هر چی دستگیره و بالا و پایین میکردم در باز نمیشد
نفس نفس حلقه ی اشک تو چشام و مهار کردم و دو کف دستی به کف دستگیره ی در چسبیدم
به پشت سر نگاهی انداختم محمد با خیال راحت به سمتم میومد
ازش میهراسیدم میخواستم هر چه زودتر از اون و خونش فاصله بگیرم
هنوز بهم نرسیده بود که در باز شد و با سرعتی غیر قابل تصور به بیرون از خونه دویدم مه محکم به شخصی اصابت کردم
سری سرم و بلند که با دیدن شخص نفس تو سینه ام حبس شد
از بی اکسیژنی قلب دل میزدم که شخصی که مطمعن بودم محمده از پشت منو به اغوش کشید و به داخل خونه کشید
{قطره های اشک بی توجه به حال زارم یکی پس از دیگی از هم سبقت میگحرکت کردن و حال دگرگونم را به رخ بدخواهانم میکشیدن و آنها چه تلخ از این رخ نمایی مسرورمان بودند…}
محمد روی کاناپه درازم کرد و از پارچ روی میز ابی به صورتم پاچید که حالم و جا اورد
تازه به وضعیت محمد دقیق شدم بدن برهنه و شروارک کوتاهی که پوشیده بود گواه بد میداد
خیره به بدن سِتَبر محمد بودم که آوای برخورد در منو به خودم اورد
با آوای علی تک تک استخون هام به لرزش افتاد
علی: اینجا چخبره بازی موش و گربه راه انداختید؟!
…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن