:
-بلایی سرش نیاد یه وقت؟
و در نهایت استیصال سرم را بین دو کف دستم گرفتم و اضافه کردم:
-چرا اینجوری میشه دانیار؟من چه گناهی به درگاه خدا کردم آخه؟یعنی بس نیست؟؟چند سال دیگه باید تحمل کنم؟
صوتی کشیده شدن پایه صنقلبی روی سنگ کف را متوجه شدم و بوی تلخ عطر و سیگار دانیار شامه ام را تحریک کرد.رو به رویم جای گرفته و زانوانش مماس زانوان من بود.سرم را کشیده کردم…در نگاهان همیشه خالی اش افسوس موج می زد.کف دستش را روی پایم گذاشت و گفت:
-برو خونه یه کم استراحت کن.۴۸ ساعته که نخوابیدی…یه کم دراز بکشی حالت جا میاد.
دوباره سرم را بین کف دستانم پنهان کردم.اعصابم به شدت ضعیف شده بود.
-همیشه حواسم بوده حرفی نزنم که باعث رنجش کسی بشه…چیزی نگم که کسی رو تحقیر کنه…کاری نکنم که غرور کسی خدشه دار بشه..ولی امروزگار…ببین چیکار کردم..ببین..با حرفام کشتمش…حالا چجوری بهش ثابت کنم که منظورم اون چیزی که اون فکر می کنه نبوده؟چجوری بهش بفهمونم که چقدر واسم مهم و با ارزشه؟چجوری این گند رو جمع کنم؟
حالم بد بود…فشار روحی این چند روزگاره بدترش هم کرده بود.دانیار بیشتر خم شد…نفسش را روی پیشانی ام حس می کردم.
-ببین..من می دونم تو منظوری نداشتی…اما باور کن اینجوری واسه شاداب بهتره…وقتی دوستش نداری بذار بره..اینجا موندن فقط عذابش می داد.
کمی سرم را بالا آوردم..دیدهانمان درست در راستای همدیگر بود.
-من کی گفتم دوستش ندارم؟تو که می دونی چقدر واسم عزیزه.چقدر همه چیزش به نگاهم عاشق شدنیه…فقط نمی تونم خودخواه باشم..نمی تونم آینده ش رو خراب کنم.به خدا اگه شیش هفت سال بزرگتر بود یه لحظه هم صبر نمی کردم….نه اینکه عاشقش باشم…نه…اما دیگه با این سن و سال دنبال یه محبت رویایی و آتشینم نیستم…یه بار تجربه ش کردم واسه هفت پشتم بسه…من واقعا مسروراب رو تحسین می کنم…روش حساب می کنم…با همه وجود به نجابت و آواقتش اعتماد دارم.اصلا مگه چندتا دختر دور و بر من هست که بتونم اینجوری با اطمینان به پاکیشون قسم بخورم؟چند تا دختر هست که اینجوری بی ریا و خالصانه نگرانم باشه و هوامو داشته باشه؟چند تا دختر هست که حتی اشکاشم آرومم کنه؟
صوتیم خش دار شده بود..از خستگی…از دلخوری..از فشار…
-اما نمی تونم دانیار…نمی تونم…! این دختر حق من نیست…سهم من نیست…من دارم وارد میانسالی میشم..اون تازه نوجوونی رو پشت سر گذاشته…به خدا ظلمه…اشتباهه..من نمی تونم اینقدر پست و نامرد باشم..نمی تونم فقط به خودم فکر کنم…نمی تونم…نمیشه..!
هر دو دست دانیار روی شانه هایم جای گرفت.
-باشه..باشه..نمیشه…پاشو بریم خونه…پاشو تا بار دیگر معدت کار دستمون نداده.بعدا در موردش حرف می زنیم…بعداً درستش می کنیم…پاشو…!
چطور درستش می کردم؟؟؟ابداً خوشحالاب را اینطور نمتوجه شده بودم…هرگز این آتشفشان را در دیدهانش نمشاهده کرده بودم…می خبر داشتم که چقدر عزت نفس دارد…می دانستم که چقدر مغرور است..! با وجود قلب صاف و بی آلایشش..با وجود مهربانی و صفا و صممیتش…بازهم مغرور بود…و من با بی رحمی…تمام سرمایه روحی اش را نابود کرده بودم.چطور خودم را می بخشیدم؟
دانیار:
آهنگ محبوبش را روشن کرد و تمام طول جاده نگاهانش را بست و حتی یک کلمه هم حرف نزد.می دانستم دردش فقط سرخوشاب نیست..فقط کیمیا نیست…فقط من نیستم…دیاکو خسته بود…بهشدت وقت بود که خسته بود.
برادر جان نمی دونی چه بیقرارم
برادر جان نمی دونی چه غمگینم
نمی دونی نمی دونی برادر جان
گحرکت کردار کدوم طلسم و نفرینم
سالها بود که منزل نداشتیم…خاک نداشتیم…سرزمین نداشتیم…سالها بود که بیقرار کرکف دستان بودیم و نای برگشتن نداشتیم.
نمی دونی چه سخته در به در بودن
مثه طوفان همیشه در سفر بودن
برادر جان برادر جان نمی دونی
چه تلخه وارث درد پدر بودن
قلبم تنگه برادر جان، برادر جان قلبم تنگه…
این شهر برایش همیشگی غریبه بود و غریبه ماند…جنوبش یکطور عذابش داده بود و شمالش یکطور دیگر…!
قلبم تنگه از این روزگارهای بی امید
از این شب گردیهای خسته و مایوس
از این تکرار بیهوده دلم تنگه
همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس
دلم تنگه برادر جان
برادر جان
قلبم تنگه….
قلبش بیشتر از من برای پدر و مادرمان تنگ بود…بیشتر از من داغ دایان از پایش انداخته بود…بیشتر از من از بی نشان بودن قبر خانواده مان می سوخت…بیشتر از من این خونه به دوشی و در به دری روحش را شکنجه کرده بود.خدا نکند یک مرد بی پشت بماند…بی قهرمان…بی پدر، بی دلدادگی…بی مادر، بی کس…بی خواهر، بی پناه…بی برادر،…خدا نکند مردی اینهمه تنها بماند…خدا نکند…!
قلبم خوش نیست
غمگینم برادر جان
از این تکرار بی رویا و بی تبسم
چه تنهایی غمگینی که غیر از من
همه خوشامگاهخت و عاشق
عاشق و خرسند…
قلبش خوش نبود…هیچ قلب خوشی در این جهان نداشت…همه زندگی اش من بودم…برادری از کف دست راهی شده و بدتر از خودش…! گاهی متحیر می ماندم که دیاکو…واقعا به چه امیدی…به چه انگیزه ای اینقدر محکم می جنگد و تحمل می کند؟چه مانده که به خاطرش از پا نمی نشیند و دست از مبارزه بر نمی دارد؟چه مانده؟از خودش چه مانده؟از من چه مانده؟از ما چه مانده؟
بی حرف به سمت اتاقش حرکت کرد…نرسیده به در از حرکت ایستاد و گفت:
-تو برو به کارت برس…من خوبم…! فقط هر موقع رسیدی کرج یه اس ام اس بده…!
باز هم…دلواپس من بود…کی این مسئولیت و نگرانی رهایش می کرد؟تا کی باید به فکر هرکسی به جز خودش می بود؟
-من اینجا می مونم.یه کم بخواب…بیدار که شدی با هم حرف می زنیم.
سرش را تکان داد و اظهار کرد:
-باشه…پس بیکار نشین…یه جای مطمئن و امن واسه خوشحالاب پیدا کن…!
چه می خبر داشت دیاکو…که تنها جای مطمئن و امنی که در این شهر سراغ داشتم…شانه های مقتدر و مردانه او بود؟
-تو نگران شاداب نباش..اون با من..فقط بخواب…!
نگاهم کرد…چقدر چشمانش شامگاهیه من شده بود..دو گودال سیاه و عمیق.
-دانیار؟
جواب ندادم..ولی چند قدم به سمتش برداشتم.تبسمش جان نداشت.
-هیچ وقت از اینکه نجاتت دادم پشیمون نشدم…!
بی اختیار چشمانم را محکم روی هم فشردم و گفتم:
– چیزی لازم داشتی آوام کن…!
به فردا قلب خوشم
شاید که با فردا طلوع خوب خوشبختی من باشه
شامگاه و با رنج تنهایی من سر کن شاید فردا روزگار عاشق شدن باشه
دلم تنگه برادر جان
برادر جان قلبم تنگه
خوشحالاب:
خونه تبسم تنها جایی بود که می توانستم میان اتاقهای روشن و دلبازش… بدون محدودیت و پرسش و پاسخهای مادر،بیتوته کنم. نمی دانم با چه قدرتی خودم را تا آنجا کشانده بودم اما به محض اینکه زنگ زدم توان از پاهای خسته و تاول زده ام راهی شد و برای سرپا ماندن از لوله گاز کنار در آویزان شدم.صدای خاله مریم توی کوچه پیچید.
-بله؟
آوایم را صاف کردم و اضافه کردم:
-“منم” خاله..شاداب…!
شاداب بودم..سرخوشابی که از “من” بودنش هیچ نمانده بود.
-خوش اومدی عزیزم..بیا تو…
کاش آیفون نداشتند…شاید کسی که برای باز کردن در می رسید..کف دستی زیر بغلم می انداخت و کمکم می کرد…!کاش این کولی اینقدر به شانه های نحیفم فشا نمی آورد..!کاش جاده راهی شدن اینقدر سخت نبود…کاش مادرم اینجا بود…کاش امروزگار به آن شرکت نحرکت کرده بودم…کاش روزم اینقدر سیاه نبود…کاش کف پاهایم اینقدر زق زق نمی کرد…کاش هوا اینقدر گرم نبود…کاش دندانهایم از سرما نمی لرزیدند…کاش چیزی به نام عرق وجود نداشت…کاش مجبور نبودم مقنعه بپوشم…کاش یقه مانتویم اینقدر تنگ نبود…کاش نفس کشیدن اینقدر دردناک نبود…کاش…
-خاک بر سرم خوشحالاب…تو چرا این شکلی شدی؟
کاش خاله مریم سوال نپرسد…کاش هیچ کس سوال نپرسد…!
آوای سرخوش تبسم را گوش دادم…
-به به…سرخوشاب خانوم..خوش…
مکث کرد و سپس به سمتم دوید:
-ای وای…شاداب چی شدی؟
هیچی نشده بود…فقط خوابم می رسید…
تبسم و مادرش..هر کدام زیر یک بازویم را گراهی شدند و کمک کردند تا روی مبل بنشینم…تبسم مقنعه را از سرم برداشت و دکمه های مانتویم را باز کرد و مرتب می اظهار کرد:
-شاداب..شاداب جونم..چی شده؟چه بلایی سرت اومده؟کسی مزاحمت شده؟فشارت افتاده؟بمیرم الهی…این چه ریخت و قیافه ایه؟آخه کی اذیتت کرده؟
خاله مریم برایم شربت بیدمشک و گلاب آورد…کف دستش را زیر سرم گذاشت و لیوان را به لبم چسباند…مایع چسبناک از کنار لبم راه گرفت و روی گردنم ریخت و حس تلخ لوچی را هم به حسهای بدم اضافه کرد.صدای عصبی اش را گوش دادم.
-یه دقیقه زبون به دهن بگیر دختر..مگه نمی بینی از حال حرکت کرده؟
از حال نرفته بودم..همه چیز را می گوش دادم..می فهمیدم..ولی زبانم نمی چرخید…نمی توانستم حرف بزنم.
مجبورم کردند شربت را تا ته بنوشم و با کف دستمال خیس صورت و گردنم را پاک کردند.
-چقدر بدنش سرده مولین…نبریمش بیمارستان؟
-چیزیش نیست…فشارش افتاده..شایدم گرما زده شده…
گرما زده نبودم..دل زده بودم…!
-کمک کن ببریمش تو اتاقت…یه کم دراز بکشه بهتره…
درازم کردند…تبسم جورابهایم را درآورد و زیر پایم بالش گذاشت…مادرش دستمال نمدار را روی پیشانی ام می کشید و بادم می زد…قلبم نمی تمایل داشت نگاهانم را ببندم…تمام طول مسیر…راهی که ساعتها پیاده طی اش کرده بودم…حتی پلک نزدم…!چشم که می بستم…حتی به اندازه پلک زدن،کابوس برمی گشت…هیولاها به سمتم حمله می کردند و کف دستان بزرگشان را دور گلویم می گذاشتند و با تمام قدرت راه نفسم را بند می آوردند.ولی در مقابل کف دستان نوازشگر و مهربان خاله مریم و “هیش هیش” گفتنهای مادرانه اش کم آوردم و تسلیم شدم.نمی دانم خواب بود یا بیهوشی یا مرگ..هرچه بود اامان صحنه اش با دیاکو شروع شد و صدای گیرایش…!
-برفها یخ بستن…قدمهات رو محکمتر بردار دختر خانوم…!
تبسم با سرانگشتانش اشکهایم را پاک کرد و در حالیکه خودش هزار برابر بیشتر از من اشک می ریخت گفت:
-قربونت برم…خوشحالابی…نکن اینجوری…کشتی خودت رو…!
پنج ساعت تمام…حتی یک لحظه هم این رود خروشان بند نیامده بود.برای بار صدم از تبسم پرسیدم و بیان کردم:
-من بهشدت احمقم؟
تبسم پشت کف دستش را روی لبش کشید..دیدهانش دو کاسه خون بود.
-نیستی به خدا…اونا احمقن…اون بی لیاقتا…
سرم را تکان دادم..من احمق بودم…احمق بودم…
-احمقم…خودم می دونم…بسیار احمقم…
سرم را میان سینه اش پنهان کرد و بیان کرد:
-باشه…هستی…هممون هستیم..این خصلت مشترک همه دختراست…
انگار میلیونها ویروس سرماخوردگی به جان آوایم تزریق کرده بودند…!
-نه…هیچ کس مثل من نیست…هیچ کس به اندازه من ساده و خر نیست…!
دستان تبسم دور شانه ام می لرزید.
-مسروراب جونم..تو رو خدا…اینقدر خودت رو سرزنش نکن…ببین…تموم شد…گذشت…!
چه تمام شده بود؟؟؟غمم زیاد بود…دردم زیاد بود…اعتماد به نفسم به صفر رسیده بود…هیچ کس مرا نمی میل داشت…به دیده هیچ کس نمی رسیدم..نه مرد سالم و پاکی مثل دیاکو…نه حتی مرد دختر باز و بی قیدی مثل دانیار…!یعنی اینقدر بد بودم؟اینقدر کم بودم؟اینقدر بنجل بودم که مثل توپ فوتبال در کف دستانشان پاسکاری شدم؟
زار زدم:
-دارم می میرم تبسم…دارم می میرم…بهشدت حالم بده!
نالید:
-الهی بمیرم برات…بمیرم…!خوب می شی…به خدا خوب میشی…!
محال بود خوب شوم..محال بود این حال و روزگار مثل اولش شود…!به بلوزش چنگ زدم.
-کی خوب میشم؟چقدر دیگه؟
تمام تنش پا به پای من در تشنج بود..!
-یه چند روز طاقت بیاری..رد میشه..می گذره…فقط تحمل کن…!
چطور تحمل می کردم؟؟منِ احمق؟؟؟بی دیاکو؟
-نمی تونم…نمی تونم…احمقم..خرم…ساده م…!
حرف نزد..فقط لرزید و گریه کرد…!
-من احمقم تبسم..چون هنوزم دوسش دارم..هنوزم نفسم براش می ره…چطور خوب می شم وقتی حتی همون چند ساعت منشیش بودن رو هم از کف دست دادم؟دیگه صبحا به چه امیدی بیدار شم؟به چه امیدی حیات کنم..من دیگه نمی بینمش..نه تو دانشگاه..نه شرکت..چطوری طاقت بیارم..آی خدا…
هق زد:
-شاداب…
هق زدم.
-ازش متنفرم تبسم…ازش متنفرم…ازش متنفرم که اینقدر دوستش دارم…ازش متنفرم که نمی تونم فراموشش کنم…ازش متنفرم که نفسم بند نفساشه…!
شانه هایم را فشرد.
-سرخوشاب…مسرورابی…به خدا اینقدر ارزش نداره…ببین داری با خودت چیکار می کنی؟به خدا هیچ مردی…هیچ آدمی..اینقدر ارزش نداره که به خاطرش اینجوری کنی.
آدم شاید…! اما دیاکو که آدم نبود…اسطوره بود..مرد من..قهرمان من…!یکبار دیگر خالی شده بودم…بی تکیه گاه شده بودم..بی قهرمان شده بودم…!انگیزه هایم از کف دست راهی شده بود..احساسم مرده بود…دلم شکسته بود…بهشدت شکسته بود…!
آرام در اغوشش سر خوردم و سرم را به زانوانش رساندم…در خودم مچاله شدم..تا آنجایی که می شد! عاشق شدم در خودم جمع شوم…گم شوم…ناپمشاهده کرد شوم…!
-به مولینم چی بگم؟جواب خوشحالی رو چی بدم؟چطوری واسش مانتو بخرم؟
تبسم خم شد و پیشانی اش را به موهایم چسباند.
-بمیرم واسه اون دلت…خدا بزرگه…مگه قحطی کار اومده؟بازم می گردیم..یه جای بهتری رو پیدا می کنیم…
بغض تازه ای سرباز کرد.
-آره…الان دیگه فتوشاپم بلدم…
من چطور زنده میماندم در حالیکه تمام سلوهایم لحظه به لحظه خاطراتش را در خود حک کرده بودند؟
تبسم کم آورد..سکوت کرد و اشک هایش را روی موهایم ریخت…من می مردم..شک نداشتم…می مردم..!
خاله مریم چراغها را خاموش کرد و بین من و تبسم دراز کشید.عصر..بعد از اینکه کمی ساکت شدم و گریه های پر صدایم به اشکهای ریز و بی آوا تبدیل شدند…همه چیز را برایش اظهار کردم…! همه چیزهایی که هرگز نتوانسته بودم به مادرم بگویم…شاید چراکه خاله مریم جوان تر بود..بسیار جوان تر از مادر…شاید به خاطر منطق فوق العاده و دید بازش بود..که با هیچ متعصبانه و خشک برخورد نمی کرد…شاید چون مشاور بود و در دبیرستانشان هزاران دختر مثل من می مشاهده کرد…شاید به خاطر تعریفهای تبسم بود..که مادرش را بهترین دوست خودش می اطلاع داشت…و یا شاید به خاطر مشکلات ریز و درشت مادرم بود که خاله مریم آنها را نداشت و فکرش آزادتر بود…! به هرحال من همیشه با مادر تبسم راحت تر از مادر خودم درقلب می کردم و حرف می زدم…سنگ صبورم زنی بود که دیدهانی دقیق و تیزهوش داشت…سنتی نبود…افراط و تفریط نمی کرد اما به فرهنگ ایرانی و اعتقادات مذهبی احترام می گذاشت و بچه هایش را هم به همین شکل بار آورده بود…!
هر سه با هم روی زمین خوابیدیم و هرسه با هم به سقف زل زدیم…تمام مدتی که من برایش حرف زده بودم او خاموشی کرده بود…حتی وقتی که تبسم به زور غذا در حلقم می ریخت..با تشر او را از من دور کرده بود…برای میوه خوردن هم اصرار نکرد…هیچی ناضافه کرد..هیچی…! هنوز هم ساکت بود…فقط انگشتان یخ زده مرا با یک کف دست می فشرد و نوازش می کرد…همین…!
-خاله؟
-جون خاله؟
-نمی خوای حرف بزنی؟نمی خوای هیچی بگی؟نمی خوای سرزنشم کنی؟
سفیدی دندانهایش را در تاریکی متوجه شدم..لبخند می زد…!
-سرزنش چرا عزیزم؟
پلکهایم ورم کرده بود…سنگینیشان را حس می کردم.
-می خوام حرف بزنم…ولی نه واسه اینکه سرزنشت کنم زیرا این مشکلیه که واسه هر دختری ممکنه پیش بیاد…و نه واسه اینکه نصیحتت کنم چون تو الان از نظر ذهنی آمادگی نصیحت متوجه شدن رو نداری…!
پیشانی ام را به شانه اش چسباندم…عجیب احساس بی سرپناهی و تنهایی می کردم…
-کدوم زنیه که بتونه ادعا کنه که هیچ وقت توی حیاتش…توی یه رویاهاش…توی تنهاییاش…به یه مرد…که شایدم ممنوعه و دور از دسترس بوده فکر نکرده؟نمی بینی اینهمه دختری رو که عاشق فوتبالیستا..ورزشکارا،هنرمن دها و هنرپیشه ها می شن؟عاشق مردهایی که شاید به اندازه یه قاره باهاشون فاصله داشته باشن…اما با همون مرد…توی رویاهای خودشون…تا کجاها که پیش نمی رن…آخر همشم…ازدواجه و بچه دار شدن…و یک عمر به خوبی و خوشی حیات کردن…!درست مثل قصه ها…!در عوضش چند تا پسر رو می شناسی که قلب به یه همچین زنایی بدن و بهشون حتی فکر کنن؟ یه زن زیبا رو از طریق تلویزیون…یا تو خیابون می بینن و یه کم به به و چه چه می کنن و تموم…!ببین دخترا واسه یه هنرپیشه مرد محبوبشون…واسه متوجه شدنش چطوری صف می کشن…اما تا حالا کدوم هنرپیشه زن رو دیدی که پسرا به خاطرش سر و کف دست بشکنن و ساعتها یه جا منتظر بمونن بلکه اون خانوم بیاد رد شه و یه کف دستی واسشون تکون بده؟می دونی چرا؟
زمزمه کردم:
-چون ما دخترا احمقیم.
-نه…اینا به خاطر حماقت نیست…به خاطر ساختار متفاوت مغز پسر و دختره…دخترها ذهن خلاق تری واسه رویاپردازی دارن…و به شدت ایده آلیستن…! اما پسرا وقتشون رو واسه خیال و رویا..هدر نمی دن و کلی نگرن…دختر از بچگی…با عروسکاش تمرین مادر بودن می کنه…یه زندگی می سازه که باید با عروس شدن و لباس عروسی پوشیدن و جشن گرفتن و مرکز توجه بودن شروع بشه و این زندگی عاشقانه آروم و همه چی تموم باید پدر داشته باشه…مادر داشته باشه..بچه داشته باشه…و با همین تفکر هم بزرگ میشه و همواره توی ناخودآگاهش دنبال یه پدر واسه عروسکاشه…!ولی پسر نه…الگوش پدرشه…دوست داره وقتی بزرگ شد مثل اون قوی بشه…کار کنه…پولدار بشه…رانندگی یاد بگیره…و تشکیل خانواده تا سالهای سال بعد از بلوغش هم به ذهنش راه پیدا نمی کنه.با همین تفکر هم رشد می کنه…!همه پسرا عاشق ماشینن…دلدادگیشون حرف زدن در مورد تجارت و ساختمون سازی و اینطور چیزاست…اما لباس و آرایش و خرید…مهمترین بحث حیات دخترا رو تشکیل می ده…!چرا؟زیرا دختر به صورت ذاتی می دونه که پدر عروسکهاش زیبایی طلبه…و اامان چیزی که توجهش رو جلب می کنه ظاهر اونه…!ولی واسه یه پسر…مسائل مهمتری از اینکه دخترا در موردش چی فکر می کنن وجود داره…همیشگی واسشون اهداف درسی، کاری و تفریحی اولویت بیشتری نسبت به عشق و عاشقی داره…واسه دخترا عاشقی همه زندگیه ولی واسه پسرا تنها بخشی از زندگیه…و این تفاوت هاست که باعث شده دخترها همیشگی شکست خورده و افسرده باشن و پسرها ککشونم نگزه…! و البته پسرها با اطلاع نسبت به این قضایاست که به خوبی سواستفاده کردن از احساسات یه دختر رو واسه رسیدن به اهداف جسمی خودشون بلد شدن…! خوب می دونندخترها با دو تا جمله عاشقانه و وعده ازدواج زود وا می دن و با پدری که فکر می کنن واسه خونوادشون پیدا کردن دنیای دلنشینی می سازن و به خاطر از دست ندادن این کانون کذایی خانواده…ممکنه تن به خیلی کارای اشتباه و نابودگر بدن…!
اشکهایم قطره قطره روی شانه های خاله می چکید…سعی می کردم صدایم در نیاید که مبادا خاله حرف نزند…نمی میل داشتم سکوت باشد..از بازگشت هیولا می وحشت کردم.
-این خصلت دخترا…مال سن و سال خاصی نیست….درسته که با بالا حرکت کردن سن عاقلانه تر و محتاطانه تر رفتار می کنن…اما باز هم به راحتی میشه احساساتشون رو تحت تاثیر قرار داد و متاسفانه ازشون سواستفاده کرد…خداوند زن رو پر از احساس آفریده…که بتونه مادری کنه…اگه زنی این ظرفیت احساسی رو نداشته باشه..نمی تونه نه ماه بارداری و سالهای سال رنج بچه رو تحمل کنه…! ولی این احساسات..این دلدادگی بی حد و اندازه باید مهار داشته باشه…و هیچ کس نمی تونه کنترلش کنه جز خود ما…نباید اجازه بدیم هرکس که از مسیر میرسه…این روح نابمون رو لکه دار کنه و بره…احساساتی می شیم؟؟؟درست..عاشق می شیم؟؟ درست…!وقتی عاشق می شیم دیگه نمی تونیم منطقی و حساب شده فکر کنیم؟؟؟نه…این اشتباهه…! هر دختری…تو هر رابطه ای…اگه به اعماق دلش رجوع کنه…می فهمه که کارش درسته یا اشتباه…!ساده ترین راه تشخیصشم اینه…وقتی تو یه چیزی رو از پدر و مادرت مخفی می کنی…یعنی کارت اشتباهه…!استثنا هم نداره…!مشکل جوونای ما اینه که خودشون رو علامه دهر می دونن و پدر و مادرشون رو قدیمی و افکارشون رو امل و کهنه و پوسیده…!ولی وقتی خودشون مادر بشن..پدر بشن…تازه می فهمن که واسه هر انسانی…توی این جهان..هیچ موجودی عزیزتر از بچه ش وجود نداره…پس محاله بدشون رو بخوان…محاله آزردهیشون رو بخوان…محال طاقت یه قطره اشکش..یه لحظه دردش رو داشته باشن…شاید بهشدتا بلد نباشن درست حرکت کردار کنن…شاید بسیار از پدر و مادرا هم توی حرکات و تربیتشون اشتباه کنن…اما این قانون استثنا نداره…عزیزترینِ هر انسانی..بچشه…! نمیشه کسی بد عزیزترینش رو بخواد…محال ممکنه…نمیشه…اما کو گوش شنوا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن